نام کتاب : منم طهورا!

نویسنده : mansi1982 کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

با آرامشِ کامل در حال جمع آوری تفنگم هستم. همه ی قطعات رو به آرامی جدا می کنم و در جای خودش در ساکم می ذارم. این تازه اولین هدف بود. آروم آروم از راه پله ی ساختمانِ بدون سکنه و مخروبه بیرون میام از در اصلی خارج می شم. شالم رو جلوتر می کشم تا جلبِ توجه نکنم، ساکِ تفنگم که مثل ساک ورزشی به نظر می رسه رو، روی شونه هام می ندازم. عینک دودی تیره ام رو می زنم و یه نگاه اجمالی به اطرافم می ندازم. هنوز خبری نشده و به راهِ خودم ادامه می دم، اصلا بر نمی گردم ببینم چه خبره؟ بدون هیچ توجهی به راهم ادامه می دم. ولی صداها یواش یواش به گوشم می خوره صدای فریادِ چند مرد. صدایی که می گه: 

- شاهین دور و بر رو خوب نگاه کن، سیا تو برو ساختمون های اطراف رو زیر نظر بگیر. پیداش کنید. مُرده و زندش مهم نیست. فقط برای من بیاریدش. 

صدای آژیر آمبولانس شنیده می شه. می دونم که نمُرده، هدفم فقط زخمی کردنه، نه کُشتن!

وارد خیابون اصلی می شم، از همون جا یه تاکسی در بست می گیرم و می رم به سمت خونم. خونه ای که یه زمانی مامنِ عشق و عاشقی بود، خونه ای که من توش رشد کردم و بزرگ شدم. 

آروم کلیدم رو در میارم و واردِ خونه می شم. ساکِ تفنگم رو با احتیاط می ذارم روی مبل و خودم به سمتِ آشپزخونه می رم. یه لیوان آبِ سرد از یخچال بر می دارم و یه نفس سر می کشم. صدای مادرم رو می شنوم که می گه: 

- طهورا! بازم ایستاده آب خوردی، چه قدر بگم برات ضرر داره؟

سریع به سمت عقب بر می گردم، هیچ کسی نیست، پس صدای مادرم از کجا می اومد؟ بازم رسیدن به حقیقتِ تلخ! به نبودِ مادر، به نبود پدر و به نبودِ تک برادرم طاها!

دوباره سر دردِ عصبیم سراغم میاد. لیوان رو، روی میز آشپزخونه می کوبم و به سمتِ نشیمن می رم. روی اولین مبل می افتم. شالم رو از سرم بر می دارم. از درون احساسِ داغی می کنم، همون طور نشسته مانتوم رو از تنم در میارم. روی مبل دراز می کشم تا کمی از سر دردم کاسته بشه ولی مگه می شد! یاد گرفته بودم بهترین کار برای کم کردنِ سر دردم اشک های چشمامه. گریه کردم، آروم شدم. گریه برای من از هر قرصِ مسکنی پُر فایده تر بود. حالا احساسِ سبکی می کنم حالا آرومم. مثل کودکی در آغوش مادرش. 

****

از حموم بیرون میام. حولم رو به دورِ تنم می پیچم و واردِ اتاقم می شم. جلوی آینه ایستادم، خودم رو می بینم. امروز تولد بیست و یک سالگیمه، چه تنهام! پس کجا هستند خانوادم که بهم تبریک بگن؟ طاها کجاست که صبحِ زود کادو به دست منو اذیت کنه؟ کجاست پدرم که منو تو آغوشش بگیره؟ کجاست مادرم که این صحنه ها رو با لذت نظاره کنه؟ بشکنه دستی که اون ها رو ازم گرفت. له بشه قلبی که قلبم رو شکست. آخ طهورا چه تنهایی!

بالای میزِ کارم عکسِ تولد هشت سالگیم رو می بینم. من، تو آغوشِ پدر و مادرم، طاها هم کنارِ ما. خاطره اش مثلِ فیلم از ذهنم می گذره. هرگز یادم نمی ره زمانی که کادوی برادرِ بزرگم رو باز کردم، یه ست لوازم نقاشی بود. با لبی ورچیده بوسش کردم و ازش تشکر کردم. نوبت به کادوی پدر و مادرم رسید با ذوق بازش کردم ولی با گریه گفتم: 

- من اینو نمی خوام، تو بهم قول داده بودی بابا! 

پدرم منو تو بغلش گرفت و گفت: 

- عزیزم، تفنگ مال پسراست، ببین چه عروسکِ خوشگلی خریدیم. 

صدای مادرم رو شنیدم که می گفت: 

- طهورا، ببین چه لباسِ عروس قشنگی تنشه. 

ولی من نگاهشم نکردم و فقط اشک می ریختم. دوباره بابام بغلم کرد سفت و محکم. گفتم: 

- باهات قهرم، اصلا دیگه دوستت ندارم، تو بابای بدی هستی تو قول دادی!

نفسِ عمیق پدرم گوشم رو نوازش داد و صدای آرومش که گفت: 

- باشه، برات می خرم. نمی خوام دخترم فکر کنه باباش بد قوله. اصلا، هم برات تفنگ می خرم، هم می برمت کلاسِ تیر اندازی. خوبه طهورا؟ راضی شدی بابای؟

با حرفِ بابام قهقهه ای زدم که فکر کنم تا ته حلقم رو، همه دیدن. پریدم چند تا ماچِ آبدار از گونه ی بابام گرفتم و با خوشحالی فراوون به جشنِ کوچیک تولدم مشغول شدم. 

****

- جناب جهانی سن دختر خانومتون کمه ما نمی تونیم ایشون رو تو کلاس ها ثبت نام کنیم. 

- عرض کردم خدمتتون آقای مالکی، دخترِ من استعدادِ خوبی داره، می تونید ازش یه امتحان بگیرید.

آقای مالکی که مسئولِ ثبت نام بود یه نگاه به من انداخت و گفت: 

- آخه قدشم خیلی کوتاهه ولی چشم، من روی حرفِ شما، حرفی نمی زنم. یه تست از دخترتون می گیرم، بعد اگر رضایت بخش بود، این دختر خانومِ گلتون رو برخلافِ مقررات با ضمانتِ خودم ثبت نام می کنم. 

صدای تشکرِ پدرم رو می شنیدم. تو دلم کلی ذوق کردم. آقای مالکی به من و بابا گفت همراهش بریم تا بتونه از من یه تست بگیره. منم دست تو دستِ بابام از اتاق خارج شدم. از راهروی باریکی رد شدیم و وارد یه سالنِ سر بسته شدیم. چشمام از ذوق داشت از کاسه در می اومد. سالن تیر اندازی بود، لحظه شماری می کردم که با دست های کوچیکم یکی از اون تفنگ های روی میز رو بردارم. 

آقای مالکی منو برد یه سمتِ دیگه. با هر قدمی که از تفنگ ها دور می شدم اخمم عمیق تر و غلیظ تر می شد. منو برد پشتِ یه میز، چند تا دارت به من داد و گفت: 

- خوب طهورا خانوم، بلدی از این ها استفاده کنی؟

با لب و لوچه ی آویزون گفتم: 

- بلدم، اینا که کاری نداره!

آقای مالکی لبخندی زد و گفت: 

- خُب، پس بزن به هدف!

از آقای مالکی پرسیدم: 

- چند راند؟

آقای مالکی با ابروهای بالا اومده گفت: 

- توی یه راند با سه تا نشونه. 

دوباره آقای مالکی گفت: 

- طهورا جان، دخترم از دارت چیزی می دونی؟ می تونی بگی نشونه از چند قسمت تشکیل شده؟

به بابام نگاه کردم که داشت با لبخند منو نگاه می کرد. سرم رو بالا گرفتم، به آقای مالکی گفتم: 

- دارت چهار قسمت داره. یک: نوک، دو: بال، سه: شافت، چهار: فلایت. 

آقای مالکی گفت: 

- آفرین، حالا بزن ببینم پرتابت هم مثلِ اطلاعاتت خوب هست یا نه؟

سرم رو تکون دادم بازی دارت رو از طاها یاد گرفته بودم تموم اطلاعات رو از زبونش کشیده بودم بیرون. گاهی اوقات با طاها سرِ نوشتنِ مشق های من با دارت مسابقه می دادیم. اگه من می بردم طاها رو مجبور می کردم مشق های منو بنویسه و اگه می باختم طاها می خواست که یه روزِ کامل سمتش نرم و ازش چیزی نخوام که بیشتر اوقات من برنده بودم. 

با بندِ اول انگشت اشارم تعادلِ دارت رو پیدا کردم، با شکم انگشتِ شستم دارت رو مهار کردم و با انگشتِ وسط انگشت های دیگم رو پشتیبانی کردم. حالا نوبتِ پرتاب بود، با توان دارت رو به سمت برد زدم و inner bull شد خورد وسط و دارت چسبید به برد. صدای احسنتِ پدرم به من دلگرمی داد. دومین پرتاب رو می خواستم شروع کنم، دوباره همون کارایی که طاها به من آموزش داده بودم رو پیاده کردم و دوباره inner bull شد و آخرین پرتاب هم با موفقیت به برد چسبید. 

به آقای مالکی نگاه کردم و گفتم: 

- تموم شد. 

آقای مالکی گفت: 

- آفرین، این بازی رو از کی یاد گرفتی طهورا جان؟

- از داداش طاهام، تازه من از داداشم هم بهتر بازی می کنم. 

روم رو به سمت پدرم گرفتم و گفتم: 

- مگه نه بابایی؟

بابام با لبخندِ پُر رنگی گفت: 

- بله دخترم، شما بهتر بازی می کنی. 

از سالن خارج شدیم و دوباره واردِ همون دفتر کار آقای مالکی شدیم. توی راه تموم فکر و ذکرم پیش تفنگ ها بود، گوش ندادم ببینم آقای مالکی و پدرم با هم چه حرف های می زدن، فقط فهمیدم از یه هفته ی بعد کلاس های من شروع می شه قرار شد اول با تیر و کمان شروع کنم و بعد با تفنگ آموزش ببینم. با خوشحالی از آقای مالکی خداحافظی کردم و دست تو دست پدرم از سالن خارج شدیم. وقتی سوار ماشین بابام شدم، پریدم و صورتِ بابام رو بوسیدم. بابام خندید و گفت: 

- طهورا! بابا، درسته آوردمت کلاس ثبت نامت کردم ولی باید قول بدی درسات رو خوب بخونی دیگه مشقاتم ندی طاها بنویسه، باشه دخترم؟

- باشه بابا، قول می دم. 

****

زندگی و شخصیتِ اصلی من از همون جا شکل گرفت. یه نگاه به آینه ی رو به روم انداختم. حالا بیست و یک سال دارم. خوب به خودم نگاه کردم. تو این چند سال چه ها که به من نگذشته بود! تن پوش حولم رو کمی باز کردم تا تنم نفسی بگیره. چک چکِ آب از موهام سرازیر شده بود روی تنِ سفیدم. برخلافِ خانوادم، تنها عضوِ چشم رنگی من بودم. پدرم می گفت به مادر بزرگش رفتم، من که ندیده بودمش ولی گویا شباهتِ زیادی به اون داشتم. موهای فر دارِ خرمایی روشن، صورتِ گرد، با چال روی گونه ی چپم. زیبا بودم مخصوصا رنگِ چشمام که همیشه پدرم می گفت منو یادِ دریا می ندازه، ولی افسوس تو چشمام دیگه شوقی برای زندگی نیست. 

با حوله خودم رو انداختم روی تخت، دستام رو زیرِ سرم گذاشتم و به طاقِ سفید بالای سرم خیره شدم. 

چی می خواستم از این سقفِ سفید؟ خاطراتی که بارها و بارها برای خودم ثانیه به ثانیه اش رو مرور کرده بودم. چشمام رو، روی هم می ذارم. صداها رو خوب و واضح می شنوم. صبحِ زود بود، من امتحان تیر اندازی داشتم، قرار بود به گروهِ المپیک ملحق بشم. صدای مامانم رو از تو اتاق شنیدم: 

- طهورا! طهورا بلند شو مامان جان، دیرت می شه، مگه مسابقه نداری؟

سریع چشمام رو باز کردم. 

- باشه مامان، بشمار سه حاضرم، بابا و طاها که نرفتن؟

لبخندی روی لب های مامانم نشست.

- نه عزیزم، منتظرت موندن. تو هم زود باش. 

مامانم آروم از اتاق خوابم بیرون رفت، منم سریع بدونِ شُستن دست و روم حاضر شدم و از اتاق زدم بیرون. 

- سلام به همگی.

- به به سحر خیز! می ذاشتی بعدا! هنوز زود بود! ساعتِ هفته دختر!

- ای بابا! طاها بازم شروع کردی؟

نگاه طاها به بابام و لبخندِ پُر رنگِ بابام به من بود. 

- سلام دخترم، صبحت بخیر. یه چیزی بخور که باید اول تو رو برسونم بعدم طاها و مادرت رو. 

سرم رو به سمتِ مامان می چرخونم و می گم: 

- مامان کجا می خوای بری؟

مامانم در حال ریختن چای می گه: 

- می خوام برم خونه ی عمه معصومه ات. 

با شادی می گم: 

- آخ جون! مامان نیا تا منم بیام عمه رو ببینم. 

بابام در حالی که آخرِ چایش رو سر می کشید گفت: 

- نمی خواد عزیزم، بعدا همگی با هم می ریم خونه ی عمه. 

- اِ بابا! من خیلی وقته عمه رو ندیدم، اصلا چرا دیگه عمه نمیاد این جا یا ما نمی ریم خونشون؟ چیزی شده من خبر ندارم؟

طاها یه نگاه به من می ندازه که چیزی دستگیرم نمی شه و می گه: 

- از ما می پرسی؟

به طاها با چشمای بزرگ شده نگاه می کنم و می گم: 

- پس از کی بپرسم حسن بقال؟

- نخیر، از چشمات بپرس که پدرِ یکی رو در آورده؟

- هـا! پدر کی رو در آورده طاها؟

صدایِ همزمانِ مامان و بابا رو می شنوم که می گن: 

- طاهــا!

طاهای عزیزم دستش رو به نشونه ی تسلیم بلند می کنه و می گه: 

- شلیک نکنید، من تسلیمم. 

همه آروم از در خارج می شن. من ساکِ تفنگم رو، روی دوشم می گیرم، بنا به عادتِ دیرینه همیشه آخرین نفری هستم که از در خارج می شم. 

بابا از طاها می پرسه: 

- طاها جان بازم ماشین رو دیشب پارکینگ نذاشتی؟

طاها جواب می ده: 

- جنابِ قاضی جهان، آخه یه پژوی قدیمی رو که کسی خط و خش نمی ندازه؟

همگی وارد ماشین می شیم، قبل از این که پدرم ماشین رو روشن کنه می گم: 

- اِآی وای! بابا صبر کن موبایلم رو جا گذاشتم. 

صدای مادرم میاد که می گه: 

- طهورا، تو چرا این قدر حواس پرتی دختر، بدو برو بیار دیر شد. 

قبل از این که از ماشین پیاده بشم بابام می گه: 

- صبر کن. 

به سمت عقب بر می گرده و می گه: 

- اینو بذار تو اتاقت یه جای امن، بعدا ازت می گیرم. 

یه نگاه به فلش تو دستم می ندازم و می گم: 

- این چیه بابا؟

- چیزی نیست بابا جان، مالِ کارمه! فقط یه جای امن بذار؟

از ماشین پیاده می شم، نمی دونم چرا ناخودآگاه به عقب بر می گردم. چهره ی تک تکشون رو می بینم. چهره ی در آرامش پدرم، مادرم رو در حالِ جلو کشیدن چادرِ سرش و طاها که نمی دونم داشت به بابام چی می گفت؟ هر سه نگاهشون به من افتاد، به چشمای تک تکشون نگاه کردم، یه حسِ عجیب مثلِ دلشوره تو جونم افتاده بود، یه حس مثلِ افتادن یه اتفاق. 

طاها گفت: 

- دختر عجله کن، تا تو برسی مسابقه تموم شده. 

یه قدم به عقب، دوباره همون حس، قدمِ بعدی رو برداشتم، قدم سوم و صدای مهیب انفجار پرت شدن من و دیگه تاریکی. 

****

چشمام رو باز می کنم، روی تخت می شینم. هر روز این تصاویر مهمونِ ذهنم می شه. چه ساده خانوادم کُشته شدن، چه راحت از من دست کشیدن. بازم صداها و بازم تصاویر جلوی چشمام رژه می رن. صدای شیون عمه هام، عمه مهری، عمه مهناز و عمه معصومه ی نازنینم اما من، بُهت زده با دستِ شکسته با سری پیچیده در باندِ سفید و زبونی که قادر به حرف زدن نیست. 

عمه معصومه میاد جلو و منو بغل می کنه و می گه:

- عمه برات بمیره. داداش چه جور دلت اومد دسته گلت رو تنها بذاری؟ وای نرگس، زن داداش چه جور دلت اومد دخترت رو بذاری و بری؟ بمیرم برات طاها که دامادیت رو ندیدم!

سرم رو تو بغلش می گیره و برام لالای می خونه اما من آروم می خوابم. سه ماهی هست که هیچ حرفی نزدم، حتی یه کلمه، همه می گن زبونم از ترس بند اومده. شوهرِ عمه معصومه، سرهنگ بود، تو ستاد مبارزه با مواد مخدر فعالیت می کرد. یه مردِ نازنین و آروم که هر بار نگاهش می کردم موجی از آرامش در من وارد می شد. یه روز با عمه نشسته بودیم که عمو مجید واردِ آشپزخونه شد و به من گفت:

- طهورا جان، دخترم آماده باش باید با هم تا جای بریم. 

به عمو مجید نگاهی انداختم و سری تکون دادم. 

عمو مجید به عمه گفت: 

- خانوم، شما هم بیا. 

من و عمه حاضر شدیم و با عمو مجید راه افتادیم. تو ماشین نشسته بودیم که عمه گفت: 

- حاج آقا، امیر پس کی میاد؟

امیر، پسر عمه ی من بود ولی زیاد نمی دیدمش. شاید یک سالی بود که من، امیر رو ندیده بودم. 

عمو مجید گفت: 

- شاید تا دو ماه دیگه برگرده، ماموریتش طولانیه. 

واردِ ستاد شدیم، من همگام با عمه می اومدم. وارد اتاقِ عمو مجید شدیم، یه سرباز تا ما رو دید بلند شد و رو به عمو سلامِ نظامی داد و پا کوبید. همگی واردِ اتاق شدیم با عمه روی صندلی های گوشه ی اتاق نشستیم. عمو با تلفن یه چیزی خواست تا براش بیارن، همون سرباز با یه پوشه ی قرمز وارد شد و بعد از گذاشتن روی میزِ عمو خارج شد. عمو پوشه رو سمتِ من گرفت و گفت: 

- طهورا جان، می شه این عکس ها رو ببینی؟

عمو یه نگاهِ نگران به عمه انداخت و سرش رو پایین گرفت. آروم از روی صندلی بلند شدم و به سمت میزِ عمو مجید حرکت کردم. پوشه رو آروم از دستِ عمو گرفتم بازش کردم عکس بود. عکس هایی که شناخته نمی شد. سر و صورت داغون شده تن و بدن سوخته شده، ولی این ماشینِ بابا بود. پلاکِ ماشین بابای من بود! سریع دوباره عکس ها رو دیدم، صحنه ها جلوی نظرم اومد. این چادرِ خونیِ مادرم بود ولی چرا از صورتش چیزی نمی تونم ببینم؟ خدای من طاها غرق در خون. رو زانو خم شدم و نشستم. عکس ها دورم روی زمین پخش شد. چشمام رو بستم و از ته قلبم جیغ زدم. بابا ... مامان نرگس ... طاهــا. 

****

یک هفته به علت شوکی که از دیدنِ عکس ها به من وارد شده بود در بیمارستان بستری بودم. دیگه می تونستم حرف بزنم. بعد از بیمارستان دیگه خونه ی عمه معصومه برنگشتم، هر چه قدر هم عمه اصرار کرد برنگشتم. ماه های اول هر کدوم از عمه ها هر روز به من زنگ می زدن یا سری به من می زدن. بعد از این که ازشون خواهش کردم به روال عادی زندگیشون برگردند دیگه از اون سر زدن ها کاسته شد. روزهام رو عاطل و باطل بدونِ انگیزه می گذروندم ولی هر روز یک کلمه در ذهنِ من پُر رنگ تر می شد اونم فقط انتـــقام بود. 

****

باید می فهمیدم کار چه گروهکی بوده. کمی اطلاعات از عمو مجید گرفته بودم. جوری که شک برانگیز نباشه. یادِ فلشی افتادم که پدرم به من داده بود سریع تو کامپیوتر بازش کردم. عکس ها، گزارشِ کار، نوع فعالیت، سابقه ی کیفری و غیره. 

با مطالعه ی دقیق، خیلی چیزها از اون فلش بدست آوردم. حالا وقتش بود یه برنامه ریزی دقیق داشته باشم. شب و روز برای انتقام نقشه می کشیدم. اولین گام برای گرفتن انتقام تمرین فشرده بود. هر چند توی تیر اندازی هر سال تعداد زیادی مدال و رتبه کسب می کردم ولی بازم نیاز به تمرین بود. باید حرفه ای می شدم ولی تو ایران نمی شد. با دایی احمد تماس گرفتم من از خانواده ی مادری فقط یک دایی داشتم که در آمریکا زندگی می کرد، وقتی بهش گفتم می خوام برای یه سال مهمونش باشم خیلی خوشحال شد و قرار شد خودش پیگیرِ کارام باشه، به چند ماه نکشیده نامه ای از سفارتِ آمریکا در ترکیه به دستم رسید، کارِ ویزای من درست شده بود. 

با پس اندازی که داشتم با یه خداحافظی تلفنی راهی ترکیه شدم و از اون جا با پروازِ مستقیم به آمریکا رفتم. 

****

محکم شده بودم باید محکم می شدم هدفم والا بود باید می جنگیدم. یه سالی که مهمان خانواده ی دایی بودم فقط به خواستِ خودم به کلاس های آمادگی جسمانی و تیر اندازی و کلاسِ رزمی می رفتم. تموم مدتی که اون جا بودم داشتم درباره ی بهترین اسلحه های قناصه اطلاعات جمع آوری می کردم. حالا می تونستم بگم حرفه ای شدم. 

بعد از یک سال وارد خاکم شدم، وارد وطنم! اولین کاری که کردم یه راست سرِ مزار خانوادم رفتم و قسم خوردم که انتقامِ خونشون رو می گیرم. خون ریختن. خونشون رو می ریزم. ولی به شیوه ی خودم!

****

برگشتم به زمانِ حال. آروم بلند شدم، از تو کمدم یکی از لباس هام رو برداشتم و پوشیدم. خوبیهِ موهای فر این بود که خیلی هم نیاز به شونه کشیدن نبود، همون جور با کش از بالای سرم بستم. از اتاق خواب بدون این که حتی ثانیه ای خواب به چشمام اومده باشه خارج شدم. 

امروز تولدم بود، الان سه ساله که دیگه جشنی نمی گیرم ولی این دفعه من بودم که به خانوادم هدیه دادم، اولین خون رو ریختم. ای کاش این قدر قصی القلب بودم که بتونم گلوله رو تو چشمِ طرف بزنم ولی حیف که قاتل نبودم. گلوله ای که زدم به مهره ی سوم کمر بود یعنی فلج دایمی و این یعنی مرگ تدریجی!

اولین هدف شخصی بود به اسمِ اسفندیار، جزء گروهک منافق و جزء سران اصلی وارد کننده ی مواد مخدر از افغانستان و پاکستان به ایران. با تحقیقی که کرده بودم و با اطلاعاتی که از فلش پدرم به دست آورده بودم، مطمئن بودم که کارِ ترور خانوادم مربوط به این گروه بوده. پدرم مدت ها بود که روی پرونده ی این گروهک کار می کرد. یادِ تلفن های پدرم می افتم که با عمو مجید خیلی سر بسته درباره ی این گروهک به اسمِ اژدهای سیاه صحبت می کرد، از اون جا که خیلی فضول بودم همیشه حواسم به مکالمه های پدرم بود. نمی دونستم همین فضولی ها یه روز چه قدر به دردم می خوره؟!

تو افکارِ خودم بودم و داشتم به چایِ سرد شدم نگاه می کردم که صدای زنگِ تلفن بلند شد، بی حوصله منتظر موندم روی پیغام گیر بره. بعد از چهار بوق صدای عمه طنین اندازِ سکوتِ خونه شد. 

- سلام طهورا جان، عمه فدات بشه زنگ زدم تولدت رو تبریک بگم. می دونی چند وقته عمه صدات رو نشنیده، تو که دلت برای من تنگ نمی شه ولی من دلتنگ شنیدنِ صداتم عمه، با من تماس بگیر. 

و دوباره سکوت. 

عمه راست می گفت. از وقتی به ایران اومدم، فقط دو دفعه به دیدنش رفتم، اون دو دفعه هم صبح می رفتم تا کسی خونشون نباشه. تو فکرم بود حتما به عمه یه سر بزنم. چای سرد شده رو داخل سینک ظرفشویی خالی کردم و یه چای دیگه ریختم. دیگه اجازه ندادم افکار به من مستولی بشن. چاییم رو با چند تکه بیسکوییتِ مونده، خوردم حس و حالِ غذا نداشتم. 

به ساعت نگاه کردم، پنجِ بعد از ظهر بود. بعد از کمی دیدن برنامه های مزخرف تلویزیون، رفتم تا اسلحه رو تمیز کنم. حالا حالاها با این یار کار داشتم. با دستمالِ خشک شروع کردم به تمیز کردنِ تمام قطعات تفنگ، باید آمادش می کردم برای هدفِ دوم، که کسی نبود جز اتابک دومین مهره ی اصلی گروهک اژدهای سیاه.

پوزخندی زدم و با صدای آرومی به خودم گفتم:

- دیگه باید اسمِ گروهک رو عوض کنن و به جای اژدهای سیاه بذارن اژدهای خونین. 

کارم با قناصه تموم شد. حدودِ یک ساعت و نیم بود که من در حالِ تمیز کردنِ اسلحه بودم. کمی خودم رو کش دادم تا خستگی از تنم بیرون بره. یه تخم مرغ واسه ی خودم نیمرو کردم و خوردم. یه قرص خواب هم بالا انداختم و رفتم به سمت اتاق خواب. احتیاج به چند ساعت خوابِ عمیق داشتم. 

****

یک هفته ای گذشته بود و من هر روز به باشگاهِ تیر اندازی می رفتم، به هیچ عنوان نمی تونستم بین تمرینام وقفه بندازم. اولین چیزی که یه تک تیر انداز براش حکم می کرد، داشتن عضلات محکم بود، مخصوصا عضلات شانه و ساقِ دست. یک روز در میون هم به استخر می رفتم. تمرین نفس گیری داشتم. 

خسته از باشگاه برگشته بودم که دوباره تلفنِ خونه زنگ خورد. به شماره نگاه کردم، شماره ی خونه ی عمه معصومه بود. تو شیش و بش کردن برای جواب دادن بودم که تلفن رفت روی پیغامگیر.

- عمه جان، طهورا! بازم نیستی دخترم، عمه جان یه زنگ بزن دلم هوات رو کرده. 

و سکوت. 

کنارِ میزِ تلفن نشستم. بی اختیار شماره ی عمه رو گرفتم. بین سه عمه ام از همه مهربون تر عمه معصومه بود که من خیلی باهاش راحت بودم. شماره رو گرفتم و منتظرِ وصل شدن شدم. 

- الو، عمه سلام. 

- الو، طهورا جان تویی دخترم؟

- بله عمه، حالت چه طوره؟ خوبی عمه جون؟

صدای بغض دارِ عمه ام رو شنیدم که می گفت: 

- نه عمه، خوب نیستم. دلم هوات رو کرده. تو هم که نمیای ببینمت. 

- باشه عمه میام، حتما میام، به خدا دلِ منم تنگ شده. 

- اگه راست می گی همین حالا پاشو بیا، اصلا خودم میام دنبالت؟

- نه عمه جون، شما با اون پا درد چه جوری می خوای بیای دنبالم؟! خودم میام. 

- راست می گی طهورا میای این جا؟

- آره عمه، مگه همین رو نمی خوای؟ تا دو ساعت دیگه اون جام، فقط یه دوش بگیرم و راه بیفتم. 

- عمه قربونت بره، پس زود بیا به تاریکی نخوری فدات شم؟

- چشم عمه، قبل از تاریکیِ هوا اون جام. کاری ندارید؟ من برم یه دوش بگیرم. 

- نه عمه قربونت بره، فقط طهورا جان چی دوست داری برات درست کنم؟

- عمه، من همه چی دوست دارم، هر چی درست کردی می خورم، خودتم الکی به دردسر ننداز. 

- نه عمه، چه دردسری! پس زود بیا. 

- باشه عمه، فعلا خداحافظ. 

- خداحافظت باشه عمه جان. 

گوشی تلفن رو قطع کردم و به سمتِ حموم راه افتادم. با یه دوش سبک تر شده بودم. یه تاپِ مشکی تنم کردم با یه شلوار جین قهوه ای. موهامم از بالا با یه کشِ سر محکم کردم، اهل آرایش نبودم مانتو قهوه ایم رو تنم کردم با یه شالِ مشکی، همراه با کفش های اسپرتِ چرمیم. کیفم رو برداشتم و از خونه بیرون رفتم. 

با تاکسی خودم رو خونه ی عمه رسوندم. من عاشقِ خونه ی عمه بودم. خونشون کوچه باغی بود. از برج و آپارتمان خبری نبود. انگار زندگی یه جور دیگه تو اون محل جریان داشت. مخصوصا حیاطِ بزرگ خونه ی عمه که تاب دو نفره ی سفیدی هم داشت و من هر وقت خونه ی عمه می رفتم بیشتر اوقات رو تو حیاطشون بودم. حالا بعد از مدت ها دارم پا به این خونه می ذارم. دسته گلی که خریده بودم رو تو دستم جا به جا کردم و زنگِ در رو زدم. 

صدای عمه بود که گفت: 

- بله. 

- سلام عمه، منم طهورا. 

- سلام به روی ماهت، بیا تو عمه. 

صدای تیکِ در، نشون می داد که عمه در رو برام باز کرد. با یه هُل کوچیک در رو باز کردم و واردِ حیاط خونه شدم. همه چی رو از نظرم گذروندم، همه چی مثل سابق بود. چشمم به گوشه ی چپِ حیاط افتاد، هنوز تاب رو بر نداشته بودن. به یادِ گذشته یه لبخند روی لبام مهمون شد. به سمتِ باغچه رفتم که پُر بود از گل های رز بوته ای. یکیش رو چیدم و بو کردم. بوی زندگی می داد. آروم آروم به سمتِ ساختمون حرکت کردم. عمه رو دیدم که بالای پله ها ایستاده و داره با ذوق منو نگاه می کنه. از همون پایین با صدای تقریبا بلندی سلام دادم و با قدم های سریع از پله ها بالا رفتم و خودم رو تو آغوشِ گرمِ عمه انداختم. عمه، منو محکم بغل گرفته بود و گریه می کرد و مدام قربون صدقم می رفت. من عاشق این عمه ی تپلیم بودم. 

با هم واردِ خونه شدیم. دسته گل رو به سمت عمه گرفتم و بهش دادم. عمه کلی ذوق کرده بود و مدام تشکر می کرد. وارد سالن نشیمن شدیم. تو خونه هم همه چی مثلِ سابق بود، حتی دکور هم تغییری نکرده بود. 

به سمت یکی از مبل ها رفتم و روش نشستم عمه تلو تلو کنان که نشات از پا دردش داشت، به سمتِ آشپزخونه رفت و بعد از مدتی با یه سینی که توش لیوان باریک و بلند شربت بود وارد شد. بلند شدم و سینی رو از دستِ عمه گرفتم و گفتم: 

- عمه، بیا بشین، من که نیومدم ازم پذیرایی کنی!

- چی می گی عزیزم، بعد از چند ماه اومدی خونه ی عمه ات ،خشک و خالی که نمی شه بشینی!

- چرا نمی شه؟! عمه وجودِ خودت برام از هر شربتی شیرین تره. 

با عمه خیلی حرف زدیم. از گذشته های شیرین، از عمه مهری و عمه مهناز هم حرف زدیم. خیلی اتفاق ها افتاده بود که من ازشون بی خبر بودم. خیلی خسته بودم. عمه از من خواست یه کمی استراحت کنم تا اونم بساطِ شام رو آماده کنه. از خدا خواسته روی همون مبل دراز کشیدم و شالم رو از سرم باز کردم. 

نمی دونم چه قدر خوابیده بودم که صدای غریبه ای رو شنیدم. 

- مامان کجایی؟

- امیر جان، پسرم هیس. 

پس امیر اومده بود! صدای امیر رو شنیدم که آروم گفت: 

- مامان! چرا می گی هیس؟

- امیر جان، طهورا خوابه!

صدای اوج گرفته ی امیر به گوش رسید. 

- طهــــورا!

- آره مادر، چرا داد می زنی؟

دیگه باید بلند می شدم، آروم روی مبل نشستم و شالم رو روی سرم مرتب کردم. امیر رو دیدم که آروم واردِ سالن شد، تا منو دید خیره موند، هیچ حرکتی نکرد و ثابت تو جاش مونده بود. منم داشتم امیر رو ارزیابی می کردم، تقریبا سه سال بود که امیر رو ندیده بودم. چه قدر تغییر کرده؟! چه هیکلی به هم زده؟! به صورتِ سبزه اش نگاه کردم، به چشمای نافذِ مشکیش، به قدِ بلند و چهار شونش، به فکِ محکم و مردونش، به بینی متوسطش، همه ی اجزای صورتش رو از نظر گذروندم، اونم داشت خیره منو نگاه می کرد. چشمای امیر به عمو مجید رفته بود. در عین نگاهِ خیره و نافذ ولی توش عمقی از مهربونی بود. 

آروم بلند شدم و گفتم: 

- سلام. 

امیر سرش رو پایین انداخت و گفت: 

- سلام دختر دایی، خوش اومدید، چه عجب!

امیر سرش رو بلند کرد و منتظرِ جوابش بود. 

آروم گفتم: 

- عجب از شما، باز من معرفت داشتم و اومدم. 

امیر، نیشِ تو کلامم رو گرفت و گفت: 

- بله، حق با شماست، وظیفم بود می اومدم و بهتون سر می زدم. 

داشتم به امیر نگاه می کردم که عمه هم وارد شد و گفت: 

- وا! چرا شما سرپایید؟ خُب بشینید دیگه!

من آروم روی همون مبل نشستم. 

امیر گفت: 

- می رم لباسم رو عوض کنم، خدمت می رسم. 

و از پله ها بالا رفت. با عمه نشسته بودیم، عمه با مهربونیِ ذاتیش داشت برای من میوه پوست می گرفت و حرف می زد. بعد از ربع ساعتی امیر رو دیدم که داشت از پله ها پایین می اومد. یه دست کاپشن و شلوارِ آدیداسِ مشکی تنش کرده بود. چه قدرم بهش می اومد. امیر مستقیم به سمتِ آشپزخونه رفت. آروم به عمه گفتم: 

- عمه چرا عروس نگرفتی؟

عمه متعجب از سوالِ من گفت: 

- برای چی می پرسی طهورا جان؟

- خُب عمه، ماشاا... امیر الان باید سی و پنج سالش باشه، یعنی هنوز وقتش نشده براش آستین بالا بزنی؟

عمه تعجبش به لبخند تبدیل شد و گفت:

- امیرم خیلی وقته دلش گیره ولی پسرم حیا داره چیزی به روی ما نمیاره. 

با لبخند گفتم: 

- وای عمه جالب شد! طرف کیه؟

عمه لبخندش محو شد و گفت: 

- ولش کن عمه جان، اسمش رو می خوای بدونی واسه ی چی؟

- وا عمه! خُب چرا براش کاری نمی کنید؟

- دختری که امیرم می خواد فعلا سر گرمِ درس و مشقشه. 

با صدای بلند خندیدم و گفتم: 

- عمه مگه چند سالشه نکنه چهارده یا پانزده سالشه؟

عمه هم خندید و گفت: 

- نه طهورا جان، سنش این نیست ولی خُب سرش فعلا گرمه. 

می خواستم هر طور شده از زیرِ زبون عمه حرف بکشم که با اومدنِ امیر دیگه چیزی نپرسیدم. عمه بشقابِ میوه رو جلوی من گذاشت و گفت: 

- بخور عمه جان خیلی لاغر شدی. 

با لبخند از عمه تشکر کردم و مشغولِ خوردن میوه هام شدم. چه قدر مزه می ده، میوه ی حاضر و آماده جلو روت باشه. 

عمه بلند شد و گفت: 

- برم برنج رو دم بذارم، دیگه الاناست که آقا مجیدم برسه. 

عمه دوباره راهیِ آشپزخونه شد، حالا من بودم و امیر. سرم رو به سمتِ امیر گرفتم که قفل چشماش شدم. تا دید نگاهم روشه سرش رو پایین انداخت. اوه! از کی تا حالا این، این قدر خجالتی شده؟

آروم گفتم: 

- امیر!

امیر سرش رو بلند کرد و یه نگاهِ عجیب به من انداخت و گفت: 

- جـا ... بله دختر دایی؟

یه لبخندِ ملیح زدم و گفتم: 

- عمو مجید هنوز بازنشسته نشده؟

امیر خیره تو چشمام گفت: 

- نه، آخرین پرونده رو ببنده حکمش رو به ستاد می ده تا بازنشسته بشه. 

- خودت چی؟ تو هم مثلِ عمو تو ستادی؟

- بله، منم مشغولم دختر دایی. 

اَه! دیگه لجم در اومده بود. چیه هی بهم می گه دختر دایی؟! حالا خوبه ازش چهارده سال کوچیکترم! انگار داره با یه زنِ شصت ساله حرف می زنه! دلم می خواست یه کم سر به سرِ امیر بذارم ولی گذاشتم سرِ فرصت. دوباره از امیر پرسیدم: 

- امیر، پرونده ی پدرم به کجا رسید؟

امیر خیلی جدی نگاهم کرد و گفت: 

- نمی تونم چیزی به شما بگم شرمندم. 

از حرفِ امیر خیلی عصبی شدم و گفتم: 

- چرا اون وقت؟ یعنی حقِ من نیست بدونم کارِ کدوم نامردایی بوده؟

امیر به چشمای عصبیم نگاهی انداخت و گفت: 

- شرمنده. 

امیر سرش رو پایین انداخت و داشت به گل های قالیِ دست بافت پهن شده نگاه می کرد. دوباره صداش زدم و گفتم: 

- امیر!

امیر چند لحظه مکث کرد و آروم سرش رو بالا گرفت. صدام رو تا حدِ ممکن آروم کردم و گفتم: 

- یه روزی از این شرمندگیت پشیمون می شی. 

و بلند شدم و راهیِ آشپزخونه شدم. عمه برام قیمه بادمجون درست کرده بود. از پشت عمه رو بغل کردم و صورتِ تپلش رو بوسیدم و گفتم:

- الهی فدات شم عمه، هنوز یادته که غذای مورد علاقم قیمه بادمجونه؟! 

عمه آروم زد روی دستم و گفت: 

- مگه من چند تا طهورا دارم که یادم بره. تموم ذایقت رو یادمه، دوغ نمی خوری، عاشقِ نوشابه ی مشکی هستی، سالاد شیرازی رو فقط با آبلیمو می خوری، ماکارونی رو با ماست می خوری، بازم بگم عمه جون. 

دوباره یه ماچِ صدا دار از صورتِ عمه گرفتم. صدای زنگِ خونه نشون دهنده ی این بود که عمو مجید هم رسید. شالم رو روی سرم مرتب کردم و از آشپزخونه خارج شدم. همزمان در سالن باز شد و چهره ی عمو مجید نمایان. رفتم جلوتر و گفتم: 

- سلام عمو مجید. 

عمو مجید چشماش برقی زد و گفت: 

- سلام دخترم، خوش اومدی، خونه ی ما رو منور کردی. 

- اِ اِ اِ! عمو مجید بازم از این حرف ها زدی!

عمو مجید کتش رو در آورد و داد دستِ عمه و جواب سلامِ عمه رو هم داد و گفت:

- مگه دروغ می گم؟ طهورا خانوم چند ماهه این جا نیومدی، هر دفعه از عمه ات سوال کردم می گفت کار داره. آخرم نفهمیدم یه دخترِ جوون چه قدر می تونه کار داشته باشه آخه!

با عمو مجید به سمتِ نشیمن حرکت کردیم و همگی نشستیم. یه کمی حرف زدیم که امیر از عمو پرسید: 

- بابا دیر کردید؟ چی شد؟

- هیچی امیر جان، طرف فلج شد. 

با حرفِ عموم گوشام رو تیز کردم تا بفهمم منظور از طرف کیه؟

دوباره امیر پرسید: 

- بابا قوه ی تکلم داره؟ می شه فردا برم برای بازجویی؟

عمو مجید یه نگاه به من انداخت و گفت: 

- حالا وقتِ این حرفاست امیر جان؟! نمی بینی مهمونِ عزیزی داریم. 

بعد هم خیلی آروم به امیر گفت: 

- راستی یادم رفت، چشم و دلت روشن. 

به عمو نگاه کردم که داشت این حرف رو به امیر می زد، سریع چشمم رو زوم کردم روی امیر. اِوا! این چرا این قدر عرق کرد و سرش رو پایین انداخت. بی خیال شونه بالا انداختم و رفتم تا به عمه کمک کنم که میز شام رو آماده کنه. تمومِ فکر و ذکرم پیشِ یاروی بود که عمو گفت افلیج شده. یعنی همون هدفِ من بود؟

داشتم سالاد رو روی میز می ذاشتم که امیر اومد و گفت: 

- شما چرا زحمت می کشید دختر دایی!

عصبی به خاطرِ شنیدن این جمله و نگفتنِ چیزی درباره ی پرونده ی پدرم بی اعتنا به امیر، سالاد رو روی میز گذاشتم و رفتم تا بقیه ی وسایل رو بیارم. امیرم پشتِ سرِ من واردِ آشپزخونه شد و پارچِ آب و نوشابه ها رو با خودش برد سمتِ میز. دیگه چیزی نمونده بود، رفتم و به عمو گفتم: 

- عمو، شام حاضره بفرمایید. 

عمو مجید گفت: 

- به به این شام خوردن داره، از بوش معلومه که چی داریم!

سر میز شام آروم داشتم غذا می خوردم، خیلی وقت می شد که غذای خونگی نخورده بودم. سر میزِ شام فقط صدای برخوردِ قاشق و چنگال می اومد. سرم رو بلند کردم و به عمو مجید نگاه کردم مثل همیشه چهرش پر از آرامش بود گفتم: 

- عمو مجید؟ 

عمو با لبخند نگاهم کرد و گفت: 

- جانم دخترم. 

نفسم رو بیرون فرستادم و گفتم: 

- از پرونده ی پدرم ... می خوام بدونم.

عمو مجید نگاهِ غمگینش رو به من انداخت و گفت: 

- فعلا چیزِ زیادی تو دستمون نیست. 

- یعنی چی عمو؟ سه ساله از این ماجرا می گذره، واقعا چیزی تو دستتون نیست یا نمی خواید به من چیزی بگید؟

- نه دخترم، حقِ شماست که بدونی، یه کارای کردیم ولی خُب متاسفانه تمام مدارک به طور نامحسوسی پاک یا مفقود شده، فقط می دونیم این کار به دستِ یه گروه به اسمِ اژدهای سیاه پی ریزی شده، پدرت قاضیِ همین پرونده بود، قرار بود حکمش رو صادر کنه که متاسفانه اون اتفاق افتاد. 

عمه ام که بغض کرده بود گفت: 

- الهی به روزِ سیاه گرفتار بشن که سیاه روزمون کردن. 

عمو مجید آروم گفت: 

- خوش به سعادتِ محسن، خوش به سعادت نرگس خانوم و خوشا به سعادتِ طاها که به درجه ی رفیع شهادت نایل شدن، خانوم اونا جاشون خوبه. 

به عمو گفتم: 

- عمو اگه اطلاعات داشتید چی کار می کردید؟

عمو گفت:

- الانم اطلاعات داریم، فقط باید به درجه ی اعتبار برسه تا بتونه قاضی روش رای صادر کنه. هر چند یک هفته پیش یه فردِ ناشناس به یکی از مهره های اصلی شلیک کرده و الانم اون شخص تو بیمارستان هست و گویا پزشکش گفته فلج دایم شده. 

با حرفِ عمو، لبخندِ زیبایی روی لبام نقش بست. سرم رو بلند کردم که با امیر چشم تو چشم شدم، یه اخم به امیر کردم ولی امیر به طور مرموزی به من نگاه می کرد. دیگه صحبتی از روندِ پرونده نکردیم، بعد از شام به عمه کمک کردم تا میز رو جمع کنم. منم آروم آروم برای رفتن به خونم آماده می شدم. وقتی عمه منو دید که حاضر و آمادم گفت:

- کجا می ری طهورا؟

با خنده گفتم: 

- عمه جون کجا دارم برم، می رم خونه دیگه. 

عمو مجید گفت: 

- مگه این جا خونه نیست؟

- چرا عمو ولی باید برم، دیگه خیلی مزاحم بودم. 

صدای عمه اومد که گفت: 

- اگه بری ناراحت می شم، امشب رو این جا بمون. 

التماس تو صدای عمه باعث شد قبول کنم و شب خونه ی عمه بمونم. بعد از کمی شب نشینی و صحبت از هر بابی، دیگه وقتِ خواب بود، عمه به من یه اتاق تو طبقه ی بالا داد، همون اتاقی که بعد از اون حادثه، چند وقتی توش زندگی می کردم. درست رو به روی اتاقِ امیر. اتاق خوابِ عمه و عمو مجید به خاطرِ پا دردِ عمه طبقه ی پایین قرار داشت. 

بعد از شب بخیر واردِ اتاق شدم و در رو بستم. روی تخت نشسته بودم، خوابم نمی برد، به خودم گفتم:

- ای کاش حداقل یه قرصِ خواب با خودم آورده بودم. 

آروم مانتوم رو از تنم در آوردم. وای! حالا مگه می تونستم با این لباس بخوابم! تا صبح باید خودم رو می خاروندم. عادتِ بدی که داشتم حتما شبا باید یه لباسِ آزاد می پوشیدم. دوباره مانتوم رو تنم کردم و شالم رو روی سرم مرتب کردم، می خواستم برم از عمه یکی از لباساش رو قرض بگیرم. آروم از پله ها پایین رفتم. همه جا تاریک بود و سکوتِ مطلق. جز دو تا آباژور در گوشه های اتاق، دیگه هیچ نوری نمی اومد. به سمتِ اتاق خوابِ عمه راه افتادم، یه کمی پشتِ در معطل کردم. صدای نمی اومد، فکر کنم خواب بودن. پشیمون دوباره راهیِ اتاقم شدم. روی آخرین پله بودم که صدای آرومِ امیر رو شنیدم.

- چیزی احتیاج داری دختر دایی؟

ای بابا! تا این ما رو دق نده ول کن نمی شه! 

آروم به سمتِ اتاق خواب رفتم، در رو باز کردم و گفتم:

- نه!

هنوز در رو نبسته بودم که یادم افتاد تا صبح با این لباس خواب به من حرومه! در نیمه باز رو بازتر کردم، هنوز امیر ایستاده بود و نگاهش سمتِ اتاقِ من بود. بیرون رفتم و گفتم:

- چرا، احتیاج به یه بلوزِ آزاد دارم. توی لباسات چیزی هست که به دردِ من بخوره؟

چشمام رو انداختم تو چشمای امیر. امیر جوری نگام می کرد که حس کردم داره از تعجب شاخ در میاره! تو دلم کلی بهش خندیدم. فکر کنم اونم تو دلش گفت: «عجب دخترِ پر رویی!»

وقتی دیدم مکثِ امیر برای جواب دادن، زیاد شد، به سمتِ اتاق عقب گرد کردم و گفتم:

- رفتم پایین از عمه بگیرم ولی فکر کردم باید خواب باشه، دلم نیومد بیدارش کنم، لباسمم راحت نیست، حالا اگه نمی خوای چیزی بدی بپوشم، اون جوریم نگام نکن پسرعمـــــــه!

همچین پسر عمه رو با غیظ گفتم که خودم خندم گرفته بود. کامل وارد اتاق نشده بودم که صداش منو سرِ جام میخکوب کرد.

- من که حرفی نزدم! بیاید برید تو اتاقم، هر کدوم رو دوست دارید بردارید. فقط، من لباسِ نپوشیده ندارم. 

برگشتم و شونم رو بالا انداختم و گفتم:

- مهم نیست، من زیاد حساس نیستم.

و با پر روییِ کامل درِ اتاق امیر رو باز کردم و وارد شدم. یه راست به سمتِ کمدِ لباسش رفتم. درِ کمد رو باز کردم و یه نگاه به کلِ لباس های آویزون انداختم. همه مرتب و اتو کشیده بودن. یکی یکی لباس ها رو نگاه کردم. توشون یه لباسِ آستین بلندِ آبی نظرم رو جلب کرد. معلوم بود تازه شُسته شده. همون رو برداشتم و از چوب رختش جداش کردم. چوب رخت رو سرِ جاش گذاشتم و درِ کمد رو بستم. برگشتم ببینم امیر کجا مونده که درست پشتِ سرم دیدمش. با یه نگاهِ خاص و یه لبخندِ محو لباس رو بالا آوردم و گفتم:

- من این رو پسندیدم، مرسی.

امیر لبخندش کمی پُر رنگ تر شد و گفت:

- قابلت رو نداره.

اوه! چه عجب با فعلِ مفرد منو خطاب کرد! داشتم از کنارِ میزِ کارش رد می شدم که پرونده ی بازی روی میزش نظرم رو جلب کرد. همون شخص بود، هدفی که زده بودمش، اسفندیار!

امیر تا دید من چشمم به پرونده ی باز شده روی میزشه، سریع به سمت میز اومد ولی تا خواست پرونده رو ببنده دستم رو گذاشتم روش. با این حرکتِ من، امیر میخکوب شد. لباس رو آروم گذاشتم روی پشتی صندلی، پرونده رو ورق زدم، نصفِ اطلاعاتی که من از اونا داشتم هم

تو این پرونده نبود. امیر آروم گفت:

- طهورا! خواهش می کنم بده به من.

به امیر نگاه کردم، یه نیشخند زدم و گفتم:

- بیا مالِ تو.

بعد هم با کنایه گفتم:

- اطلاعاتتون خیلی جامع و کامله، مراقب باشید ازتون ندزدن.

لباس رو با خشم از روی صندلی برداشتم و از اتاقِ امیر بیرون رفتم. واردِ اتاقِ خودم شدم و روی تخت نشستم. یعنی تو این سه سال فقط تونستن چند تا عکس و اسم گیرشون بیاد؟ هیچی از قرارگاهشون یا داد و ستدشون ندارن؟ چشمام رو مالیدم، پس خودم باید تمومش می کردم. بهترین کار همین بود، خودم منتقم می شدم و همون کاری رو که شروع کردم و براش قسم خوردم رو تموم می کنم.

لباسِ امیر رو تنم کردم. تو آینه یه نگاه به خودم انداختم. بامزه شده بودم. لباسِ امیر تا روی رونم می رسید. حکمِ لباس خواب رو داشت. آستینشم با این که سه تا تای بزرگ زده بودم ولی بازم بزرگ بود ولی خُب راحت بود. شلوارم رو در آوردم و روی تخت دراز کشیدم. آخی، احساسِ خوبی داشتم. چشمام رو بستم و خودم رو سپردم به دستِ خواب.

با صدای عمه که منو صدا می کرد چشمام رو باز کردم. نورِ آفتاب مستقیم تو چشمام بود. آروم روی تخت نشستم، موهام رو که دورم ریخته بود با دست پیچ دادم و به عقب هُلشون دادم. به لباسِ امیر که تو تنم پیچ و تاب خورده بود نگاهی انداختم. حرف های بینِ من و امیر. بلند شدم و لباسم رو عوض کردم. روتختی رو مرتب کردم، لباسِ امیر رو تا کردم و روی تخت گذاشتم. فقط مانتوم رو تنم کردم، فکر کنم هیچ کدوم از مردها خونه نبودن، پس نیازیم به پوششِ حسابی نبود. آروم از پله ها پایین رفتم، به سمتِ سرویس بهداشتی رفتم و دست و صورتم رو آب زدم. بیرون که اومدم، عمه رو دیدم، بهش سلام و صبح بخیر گفتم. عمه با خوشرویی جوابم رو داد و گفت:

- صبحونه حاضره.

از عمه تشکر کردم و واردِ آشپزخونه ی بزرگِ عمه شدم. صبحانه ی مفصلی روی میز پهن بود، از تخم مرغ آب پز گرفته تا انواعِ مرباها و ... صبحانه ی مفصلی خوردم و میز رو جمع کردم. دیگه باید می رفتم. با اصرارِ زیاد از عمه خداحافظی کردم و راهیِ خونه شدم،می خواستم یه سر به باشگاه تیر اندازی بزنم، به محضِ این که رسیدم، ساکِ ورزشیم رو برداشتم، لباسم رو عوض کردم و لوازم رو جمع کردم، دوباره از خونه بیرون زدم. واردِ باشگاه که شدم آقای حکمت رو دیدم. آقای حکمت مدیرِ قراردادهای باشگاه بود. با آقای حکمت سلام و علیکی کردم و واردِ سایتِ تیر اندازی شدم. با عوض کردنِ لباسام تو رختکن، آماده ی تمرین شده بودم که آقای حکمت به سمتِ من اومد و گفت:

- خانومِ جهان، می شه چند دقیقه وقتتون رو بگیرم؟

اسلحه ی توی دستم رو روی میزِ کنار دستم گذاشتم و گفتم:

- بفرمایید آقای حکمت در خدمتتون هستم.

آقای حکمت کمی مقدمه چینی کرد و گفت:

- خانوم جهان، حقیقتش اینه که ما دنبالِ یه نیروی فعال می گردیم. می دونید که آقای خاکباز هم رفتن و الان ما با کمبودِ پرسنلِ مربی مواجه هستیم. 

به آقای حکمت نگاه کردم و گفتم:

- بله متوجه شدم آقای خاکباز چند وقتی هست تشریف نمیارن، ولی نمی دونستم ایشون کلا از کارشون کناره گیری کردن؟

آقای حکمت گفت:

- بله خانون جهان، ایشون از ایران رفتن و حالا غرض از گرفتنِ وقتِ شما دادنِ پیشنهادِ همکاری ما به شماست؟

صحبت های آقای حکمت که تموم شد اسلحه رو برداشتم و آماده برای شلیک کردم و گفتم:

- آقای حکمت، روش فکر می کنم و نتیجه رو بهتون اطلاع می دم. 

و اولین شلیک رو زدم. دو ساعتی بود که تو باشگاه تمرین می کردم، البته برای خودم، من تو مرحله ای بودم که دیگه نیاز به مربی نداشتم. بعد از اتمامِ کارم از باشگاه خارج شدم، همیشه دوست داشتم قسمتی از راه رو پیاده روی کنم. تو افکارِ خودم غرق شده بودم، به همه چی فکر می کردم، باید سراغ سوژه ی بعدی می رفتم. تا اون جای که مطلع شده بودم قرارگاهِ اولیه لو رفته بود، باید می گشتم تا جایگاهِ جدیدشون رو پیدا می کردم.

****

یک ماهی کارم شده بود زیرِ نظر گرفتنِ قهوه خونه با عکسی که از اصغر تو فلش دیده بودم. اصغر رو می شناختم، ولی تو این یک ماه تا حالا تو قهوه خونه نیومده بود. اگرم اومده بود من ندیده بودمش. شاید زمان هایی می اومد که من نبودم. دیگه صبر کردن کافی بود، باید خودم کاری می کردم، بهتر از کشیک کشیدنِ بی نتیجه بود. 

حدودِ ساعتِ چهار بود که آماده شدم. یه مانتوی دودیِ کوتاه تنم کردم با یه شالِ مشکی، شلوارِ کتان مشکی هم تنم کردم با کتونی. نباید خیلی تیپم غلط انداز باشه، باید یه جوری برم که این اصغر، حسابِ کار دستش بیاد، البته اگه شانس بیارم و ببینمش!

از خونه خارج شدم و در رو قفل کردم. از سرِ خیابون یه تاکسی گرفتم تا منو به سمتِ قهوه خونه ببره. نزدیکی های قهوه خونه از تاکسی پیاده شدم. بهتر بود اول به طورِ نامحسوس کمی اطراف رو بررسی کنم. 

یه محله ی قدیمی پُر از کوچه پس کوچه های تاریک و کور. چاقوی ضامن دارم رو از کیفم برداشتم. اطراف رو دید زدم که کسی اطراف نباشه. عقل حکم می کرد محتاط تر پیش برم. چاقو رو زیرِ جورابم گذاشتم و شلوارم رو کشیدم روش. حالا بهتر بود. اسلحه ی گرم که نیاورده بودم، حداقل با این چاقو می شد یه کارای کرد.

به قهوه خونه که رسیدم عینکم رو روی چشمام مرتب کردم و محکم واردِ قهوه خونه شدم. از پشتِ شیشه ی عینک همه جا رو دید زدم، یه جای کثیف پُر از دودِ سیگار و قلیون! جایی بود که به سختی اکسیژن برای تنفس وجود داشت، یه نفس نیمه عمیق کشیدم تا ریه هام به هوای اون جا عادت کنن، تقریبا تموم سرها به سمتِ من چرخیده بود. یک راست به سمتِ شاگرد قهوه چی رفتم و گفتم:

- من دنبالِ اصغر می گردم؟

شاگرد قهوه چی که یه عرق گیر دورِ گردنش انداخته بود گوشه ی دستمال رو به گردنش مالید، عرقِ گردنش رو خشک کرد و گفت:

- کدوم اصغر؟

- اصغر ترقه!

- چی کارش داری؟

دیگه زیادی این شاگرد قهوه چی داشت فضولی می کرد. صدام رو خشن کردم و گفتم:

- این فوضولیا به تو نیومده، برو بگو اوستات بیاد، کارش دارم.

شاگرد قهوه چی گفت:

- حالا چرا می زنی؟ الان آق مراد رو صدا می زنم.

آروم رفتم سمتِ یه میزِ خالی نشستم. هنوزم نگاهِ مشکوکِ خیلی ها روی من بود. حقم داشتن، تنها زنِ توی قهوه خونه من بودم، خیلی ضایع بود ولی مگه چاره ی دیگه ای هم داشتم!

شاگرد قهوه چی اومد، با یه استکان چای و یه قندونِ فلزی کثیف، چای و قندون رو کنارم گذاشت و گفت:

- آق مراد الان میان. 

سری تکون دادم و بدونِ حرفِ اضافی منتظرِ این آق مراد بودم. چند دقیقه ای گذشته بود که یه مردِ هیکلی صندلی رو عقب کشید و نشست. از پشتِ شیشه ی عینکم مرد نشسته ی رو به روم رو خوب نگاه کردم. هیکلِ درشت، شکمِ جلو اومده با سبیل هایی که از کشیدنِ زیادِ سیگار به رنگِ قهوه ای، حنایی در اومده بودن. به دستاش نگاه کردم که روی میز گذاشته بود، یه خطِ عمیق روی یکی از دستاش دیدم که نشون از یه درگیریِ قدیمی می داد!

بدون سلام دادن گفتم:

- شما آق مرادی؟

- آره آبجی، چی به این بچه گفتی؟

نفسِ عمیقی کشیدم و با آرامش گفتم: 

- چیزی نگفتم، من دنبالِ اصغرم، اصغر ترقه!

- می خوای چی کار؟ با اصغر چی کار داری؟

آروم عینکم رو از چشمام برداشتم و زل زدم تو چشمای آق مراد با اون سبیلِ زشت و بد ترکیبش!

لبخندی مکش مرگ ما زدم و کمی خودم رو روی میز خم کردم و گفتم:

- آق مراد، براش امانتی دارم، فقط باید به خودش تحویل بدم. 

آق مراد که زل زده بود به چشمای من یه لبخندِ کریه زد و گفت:

- مخلصتم آبجی، ولی الان که اصغر نیست. اگه خیلی عجله داری امانتیت رو بده خودم بهش می دم!

دسته ی عینکم رو باز و بسته می کردم. مونده بودم چه جوری این مراد رو قانع کنم، سرم رو بالا گرفتم و گفتم:

- آقا مراد، باید فقط خودش رو ببینم. 

یه نفسِ عمیق کشیدم، دیگه به بوی بدِ این جا عادت کرده بودم. خودم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و دوباره ادامه دادم: 

- کی میاد؟

آق مراد سبیلش رو تابی داد و گفت:

- نمی دونم!

- ببین آق مراد، اگه برام اصغر رو پیدا کنی مطمئن باش یه هدیه ی ویژه پیشِ من داری، چون باید اصغر رو پیدا کنم. 

بعد هم خیلی آروم گفتم:

- خیلی مهمه، خیــــلی!

آروم از روی صندلی بلند شدم و عینکم رو به چشمام زدم و گفتم:

- من دو روز دیگه همین ساعت ها میام.

اگه اصغر رو پیدا کردی هدیه ات پیشِ من محفوظه.

از جیبِ مانتوم یه تراولِ پنجاه تومانی در آوردم و انداختم روی میز و بدونِ خداحافظی از درِ قهوه خونه زدم بیرون. حالا باید یه جایی منتظر می موندم ببینم چی کار می کنه؟ از جلوی در قهوه خونه گذشتم، کمی پایین تر رفتم و واردِ یه کوچه شدم. سرِ کوچه منتظر موندم. چادری که از قبل تو کیفم گذاشته بودم رو برداشتم. عینکم رو برداشتم و با یه عینکِ مطالعه عوضش کردم. این جوری حداقل کمتر جلبِ توجه می کردم. یک ساعتی ایستاده بودم ولی هنوز خبری از آق مراد و اون شاگرد قهوه چی نشده بود. یه سرک به سمتِ قهوه خونه کشیدم، ایول خودِ آق مراد بود که از درِ قهوه خونه بیرون اومد. آق مراد کمی این ور و اون ور، رو دید زد و خلافِ جهتی که من ایستاده بودم راه افتاد. منم با قدم های آروم پشتِ سرش به راه افتادم. چادرم رو تا جایی که می تونستم تو صورتم پایین کشیدم. آق مراد پیچید تو یه خیابون و از اون جا چند تا کوچه رو رد کرد. واردِ آخرین کوچه که شد جلوی یه درِ آهنیِ تک لنگه ی رنگ و رو رفته ایستاد و با دستش چند تا ضربه زد.

صدای مردی رو شنیدم که می گفت:

- اومدم، اومدم چه خبرته؟ مگه سر آوردی؟

صدای آق مراد بلند شد که گفت:

- باز کن اصغر نفله. آره، سرِ بی خاصیتِ تو رو آوردم. 

من پشتِ تیر چراغ برق پنهان شدم، در با صدای قیژی باز شد و مراد داخل شد. پس خونه ی اصغر این جا بود! دیگه تو کوچه نموندم، باید می رفتم. آدرس رو خوب به ذهنم سپردم و راهیِ خونه شدم. ساعتِ ده شب بود که رسیدم خونه. طبقِ معمول به رستورانِ نزدیکِ خونه سفارشِ غذا دادم و به کارای دیگم رسیدم. بعضی اوقات دلم واسه ی خودم می سوخت. مگه چند سال داشتم؟! دخترهای همسن و سالم الان تو آغوشِ گرم خانواده هستند، ولی من چی؟

با صدای آیفون فهمیدم که سفارشِ غذام رسید. بعد از گرفتنِ غذا و خوردن، کمی کتاب خوندم و خوابیدم. 

****

یک ماهی می شد که من، اصغر رو تحتِ نظر گرفته بودم. دیگه قهوه خونه ی مراد هم نرفتم یعنی نیازی هم نبود که برم، من دنبالِ اصغر می گشتم که پیداش کردم. اصغر زیاد بیرون نمی اومد، از چهرش هم به خوبی معلوم بود اعتیادِ شدید داره، فقط چند باری مراد اومد خونش و البته چند نفر دیگه هم اومدن، ولی زود می رفتن. گویا اصغر پخش کننده ی مواد هم بود، اگه واقعا دنبالِ اطلاعات نبودم به 110 زنگ می زدم و گزارشِ فعالیتِ این زالو رو می دادم، ولی حیف با این اصغر کار داشتم. امشب می خواستم برم و اصغر رو ببینم. باید کار رو یکسره می کردم فقط تو دلم از خدا می خواستم این اصغر ترقه اطلاعاتش مفید باشه و جای اتابک رو بدونه!

تمام وسایلی که نیاز داشتم رو تو کوله پشتیم جا دادم، به غیر از اسلحه که به خاطرِ حجمش نمی تونستم با خودم ببرمش. گاز خردل رو تو جیبِ شلوارم گذاشتم و شوکر رو تو جیبِ مانتوم،

چند تا بستِ کمربندی ضخیم برداشتم. بست کمربندی بهتر از طناب و این چیزها بود، چون هم حجم کمی داشت و هم به خاطر جنسی که داشت خیلی سخت باز می شد تا می تونستم کولم رو سبک کردم، ضامن چاقوهام رو چک کردم. نمی دونستم چی در انتظارمه. ته دلم کمی ترس داشتم. چند تا نفسِ عمیق کشیدم و پوتین هام رو پام کردم. خوبیِ این کفش ها این بود که اگه اتفاقی می افتاد می تونستم هم خوب باهاشون بدوم و هم اگه زد و خوردی پیش می اومد به خاطر محکمی و وزنشون ضربه ی کاری تری می تونستم بزنم. سریع با یه ماشین خودم رو به محل رسوندم. نیمه شب شده بود، واردِ کوچه ی اصغر ترقه شدم. خوب اطراف رو دیدم. خبری نبود، انگار تو کوچه گردِ مُرده پاشیده بودن. جلوی درِ خونه ی اصغر رسیدم. دیوارِ کوتاهی داشت، با یه خیز دستم رو انداختم روی دیوار و خودم رو بالا کشیدم. روی دیوار نشستم، تو حیاط رو نگاه کردم، یه خونه ی کلنگی بود با یه حیاطِ خیلی کوچیک. آروم از دیوار پایین پریدم و به سمتِ گوشه ی حیاط، نشسته نشسته حرکت کردم. آروم زیپ کولم رو باز کردم و چند تا بست کمربندی از توش بیرون کشیدم و گذاشتم تو جیبِ مانتوم، بلند شدم و به سمتِ در ساختمون حرکت کردم. اول خوب گوشم رو چسبوندم به در ببینم کسی بیدار هست یا نه؟ به سمت در بسته ی اتاقی رفتم، تا خواستم در رو باز کنم صدایی شنیدم.

- اصغر چند کیلو داری؟

- جونِ داداش مراد فقط سه کیلو بهم داد، همینم تو صد تا سوراخ قایم کرده بودم. 

- یعنی چی؟! قرارِ ما این نبود، اتابک خان چرا زده زیرِ قرارش؟

پس آق مراد هم این جاست! کارم سخت تر شده بود. دوباره خوب گوش سپردم، صدای بی حالِ اصغر رو شنیدم که می گفت:

- چه می دونم داداش؟ از خودِ اتابک خان بپرس من که جراتش رو نداشتم چیزی بگم، سه کیلو انداخت جلوم و گفت بردار و برو، منم برداشتم و اومدم.

صدای فحش دادنِ مراد و غر غرهای اصغر رو می شنیدم. صدای خش خش کیسه هم می اومد. خوب اطراف رو نگاه کردم. یه راهروی بد بو، تنگ و تاریک که دو تا اتاق داشت، در اون یکی اتاق رو باز کردم، باید اول می فهمیدم چند نفر تو این خونه هستند. کسی تو اون اتاق نبود جاهای دیگه رو هم بررسی کردم ولی شخصِ دیگه ای حضور نداشت، پس فقط دو نفر بودن. شوکرم رو تو دستم گرفتم، یه نفسِ عمیق کشیدم و اسمِ خدا رو به زبونم آوردم و با ضربِ پا در رو باز کردم. در، چارطاق و با صدای بلندی باز شد. سریع وارد شدم، اولین چیزی که دیدم دو مردی بودن که چشماشون از تعجب داشت از کاسه در می اومد. اصغر و مراد نشسته بودن و یه کیسه هم بینشون بود. گویا داشتند مواد رو تقسیم و بسته بندی می کردن. 

مراد منو دید و شناخت. روش رو سمتِ اصغر گرفت و گفت:

- اصغری، این همون دختره ست!

و بلند شد یه لبخندِ کثیف زد و گفت:

- به به خانوم خانوما! خوش اومدی. 

و یه قدم به سمتم برداشت. تا دستش رو به سمتم دراز کرد، منم شوکر رو زدم روی ساق دستش، چنان فریادی زد که خونه لرزید، مرتیکه ی بی خاصیتِ دوزاری!

مراد روی زمین نشست و عربده می کشید ولی اصغر که سیگار روی لبش بود، همون جور مات و مبهوت مونده بود و داشت منو بر و بر نگاه می کرد. یه لگد به شکمِ مراد زدم و روم رو کردم سمتِ اصغر و گفتم:

- اصغر ترقه تویی؟

اصغر که صدام رو شنید گفت:

- آره، تو کی هستی؟

- اینش مهم نیست، چند تا سوال می پرسم مثلِ آدم جوابم رو می دی، فهمیدی؟

اصغر سرش رو تکون داد. خیلی محکم و خشن گفتم:

- دنبالِ اتابک می گردم، آدرسش رو می خوام؟

چشمای اصغر که از نئشه بودن نیمه بسته بود با این سوالِ من تا آخرین حد باز شد و گفت:

- اتابک؟

- آره، اتابک. آدرسش رو می خوام، بنال بینم کجاست؟

اصغر یه نگاه به من انداخت و گفت:

- من، اتابک نمی شناسم.

پس این اصغر منو جدی نگرفته بود، نمی خواست چیزی بروز بده! سرم رو کج کردم و با لگد زدم به کیسه ی نیمه باز وسط اتاق مواد داخل کیسه که نمی دونم چه کوفتی بود تو اتاق پخش و پلا شدن، صدای اصغر بلند شد که می گفت:

- نکن نامروت، می دونی چه قدر پولشونه؟

داشتم به اصغر نگاه می کردم که با ضربه ی مراد پرت شدم و با صورت خوردم به دیوار. مراد فحش های رکیک می داد و دستی که شوکر زده بودم رو تو اون یکی دستش گرفته بود. مراد به سمتم حمله کرد، سریع جا خالی دادم و از پشت با لگد زدم به کمرِ مراد. شوکر از دستم افتاده بود، داشتم با چشم دنبالش می گشتم ولی پیداش نمی کردم. مراد دوباره به سمتم خیز برداشت که با تمام توان با کف دستم زدم زیر بینیش و بینیش رو به سمت بالا فشار دادم. تو کلاس های آموزشی که رفته بودم بهم یاد داده بودن که حساس ترین و ضربه پذیرترین قسمت تو صورت فشار بینی به سمت بالاست، با این کارم مراد روی زمین افتاده بود و صورتش رو تو دستاش جمع کرده و عربده می کشید. 

از پشت با یه لگد زدم به کمرِ مراد. مراد با شکم افتاد روی زمین. سریع با بست کمربندی دستاش رو از پشت قلاب کردم و بستم. پاهاشم بستم. خیلی عصبی شده بودم، به سمت اصغر که یه گوشه ایستاده بود چرخیدم و گفتم:

- اگه می خوای مثل این مراد تبدیل به کرمت نکنم، هر چی می دونی بگو. 

اصغر خودش رو جمع و جور کرد و گفت:

- من اتابک رو نمی شناسم.

دلم نمی اومد دستام رو به این زالو بزنم، با لگد زدم به تختِ سینش و گفتم:

- چرت نگو، خودم شنیدم الان داشتی درباره ی اتابک حرف می زدی!

به سمتِ مراد رفتم و پام رو گذاشتم روی سرش، فشار دادم و گفتم:

- یا بگو حرف بزنه یا همین امشب دخلِ جفتتون رو میارم. باید فهمیده باشی من شوخی ندارم، حالا به این رفیقت بگو بناله. 

سکوت کردم و فقط به اصغر نگاه می کردم. مراد فقط فحش می داد و یه چیزای می گفت که من ازشون سر در نمی آوردم. به سمتِ اصغر رفتم و یقش رو تو دستم گرفتم، یه سیلی به صورتِ لاغرش زدم و گفتم:

- بنال نفله، اتابک کدوم گوریه؟

مراد داد زد:

- نگو اصغر. 

دیگه عصبی شده بودم. هر جور شده باید آدرسِ اتابک رو پیدا می کردم، با همون گاردِ خشمگین به سمتِ مراد رفتم و چاقوم رو کشیدم بیرون. لبه ی چاقو رو گذاشتم روی شاهرگِ مراد و گفتم:

- حالا بگو اصغر حرفی نزنه تا ببینی شاهرگت رو چه طور می زنم!

ولی مراد بازم سر سختی می کرد، کمی فشارِ چاقو رو روی شاهرگِ مراد بیشتر کردم. صدای مراد بلند شد و گفت:

- سوختم

پوزخندی زدم و گفتم:

- من که هنوز کاری نکردم، حالا مونده تا بسوزی! بگو اصغر هر چی می دونه بگه وگرنه همین جا خونِ کثیفت رو می ریزم!

به اصغر که از ترس بلند شده بود نگاه کردم و با فریاد گفتم:

- بتمرگ و تعریف کن.

اصغر اروم سُرید پایینِ دیوار و گفت:

- چی می خوای بدونی؟

موبایلم رو که تو جیبِ شلوارم بود بیرون آوردم و روی حالت ضبط گذاشتم و گفتم:

- همه چی؟ جاش، قرارگاهش، کارش و همه چی رو، هر چی که می دونی؟

اصغر شروع کرد با ترس و لرز تعریف کردن. آدرسا رو می داد و نوعِ معامله هاشون رو می گفت،

حرفای اصغر که تموم شد، بهش گفتم:

- دراز بکش.

اصغر که ترسیده بود روی شکم دراز کشید. اصغر رو هم مثلِ مراد بستم. قبل از این که خارج بشم گفتم:

- اگه این آدرس هایی که دادی درست نباشه بر می گردم و می کُشمتون.

و از خونه زدم بیرون.

****

وقتی وارد خونه شدم ساعت از نیمه شب هم گذشته بود. بارها تا برسم خونه خدا رو شکر می کردم که اتفاقِ بدی نیفتاد!

خوابم نمی اومد، موبایلم رو روی حالتِ پخش گذاشتم و همه ی چیزهایی که اصغر گفته بود رو خوب گوش دادم. چند بار گوش دادم، آدرس ها، اسم ها و ... تمام اطلاعاتِ گوشیم رو داخل یه رم ریختم، شاید بعدها بهشون نیاز پیدا می کردم. بازم از گفته های اصغر فهمیده بودم که اتابک فعلا تو ایران نیست و برای آوردنِ یه محموله از ایران خارج شده، پس باید منتظر می موندم.

زندگی شیوه ی عادیش رو از سر گرفت، کارهای روزمره، رفتن به باشگاه و یا استخر. چند باری آقای حکمت از من جواب خواست ولی من نمی تونستم بپذیرم چون اگه اتابک بر می گشت کار من هم شروع می شد. به آقای حکمت گفتم فعلا شرایطِ همکاری ندارم ولی آقای حکمت خیلی اصرار کرد که موقتا باهاشون همکاری کنم، قرار شد در هفته دو روز اونم فقط سه ساعت اموزش بدم تا باشگاه بتونه جایگزین پیدا کنه. 

****

تازه رسیده بودم که گوشیِ خونه زنگ خورد، به شماره یه نگاه انداختم، عمه معصومه بود. گوشی رو برداشتم، می دونستم الان می خواد دوباره کلی از بی عاطفگیِ من گله و شکایت کنه.

- الو، سلام عمه جون.

- سلام طهورا.

این که صدای عمه نبود!

- ببخشید شما؟

- حق داری نشناسی دختر دایی!

- امیر، تویی؟ ببخشید صدات رو نشناختم.

- می دونم، حق داری. حالت خوبه؟

ابروهام پرید بالا، امیر و این مدل حرف زدن نوبره والا!

- ممنون، خوبم. شماره تلفن رو اشتباه گرفتی امیر؟

- نه، چرا باید اشتباه بگیرم؟

- آخه ازت بعید بود خونه ی ما زنگ بزنی، گفتم شاید اشتباه گرفتی؟

صدای خنده ی بی صدای امیر رو شنیدم.

امیر گفت:

- نه، اشتباه نگرفتم، اتفاقا کاملا هم درست گرفتم. طهورا، مامان گفت بیام دنبالت امشب این جایی.

- عمه گفت؟

- بله طهورا خانوم، عمتون گفتن. 

- ولی من کار دارم امیر، نمی تونم بیام.

لحنِ عصبیِ امیر رو شنیدم که گفت:

- به قولِ بابام، ما آخرم نفهمیدیم کارِ تو چیه که این قدر کار دارم، کار دارم می کنی؟! گوشی رو نگه دار به خودِ عمه جونت بگــــو.

وا! این چرا یهو عصبی شد؟!

صدای امیر از پشتِ خط شنیده می شد که داشت با عمه حرف می زد. بعد از چند لحظه عمه گوشی رو گرفت، بعد از کلی قربون صدقه رفتن بالاخره منو راضی کرد تا شب برم اون جا و از همه مهم تر این بود که گفت شب همه ی عمه هام هم اون جان و خودِ امیر میاد دنبالم. چاره ای جز قبول کردن نداشتم. گوشی رو که قطع کردم اول واسه ی خودم یه چای گذاشتم و بعد هم یه دوش گرفتم، درِ کمدم رو باز کردم، خیلی وقت بود هیچی واسه ی خودم نمی خریدم از بین لباس هایی که داشتم یه تونیکِ آستین حلقه ای برداشتم که روش گل های ارغوانی داشت و زمینه ی لباس هم بنفش بود. زیرِ تونیک یه لباسِ جذبِ سفید تنم کردم که با شلوار جینِ سفیدم هماهنگ می شد، روشم تونیک رو پوشیدم. خوب و پوشیده شده بودم، روسری ابریشمیِ آبیم رو برداشتم و روی تخت گذاشتم. صدای زنگ اومد به سمتِ آیفون رفتم و جواب دادم.

امیر بود، سریع روسریم رو سرم انداختم و زیر کتری رو خاموش کردم. امیر بالا اومد، از همون آشپزخونه جوابِ امیر رو دادم و گفتم بشینه. تو یخچال میوه نداشتم فقط یه نصفه هندونه بود همون رو برداشتم تا قاچش کنم. صدای امیر اومد که گفت:

- طهورا خودکار داری؟

دوباره از آشپزخونه گفتم:

- امیر، اگه زحمتی نیست برو از اتاقم بردار، روی میز خودکار هست.

و خودم مشغولِ گذاشتن هندونه داخلِ ظرف شدم. دو تا چای خوشرنگ هم ریختم و رفتم سمتِ نشیمن ولی امیر رو ندیدم، ظرف های توی دستم رو روی میز گذاشتم و خودم به سمتِ اتاق رفتم. در اتاقم نیمه باز بود از همون جا امیر رو دیدم که داشت یه چیزایی رو می دید و می نوشت. آروم برگشتم سمتِ نشیمن و خودم رو به خوردنِ چای مشغول کردم. امیر هم بعد از لحظاتی برگشت، بلند شدم و سلام دادم. نگاهِ امیر یه جورِ خاص بود، شاید پُر از گلگی، پُر از خشم، پُر از عصبانیت!

یه ابروم رو بالا انداختم و گفتم:

- چرا ایستادی؟ خوب بشین دیگه، تا تو از خودت پذیرایی کنی، منم آماده می شم.

به سمتِ اتاق خوابم رفتم و مانتوم رو که روی تخت بود رو برداشتم و به همراهِ کیفم از اتاق خارج شدم. امیر دست به چاییش نزده بود و شدیدا تو فکر بود. صداش زدم تا به خودش بیاد.

- امیر!

امیر سرش رو بالا گرفت و نگاهم کرد. سرم رو کج کردم و گفتم:

- بریم؟

امیر همون جور عمیق نگاهم می کرد، از نگاهش چیزی نمی فهمیدم، آروم از روی مبل بلند شد و گفت:

- بریم.

و جلوتر از من از خونه بیرون زد. شونه ای بالا انداختم و در رو قفل کردم و سوارِ ماشینِ امیر شدم. از امیر به خاطرِ این که دنبالم اومده بود، تشکر کردم ولی امیر فقط با اخم سکوت کرده بود.

حس بدی بهم منتقل شد، احساس کردم به اجبار دنبالِ من اومده، روم رو به سمت امیر کردم و گفتم:

- می شه بگی چته؟ مگه من خواستم بیای دنبالم؟ ماشین رو نگه دار!

امیر متعجب از لحنِ من به سمتم برگشت و نگام کرد. منم زل زده بودم تو چشماش و گفتم:

- چیه؟ نگام می کنی؟ غارغارکت رو نگه دار، می خوام پیاده بشم!

امیر گفت:

- طهورا! چرا این جوری می کنی؟ مگه من چی گفتم؟

با خشم به امیر گفتم:

- چی می خوای بگی، سه کیلو اخم رو پیشونیته، جوابِ منم که نمی دی! یادم نمیاد بهت بدهکار باشم که حالا تو مثل طلبکارا نگام می کنی!

امیر نفسِ عمیقی کشید و سرعت ماشین رو کم کرد ولی ترمز نزد، آروم داشت می روند. دوباره گفتم:

- مگه با تو نیستم؟! می گم نگه دار من با تو نمیام!

امیر که کلافه شده بود سعی کرد صداش رو پایین نگه داره ولی خشم نشسته در صداش بیانگر حالت داغون درونیش بود، گفت:

- بس کن طهورا. 

منم که لجبازیم گُل کرده بود و حاضر نبودم کوتاه بیام گفتم:

- اگه بس نکنم چی؟

امیر یه نیم نگاهی به من انداخت و گفت:

- هیچی، با بچه های سرتق چی کار می کنن؟ بی محلی. 

بعد هم آروم و زمزمه وار گفت:

- حق با دایی بود، تو خیلی بچه ای. 

امیر سرعت ماشین رو زیاد کرد، دیگه اصلا به من، نه نگاه می کرد، نه جوابم رو می داد. چند بار لایی کشید، وحشتناک رانندگی می کرد. من از سرعت زیاد همیشه می ترسیدم، مخصوصا که صندلی جلو نشسته بودم.

به امیر گفتم:

- امیر یواش برو. 

امیر پوزخندی زد و گفت:

- چیه؟ دخترِ شجاع دلمون ترسیده؟

امیر مکثی کرد و گفت:

- تو که کار خطرناک تر از این انجام دادی؟ رانندگی با سرعتِ بالا که ترس نداره؟

عصبی به سمتش چرخیدم و گفتم:

- چی می گی واسه ی خودت، آروم برو من از سرعتِ بالا خوشم نمیاد.

- خوشت نمیاد یا می ترسی؟

دیگه داشت خون خونم رو می خورد ولی امیر همچنان با آرامش و تسلطِ کامل داشت با سرعت وحشتناکی می روند. پیچ ها رو همچین رد می کرد که من تا نصفه های ماشین می اومدم یا محکم به درِ ماشین می خوردم.

داد زدم:

- دیوونه! 

سرعتِ ماشینِ امیر، آروم آروم کم شد و به سرعتِ مجاز رسید. دیگه هیچی بهش نگفتم سرم رو به سمتِ شیشه ی ماشین گرفته بودم و به کارِ امیر فکر می کردم. با صدای ترمز و ایستِ کامل ماشین به خودم اومدم. می خواستم از ماشین پیاده بشم که امیر آروم گفت:

- طهورا؟

تن صدای امیر یه جورِ خاص بود ولی برنگشتم و زودتر از امیر وارد حیاط شدم.

تو دلم گفتم اینم دیوونه ایه واسه ی خودش! از تو حیاط عمه رو صدا کردم، کسی جوابم رو نداد. پله ها رو بالا رفتم و در ورودی رو باز کردم، به پشتِ سرم یه نگاه انداختم، امیر در حالی که سرش پایین بود، داشت در حیاط رو می بست. کفشام رو در آوردم و واردِ نشیمن شدم. عمه رو دوباره صدا زدم. صدای تق و توق از آشپزخونه می اومد، یه راست رفتم سمت آشپزخونه. عمه معصومه رو دیدم و رفتم سمتش و صورت تپلش رو بوسیدم. عمه هم گُل از گُلش شکفت و مثلِ همیشه قربون صدقه ام می رفت. به عمه گفتم:

- عمه چه کردی؟ چه قدر غذا؟! مگه می خوای به هیات غذا بدی؟

عمه خنده ای کرد و گفت:

- غذا زیاد نیست که عزیزم آخه امشب همه میان.

دوباره عمه گفت:

- طهورا جان، پس امیر کجا موند؟

می خواستم بگم گُل پسرش چی کار کرد ولی پشیمون شدم و گفتم:

- داشت ماشین رو پارک می کرد. 

عمه بسته ی کاهو رو از یخچال بیرون آورد و مشغولِ شُستنش شد. به عمه گفتم:

- می گم عمه، اگه الان عروس داشتی حسابی ازش کار می کشیدی.

عمه یه نگاه به من انداخت و گفت:

- حالا که عروس ندارم ولی یه دخترِ برادرِ خوب دارم که الان میاد و واسه ی عمه اش سالاد درست می کنه.

به عمه لبخند زدم و گفتم:

- به چشم، فقط بذارید لباسم رو عوض کنم بیام.

داشتم از آشپزخونه خارج می شدم که خوردم به یه کوهِ محکم. چشمام رو بستم و با دستم بینیم رو گرفتم. آروم چشمام رو باز کردم ببینم این چی بودکه خوردم بهش؟! امیر بود که صاف و محکم سرِ جاش ایستاده بود. از دستش هنوزم عصبی بودم، اخم کردم و با صدای آهسته ای گفتم:

- مگه کوری؟

امیر که هنوز حالتش رو حفظ کرده بود با تعجب نگاهم کرد و بعد با لبخندِ محوی گفت:

- ببخشید، ولی شما تشریف آوردید تو سینه ی من!

یه نگاه انداختم، امیر درست می گفت، من رفته بودم تو شکم و سینه ی امیر ولی از اون جا که هیچ وقت از امیر خجالت نمی کشیدم گفتم:

- خُب که چی؟ اتفاقی بود دیگه.

داشتم از کنارِ امیر می گذشتم که امیر بند کیفم رو گرفت و گفت:

- معذرت خواهی نمی کنی؟

من یه نگاه به امیر و یه نگاه به دستش انداختم که هنوزم بند کیفم تو دستش بود و گفتم:

- عمرا! 

دیگه صبر نکردم، یه راست پله ها رو بالا رفتم و واردِ اتاق شدم. مانتوم رو در آوردم و انداختمش روی تخت کیفم رو هم همون جا گذاشتم. روسریم رو روی سرم درست کردم و از درِ اتاق خارج شدم. طبق دستورِ عمه سالادِ کاهو درست کردم و تو ظرف های مورد نظر ریختم، روشونم با گوجه و خیار حلقه شده و کمی هویج رنده شده تزیین کردم، خیلی وقت بود از این کارها نمی کردم. عمه برام یه چای ریخت و گذاشت روی میز آشپزخونه.

امیر هم پیداش شد. تا ظرفِ سالاد رو دید یه سوت کشید و گفت:

- می گم مامان جان، چه قدر شما از این طهورا خانوم کار کشیدی؟

عمه که داشت خورشت رو می چشید گفت:

- آره مادر، فعلا داره جور عروسم رو می کشه.

امیر اومد و رو به روی من نشست و گفت:

- چه طور؟

عمه گفت:

- به قولِ طهورا، اگه الان برات زن گرفته بودم دیگه دست تنها نبودم.

بعد هم خیلی آروم گفت:

- دیگه وقتشه، دیگه نمی خوام صبر کنم.

من از روی صندلی بلند شدم و دستم رو شُستم. وقتی نشستم دیدم امیر چایی که عمه برای من ریخته بود رو برداشته و داره می خوره! صدام رو بلند کردم و گفتم:

- می گم عمه، این کار رو نکنیا، نفرین واسه خودت نخر! 

همزمان عمه برگشت سمتِ من و گفت:

- چرا عمه جون؟ مگه خودت نمی گی امیرم باید زن بگیره؟

با لبخند به عمه نگاه کردم و گفتم:

- اون مال وقتی بود که این پسر عمه چای منو نخورده بود! بذارید هر وقت پسر عمه یاد گرفت به حقوق خانوم ها احترام بذاره براش آستین بالا بزنید!

عمه خندید و به امیر که با تعجب به چای تو دستش زل زده بود نگاهی کرد و گفت:

- بمیرم برات، الان برات یکی دیگه می ریزم!

تا عمه خواست برام چای بریزه امیر بلند شد و گفت:

- نه مامان، من خودم می ریزم.

بعد هم کنارِ سماور رفت، به عمه هم گفت:

- مامان شما هم می خوری؟

عمه گفت:

- نه پسرم.

امیر استکانِ چای رو مقابلِ من روی میز گذاشت و گفت:

- بفرمایید.

نمی دونم چرا دوست داشتم امیر رو اذیت کنم به خاطر همینم گفتم:

- عمه، پشیمون شدم براش آستین بالا بزنید.

بعد هم به امیر نگاه کردم که با لبخند منو نگاه می کرد. عمه هم خندید و گفت:

- از دستِ تو طهورا!

آروم رو به امیر طوری که عمه نشنوه گفتم:

- معلومه خیلی عجله داری؟

امیر سرش رو بالا آورد و اول به عمه نگاه کرد، تا اومد جوابِ منو بده زنگِ تلفن بلند شد، امیر رفت تا جوابِ تلفن رو بده. وقتی برگشت، عمه پرسید:

- کی بود مادر؟

امیر گفت:

- خانوم حشمتی بود، گفت فردا عصر خونشون برنامه ی روضه دارن!

عمه دیگه چیزی نگفت. امیر می خواست به یکی از خیارهای چیده شده روی سالاد دست درازی کنه که نامردی نکردم و محکم زدم روی دستش. خودم هم با بی خیالی یه قند برداشتم و گذاشتم دهنم. عمه با صدای دست به سمتِ عقب برگشت و گفت:

- صدای چی بود؟

با همون بی خیالی گفتم:

- هیچی عمه، پسرت از سر ذوقش واسه خودش دست زد.

امیر که سعی می کرد لبخندش رو کنترل کنه بلند شد و بی سر و صدا از آشپزخونه خارج شد. منم بعد از خوردنِ چای یه کم دیگه به عمه کمک کردم و از آشپزخونه خارج شدم. تقریبا ساعتِ هشت بود که عمو مجید اومد. عمو مثلِ همیشه کلی با من خوش و بش کرد و حالم رو می پرسید. بعد از این که یه چای برای عمو مجید بردم، با کمکِ عمه ظرف ها رو از کابینت خارج کردیم و روی میز چیدم. عمو و امیر تو نشیمن نبودن، صداشون از اتاقِ عمو می اومد ولی نمی شنیدم درباره ی چی با هم حرف می زنن!

ربع ساعتی نگذشته بود که مهمان ها هم اومدند. مدت خیلی زیادی می شد که من عمه مهناز و عمه مهری رو ندیده بودم! پیش عمه جلوی در ایستاده بودم. عمو مجید و امیر هم برای پیشواز بیرون رفته بودن. از پشت امیر رو نگاه می کردم، امیر یه شلوار جینِ مشکی تنش کرده بود با یه تیشرتِ آستین کوتاه، بهش می اومد. اگه با این تیپ بیرون می رفت کسی نمی فهمید این آقا پسر، سرگردیه واسه ی خودش!

امیر، شخصیتِ جالبی داشت. از اون بچگی یادمه که خیلی با دخترهای فامیل قاطی نمی شد، فقط من بودم که از سر و کولش بالا می رفتم و باهاش بازی می کردم. امیرم خداییش هوای منو خیلی داشت. 

وقتی رفت سربازی، چه قدر گریه کردم. سربازیش افتاده بود کرمان، با این که عمو مجید می تونست کاری کنه که امیر به تهران منتقل بشه ولی این کار رو نکرد، می گفت پسرِ من هم مثل تمامِ پسرهای دیگه باید هر جا که افتاد خدمت کنه. امیر هفته ای یک بار به من زنگ می زد و حالم رو می پرسید ولی بعد از تولدِ هفده سالگیم بود که دیگه امیر زیاد دور و برم نمی اومد یا خیلی نمی دیدمش، هر وقتم ازش می پرسیدم، خودش رو به نشنیدن می زد، آخرم نفهمیدم موضوع از چه قرار بود؟

با سقلمه ی عمه ام به خودم اومدم، عمه گفت:

- مهری با شماست طهورا جان!

به عمه مهری نگاه کردم مثل همیشه شیک و شُسته رفته اومده بود. به عمه مهری لبخندی زدم و رفتم جلوتر و بغلش کردم. عمه هم با مهربونی منو بوسید. بعد از عمه مهری، نوبت رسید به عمه مهناز. عمه مهناز عمه وسطی محسوب می شد با اونم خیلی صمیمی برخورد کردم و جواب قربون صدقه هاش رو دادم. با شوهر عمه هام هم احوال پرسی کردم. همه از دیدنِ من هم متعجب بودن و هم خوشحال. شوهرِ عمه مهری کاسب بود، تو کارِ تجارتِ آهن بود ولی شوهرِ عمه مهناز کارمندِ صدا و سیما بود. 

وقتی عمه ها همراه با شوهرشون داخل شدن، نوبت رسید به دیدن بچه ها. اول پسر عمه مهناز رو دیدم، ماکان چه قدر تغییر کرده بود، چه هیکلی هم داشت! ماکان بیست و هشت ساله بود و اون طور که عمه می گفت باید کارشناسیِ ارشد برقِ فشار قوی خونده باشه. با اونم با احترام احوال پرسی کردم، نوبت رسید به مهدیس دخترِ عمه مهناز و خواهرِ ماکان. همسنِ من بود. مهدیس تا منو دید پرید تو بغلم و کلی گله و شکایت از بی وفایی من کرد. بعد از مهدیس نوبت رسید به دخترهای عمه مهری، شیوا و بیتا. شیوا از من دو سال بزرگتر بود و بیتا هم چهار سال از من بزرگتر بود. شیوا که اصلا تکون نخورده بود ولی بیتا خیلی تغییر کرده بود، موهای رنگ شده ابروهای برداشته شده و ... 

بعد از احوال پرسی هایی که احساس کردم چند قرن طول کشید، با بچه ها وارد نشیمن شدیم. محور اصلی این مهمونی من بودم! من، کنارِ سه دختر عمه ام نشسته بودم و جوابِ سوالاتشون رو می دادم. هر کدوم یه چیزی می پرسیدن! کمی که گذشت، بلند شدم تا به عمه کمک کنم.

شام در محیط ارومی صرف شد. بعد از شام بیتا با یه سینی چای از همه پذیرایی کرد، هر کی داشت با هم صحبتِ خودش حرف می زد، منم بیشتر گوش می دادم، فقط وقتی حرف می زدم که ازم چیزی پرسیده باشن. من روی مبل دو نفره نشسته بودم که امیرم کنارم نشسته بود. آقا سجاد شوهرِ عمه مهری نگاهش رو به سمتِ من چرخوند و گفت:

- خُب طهورا خانوم، شما چی کار می کنید؟

با لبخند جوابِ آقا سجاد رو دادم و گفتم:

- مشغولم، کار خاصی نیست، مثل همه درگیرِ زندگی.

آقا سجاد سرش رو تکون داد و گفت:

- یعنی درس نمی خونی؟

- نه.

- چرا؟

لبخندِ غمگینی زدم و گفتم:

- یه کارِ نیمه تموم دارم، اگه بعد از اتمامِ کارم زنده موندم حتما به فکرِ ادامه ی تحصیل هم می افتم!

با این حرفِ من، امیر و عمو مجید یه نگاه بین هم رد و بدل کردن که معنیش رو نفهمیدم.

عمه مهناز گفت:

- این چه حرفیه طهورا جان، ایشاا... که زنده ای؟

آقا سجاد که ول کنِ معامله نبود پرسید:

- یعنی کلا بیکاری؟

نفسم رو خارج کردم و گفتم:

- نخیر، بیکار نیستم، فعلا که مربی ام.

آقا سجاد پرسید:

- مربیِ چی طهورا خانوم؟

با کلافگی گفتم:

- مربیِ باشگاه تیراندازیم. 

آقا سجاد گفت:

- ای بابا! طهورا خانوم آخه اینم شغله؟ چه قدر به اون مرحوم گفتم از این کار بیا بیرون آخر و عاقبتِ خوبی نداره، می خوای قضاوت کنی بیا برو این زن و مردهایی که می خوان طلاق بگیرن رو داوری کن ولی خُب گوش نداد، اینم شد نتیجه اش.

صدای عمو مجید رو شنیدم که گفت:

- این چه حرفیه آقا سجاد؟! هر کدوم از ما به این خاک دِینی داریم و خوش به سعادتِ اون مرحوم که به نحو احسنت دِینش رو به این خاک ادا کرد. 

تو دلم قربون صدقه ی عمو مجید رفتم که این حرف رو زد ولی این آقا سجاد گویا دست بردار نبود چون گفت:

- حرفِ شما درست آقا مجید، ولی این دختر رو نگاه کنید، فردا که خواستگار براش بیاد کیه که بخواد بشینه تو مجلسش و حرف بزنه؟

همه منو نگاه کردن، حتی عمو مجید! به عمو مجید لبخند زدم و روم رو کردم سمتِ آقا سجاد که این سوال رو پرسیده بود و گفتم:

- عمو مجید برام پدری می کنه، مگه نه عمو؟

و به عمو مجید نگاه کردم. عمو مجید هم با اون چشمای مهربونش جواب لبخند منو داد و گفت:

- بله.

آقا حامد خنده ی بلندی کرد و گفت:

- پس کارِ خواستگارِ طهورا خانوم در اومده! باید از هفت خوانِ رستم رد بشه تا دستش به طهورا خانوم برسه. 

آقا مجید گفت:

- کاملا درسته آقا حامد، من دخترم رو به هر کسی نمی دم!

بحث از سر من به گرونی و اجتماعِ بد کشیده شد. توجهم به ماکان جلب شد که آروم نشسته بود و داشت با شیوا حرف می زد. حس کردم بینشون یه خبرایی هم هست، آخه چهره ی شیوا هی رنگ به رنگ می شد. روم رو سمتِ امیر کردم و آروم گفتم:

- پسر عمه؟

امیر به من نگاه کرد و گفت:

- بله.

صدام رو آروم تر کردم و گفتم:

- خبریه؟

بعد هم با چشم به ماکان و شیوا اشاره کردم. امیر یه نگاهِ سریع بهشون انداخت و گفت:

- فکر کنم ولی هنوز چیزی علنی نشده.

سرم رو تکون دادم و دوباره جمع رو نگاه کردم. بعد از یک ساعت، جمع بلند شدن و آماده ی رفتن. بعد از بدرقه به عمه کمک کردم، می خواستم برم که عمه دوباره نذاشت، منم زیاد اصرار نکردم و به سمتِ اتاقِ بالا حرکت کردم، نمی دونم چه قدر زمان گذشته بود که تقه ای به درِ اتاق خورد. در رو باز کردم، امیر بود که همون لباس رو تو دستش گرفته بود. 

امیر لباس رو به سمتم گرفت و گفت:

- بیا طهورا.

لباس رو از امیر گرفتم و گفتم:

- مرسی پسر عمه.

امیر با این حرفِ من زل زد تو چشمام و گفت:

- از کی تا حالا به من می گی پسر عمه؟

منم با پُر رویی گفتم:

- از وقتی تو می گی دختر دایی!

امیر لبخندِ عمیقی زد و گفت:

- شب بخیر طهورا.

و به سمتِ اتاقش رفت و در رو بست. منم درِ اتاق رو بستم و لباسِ امیر رو پوشیدم. نیمه های شب بود که حسابی احساسِ تشنگی کردم. آروم در اتاق رو باز کردم و می خواستم برم پایین

وسطِ پله ها صدای عمو مجید و امیر رو شنیدم. همون جا استپ کردم مثلِ این که با هم بحث می کردن چون عمو گفت:

- می دونم امیر جان، ولی کارت درست نبود.

صدای امیر اومد که گفت:

- بابا، بذارم دستی دستی خودش رو تو خطر بندازه؟

عمو مجید گفت:

- نه، ولی این راهش نبود، حالا مطمئنی که شلیک کارِ خودش بوده؟

- نمی دونم بابا، یکی از پوکه هاش رو برداشتم، فردا می برم آزمایشگاهِ ستاد تا ببینم جوابش چیه؟

دیگه صبر نکردم، از راهی که اومده بودم برگشتم، به کل تشنگی از یادم رفته بود. منظورِ امیر از خطر چی بود؟ یا اصلا کی بود؟ 

تو افکارِ خودم بودم که خوابم برد. صبح حاضر و آماده پایین رفتم. عمه بازم مثلِ همیشه سحر خیز بود و بساطِ صبحانه اش به راه. بعد از خوردنِ صبحانه از عمه خداحافظی کردم و به سمتِ خونه راه افتادم. 

وارد خونه شدم. می خواستم برم باشگاه، قبلش رفتم تا ساکم رو از اتاق بردارم. وارد اتاق که شدم ساکم رو برداشتم، می خواستم از اتاق خارج شم که متوجه ی میزم شدم. خدای من! فلش اطلاعاتم نبود. روی میز رو خوب زیر و رو کردم ولی پیداش نکردم، هر جایی که به ذهنم می رسید رو گشتم ولی فلش آب شده بود.

با گیجیِ تموم روی تخت نشستم. من که اون رو همیشه روی میزم می ذاشتم. دوباره بلند شدم و روی میز رو چک کردم. آه از نهادم بلند شد. تموم اطلاعاتی که درباره ی پرونده ی پدرم نوشته بودم، روی میز ولو بود. یادِ دیروز افتادم که به امیر گفتم از روی میزم خودکار برداره، پس کارِ اون بود! خدایا چه قدر من گیجم! چه طور فراموشم شده بود؟ چه طور یه همچین حماقتِ بزرگی کرده بودم؟

یادم افتاد، امیر درست وقتی از اتاقم خارج شد رفتارش با من تغییر کرد. حرف های امیر و عمو مجید تو ذهنم نقش بست. خطر ... حالا باید چی کار کنم؟ احساسِ گرما می کردم یه داغیِ بد. باید با امیر حرف بزنم به چه حقی دست به وسایلِ من زده؟ 

بدونِ این که به چیزِ دیگه ای فکر کنم از خونه بیرون زدم. یادم افتاد امیر الان خونه نیست. لعنتی! دوباره برگشتم خونه باید تا ساعتِ چهار صبر می کردم. تا ساعت چهار بشه من مثل مرغ های بال و پر کنده این سو و اون سو می رفتم و بلند بلند با خودم حرف می زدم، از دستِ خودم به شدت عصبی بودم، حالا این گندی رو که زدم چه جوری جمعش کنم؟

****

جلوی در خونه ی عمه رسیدم. از شدت دلهره و اضطراب تهوع گرفته بودم. بارها تو خونه با خودم تمرین کردم که چه جوابی به امیر بدم ولی حالا احساس می کنم چیزی تو ذهنم نیست، حسِ بازنده ها رو داشتم. 

یه نفسِ عمیق می کشم. چند ثانیه نفس رو تو سینم حبس می کنم، با خارج کردن نفس از سینم زنگِ آیفون رو می زنم و منتظر می مونم.

- بله، کیه؟

- سلام عمه، منم طهورا.

در باز می شه و من آروم داخل می شم، سلانه سلانه از پله ها بالا می رم. حس اشخاصی رو دارم که می خوان اعدامشون کنن!

در ورودی باز می شه و من نگاهم به سمتِ عمه می چرخه، عمه با چشمای متعجب در حالی که چادرِ مشکی روی سر داره جلو میاد و می پرسه: 

- طهورا جان، عمه حالت خوبه؟

ولی من هنوز تو فکرِ جمع کردن گندی هستم که زدم. یه لبخند که خودم هم شک داشتم که بشه اسمش رو لبخند گذاشت زدم و گفتم:

- آره عمه، خوبم. تو اتاقِ بالا چیزی جا گذاشتم، اومدم برش دارم، لازمم می شد.

عمه معصومه نفسِ عمیقی کشید و گفت:

- خدا رو شکر، ترسیدم!

- شما کجا می ری عمه؟

- داشتم می رفتم روضه خونی عمه ولی دیگه نمی رم!

- نه عمه، من زود می رم، شما برو به کارت برس. 

به عمه کلی اصرار کردم که به کارش برسه، می دونستم امیر این ساعت ها خونه ست. وقتی عمه در حیاط رو بست ثانیه ای هم مکث نکردم و واردِ نشیمن شدم، کسی پایین نبود، پس حتما شازده تو اتاقشه. با عجله پله ها رو دو تا یکی کردم و رفتم بالا. بله! صدای موزیک از اتاقش شنیده می شد، بدون در زدن درِ اتاق رو باز کردم. بازم شده بودم همون طهورای لجباز و یکدنده! 

واردِ اتاق که شدم امیر رو دیدم که با یه رکابیِ تنگ و شلوار ورزشیِ مشکی روی تخت دراز کشیده. همون جور زل زده بودم به امیر. شاید بشه گفت بیشتر متعجب شده بودم. من، امیر رو هیچ وقت با این سر و شکل ندیده بودمش. امیر زودتر از من به خودش اومد و سریع لباسش رو از کنارِ تخت برداشت، می خواست تنش کنه که گفتم: 

- آره، زود باش تنت کن، آخه اگه من ببینم خدا می برتت جهنم و جیزت می کنه!

امیر لباسش رو نپوشیده برگردوند سرِ جاش و آروم از روی تختش بلند شد. مهلتِ حرف زدن بهش ندادم و کف دستم رو به سمتش گرفتم و گفتم:

- فلش!

امیر سکوت کرده بود و به حرکاتِ دیوانه وارِ من نگاه می کرد. دوباره داد زدم:

- امیر، فلش رو بده!

امیر که از حالت بُهتش بیرون اومده بود گفت:

- می خوای چی کار؟

بازم جای شکر داشت که حداقل انکار نکرد! بعد هم داد زد:

- چرا تا الان در مورد اطلاعاتِ به این مهمی حرفی نزده بودی؟ طهورا داری چه غلطی می کنی؟

من که از مرزِ انفجار گذشته بودم به سمتش رفتم و گفتم:

- به تو یکی اصلا ربطی نداره، فلشم رو بده. 

امیر خیلی جدی و محکم گفت:

- نمی دم!

با این حرفِ امیر اشکام در اومد. از ضعفِ خودم بیزار بودم، هر چی به ذهنم فشار می آوردم تا بتونم از اموزش های رزمیم استفاده کنم هیچی به یادم نمی اومد، تو اون لحظه حسِ بیخودی داشتم. تنها کاری که ازم بر می اومد مشت های دستام بود. با دست های مشت شده ام به سینه ی امیر می کوبیدم ولی امیر صامت و بی حرکت ایستاده بود و این کارش منو جری تر می کرد. دیگه با مشت و لگد افتادم به جونِ امیر و فحش می دادم. هیچ کدوم از کارهام ارادی نبود، از بازوی لختِ امیر گاز گرفتم. امیر که صبرش لبریز شده بود منو چرخوند و از پشت دستام رو گرفت، ولی بازم تقلا می کردم. اون فلشِ اطلاعات، همه چیز من بود. هیچ کپی دیگه ای هم نداشتم. 

داد زدم:

- ولم کن بی شعورِ دزد. 

امیر با یه دستش دستای منو از پشت گرفته بود و دست دیگش روی شکمِ من بود تا نذاره بیشتر تقلا کنم. سرش رو از پشت نزدیکِ سرِ من آورد و با غیظ گفت:

- طهورا، خفه شو. دیگه داری عصبیم می کنی؟

بی اختیار یه پام رو بالا آوردم و با شدت کوبوندم به زانوی امیر. دستای امیر شل شد ولی تا خواستم از زیرِ دستش فرار کنم، دوباره سفت منو چسبید. با گریه فریاد زدم:

- ولم کن عوضی، من فقط فلشم رو می خوام.

با پشتِ سرم کوبیدم به امیر. اگه هم قد امیر بودم بی شک بینیش شکسته بود ولی حیف که خوردم تخت سینه اش. امیر که حمله های منو مهار می کرد، منو از پشت هل داد سمتِ تخت. با صورت پخشِ تخت شدم سرم رو بلند کردم. هر دو نفس نفس می زدیم، شالم از روی سرم افتاده بود، موهام به حالتِ آشفته دور شونه هام ریخته شده بود. به امیر نگاه کردم، به قفسه ی سینه اش که از زیر رکابی به شدت بالا و پایین می رفت. با دستم اشکام رو از صورتم پاک کردم و گفتم:

- امیر فلشم رو بده. 

امیر آروم پرسید:

- برای چی می خوای؟ می خوای خودت رو به کُشتن بدی؟

- آره، همین رو می خوام. می خوام کُشته بشم، فقط فلشم رو پس بده.

- احمقی طهورا! به خدا قسم، احمقی!

دوباره داشتم عصبی می شدم. از روی تخت بلند شدم و سینه به سینه ی امیر ایستادم و گفتم:

- با زبونِ خوش فلشم رو برگردون.

امیر که کاملا تو جلدِ سرگردیش رفته بود گفت:

- اگه برنگردونم چی؟

- زندگیت رو رنگ رکابی تنت می کنم، سیاهِ سیاه!

امیر پوزخندی زد و گفت:

- می دونی الان تو مجرم محسوب می شی؟

بعد هم فریاد کشید و گفت:

- می دونی جرمت سنگینه؟

تا اومدم جوابِ امیر رو بدم در با صدا باز شد. هر دو توجهمون به سمتِ در جلب شد. عمه بود که با رنگ و روی پریده واردِ اتاقِ امیر شد. عمه یه نگاه به سرِ بی حجابِ من و یه نگاه به بالا تنه ی نیمه عریانِ امیر انداخت و گفت:

- این جا چه خبره؟

عمه آروم اومد روی تخت نشست چادرِ سرش رو هل داد سمت شونه هاش. چند تا نفسِ عمیق

کشید. فکر کنم عمه معصومه خیلی ترسیده بود، رنگ به چهره نداشت! یه نگاه به امیر انداختم که سرش رو پایین انداخته بود. به سمتِ عمه رفتم و گفتم:

- عمه، اشتباه فکر نکن! من داشتم با امیر دعوا می کردم. 

بعد هم ادامه دادم:

- عمه، تو رو خدا بگو چیزی رو که از خونه ی من برداشته به من برگردونه!

عمه روش رو سمت امیر کرد و گفت:

- امیر، پسرم چی برداشتی؟ آخه یکی بگه موضوع از چه قراره؟!

امیر لباسش رو برداشت و همون جلوی ما تنش کرد و گفت:

- مامان به این دختره ی نفهم بگو ... 

امیر ادامه ی حرفش رو نگفت و مکث کرد و بعد از چند لحظه نگاهش رو سمت من گرفت و گفت:

- تو الان یه مجرمی، باید ببرمت ستاد. من با تو هیچ بحثی ندارم، توی ستاد همه چیز معلوم می

شه! مگه فلشت رو نمی خوای، بریم ستاد بهت بدم؟!

به امیر نگاه کردم، کاملا جدی به نظر می رسید یا نه! شاید می خواست منو بترسونه؟!

عمه با دست زد تو صورتش و گفت:

- چی می گی امیر؟ مجرم چیه؟ مگه طهورا چی کار کرده؟

نگاهِ امیر هنوز روی من سنگینی می کرد، شاید می خواست تاثیرِ حرفش رو روی چهرم ببینه ولی هنوز منو نشناخته. بی توجه به ضجه های عمه، لبخندِ ارومی زدم و گفتم:

- منو می خوای تحویل بدی امیر؟!

و منتظرِ جوابِ امیر موندم. صدای عمه رو شنیدم که می گفت:

- نه طهورا جان، امیر داره شوخی می کنه!

صدای امیر که جدی بود عمه رو ساکت کرد.

- نه مادر، شوخی ندارم، روسریت رو سر کن بریم ستاد!

عمه دوباره کوبید تو صورتش و گفت:

- آخه به منم بگید چی شده؟ ای خـــــدا!

نفس عمیقی کشیدم و روسریم رو که پایینِ پای امیر بود رو برداشتم. آروم سرم کردم و گفتم:

- نامردِ عالمی اگه تحویلم ندی!

به سمتِ عمه رفتم و صورتش رو بوسیدم و گفتم:

- شرمنده عمه.

کیفم رو از جلوی در برداشتم و بدونِ نگاه کردن به هیچ کدوم گفتم:

- پایین منتظرت می مونم!

آروم از پله ها پایین اومدم. صدای گریه ی بلند عمه رو شنیدم که می گفت:

- پس بیخود نبود دلم شور می زد! هی گفتم مگه طهورا چی جا گذاشته؟! اون رو که باید با اصرار و تمنا بکشونی این جا ...

دیگه بقیه ی صدا رو نشنیدم. وارد حیاط شدم و روی اولین پله نشستم. این چیزی نبود که می خواستم، من دنبالِ کارِ نیمه تموم نبودم. لعنت به تو طهورا، با یه حرکتِ ابلهانه تمام نقشه هات رو نقشِ بر آب کردی!

دیگه از ترسِ اولیه هنگامِ ورود به خونه ی عمه خبری نبود. تنها حرصم این بود که کارم نصفه و نیمه مونده اصلا به پایانِ ماجرای خودم فکر نمی کردم یعنی باید باخت رو قبول می کردم؟ خدایــــــــا!

سرم رو بالا گرفتم و نگاهی به آسمون انداختم. چه قدر امروز آسمون صاف بود. 

صدای امیر و پشت بندش ناله های عمه رو شنیدم. از روی پله بلند شدم و ایستادم. امیر در رو که باز کرد زل زد تو چشمام و گفت:

- آماده ای؟

یه پوزخند به امیر زدم و مثل خودش محکم گفتم:

- آماده ی آماده ام جناب سرگـــــرد!

امیر نذاشت عمه بیرون بیاد. سوارِ ماشین شدیم، هر دو سکوت کرده بودیم. من تو فکرِ انتقام نیمه تموم بودم ولی نمی دونم امیر تو چه افکاری دست و پا می زد. یک ساعتی تو راه بودیم، جلوی در بزرگ آهنی ستاد ترمز کرد، به یه سرباز چیزی گفت، سرباز هم احترامِ نظامی گذاشت و در آهنی رو برای ماشین باز کرد، وارد محوطه شدیم. امیر ماشین رو به جایگاه ویژه ای که مخصوصِ پارکِ کارکنان ستاد بود، هدایت کرد. بعد از پارکِ ماشین، امیر صورتش رو سمتِ من چرخوند و گفت: 

- هنوز دنبالِ فلش هستی؟ نمی خوای کوتاه بیای و برگردی؟ 

بدون حتی نیم نگاهی به امیر از ماشین پیاده شدم. امیرم که کلافگی تو رفتارش کاملا مشهود بود با خشونت در ماشین رو بست و با قدم های بلند به سمت ساختمانِ ستاد حرکت کرد. منم آروم پشتِ سرش حرکت می کردم، قبل از این که واردِ ساختمان بشم امیر گفت: 

- از اون ور بیا.

به جایی که امیر اشاره کرده بود، نگاه کردم. یه درِ کوچیکِ شیشه ای بود که بالاش هم نوشته شده بود: "قسمت بانوان" از در شیشه ای وارد شدم. دو خانوم چادری تو اون اتاقک کوچیک نشسته بودن یکی از خانوم ها گفت: 

- وسایلِ کیفت رو خالی کن.

وسایل کیفم رو خالی کردم. خانومه همه رو چک کرد و به همکارش گفت: 

- بازرسی بدنی کنید.

اون یکی خانوم هم کل بدن منو بازرسی کرد. بعد از این که کارشون تموم شد، بهم اجازه ی خروج دادن. از اتاقک بیرون اومدم، امیر رو دیدم که به دیوار تکیه زده و یکی از پاهاش رو به دیوار پشتش حایل کرده، تا منو دید اومد سمتم و گفت: 

- بازرسیت کردن؟

بدون دادن جواب به امیر گفتم: 

- کجا باید برم؟ 

امیر که دید از من حرفی که بابِ دلشه در نمیاد منو از یه راهروی شلوغ عبور داد و وارد یه اتاق شدیم. تو اتاق یه میز بود و چند تا صندلی همین، هیچ دکوری که جلب توجه کنه وجود نداشت حتی یک کتابخونه ی کوچیک. بی توجه به امیر روی یکی از صندلی های کف مشکی فلزی نشستم. امیرم یه راست رفت پشت میزش نشست. پس این جا اتاق کارِ امیر بود یه پرونده روی میزِ امیر بود به رنگ نارنجی. امیر یه کمی خودش رو مشغولِ خوندنِ پرونده کرد و گفت:

- خُب طهورا من منتظرم؟ 

سرم رو بالا گرفتم و خیلی خشک گفتم: 

- منتظرِ چی جناب سرگرد؟ 

- منتظرِ توضیحاتت طهورا!

- طهورا؟! جناب سرگرد بنده خانوم جهان هستم، بهتره منو به اسمِ فامیل صدا بزنید.

امیر دستش رو، روی میز گذاشت و پنجه هاش رو داخل موهاش کرد و گفت: 

- طهورا، بس کن. به خدا من داغون تر از توام.

به سردی یخ به امیر نگاه کردم و گفتم: 

- خوب گوش کن جناب سرگرد، شما سرگردی و یه گردان زیرِ نظرته ولی اگه سرتیپ هم بودی و تیپِ نظامی زیر نظرت بود بازم از من نمی تونستی حرف بکشی.

امیر عصبی شده بود، با همون لحن عصبی گفت: 

- مثلِ این که درست می گید خانوم جهان، من و شما هیچ نسبتی با هم نداریم ولی از اون جایی که قسمتِ اطلاعات پرونده دستِ منه پس بهتره هر چی که می دونید رو به من بگید. اگه فرمانده خودشون بیان ... 

دیگه ادامه ی حرفش رو نزد. این قدر از این اخلاقِ امیر که نصفه حرفش رو می زد بدم می اومد!

دستام رو به صورتِ چلیپا روی سینم گذاشتم و گفتم: 

- بهتره وقت رو تلف نکنید، بگید خودِ فرمانده بیاد.

امیر نفس عمیقی کشید و گفت: 

- بسیار خُب، خودتون خواستید.

و از پشت میز بلند شد و از در بیرون رفت. منم که کاملا ریلکس نشسته بودم. اتفاقی که نباید بیفته افتاد، دیگه هیچی اهمیت نداره.

نیم ساعتی گذشت ولی از امیر خبری نشد. فقط چند باری یه سرباز می اومد تو اتاق و از روی میزِ امیر یه چیزی بر می داشت و می رفت. از یه جا نشستن خسته شده بودم، از رو صندلی بلند شدم و به سمتِ پنجره ی اتاق قدم برداشتم. قسمتی از محوطه معلوم بود، ماشین های ستاد رو می دیدم که در رفت و آمد بودن. تو بعضی از ماشین ها افرادی بودن که به دستشون دستبند زده شده بود، حتما قاتل و جانی بودن.

تو بررسی چهره ی همین افراد بودم که در اتاق امیر باز شد و امیر همراه با یه شخصِ دیگه وارد شد. از پنجره فاصله گرفتم و آروم به سمتِ صندلیم رفتم.

امیر همون شخص رو مخاطب قرار داد و گفت: 

- فرمانده، ایشون هستند.

به اون شخصی که امیر فرمانده صداش زده بود نگاه کردم به قپه های روی سرشونه اش، درجه اش، سردار بود.

آروم گفتم: 

- سلام جناب سردار.

سردار سری تکون داد و آروم جواب سلامم رو داد و رفت پشت میز امیر نشست با دست به من هم اشاره زد که بنشینم. آروم روی صندلیم نشستم. سردار هم مثلِ امیر اول یه نگاه به پرونده ی نارنجیِ روی میز انداخت و گفت: 

- خُب اول از خودت بگو؟ 

- چی بگم سردار؟ شما بپرسید بنده جواب می دم!

- اسم؟ 

- طهورا جهان.

- سن؟ 

- تازه رفتم تو بیست و یک.

- تو پروندت اومده به مدت یک سال خارج از کشور بودی، کدوم کشور؟ 

- آمریکا.

سردار سرش رو بلند کرد و گفت: 

- علت سفر؟ 

- گذروندنِ دوره های تکمیلی تیر اندازی.

- کدوم ایالت رفته بودی؟ 

- کالیفرنیا.

- اون جا قوم و خویش داری؟ 

- بله، داییم اون جا هستند.

- دوره هات رو کجا گذروندی؟ 

- wdf، آموزش دیدم.

سردار سرش رو تکون داد و دوباره شروع به پرسش و پاسخ کرد. همه رو مو به مو جواب دادم.

سردار پرسید: 

- چرا همکاری نمی کنی دخترم؟ 

از لحنِ سردار خوشم اومد با آرامش جواب دادم: 

- کی گفته نمی خوام همکاری کنم؟ 

سردار یه نگاه به امیر انداخت وگفت: 

- سرگرد! ایشون که تمایل به همکاری دارن.

قبل از این که امیر جواب بده گفتم: 

- سردار، من با ایشون هیچ همکاری ای نمی کنم، به خودشون هم گفتم.

سردار گفت: 

- و علت این کار؟ 

- ایشون چیزی که مربوط به من می شد رو برداشتن و این یعنی دستبرد به اموالِ شخصی، این خودش جرم محسوب می شه.

سردار جدی گفت: 

- می دونی خودت الان مجرم هستی؟ می دونی حُکمت چیه؟ 

- بله می دونم، قبل از شما جناب سرگرد بنده رو از جرمم مطلع ساختن.

سردار خیلی جدی و محکم گفت: 

- چرا شما اقدام به این کار کردید؟ مگه مملکت قانون نداره؟ 

به سردار نگاه کردم، دیگه از اون لحنِ خوش خبری نبود، منم جدی شدم و گفتم: 

- از کدوم قانون حرف می زنین؟ از قانونی که سه ساله پرونده ی پدرم روی میزتون داره خاک می خوره؟! از اون جسدهای خوابیده تو گورستون.

بلند شدم و گفتم: 

- خوب نگاهم کنید سردار، من طهورا هستم، همش بیست و یک سال دارم ولی ببینید، همین قانون که ازش حرف می زنید نه مادرم رو برگردوند نه پدر و نه برادرم رو. خودم شدم قانون، رفتم و پیداشون کردم حیف که نکُشتمش چون من قاتل نیستم. قتل کردن یه قلبِ قصی می خواد که من نداشتم. حالا شما می گید قانون! خودِ شما که الان لباسِ نظام تنتونه از مسند قدرت با من

حرف می زنید، شب که می رید خونه بچه هاتون رو بغل می گیرید یادتون می ره اون بیرون کسایی هم هستن که آرزوی آغوشِ پدرشون رو دارن. برای چی با من از قانون حرف می زنید سردار؟ آیا شما آتیش گرفتن خانوادتون رو به چشم دیدید؟ 

مکثی کردم و گفتم: 

- سردار، من باختم رو قبول می کنم، حکمم هر چی که هست می پذیرم، فقط فراموش نکنید آدم پاک باخته رو از هیچی نمی ترسونن حتی از قانون. منم یکی از همون پاک باخته ها هستم. چون نه مادری دارم که به خاطرِ دیر اومدن به خونه دلواپسم بشه، نه پدری دارم که حمایتم کنه و نه برادری برام مونده.

سردار گفت: 

- خانومِ جهان، به خودتون مسلط باشید. درسته که نمی تونیم خانوادتون رو برگردونیم ولی می تونیم مسببش رو دستگیر کنیم و مجازات کنیم و اما حکمِ شما! باید در مورد این موضوع صحبت بشه تا اطلاعِ ثانوی شما حبسِ خونگی دارید اونم با قیدِ ضمانت ولی چون خود سرهنگ شخصا از من خواستن و ضمانت شما رو پذیرفتن فقط می تونید منزلِ خود سرهنگ اسکان داشته باشید

تا در اولین فرصت حکمتون رو اعلام کنیم.

****

یک ماهی می شه به خونه ی عمه معصومه نقل مکان کردم. هنوزم با امیر سر سنگین هستم. احساس پوچی دارم، روزی نیست که از خواب بیدار بشم و بگم لعنت به تو طهورا، خودت گند زدی به هر چی آرمان و آرزویی که داشتی. دیگه حتی اجازه نداشتم به باشگاه برم، دلم بد جوری لک زده بود تا خشاب تفنگ پُر کنم یا اون قنداقه ی تفنگ رو دستم بگیرم، دلم برای بوی فشنگ تنگ شده بود. به چه روزی افتاده بودم!

تو افکارِ خودم بودم که عمه گفت: 

- طهورا جان، چرا آشغال سبزی رو می ریزی تو این ظرف؟ 

سرم رو بالا گرفتم تا ببینم منظورِ عمه چی بود؟ عمه با چشم به ظرف اشاره کرد و گفت: 

- چرا سبزی هایی که پاک می کنی رو می ریزی تو آشغال ها!

زیر لب یه ببخشید گفتم. دوباره عمه گفت: 

- طهورا جان، عمه به قربونت بره، خودت رو اذیت نکن، کاریه که شده. برو خدا رو شکر کن امیر زودتر فهمید اگه نفهمیده بود چی؟ خدای نکرده اگه برات اتفاقی می افتاد چی؟ عمه، حرص نخور عزیزم.

با اسمِ امیر فکم منقبض شد. دندون هام رو به هم فشار دادم تا چیزی جلوی عمه، بارِ امیر نکنم. عمه مثلا می خواست افکارِ منو پرت کنه! به صداش هیجان ساختگی داد و گفت:

- طهورا! خانوم حشمتی یه دختر داره همسن و سالِ تو.

عمه صداش رو آروم تر کرد و گفت: 

- بین خودمون بمونه، بدم نمیاد واسه امیر بگیرمش.

یه لبخند کجی زدم و گفتم: 

- پس چرا دست دست می کنی عمه؟ 

عمه جوابِ لبخندِ منو با لبخندِ خودش داد و گفت: 

- اگه با من بود که همین فردا می رفتم، ولی چه کنم تا پیشِ امیر اسمِ زن گرفتن می برم شاکی می شه.

عمه با حالت افسوس گفت: 

- نمی فهمه که آرزوی دامادیش رو دارم.

دست از سبزی پاک کردن کشیدم و گفتم: 

- عمه، ناراحت نشیا ولی این پسرت رو باید با زور وادار به کاری کنی. من اگه جای شما بودم قرار خواستگاری می ذاشتم و امیر رو تو عمل انجام شده قرار می دادم.

عمه هم دسته ی جعفری های پاک شده رو تو ظرف انداخت و گفت: 

- بیراه نمی گی طهورا، همین کار رو می کنم.

سبزی ها که تموم شد عمه ظرفِ سبزی رو برداشت و به سمتِ آشپزخونه حرکت کرد. منم رفتم تا دستم رو از گل و لای سبزی پاک کنم. وقتی برگشتم دیدم عمه داره تلفنی با شخصی صحبت می کنه همون طور که به سمتِ نشیمن می رفتم پیشِ خودم گفتم عجب عمه ی فعالی دارم چه زود دست به کار شد. تلفن عمه که تموم شد منو صدا کرد و گفت: 

- طهورا، حاضر باش دارن میان دنبالت.

با تعجب به عمه گفتم: 

- کی می خواد بیاد دنبالم؟ کجا قراره برم؟ 

عمه گفت: 

- الان آقا مجید زنگ زد و گفت بهت بگم حاضر شی. یکی رو داره می فرسته دنبالت تا بری ستاد.

با حرفِ عمه چند لحظه چشمام رو، روی هم گذاشتم. پس وقتش رسیده بود! عمه که دید چشمام رو بستم گفت: 

- خدا مرگم بده طهورا، چت شده؟ عمه، به خدا عمو مجیدت گفت چیزی نیست. نترس فدات شم؟

چشمام رو آروم باز کردم، به عمه ی مهربونم نگاه کردم، لبخند زدم و گفتم: 

- از چی بترسم عمه؟ اگه دیدی چشمام رو بستم واسه ی این بود که افکارم رو متمرکز کنم همین.

به سمتِ عمه قدم برداشتم، خم شدم و صورتش رو بوسیدم و رفتم که حاضر بشم. نیم ساعت بعد تو ماشینِ ستاد نشسته بودم. عمو یکی از زیر دستاش رو دنبالم فرستاده بود. وقتی رسیدیم همون شخص که روی اتیکت لباسش نوشته بود "کریمی" گفت: 

- همراهِ من تشریف بیارید.

منم آروم با آقای کریمی داخلِ ساختمون شدم. این دفعه دیگه از بازرسی بدنی خبری نبود. به سمتِ پله ها رفتیم و واردِ طبقه ی دوم شدیم. 

جلوی یه در آقای کریمی گفت: 

- بایستید تا صداتون بزنم.

آروم گفتم: 

- حالا نمی شه بشینم حتما باید بایستم!

آقای کریمی بدون جواب دادن به من با تقه ای به در، واردِ اتاق شد. به تابلویی که بالای اتاق نصب شده بود نگاه کردم، نوشته شده بود: "اتاق کنفرانس" لبام رو جمع کردم و تو دلم گفتم: 

- چه کنفرانسی؟! نظام هم مگه کنفرانس داره؟ به حق چیزهای ندیده و نشنیده! 

از سرِ بی قیدی شانه ای بالا انداختم و به سمت صندلی های چیده شده تو راهرو رفتم. هنوز ننشسته بودم که آقای کریمی بیرون اومد و گفت:

- بفرمایید خانوم.

شالم رو، روی سرم مرتب ، یه کمی از موهام رو تو دادم ولی همه رو ندادم پیشِ خودم گفتم، من حجابم در همین حده. حالا چه خوششون بیاد چه خوششون نیاد، من همینم.

یه نفسِ عمیق کشیدم و پشتِ سر آقای کریمی که آخر هم نفهمیدم درجه اش چیه واردِ اتاق شدم. یه اتاقِ تقریبا سی متری با یه میز مستطیل شکل بزرگ که دور تا دورش رو صندلی مبلِ چرخون گذاشته بودن. انتهای میز به یه میز مستطیلِ کوچیک ختم می شد با یه صندلی مدیریتی، واقعا یه اتاق کنفرانس بود!؟ 

اولش سرم رو پایین گرفتم، می خواستم آروم سلام بدم ولی به ثانیه نکشیده این فکر از سرم گذشت که: «مگه چی کار کردم که شرمنده باشم؟ این جا نباید مثل دختر بچه های لوس و خجالتی رفتار کنم.»

محکم سرم رو بالا گرفتم و یه سلامِ محکم تر دادم. تازه داشتم می دیدم که هشت نفر پشتِ همون میز نشسته بودن. خودِ فرمانده ی ستاد هم راسِ اتاق و پشت میزِ خودش نشسته بود. همگی جواب سلامِ منو دادن، فرمانده گفت: 

- خوبی دخترم؟ لطفا بنشینید.

از سردار تشکر کردم و آروم روی یکی از صندلی ها جا گرفتم. صندلی ای که انتخاب کردم و نشستم درست رو به روی فرمانده بود. اون هشت نفر هم اطرافِ فرمانده نشسته بودن. همه رو با یه نظر از دید گذروندم. بینشون سه نفر وجود داشت که خیلی جوان بودن، به درجه ها خوب نگاه کردم همگی سرهنگ تمام بودن، به غیر از دو نفر که سرتیپ بودن. پس معلوم شد که خیلی کارم گیره و این نشست خیلی جدیه. به خودم گفتم: «کارت زاره طهورا!»

به اون سه تا سرهنگ نگاه کردم، خیلی جوون بودن. به این فکر افتادم که چه طور می شه اون سه نفر با این سن بتونن سرهنگ تمومی داشته باشن؟! حتما خیلی کار درستن! هر چی چشم چرخوندم عمو مجید رو بین این افراد ندیدم، چه حیف!

خودِ فرمانده یا همون سردار، کلام رو به دست گرفت و گفت: 

- دخترم، این نشست فقط برای روشن شدنِ قضیه ی شماست. از اون جا که هیچ نقطه ی تاریکی تو گذشته ی شما منهای این مورد، به دستِ ما نرسیده و همچنین از اون جایی که پدرِ شما یکی از قضات عالی نظام بود که به درجه ی رفیعِ شهادت نایل شدن و بازم از اون جایی که جناب سرهنگ خدمات شایان ذکری به کشورشون داشتن، تصمیم بر اون شد که شما رو دادگاهیِ نظامی نکنیم و به صورت محبوس و پشت درهای بسته به این پرونده رسیدگی کنیم.

سردار مکثی کرد و ادامه داد: 

- شما فکر می کنید چه چیزی انتظارتون رو بکشه؟ 

به سردار که داشت حرف می زد نگاه کردم و محکم گفتم: 

- برام فرقی نداره، حتی اگه حکمم مرگ باشه، مطمئن باشید با روی باز ازش استقبال می کنم.

یکی از سرتیپ ها گفت: 

- شما که سرِ تعظیم برای قانون فرو میارید چرا دست به این کار زدید؟ چرا تک روی؟ 

به سرتیپ نگاه کردم، یه ابروم رو بالا انداختم و گفتم: 

- جناب سرتیپ، آخه اون موقعی که من داشتم این کار رو انجام می دادم قانون داشت با اسباب بازیاش بازی می کرد، وقتی من دست به کار شدم قانونم دست از بازیش برداشت.

با این حرفم گفتم الانه که با یه گوله منو راهی اون دیار کنن ولی همگی از جمله خودِ سردار که حضار حاجی صداش می زدن، خندیدن. فقط یکی از اون سرهنگ ها که اخم غلیظی هم روی پیشونیش داشت سکوت کرده بود. جو از حالت خفقان کمی خارج شده بود، دوباره سرتیپ گفت:

- سرهنگ یزدی گفته بودن شما شخصیت منحصر به فردی دارین.

نمی دونستم حرف سرتیپ رو تعریف بذارم یا تحقیر. سردار بحث رو ختم کرد و گفت: 

- دخترم، حاضری با ما همکاری کنی؟ 

با حرفِ سردار تو چشمام پروژکتور دو هزار روشن شد. به سردار گفتم: 

- چه جور همکاری ای می فرمایید؟ 

سردار لبخندی زد و گفت: 

- از برقِ چشمات معلومه جوابت مثبته. سرهنگ شریف براتون توضیح می دن.

بین جمعِ هشت نفره چشم چرخوندم تا این سرهنگ شریف رو ببینم. آها یکی از همون سرهنگ جوون ها بود. یه سری توضیحات داد، مبنی بر این که من به صورتِ اطلاعاتی و نفوذی همکاری داشته باشم و صد البته من عضوِ غیر رسمی محسوب می شدم یعنی اگه گیر می افتادم نباید منتظرِ کمکِ ستاد می بودم و این یعنی ریسک کردن و مــرگ. حرف های سرهنگ شریف که تموم شد همگی منتظرِ جوابِ من بودن. بی درنگ و بدون معطل کردن قبول کردم تا باهاشون همکاری کنم. این جوری حداقل می تونستم به قَسمی که یاد کردم وفادار بمونم.

سرتیپ داشت شرحِ وظیفه می داد که همون سرهنگِ اخمو از جاش بلند شد و به سمتِ حاجی رفت، تو گوشش یه چیزی گفت و حاجی هم سرش رو تکون داد و گفت:

- البته حق با شماست سرهنگ.

سرهنگ آروم برگشت سرِ جاش و نشست. سردار کمی خودش رو به سمت سرتیپی که سمت راستش نشسته بود خم کرد و به اون یه چیزایی گفت. یه ذره کنجکاو شده بودم که بفهمم قضیه از چه قراره؟! سرتیپ به من نگاهی انداخت و گفت: 

- صحبت های جمع رو شنیدید. جمع بندی نهایی زمانی صورت می گیره که ما از شما تست بگیریم.

کمی اخم کردم و گفتم: 

- چه تستی جناب سرتیپ؟ 

سرتیپ گفت: 

- سرهنگ توضیحات رو به شما می دن.

ای بابا! این جا که همه سرهنگن حداقل فامیلی بگو!

همون اخموئه گفت:

- با اجازه ی جمع.

روش رو سمتِ من کرد و با اخمِ غلیظی گفت: 

- از اسلحه چی می دونید، فقط نگید که تیر انداز هستید، ما می تونیم به یه بچه ی نُه ساله اسلحه بدیم و بگیم شلیک کن، چون کاری نداره.

حرف این اخمو، بد خورد تو برجکم، من اخمم رو پُر رنگ کردم و گفتم: 

- مگه قرار نیست تست بگیرید؟ 

بعد هم ادامه دادم:

- ولی من پیشنهادِ بهتری دارم.

روم رو به سمتِ حاجی برگردوندم و گفتم: 

- سردار، یکی از بهترین نیروهاتون رو بیارید. حاضرم با اون شخص مسابقه بدم. می خوام ثابت کنم اگه بهتر از اون شخص نباشم قطعا کمتر هم نیستم.

سردار لبخندی زد و به همون اخمو گفت: 

- شما چی می گید؟ 

سرهنگ اخمش رو واسه ی حاجی از بین برد و گفت: 

- دستور، دستورِ شماست.

سردار با تلفن با کسی صحبت کرد و یه اسلحه خواست و اسمِ شخصی رو هم برد. بعد از ربع ساعتی یه سرباز با یه اسلحه اومد، هنوز سرباز اسلحه رو روی میز نذاشته بود که یه مردِ دیگه هم که لباسِ شخصی پوشیده بود وارد شد و سلامِ نظامی داد و پا کوبید. سردار به اون شخص گفت بشینه، اون هم دو تا صندلی بعد از من نشست.

سردار روش رو به سمتِ سرهنگ گرفت و گفت: 

- سرهنگ ...

و با دستش به من و اون شخص اشاره ای زد و گفت:

- در خدمتِ شما، بفرمایید!

سرهنگ هم تشکری کرد و رو به مرد گفت: 

- عظیمی، تو چند ثانیه می تونی اسلحه رو باز و بسته کنی؟ 

اون مرد که فهمیدم فامیلیش عظیمیه گفت: 

- جناب سرهنگ، فکر کنم به یک دقیقه نرسه.

سرهنگ لبخندی زد و نگاهش رو به من سپرد بی توجه به سرهنگ حواسم رو دادم به عظیمی.

عظیمی کارش خوب بود شاید می شد گفت عالی و واقعا هم کمتر از یک دقیقه یه اسلحه ی دراگون رو باز و بسته کرد.

وقتی تموم شد سرهنگ گفت: 

- عالی بود.

بعد هم به عظیمی اشاره زد که اسلحه رو به من بده. وقتی عظیمی اسلحه رو، رو به روی من گذاشت، سرهنگِ اخمو و بداخلاق گفت: 

- آقای عظیمی شما می تونید تشریف ببرید.

عظیمی هم بدونِ ثانیه ای مکث از رو صندلی بلند شد و رفت و اما من، چند لحظه نگاه به اسلحه کردم کل اتاق رو سکوت گرفته بود. احساس کردم همه منتظرِ ضایع شدنِ من هستن باید هر چی تو چنته داشتم واسه ی این جماعت رو می کردم. من طهورا بودم کم کسی نبودم!

سرم رو بلند کردم و به سرهنگ گفتم: 

- من یه دستمال پارچه ای می خوام یا یه شال گردن، یا یه همچین چیزی.

سرهنگ با تعجب گفت:

- برای چی؟ 

- لطفا به من بدید سرهنگ.

سرهنگ نفس عمیقی کشید و می خواست سرباز رو صدا بزنه تا برام دستمال بیارن که سردار گفت: 

- نیازی نیست من تو کشوی میزم دارم.

و از درون یکی از کشوهاش یه چفیه در آورد و داد به من. چفیه رو درست کردم همه زل زده بودن که ببینن من با این دستمال می خوام چی کار کنم؟ 

چفیه که آماده شد به سرهنگ گفتم:

- لطفا تایم بگیرید، من می گم کمتر از چهل و دو ثانیه زمان می بره.

به جمع یه نگاه کلی انداختم انگار می خواستن یه فیلم ترسناک ببینن، همچین نگام می کردن که ... 

آروم چفیه رو، روی چشمام بستم و گره اش رو از پشت سرم محکم کردم. از روی میز اسلحه رو تو دستم گرفتم. با بشمار سه سرهنگ. تمام دراگون تو دستم رو باز و بسته کردم. اسلحه چفت شده رو روی میز گذاشتم و چفیه ی سردار رو از روی چشمام برداشتم. 

خیره به سرهنگِ اخمو نظر انداختم و گفتم: 

- چند ثانیه سرهنگ؟ 

سرهنگ یه نگاه به تایمر انداخت و گفت: 

- چهل و یک ثانیه و هفتاد و هشت صدم ثانیه.

نگاهم رو از سرهنگِ اخمو دادم به چشمای خندانِ حاجی سردارِ خودم. سردار لبخندی زد و گفت: 

- عالی بود دخترم، عالی.

هر دو سرتیپ هم از کارم تعریف کردن. سرهنگ اخمو که هنوز فامیلیش رو نمی دونستم به سردار گفت: 

- با اجازه ی شما.

نگاهش رو به من سپرد و گفت: 

- کارتون خوب بود.

تو دلم گفتم: «چه بی شعور! می گه خوب بود حسود خان!»

سرهنگ پرسید: 

- با چه اسلحه ای کار کردی؟ 

آروم گفتم: 

- به غیر از ژ- سه تقریبا با همه نوع اسلحه ای آشنایی دارم ولی از بین همه ی این ها شخصا دراگانف و کلاشینکف رو دوست دارم، باهاشون هم زیاد کار کردم البته نه در ایران.

سرهنگ پوزخندی زد و گفت: 

- یعنی خارج از ایران که بودید اسلحه بهتر از این دو اسلحه نبود که باهاش کار کنید؟ 

خیلی جدی گفتم: 

- چرا، اسلحه هایی دیدم که اصلا اسمشون تو ذهنم نمونده با تکنولوژی بسیار بالا و به روز ولی تو خود آمریکا هم برای آموزشِ قناصه زن ها از همین دو اسلحه بیشتر استفاده می کردن.

سینه ام رو از اکسیژن پُر کردم و ادامه دادم:

- این اسلحه درسته خیلی قدیمی شده ولی هنوزم بین گان شوکرها از محبوبیت زیادی برخورداره.

سرتیپ بود که ازم پرسید: 

- برای چی؟ علتش رو می دونید؟ 

- خُب، علت های مختلفی داره ولی از نظرِ من چون این نوع اسلحه ها لگدی ندارن، محبوبت بیشتری دارن.

سرهنگ که خیره به من بود بعد از مکثِ کوتاهی گفت: 

- تو صحبت های شما صحبت از دراگون کردید، چه قدر از این اسلحه شناخت دارید؟ 

دوباره نفسِ عمیقی کشیدم و گفتم: 

- خُب، می دونم که بهترین زمان برای شلیک از پنج تا هفت ثانیه است. دراگون دراگانف یا همون اژدها لگد و ضربه نداره ساختِ کشور روسه. درسته قدیمی شده ولی هنوزم جزء بهترین هاست. دوربینی که می شه روش نصب کرد می شه هم آنالوگ دار نصب کرد و هم دیجیتالیش رو. بردش هزار و دویست متره، ولی جی (j) برد هشتصد متر، تلفاتِ صد درصدی داره. خان زیادی داره که باعث پرتاپ شدید گلوله می شه. 

سرم رو به سمتِ سرهنگ گرفتم و گفتم: 

- دیگه چیش رو بگم؟

حس کردم سرهنگ می خواد یه لبخند بزنه ولی جلوی لبخندش رو می گیره. سرهنگ گفت:

- و اما آخرین سوال، چرا گفتی از ژ- سه خوشت نمیاد؟ 

یه کمی خودم رو تو صندلیم جا به جا کردم و گفتم:

- به همون دلیلی که خودِ شما نظامیا به ژ- سه می گید نارفــیـــق.

حرفم رو که زدم نگاهم خورد به چشم های سرهنگ اخمو، دیگه اونم عملا داشت لبخند می زد. چه عجب من لبخندِ این آقا اخمو رو دیدم! ولی خداییش وقتی لبخند می زنه عجب تیکه ای می شه. حاجی سردار جون هم آروم می خندید، به بقیه هم نگاه انداختم، تموم جمع شاید لبخندشون کمرنگ بود ولی تو چشماشون طوفانِ خنده بود. تو دلم خدا رو شکر کردم.

سردار به جمع و مخصوصا سرهنگِ اخمو گفت:

- حقیقتا من اصلا فکر نمی کردم خانوم طهورا جهان، نصفِ نصفِ این اطلاعات رو هم داشته باشن. از نظرِ من ایشون فردِ لایقی هستند ولی نظرِ جمع هم برام محترمه.

سردار از من خواست بیرونِ اتاق منتظر بمونم. آروم بلند شدم و از در اتاق کنفرانس بیرون زدم. چی تو اون اتاق منتظرِ من بود خدا عالمه. پیشِ خودم گفتم اگه قرار بود من بیرون بمونم و اون ها در موردِ همکاری من رای گیری کنند. دیگه چه کاری بود که این همه از من سوال جواب کنند. شایدم می خواستن اول اطلاعاتِ منو محک بزنن. این فرضیه بیشتر به عقل نزدیک تر اومد!

یادِ سرهنگ اخمو افتادم، آخرم نه اسمش رو فهمیدم، نه فامیلیش رو ولی چه شخصیتِ محکمی داشت! اگه اخمش رو فاکتور می گرفتم هم خوش چهره بود و هم خوش هیکل! چه قدرم محکم راه می رفت! چه چشمایی داشت! موهاش رو چه قدر قشنگ آرایش داده بود! عجب قدی داشت!

«اِه طهورا بسه دیگه، خوبه با یه من اخم نگاهت می کرد، چه قدر ازش تعریف می کنی!»

دوباره به خودم گفتم: «خُب آدمِ تعریفی رو باید ازش تعریف کرد دیگه.»

شالم رو روی سرم درست کردم. زمان خیلی زیادی می گذشت، حوصله ام به شدت سر رفته بود، هیچ صدایی هم از اتاق بیرون نمی اومد، بد جور کرمِ فضولی تو روح و روانم وول وول می کرد. چند بار بلند شدم و نزدیکِ در رفتم ولی به خاطر آکوستیک بودنِ در، هیچ صدایی شنیده نمی شد. کم کم داشت خوابم می برد که در اتاق باز شد. چند نفری بیرون اومدن، منم سریع بلند شدم، یکی از اون سرهنگ جوون ها سمتم اومد و گفت:

- به گروه خوش اومدید. 

بقیه هم یه چیزایی گفتن ولی من فقط تو فکرِ خوش آمد گویی بودم که سرهنگ گفت. همشون از پله ها پایین رفتن ولی هنوز کسی از من نخواسته بود، واردِ اتاق بشم. بعد از دقایقی سرتیپ هم بیرون اومد. دوباره بلند شدم. سرتیپ نزدیکِ من ایستاد و گفت: 

- دخترم موفق باشی، برو تو اتاق، سردار کارت داره.

با خوش رویی از سرتیپ تشکر کردم و با زدن چند ضربه به در که نمی دونستم شنیدن یا نه، واردِ اتاق شدم. کسی جز حاجی سردار و اون سرهنگِ خوشگلِ اخمو تو اتاق نبود. آروم سلامِ مجدد دادم، سردار با لبخند جوابِ منو داد و گفت:

- بفرما بنشین.

زیر چشمی به سرهنگِ اخمو نگاهی کردم. اوه اوه بازم اخماش تو همه!

سردار بعد از کمی مقدمه چینی گفت: 

- ما از سرهنگ خواهش کردیم که شخصا روی کارِ شما نظارت داشته باشن، امیدوارم شما هم حساسیتِ این موضوع رو درک کنید و همکاری خوبی با سرهنگ داشته باشید.

سردار از روی صندلی بلند شد و در حالی که از پشتِ میز فاصله می گرفت گفت:

- دخترم، هر سوالی داشتی از سرهنگ بپرس، من باید برم. جلسه ای دارم که تا همین الانشم خیلی دیر شده.

سرهنگ سریع بلند شد و برای سردار پا کوبید. سردار راحت باشی به اخمویِ بد اخلاق گفت و از من خداحافظی کرد و رفت. حالا من موندم و اخموی بد اخلاق. سعی کردم از روی اتیکت فرمش اسمش رو ببینم ولی فاصله زیاد بود و نمی شد. سکوت کرده بودیم من که سوالی نداشتم یعنی داشتما، نمی دونستم از کجا شروع کنم!

سرهنگ اخمو هم که دید من لب از لب باز نمی کنم گفت: 

- سوالی ندارید؟ 

نگاهی به سرهنگ کردم و گفتم: 

- تا دلتون بخواد سوال دارم فقط الان هیچی تو ذهنم نیست! 

سرهنگ پوزخندی زد و گفت: 

- بدونید که من مخالف صد درصد حضور شما بودم، ولی خُب نمی شد روی حرفِ حاجی که ارشد همه ی ما هست حرفی زد. پس مراقب باشید، من تحملِ هیچ گونه بی نظمی رو ندارم و مطمئن باشید کوچکترین موردی رو ببینم شدیدا تنبیه می شید.

نمی دونم چرا بی اختیار پرسیدم: 

- سرهنگ منم باید وقتی شما میاد پا بکوبم؟ 

سرهنگ اخمو لباش رو به هم فشار داد ولی چشماش خنده ی درونیش رو لو می داد. نفس عمیقی کشید و محکم گفت: 

- نیازی به این کار برای شما نیست. 

دوباره گفتم: 

- چرا شما با من لجید؟ 

سرهنگ تعجب زده گفت: 

- من کی همچین چیزی گفتم؟ 

- همین الان به من گفتید مخالفِ صد درصد این موضوع هستید.

سرهنگ با خودکارِ تو دستش روی میز چند ضربه زد و گفت:

- به نظرِ من یک خانوم باید بشینه تو خونه اش و به بچه هاش رسیدگی کنه، من با شخصِ شما خصومتی ندارم، فقط نظرم نسبت به جنسِ مونث این چنینه.

با پر رویِ تمام که مختصِ خودم بود گفتم: 

- اشکالی نداره سرهنگ، درکتون می کنم ولی خُب عادت می کنید.

سرهنگ خیلی جدی نگام کرد و گفت: 

- به چی عادت می کنم؟ 

- به حضورِ من عادت می کنید سرهنگ.

سرهنگ چشماش رو ریز کرد و گفت: 

- و اگه عادت نکنم؟ 

در حالی که گوشه ی شالم رو تو دستم پیچ و تاپ می دادم گفتم: 

- من خودم رو می شناسم شما به من عادت می کنید.

سرهنگ کلافه از بلبل زبونیِ من گفت: 

- خانومِ جهان بهتره الان برید پیشِ سرهنگ یزدی. ایشون منتظرِ شما هستند، در ضمن هر روز ساعتِ هفت صبح شما تشریف میارید ستاد برای آموزش های لازم.

خودِ سرهنگ از تلفنِ روی میزِ حاجی داخلی مورد نظر رو گرفت و صحبت کرد، وقتی مکالمه اش تموم شد، بلند شد، منم به تبعیت از سرهنگ بلند شدم و ایستادم قدم های سرهنگ محکم و بلند بودن. جناب اخمو خودش رو، رو به روی من رسوند، کمی سرم رو بلند کردم، آها این شد! می خواستم اسمش رو بخونم ولی هر چی رو سینه هاش رو نگاه کردم اتیکت ندیدم یعنی چی؟ خُب حالا چی کار کنم؟ سرهنگ خالی صداش بزنم؟

صدای سرهنگ طنین انداز مجدد سکوت اتاق شد که پرسید: 

- چه چیزی در لباس من نظر شما رو جلب کرده خانومِ جهان؟ 

بگی نگی کمی خجالت کشیدم، سرم رو یه کوچولو خم کردم و گفتم: 

- خُب نداشتنِ اتیکت روی لباسِ فرمتون.

سرهنگ سکوت کرده بود. بعد از مکثی گفت: 

- بهتره برید طبقه ی پایین، اتاقِ دویست و یازده، جناب سرهنگ یزدی منتظرتونن.

و با دست در رو نشون داد. اَه! چه قدر گوشت تلخ بود! خُب مگه می مُرد اسمش رو بگه! منم چیزی نگفتم و به سمتِ در حرکت کردم حتی ازش خداحافظی هم نکردم. از پله ها سرازیر شدم، به شماره ی اتاق ها نگاه کردم، آها! پیداش کردم. جلوی در یه سرباز نشسته بود که اسلحه هم داشت، رفتم رو به روش ایستادم و گفتم:

- من جهان هستم، با جناب سرهنگ یزدی کار داشتم.

سرباز سرش رو تکون داد و گفت: 

- بفرمایید، سرهنگ منتظرتون بودن.

خودِ سرباز در رو برام باز کرد، وقتی واردِ اتاق شدم اولین چیزی که نظرم رو جلب کرد، قاب عکسِ بزرگی از بابا و طاها بود، زیرشم عنوانِ شهید رو یاد کرده بودن، برای لحظه ای حس کردم زنده اند و دارن منو نگاه می کنن. با صدای عمو نگاهم رو از قابِ روی دیوار گرفتم و به عمو سپردم و گفتم:

- سلام عمو مجید، خسته نباشید؟ 

عمو مثلِ همیشه با ظاهری آراسته و اخلاقِ مهربونش جوابم رو داد و گفت:

- سلام طهورا خانوم، خوش اومدی.

- مرسی عمو جون. چه اتاق قشنگی دارید عمو؟ 

- ممنون دخترم، مبارکِ نفر بعدیش باشه.

دوباره چشمم به قاب عکس افتاد و گفتم: 

- یعنی چی عمو؟ نفر بعدی کیه؟ 

عمو مجید اومد و روی صندلیِ مقابلم نشست و گفت: 

- هیچی دیگه عمو جون حکمم اومده، دیگه زنبیل به دست شدم.

با تعجب به عمو نگاه کردم و گفتم: 

- بازنشسته شدی؟ 

- آره عمو جون، بهتره بگی با زن نشسته شدم.

عمو این رو گفت و خودش با صدای بلند خندید.

- عمو، کی باید پست رو تحویل بدید؟ 

- آخرِ این ماه.

- به هر حال مبارکه انشاا....

- مرسی دخترم، دیگه باید کارم رو تحویلِ نیروی جوون تر بدم.

- عمو، من نمی دونستم عکسِ بابا و طاها رو دارید. 

عمو یه نگاه به قابِ پشت سرش انداخت و گفت: 

- هر دوشون عزیزِ من بودن. من و پدرت همرزم بودیم، بعد از این که جنگ تموم شد من جذبِ نیروی مسلح شدم و پدرت درسش رو ادامه داد. حالا اون رفته و من موندم. موندم که از دخترش حمایت کنم. طهورا چرا قبول کردی عمو جون؟ 

دستی به صورتم کشیدم و گفتم: 

- عمو، باید قبول می کردم، من قسم خوردم.

عمو سکوتی کرد و گفت: 

- می دونی چه قدر خطرناکه؟ می دونی چیا منتظرته؟ 

- عمو، من همه چیز رو می دونم، با علم به این موضوع پذیرفتم که با ستاد همکاری کنم.

عمو زل زد تو چشمام و گفت: 

- اگه برات اتفاقی بیفته من شرمنده ی پدرت می شم.

چه قدر من، عمو مجید رو دوست داشتم، چه قدر برام قابل احترام بود.

آروم گفتم: 

- عمو مجید، مگه شما همیشه نمی گید بی اذنِ خدا برگی از درخت جدا نمی شه؟ اگه قرار به افتادنِ اتفاق برای من باشه، باور کنید منو تو گاو صندوق هم بذارید، اتفاق می افته. پس نگران چی هستید؟ 

عمو سرش رو تکون داد و گفت: 

- حق با توئه دخترم ولی ...

عمو نفسِ صدا داری کشید و ادامه داد: 

- حالا قرارِ تحتِ نظارت کی باشی؟ 

- عمو اسمش رو نمی دونم، یه سرهنگِ بد اخلاقِ اخمو!

عمو بلند خندید و گفت: 

- سرهنگ مقدم رو می گی؟ 

- نمی دونم عمو ولی چه قدر اخموئه! به منم گفت، من مخالف صد درصدِ حضورت هستم.

عمو دوباره خندید وقتی خندش تموم شد گفت: 

- خیالم راحت شد، پندار آدم با مسئولیتیه.

پس اسمِ سرهنگِ اخمو پندار بود، وای غش کردم عحب اسمی داره!

از عمو پرسیدم: 

- عمو چه قدر جوونه!

- آره دخترم، سرهنگِ جوان و کار بلدیه.

- پس چه طوری با این سنش سرهنگ تمومی داره عمو مجید؟ 

عمو گفت: 

- به خاطرِ مدرک تحصیلیش. پندار دکترای هوا نیرو از دانشکده ی افسری داره. هم سرهنگ، هم استادِ دانشکده ی افسریه.

دوباره گفتم: 

- عمو، چرا روی لباسش اتیکت نداشت؟ من هر کی رو دیدم اسمش روی لباسش اتیکت خورده بود!

عمو با مهربونی جواب داد: 

- عمو جان، از سرگرد به بالا اگه بخوان، دیگه روی لباس اتیکت نمی زنن، مگر تو شرایطِ ویژه.

پس دلیلیش این بود که روی لباسش اتیکت نبود! عمو خیلی با من صحبت کرد، از خاطرات قدیم که با پدرم داشت، آخرِ حرفاش هم گفت:

- خوشحالم پندار مسئولیتِ تو رو به عهده داره، خیالم راحته. تو هم سعی کن حرفش رو گوش بدی.

با آوردنِ چای توسط همون سرباز، حرف کشیده شد به مسایل دیگه، یک ساعتی می شد تو اتاقِ عمو بودم. عمو به ساعتش نگاهی انداخت و گفت: 

- بلند شو دخترم، امروز منم زود میام خونه، بریم ببینیم عمه ات در چه حاله؟ 

با عمو از ستاد خارج شدیم و به سمتِ خونه حرکت کردیم. 

شب که امیر رسید کلی با من دعوا کرد که چرا این پیشنهاد رو پذیرفتم، من که هنوزم باهاش سرسنگین بودم از هر ده سوال امیر یکیش رو نصفه و نیمه جواب می دادم آخرم با وساطتِ عمو دعوا خاتمه پیدا کرد. شب بود و من تو اتاقم استراحت می کردم، در اتاقم زده شد، شالم رو روی سرم انداختم و در رو باز کردم. امیر بود که گفت: 

- طهورا می خوام باهات حرف بزنم؟ 

در اتاق رو بازتر کردم و گفتم: 

- بیا تو. 

امیر در اتاق رو بست و خودشم به در تکیه زد و گفت: 

- طهورا، این کار رو نکن، برو بگو پشیمون شدی.

به امیر نگاه کردم، نمی دونم چرا حس کردم طاها داره ازم می خواد. آروم به امیر گفتم:

- چرا؟ 

- طهورا، تو نمی فهمی، به خدا قسم خطرناکه، خواهش می کنم! 

- نمی شه امیر، من خودم دوست دارم، در ضمن با من از خطر حرف نزن، اگه تو موضوع رو باز نمی کردی من تا الان حسابِ اتابک رو هم رسیده بودم. یادت باشه این تو بودی که همه چی رو به هم ریختی!

امیر از در اتاق فاصله گرفت و اومد کنارِ من روی تخت نشست و گفت: 

- طهورا، به جون مادرم، من فقط به خاطرِ خودت این کار رو کردم، اگه دستِ اون بی ناموس ها می افتادی ...

امیر طبق معمول دوباره حرفش رو کامل نکرد. آروم گفتم: 

- امیر، من از سرِ دل شادی این کار رو نکردم، منم هدفی دارم و امیدوارم تو به انتخابِ من احترام بذاری. امیر، من به عمو مجیدم گفتم، اگه قسمتم مرگ باشه مطمئن باش می میرم ولی اگه عمرم به دنیا باشه بین یه جماعت آدمکُشم که باشم، بازم خال بر نمی دارم. امیر، تو مثلِ طاهایی برام، می دونی که تو فامیل فقط با تو جورم، بذار حس کنم می تونم بهت اعتماد کنم. برام طاها باش، حمایتم کن، راهنماییم کن ولی منعم نکن.

امیر سرش رو پایین گرفت و با دستش شقیقه هاش رو فشار داد و گفت: 

- طهورا، تو واقعا منو مثلِ طاها می بینی؟ 

آروم دستم رو گذاشتم روی دستِ امیر و اندکی به دستِ امیر فشار دادم و گفتم: 

- آره، تو برام مثلِ طاها هستی.

امیر نفسِ عمیقی کشید، حس کردم این جوری می خواد بغضِ گلوش رو قورت بده، شاید اونم مثلِ من یادِ طاها افتاده. امیر آروم و زمزمه وار گفت:

- باشه، حالا که تو می خوای منم قبول می کنم، یعنی چاره ی دیگه ای برام نذاشتی، می شم طاهـا.

پوزخندی زد و ادامه داد: 

- خوبه، من خواهر دار می شم، نه چک زدم نه چونه، مفتی آبجی اومد تو خونه.

امیر این رو گفت و از روی تخت بلند شد، خیلی آهسته به من شب بخیر گفت و درِ اتاق رو پشتِ سرش بست. خیالم کمی راحت شد با این که از دستِ امیر به شدت دلگیر و دلخور بودم ولی دوست نداشتم ناراحت ببینمش و چه قدر تهِ دلم خوشحالم که امیرم با این موضوع کنار اومد و پذیرفت.

بعد از رفتنِ امیر روی تخت دراز کشیدم تا چشمام رو بستم اولین چیزی که پشتِ چشمام نقش بست صورتِ سرهنگِ اخمو بود. سریع چشمام رو باز کردم و سعی کردم بخوابم ولی بی نتیجه بود تا چشمام روی هم می افتاد، چهره ی جذاب و نیمه خشنِ پندارِ مقدم تو نظرم مجسم می شد. دیگه سعی نکردم پندار رو از ذهنم دور کنم، چون نتیجه ی مثبتی نمی داد، کمی بهش فکر کردم. به قدِ بلندش، به صلابتِ صداش، به چشماش که خیلی خاص بودن، حتی به پوزخند زدناش.

****

دو هفته بود که من یا با امیر یا با عمو مجید هر روز به ستاد می رفتم. بالاجبار تو کلاس های تشریحی شرکت می کردم، بیشتر چیزهایی که آموزش می دادن رو بلد بودم ولی خُب نمی شد اعتراضی کرد. تو کلاس ها چند خانوم دیگه هم بودن، همه به شدت محجبه، فقط من بودم که مقنعه سرم می کردم و از چادر خبری نبود. با خانوم ها در حد سلام و لبخند به روی هم آشنا شده بودم.

یه روز صبح که از خواب بیدار شدم و آماده شدم و رفتم پایین، عمو مجید رو دیدم که فوق العاده شیک کرده بود، لباس خاصی هم تنش بود که من تا اون روز تو تنش ندیده بودم. امیر هم لباسِ فرم پوشیده بود. چه خبر بود، خدا می دونست؟ 

با خنده به عمو مجید گفتم: 

- عمو خبریه؟ شیک کردید! 

عمو خندید و گفت: 

- خبر که هست ولی تو ستاد می فهمی.

هر چی اصرار کردم نه عمو مجید حرفی زد، نه امیر. بعد از خوردنِ صبحانه هر سه با ماشینِ امیر راهی ستاد شدیم. واقعا عجیب بود، هر کی رو می شناختی خودش رو کلی شیک کرده بود و از اون لباس هایی که طی هفته می پوشیدن خبری نبود.

عمو گفت:

- امروز کلاس نداری، برو خودت رو تا یه ساعت سرگرم کن بعد امیر میاد دنبالت.

منم رفتم تو محوطه ی ستاد جایی که یه بوفه هم داشت، روی یکی از صندلی های بیرون نشستم و سفارشِ یه چای دادم. به بیدِ مجنون های قدیمی نگاه می کردم و چاییم رو مزه مزه می کردم با صدای امیر فهمیدم یه ساعتم گذشته. امیر گفت: 

- طهورا، بلند شد بریم محوطه ی رژه.

لیوانِ چایِ یک بار مصرفم رو داخلِ سطل زباله انداختم و با امیر همگام شدم. گفتم: 

- امیر، چه خبره؟ خُب من هیچ وقت ندیدم به غیر از روزهای خاص تو لباسِ فرم تنت کنی؟ تازه لباسِ عمو هم فرق داشت، پوتین هم پاش نکرد! جونِ من بگو چه خبریه؟ 

امیر که با لبخندی به لب، داشت حرف های منو می شنید گفت: 

- دختر چه قدر عجولی! خُب صبر کن، الان می فهمی چه خبره! در ضمن، هیچ وقت جونِ خودت رو قسم نده!

تو دلم گفتم: «نه خیر! از این امیر هم نمی شه چیزی بیرون کشید!»

پشتِ ساختمونِ ستاد یه ساختمون خیلی بزرگ وجود داشت که من تا الان نرفته بودم داخلش.

ساختمونِ ستاد رو دور زدیم و واردِ یه محوطه ی باز شدیم که یه قسمتی رو با چادر و اسپیس فریم پوشونده بودن و حالتِ سن درست کرده بودن، قسمتی هم با صندلی های شیکی مبل کرده بودن.

امیر با دست به قسمتی اشاره کرد و گفت:

- برو بشین، برنامه که تموم شد خودم میام دنبالت.

به سمتِ همون قسمت رفتم، تعداد زیادی خانوم هم بودن، بعضی هاشون مانتوهاشون خط داشت. فهمیدم این ها هم درجه دار هستند، به جای این که روی سر شونه هاشون درجه بذارن رو سر آستین هاشون درجه می ذارن، اینم مطلبی بود که اون روز یاد گرفتم.

بی سر و صدا کنارِ چند خانوم جا گرفتم و نشستم. تقریبا جزء صندلی های اول نشستم. به همه جا دید داشتم. یه گردان جمعیت با لباس های فرم ایستاده بودند و خیلی ها هم که درجه های بالایی داشتند نشسته بودن. 

اول برنامه یه قاری، قرآن خوند و بعد از اتمام و فرستادن صلوات همون گردان شروع به رژه رفت.

کاملا محو رژه بودم، همه تو یه خط، انگار با خط کش این ها رو به صف کرده بودن. پاها تا سینه بالا می اومد و دست ها تا سرشونه و چنان پا کوبیده می شد که گفتم الانه که آسفالت زیرِ پاشون ترک برداره.

عمو کنارِ حاجی سردار ایستاده بود و تماشا می کرد. بعد از رژه، حاجی سردارِ خودم، سخنرانی غرایی کرد و مدالِ افتخار رو روی سینه ی عمو مجید نصب کرد. کمی از فعالیت های عمو گفت و در آخر عمو رو ترفیع درجه داد و عمو مجید شد سرتیپ. کلی تو دلم ذوق کردم، عمو هم با سردار دست داد و کمی برای حضار سخنرانی کرد. من کاملا محو صحبت های عمو بودم. سنگینی نگاهی رو روی خودم حس می کردم ولی هر چی چشم می چرخوندم نمی فهمیدم این سنگینی از کدوم چشمه؟ می خواستم دوباره به عمو نگاه کم که با یه جفت چشم تصادف کردم. سنگینی نگاه، مالِ کسی نبود به جز سرهنگ اخموی خودم! مونده بودم چی کار کنم؟ بی توجه به نگاهش سرم رو بچرخونم یا سلام بدم. تصمیم گرفتم یه سری براش تکون بدم و همین کار رو هم کردم.

سرهنگ مقدم هم سری نامحسوس برام تکون داد و چشماش رو به سمتِ دیگه ای معطوف کرد. چه قدر لباسِ تشریفات بهش می اومد، خیلی خواستنی شده بود. بعد از اتمامِ ویژه برنامه با امیر به سمتِ خونه حرکت کردیم. تا رسیدم همه چی رو مو به مو برای عمه با آب و تاب تعریف می کردم ولی عمو می گفت غلو کردم.

****

سه ماه تمرین های تشریحیِ من به طول انجامید قرار شد بعد از گذروندنِ دوره هایی همچون عوامل حفاظتی و ادوات مخابراتی، مستقیم عضوِ گروهِ ویژه بشم. خودِ سرهنگ مقدم مسئول آموزش این قسمت ها شده بود. توسط امیر مطلع شدم که کلاس ها تو اتاقِ خود پندار انجام می گیره.

اولین روز کلاسم با پندار بود. راس ساعت، پشتِ در اتاقش ایستاده بودم. حضورم رو توسط سرباز یا همون منشیِ پندار به گوشِ سرهنگ رسوندم. وارد اتاق شدم، اتاقش تقریبا به اندازه ی اتاق سابق عمو مجید بود ولی یه کم شیک تر. داشتم اتاق رو برانداز می کردم که صدای سرهنگ رو شنیدم که می گفت:

- اگه نگاه کردنتون ادامه داره، بگید تا من از اتاق بیرون برم.

به سرهنگ نگاه کردم و بدون هول شدن گفتم: 

- سلام، نه تموم شد.

سرهنگ خیلی جدی با دستش اشاره کرد و گفت: 

- بشینید.

منم نشستم، مثل یه دخترِ خوب. پندار به صندلیش تکیه زد و گفت: 

- باید خیلی خوش شانس باشی که من خصوصی دارم برات کلاسِ آموزشی می ذارم.

خیلی این پندار خانِ اخمو پُر رو بود! باید کمی حالش رو جا می آوردم، وگرنه عقده ای می شدم.

زل زدم به چشماش و گفتم: 

- حتما همین طوره سرهنگ ولی این خوشبخت بودن گویا دو جانبه ست. شما هم باید خیلی مسرور باشید که افتخارِ این رو پیدا کردید که به من آموزش بدید.

چشمای پندار گرد شد، منم با آرامش داشتم نگاش می کردم. تو دلم گفتم: «آخیش دلم خنک شد. پندار جون خوردی، حالا هسته اش رو اِخ کن بیرون.»

سرهنگ گفت: 

- خیلی زبونِ تندی داری! مراقب باش همین زبون سرت رو به باد نده.

با همون آرامش گفتم: 

- سرهنگ، شما اولین نفری نیستید که این حرف رو می زنید ولی خُب عادت می کنید.

سرهنگ پندار مقدم نفس عمیقی کشید و شروع کرد به توضیح دادنِ ادوات مخابری، از انواع شبیخون زدن ها گفت و موردهای مهم، از موقعیت شناسی و زمانِ تیراندازی. چند تا سوال ازم پرسید که منم مثلِ بلبل براش چهچه زدم. دو ساعت داشتیم تو اتاق سرهنگ تو سر و کله ی هم می زدیم. وقتی صحبت های سرهنگ تموم شد به من گفت:

- کارت خوبه، آماده باش قراره از این به بعد واردِ بازی اصلی بشی.

پندار از جاش بلند شد و به سمت کتابخونه ای که گوشه ی اتاق قرار داشت رفت. از یه زونکن یه پوشه ی آبی در آورد و به سمتِ من اومد. وقتی نزدیک به صندلیِ من رسید پوشه رو گرفت به سمتم و گفت:

- برو این رو بخون، اطلاعاتش رو در بیار. هر اسم، هر نشونی، برای ما حکمِ سر نخ رو داره تمومش رو با دقت بخون، وقتی تموم شد برای من بیار.

پوشه رو از پندار گرفتم و گفتم:

- باشه حتما، فقط می شه بگید کجا باید این پرونده رو بخونم؟ 

پندار دستی به گوشه ی لبش کشید و گفت: 

- فکر این جا رو نکرده بودم، الانم که اصلا اتاق خالی نداریم!

پندار چند لحظه مکث کرد و بعد ادامه داد: 

- چاره ای نیست. 

با دستش به در توی اتاقش اشاره کرد و گفت:

- برو تو اون اتاق تا بتونم در اولین فرصت برات یه اتاق جور کنم.

آروم بلند شدم و همراهِ خود پندار واردِ یه اتاق دیگه شدیم. این اتاق خیلی کوچیک بود شاید شش متری بود، یه میزِ کوچیک هم داشت با یه صندلی گوشه ی اتاق، یه فرشِ سجاده مانند هم پهن شده بود فکر کنم این آقا پندارمون اهلِ نماز هم بود.

صدای پندار افکارم رو از هم گسست و گفت: 

- هر چی خواستی بهم بگو.

روی میز رو نگاه کردم و گفتم: 

- می شه الان بگم؟ 

- بگو.

- کاغذِ سفید و خودکار.

پندار از در خارج شد و بعد از چند لحظه هر چیزی که خواسته بودم رو برام آورد و داد دستم. بعد از رفتنِ پندار سریع پشتِ میز جا گرفتم و شروع کردم به خوندنِ پرونده. موضوعِ پرونده درباره ی یه گروهِ باج گیر بود اولش که اصلا سر در نیاوردم کی به کیه؟ شاید هفت، هشت بار پرونده رو خوندم تا فهمیدم رابطه ی اسم ها با هم چیه؟ سر درد گرفته بودم، آخه منو چه به این کارها! آروم سرم رو روی میز گذاشتم، از خستگی نفهمیدم کی خوابم برد. با صدای برخورد در بیدار شدم. پندار بود که داشت منو نگاه می کرد همچین نگام می کرد که گفتم شاید شاخی چیزی رو سرم جوانه زده. کمی چشمام رو مالیدم و گفتم: 

- دعوام نکنید خُب خوابم گرفت.

پندار بدون این که چیزی بگه از اتاق خارج شد. کمی تن و بدنم رو کش دادم تا خستگی از تنم در بیاد داشتم موهای پریشونم رو تو کش می بستم که یادم افتاد ای دلِ غافل جناب سرهنگ منو بی حجاب دیده پس بگو چرا سرم داد نکشید، نگو بیچاره هنگ کرده بود! از بدجنس بودنِ خودم خندم گرفته بود، آخه کی رو دیدی که تو محلِ کارش بدون روسری و مقنعه کار کنه؟ ولی برای من عادی بود، چون اون یک سالی که آمریکا پیشِ دایی احمد بودم، بی حجاب رفت و آمد می کردم و البته از حد خودم هم پا فراتر نمی ذاشتم. با بی خیالی مقنعه ام رو سرم صاف و صوف کردم و با برگه ای که تموم اطلاعاتِ به درد بخورِ پرونده رو توش نوشته بودم از درِ اتاق بیرون رفتم پندار پشتِ میزش نشسته بود. جفت پنجه های دستاش توی موهاش بود و سرش پایین. انگاری داشت فکر می کرد، هنوز متوجه ی من نشده بود. پندار با صدای بلندی گفت: 

- خدا به خیر بگذرونه با این! عجب گرفتاری شدما!

با صدای بلندی گفتم: 

- انشاا... خدا به خیر می گذرونه سرهنگ. خدا بد نده، گرفتاری براتون پیش اومده؟ 

سرهنگ از صدای من سریع حالتش رو عوض کرد و با ژست به صندلیش تکیه زد. عوضِ جواب من، پرسید: 

- تموم شد؟ چی فهمیدید؟ 

هر چی که از کلِ پرونده فهمیده بودم رو براش شرح دادم. اونم همش سرش رو واسه من تکون می داد، خلاصه پرونده رو هم روی میزش گذاشتم و گفتم:

- سرهنگ اگه ازتون چیزی بپرسم عصبانی نمی شید؟ 

سرهنگ که داشت به دست خطِ خرچنگ قورباغه ی من نگاه می کرد گفت: 

- اگه می دونید عصبانی می شم نپرسید. 

- آخه نمی شه نپرسم، باید بپرسم! 

سرهنگ کاغدِ توی دستش رو انداخت روی میز و کلافه وار پرسید: 

- بپرس.

این سرهنگ جون چه جالب بود! چون بعضی وقت ها فعل رو جمع می بست و بیشتر وقت ها مفرد! تو دلم واسه خودم شونه ی خیالی بالا انداختم و گفتم: «بی خیال! بذار هر جور عشقشه حرف بزنه، کی به کیه؟» 

آروم به سرهنگ گفتم: 

- من، قراره بشینم این جا و پرونده بخونم، من اصلا از این کارها سر در نمیارم.

سرهنگ پوزخندی زد و گفت: 

- کاملا معلومه سر در نمیارید، از شرح خلاصتون فهمیدم.

بعد هم ادامه داد: 

- حالا هم بهتره برید، دیگه کاری نیست.

دیگه چیزی نپرسیدم، آروم به سمتِ همون اتاق رفتم و کیفم رو برداشتم. دلم نمی خواست از سرهنگ خداحافظی کنم ولی یه جورایی ازش حساب می بردم البته خیلی هم نه، ولی خُب ...

در حالی که به سمتِ در خروجی می رفتم آروم گفتم: 

- خداحافظ.

هنوز در رو باز نکرده بودم که سرهنگ گفت: 

- صبر کن!

برگشتم سمتِ سرهنگ مثل بیشتر وقت های که ناراحت می شم و لب ور می چینم الانم لبام رو ورچیده بودم. سرهنگ که نگاهش به لبام بود گفت: 

- یه خبرِ خوش.

ابروهای من از شنیدنِ این حرف بالا پریدن و مشتاقانه منتظرِ این خبر خوش بودم. 

سرهنگ گفت: 

- برای هفته ی بعد آماده باش قراره یه شبیخون داشته باشیم. از امروز تا سه شنبه استراحت کن، سه شنبه که اومدی موضوع رو برات شرح می دم.

من قشنگ ترین لبخندِ عمرم رو زدم و گفتم: 

- آخ جون، مرسی سرهنگ، خیلی ماهی.

سرهنگ، از حرفِ من متعجب شده بود ولی سریع جای تعجب رو لبخند گرفت. تا فهمیدم چه سوتی دادم خداحافظی سریعی کردم و از اتاق بیرون زدم. حساب کردم، یعنی باید چهار روز خونه می موندم. بدم نیومد، کمی استراحت می کردم.

****

تازگیا برای راحتی عبور و مرورم به ستاد یه کارت صادر شده بود. دیگه راحت می تونستم داخلِ ستاد بشم.

از ستاد بیرون زدم و رفتم سمتِ خیابون برای یه تاکسی دست بلند کردم و خودم رو به خونه ی عمه معصومه رسوندم. کرایه تاکسی رو پرداخت کردم. عمه بهم یه کلیدِ یدک داده بود، با همون کلید در رو باز کردم و واردِ خونه شدم. از همون پایینِ پله ها عمه رو صدا زدم. وارد خونه که شدم قشنگ ترین صحنه ی عمرم رو دیدم، عمو مجید در حال پاک کردنِ لوبیا سبز بود. بدونِ سلام دادن نشستم و شروع به خندیدن کردم. از بس خندیده بودم از چشمام اشک می اومد. خندم که تموم شد، بریده بریده به عمو مجید و عمه سلام دادم. عمو مجید هم می خندید. خدایی آدمِ با جنبه به این عمو مجیدِ من می گن!

عمو مجید با خنده گفت:

- پدر صلواتی، به چی این جوری می خندی؟

گفتم:

- عمو به خدا شما هم جای من بودی می خندیدی، سرتیپِ مملکت در حالِ پاک کردن لوبیا!

عمه هم با صدای بلند خندید. هر سه می خندیدیم، خیلی وقت بود از ته دلم نخندیده بودم! بعد از کمی سر به سر گذاشتنِ عمو، به عمه کمک کردم و گفتم:

- عمه من سه چهار روز ورِ دل خودتونم، سرهنگ بهم مرخصیِ اجباری داده.

شب که امیر اومد بهش گفتم سرهنگ چی گفته! بعد از این که گوش داد خیلی جدی گفت:

- طهورا، اولین درسِ نظامیت رازداریه، نباید این ها رو برای من می گفتی! حالا این بار اشکالی نداره ولی یه نظامی باید اسرارش رو تحت هیچ شرایطی به زبون نیاره.

در مورد حرفِ امیر خوب فکر کردم، بیراه نمی گفت! بهش گفتم:

- امیر، خیلی چیزهاست که باید به من یاد بدی.

امیر لبخندی زد و گفت:

- باشه، هر چی خواستی ازم بپرس مطمئن باش دریغ نمی کنم.

با امیر در حال حرف زدن بودیم که عمه با صدای بلندی امیر رو مخاطب قرار داد و گفت:

- امیر جان، برای پس فردا مهمان داریم، پسرم دیر نکنیا!

امیر گفت:

- مامان جان، مگه کارم دستِ خودمه. حالا این مهمونتون کیه که می گید دیر نیام؟

عمه یه نگاه به من انداخت و گفت:

- خانواده ی حشمتی رو دعوت کردم. خیلی وقت بود می خواستم این کار رو کنم ولی جور نمی شد، دیگه واسه ی پس فردا برنامه ریزی کردم.

امیر که به عمه نگاه می کرد گفت:

- خُب مامان، من برای چی باشم؟! نکنه توقع دارید همصحبتِ خانوم حشمتی باشم؟

من آروم زدم زیر خنده. عمه اخمی به امیر کرد و جواب داد:

- یعنی چی؟! پسرِ جوان داره، نکنه توقع داری من و طهورا با پسرش همصحبت بشیم؟

عمه درست دست گذاشت روی نقطه ضعفِ امیر، چون امیر بلافاصله جواب داد:

- نه این چه حرفیه، من پس فردا ظهر میام خونه!

من و عمه یه نگاه به هم رد و بدل کردیم و من آروم واسه ی عمه چشمک زدم که از نگاهِ عمو مجید پنهون نموند. امیر به هوای زدن مسواک جمع رو ترک کرد، منم آروم گفتم:

- ایول عمه خوشم اومد، عجب فکری!

عمو مجید به عمه معصومه گفت:

- خانوم، به پسرِ من شبیخون می زنی! چرا رک و راست نمی گی واسه ی چی این مهمونی رو بر پا کردی؟

عمه معصومه گفت:

- آقا شما که خودت شاهد بودی چند بار به این پسر گفتم بریم براش خواستگاری ولی دیدی چه قشقرقی به پا کرد، پس به قولِ طهورا باید تو عملِ انجام شده قرارش بدیم.

عمو مجید گفت:

- هر جور که صلاح می دونید، فقط یادتون باشه ما یک ماه و نیم دیگه عازم هستیما!

عمه معصومه لبخند زد و گفت:

- به امیدِ خدا تا اون موقع جوابِ امیر رو هم گرفتم و با خیالِ راحت راهی سفر می شیم.

عمه معصومه مثلِ کسایی که یه موضوع یادشون افتاده گفت:

- راستی آقا مجید اون جور که از حرفای امیر و شما فهمیدم، امیر داره می ره خاش ماموریت این جوری که من و شما هم راهیِ خونه ی خدا بشیم طهورا تنها می مونه!

قبل از این که عمو مجید جواب بده گفتم:

- عمه، مثل این که من سه سالی می شه تنها زندگی می کنما! فراموشتون شده؟

دوباره ادامه دادم:

- با خیالِ راحت برید زیارتِ خونه ی خدا که قسمتِ هر کسی نمی شه؟ از جانب من هم خیالتون راحت باشه تو این مدت یا می رم خونه ی خودمون یا همین جا می مونم.

عمه معصومه گفت:

- طهورا جان، این طور دلم راضی نمی شه تنهات بذارم.

اخم و لبخندم رو قاطی کردم و گفتم:

- دلتون باید راضی بشه چون من یه عالمه ازتون سوغات می خوام، هم برای من بیارید، هم برای زنِ امیر.

دیگه صبر نکردم عمه بیش از این برای تنهایی من نوحه سرایی کنه، بلند شدم و با یه شب بخیر به سمتِ اتاقم رفتم. فردا روزِ پُر کاری داشتیم. آروم چشمام رو روی هم گذاشتم، خواب رو میهمانِ چشمام کردم.

با افتادن آفتاب تو چشمام از خواب بیدار شدم. به خودم گفتم: «یادم باشه از عمه بخوام یه پرده ی کلفت به جای این پرده ی حریر بذاره، صبح ها خواب به چشمام حرومه!»

روی تخت رو سریع آنکارد کردم و به سمتِ پایین حرکت کردم. بعد از زدنِ آب به دست و روم وارد آشپزخونه شدم. عمو مجید و عمه، داشتن صبحانه می خوردن. سلام و صبح بخیری گفتم و برای خودم چای ریختم. عمه داشت لیستِ خریدِ فردا شب رو به عمو مجید می داد. عمو بعد از تموم کردنِ صبحانه در حالی که سری تکون می داد گفت:

- برم که خرید کنم. ای کاش حکمِ بازنشستگیم چند سال دیگه می اومد!

به روی عمو لبخند زدم و گفتم:

- عمو، خُب برید پارک اون جا دوست پیدا کنید و شطرنج بازی کنید، من خیلی از بازنشسته ها رو دیدم که این جوری خودشون رو مشغول می کنن.

عمو گفت:

- آره دخترم، باید کاری کنم، این طوری بمونم تو خونه مریض می شم. گذاشتم بعد از سفرِ حج به امیدِ خدا وقتی برگردم حتما خودم رو سرگرم می کنم، الانم برم لیستِ خرید عمه ات رو تهیه کنم.

اون روز کل خونه رو با عمه معصومه رفت و روب کردیم. همه چیز برای پذیرایی از خانواده ی عروس خانوم مهیا شد. از عمه اسمِ عروس رو پرسیدم که گفت اسمش شقایقه، یه خواهرم داره به اسمِ شیفته یه برادرِ بزرگ هم داشتن به نامِ شهاب. این شقایق خانوم دخترِ بزرگِ خانواده ی حشمتی هست و با من همسن و ساله. این عروس خانوممون دانشجوی مدیریت هم بود. عمه کلی تعریف کرد از نجابتش، از اصالتش، خلاصه این دختر کلی دلِ عمه ی ما رو برده بود. 

شب از خستگی خیلی زود بیهوش شدم.

****

تا عصر در حال چیدنِ میوه و سر زدن به غذاها گذشت. امیرم طبق قولی که داده بود ظهر اومد خونه. من قبل از اومدنِ مهمون ها سریع یه دوش گرفتم تا بوی غذا ندم. تو اتاقم داشتم از کمد لباسِ مناسب در می آوردم که درِ اتاقم زده شد، سریع رفتم پشتِ در ایستادم و گفتم:

- بله.

صدای امیر بود که گفت:

- طهورا، کارت دارم!

به امیر گفتم:

- امیر، دارم لباس می پوشم، نیم ساعت دیگه بیا.

امیر باشه ای گفت و دیگه صدایی ازش در نیومد. با خیالِ راحت سر وقتِ لباسام رفتم. از تو لباسام یه شلوار پارچه ای طوسی انتخاب کردم که کپ قشنگی داشت، شلوار رو همراه با یه شومیزِ سفید تن کردم. یقه ی شومیز حالتِ کراواتی داشت و بلند بود. اصلا اهلِ دامن و این جور چیزا نبودم. از همون بچگی هیچ وقت پیراهن یا دامن نمی پوشیدم. موهام رو با سشوار خشک کردم و از بالای سرم با کش محکم بستم. روسری زمینه طوسیم رو سرم انداختم و از زیرِ تخت صندل های سفیدم رو برداشتم و پام کردم. آروم در رو باز کردم، می خواستم از پله ها پایین برم که یادم افتاد امیر بهم گفته بود کارم داره. راهم رو به سمتِ در اتاقِ امیر تغییر دادم. با ضربه ای به درِ اتاق امیر اجازه ی ورود گرفتم. واردِ اتاقِ امیر شدم. امیر داشت کتش رو تنش می کرد. یه نگاه به سر تا پای امیر کردم و سوتی کشیدم و گفتم:

- او لا لا! چی شدی! ببخشید جناب سرگرد امشب دامادیتونه؟! این جوری که عروس خانوم غش می کنه!

امیر لبخند زد و گفت:

- از دستِ طهورا! من که فقط یه کت و شلوار تنم کردم خودت رو بگو چه کردی!

به امیر گفتم:

- جدا امیر، خیلی جذاب شدی، مراقبِ خودت باش، شنیدم حشمتیا دو تا دخترِ دم بخت دارن!

امیر سری تکون داد و یقیه ی کتش رو میزون کرد. گفتم:

- چی کارم داشتی امیر؟

امیر از تو آینه نگاهی به من انداخت و گفت:

- طهورا، امروز پندارِ مقدم رو دیدم. گفت، قراره با هم برید واسه ی شناسایی.

با دقت به حرفای امیر گوش دادم و گفتم:

- بهم یه چیزای گفت ولی کاملا شرح نداد، امیر به تو هم توضیح نداد؟

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

- چرا، یه چیزایی گفت ولی بهتره از من نشنوی، خودش برات توضیح بده بهتره.

با امیر از اتاق خارج شدیم. وقتی پایین پله ها رسیدیم عمه کلی قربون صدقه ی امیر رفت البته واسه ی منم قربون صدقه می رفت ولی نه به اندازه ی امیر! موقعی که عمه قربون صدقه ی امیر می رفت، من و عمو مجید می خندیدم، در حالِ سر به سر گذاشتنِ امیر بودیم که صدای زنگِ اف اف بلند شد، طبق مرسوماتِ خانواده، مردهای خونه رفتن برای پیشواز، منم کنارِ عمه ایستادم. جمعِ پنج نفره ی خانواده ی حشمتی وارد شدن. با همشون به گرمی احوال پرسی کردم. وقتی همگی نشستن، بلند شدم و به سمتِ آشپزخونه رفتم، سینی چایی رو که توسط عمه آماده شده بود به نشیمن بردم و به همه تعارف کردم، وقتی پذیرایی کردم، روی مبل تک نفره ای که باقی مونده بود، نشستم. اول از آقای حشمتی شروع به دید زدن کردم، یه مرد تقریبا شصت ساله با موهای یک دست سفید با کت و شلوارِ سورمه ای، کنارِ آقای حشمتی خانومش بود که به محضِ رسیدن چادر مشکیش رو با چادرِ گلدارِ سفید عوض کرده بود، مثل عمه معصومه تپلی بود، بهش می خورد پنجاه سال داشته باشه. نفرِ بعدی آقا پسرِ خانواده بود، فکر کنم همسنِ امیر بود، اونم کت و شلوارِ مشکی پوشیده بود. به صورتش نگاه کردم از اون قیافه هایی داشت که آدم یادِ شهادت می افته، صورتِ سفید با انبوه ریشِ مرتب شده ی مشکی. قد و قواره اش هم بدک نبود، کلا همه چیزش بوی شهادت می داد. کنارِ دستش یه دختر نشسته بود که می خورد هفده، هجده ساله باشه، پس این نباید شقایق باشه، زیاد روش مکث نکردم، به آخرین فرد رسیدم. خودش بود، شقایق خانوم. یه صورتِ گردِ سفید داشت با ابروهای خوش حالتِ رو به بالا، لب های غنچه ای صورتی. یه شالِ آبی کاربنی سرش انداخته بود که خیلی چهره اش رو معصومانه کرده بود. زیر چشمی به امیر نگاه کردم، دیدم اونم داره به شقایق نگاه می کنه.

بعد از خوردنِ شام، به کمکِ شقایق و شیفته ظرف های کثیف رو شُستیم. با شقایق جورتر از شیفته شدم. با هم خیلی حرف زدیم البته بیشتر من سوال می پرسیدم.

بعد از رفتنِ خانواده ی حشمتی، رو به عمه که داشت پیش دستی های کثیف رو جمع می کرد، گفتم:

- عمه، الحق که انتخابت عالیه، شقایق دختر خیلی خوبیه.

صدام رو آهسته تر کردم و گفتم:

- عمه، هنوز به امیر چیزی نگفتید؟

دیدم عمه داره اشاره می کنه، نفهمیدم منظورش چیه؟! گفتم:

- وا! عمه چی می گی؟ این جا که کسی نیست!

صدای محکمِ امیر رو شنیدم که گفت:

- مامانم باید به من چی رو می گفت طهورا؟

یه لحظه سرِ جام کپ کردم. وای این که تو نشیمن نبود! یهــــو از کجا پیداش شد؟!

به سمتِ امیر چرخیدم و گفتم:

- ها! هیچی. تو کی اومدی؟ در ضمن، کار زشتی کردی به حرفای من و عمه گوش دادی!

امیر پوزخندی زد و گفت:

- کارِ زشت رو من نکردم، شماها کردید که برام نقشه کشیدید، فکر کردید نفهمیدم؟

امیر این رو گفت و به سمتِ پله ها حرکت کرد. نفسِ عمیقی کشیدم و به عمه نگاه کردم. عمه پیش دستی ها رو همین جوری روی میز گذاشت و نشست. آروم رفتم کنارش نشستم، دست عمه رو تو دستم گرفتم و گفتم:

- عمه، بذار من با امیر حرف بزنم، شاید تونستم قانعش کنم.

عمه غمگین نگام کرد و گفت:

- فایده ای نداره طهورا، من می دونم دردِ بچه ام چیه.

با تردید پرسیدم:

- چیه؟

عمه گفت:

- طهورا بذار داستانی رو برات تعریف کنم، شاید بدونی، شایدم تا الان بی خبر بوده باشی.

دیگه با این حرفِ عمه هر چی سلولِ کنجکاوی تو مغزم بود شروع کردن به فعالیت. گوش هام رو برای حرفای عمه تیز کردم. عمه با لحنِ غمگینی گفت:

- یه شب امیر دیر اومد خونه، پیگیرش شدم که چرا دیر اومده خونه، اولش چیزی بروز نداد بعد از کلی قسم دادن گفت: «مامان، من می خوام ازدواج کنم!» ازخوشحالی رو پا بند نبودم ولی وقتی اسمِ طرف رو برد، ماتم زده مونده بودم چی کار کنم!

عمه سکوت کرد. منم که از فضولی رو به موت بودم گفتم:

- عمه، مگه اسمِ کی رو برد؟ بگید دیگه؟ چرا مثل امیر نصفه حرف می زنید؟

عمه آروم گفت:

- اسمِ تو رو برد طهورا، تو اون موقع هفده سالت بود.

از شنیدنِ این حرف از دهنِ عمه، خشکم زد. امیر منو می خواست، این باور کردنی نبود!؟

عمه ادامه داد:

- به خاطر امیر با پدرت صحبت کردم ولی پدرت گفت: «طهورا هنوز بچه ست آبجی، نگاه به قد و قامتش نکن، ولش کنی دوست داره بره تو کوچه بازی کنه.» داداشم راست می گفت، تو واقعا تو عوالمِ بچگیت سیر می کردی، چه می فهمیدی سر و زندگی چیه؟ شوهر کردن چیه؟ وقتی به امیر گفتم، بچه ام چیزی نگفت. تا مدت ها فقط سکوت می کرد و تو فکر فرو می رفت. چند باری خواستم براش آستین بالا بزنم ولی هر بار اسمِ زن گرفتن وسط می اومد غوغا می کرد. طهورا، هنوز دلِ امیرم پیشِ تو گیره.

من که از شنیدنِ این حرف ها شوک زده شده بودم، هیچی به عمه نگفتم فقط دیدم عمه آروم پیش دستی ها رو برداشت و رفت. چند دقیقه ای روی مبل به همون حالت نشسته بودم، من اصلا به این چشم به امیر نگاه نکرده بودم، آخه اصلا بین ما چیزی پیش نیومده بود که بخوام فکر کنم امیر روی من نظری داره، نباید بذارم این حس بیشتر از این باعثِ ناراحتیِ امیر بشه. باید خودم باهاش حرف بزنم. با این فکر سریع خودم رو از مبل جدا کردم و به سمتِ پله ها حرکت کردم. بالای پله ها که رسیدم، چند تا نفس عمیق کشیدم و به سمتِ اتاق امیر رفتم. صدای امیر رو می شنیدم که زده بود زیرِ آواز. چند ضربه به در زدم و اجازه ی ورود خواستم. واردِ اتاقِ امیر شدم. امیر لباسِ راحتی تنش کرده بود و داشت یه چیزی می نوشت. آروم به سمتِ صندلی خالی رفتم و نشستم. به امیر گفتم:

- امیر، کارت رو بی خیال شو می خوام باهات جدی حرف بزنم.

امیر خودکار رو روی میز انداخت و گفت:

- می شنوم!

چهرم رو خالی از هر گونه احساس کردم و گفتم:

- امیر، چرا من؟ کاری کردم که باعث شد تو دلبسته ی من بشی؟

امیر چنان نگام کرد که گفتم سکته رو زد بیچاره. تمام حرفایی که از عمه شنیده بودم رو برای امیر بازگو کردم. بعد از این که حرفام تموم شد، سکوت کردم. باید می ذاشتم امیر حرفای منو کمی تو ذهنش حلاجی کنه. 

بعد از دقایقی امیر گفت:

- طهورا، حالا که این بحث رو خودت باز کردی بذار برات تعریف کنم. من، خودمم نفهمیدم دلم رو کی بهت باختم، می دونم خیلی ازت بزرگترم ولی عشق، سن و سال و دین و ایمون نمی شناسه. من از وقتی خودم رو شناختم، دوستت داشتم. تموم آرزوهام رو با تو ساختم، نمی گم تو کاری کردی که من جذبت شدم، اصلا. ولی همون شیطنت هات، همون کل کل کردنات، همون لجبازیات که هیچ کدوم ارادی نبودن باعث شد من، تو رو برای زندگی آیندم انتخاب کنم. طهورا، خواهش می کنم منو به چشمِ طاها نبین.

امیر از روی صندلیش بلند شد و به سمتم اومد. رو به روی من روی زانو نشست و گفت:

- طهورا با من ازدواج کن، قول می دم خوشبختت کنم.

مونده بودم چه جوری امیر رو قانع کنم، از یه طرفم حسابی احساسِ عذاب وجدان داشتم. گفتم:

- امیر، من می شناسمت، هر کی با تو ازدواج کنه خوشبخت می شه، به این موضوع شک ندارم ولی من آدمش نیستم. امیر، من نمی تونم به تو با دیدِ همسر نگاه کنم، من آدم زندگیِ تو نیستم. خواهش می کنم برام طاها باش. تو به من قول دادی، یادته تو اتاقم اومدی؟ امیر از من بگذر، من موردِ مناسبی برات نیستم، خودم رو خوب می شناسم، تو با من آینده ای نداری. صحبتِ سن و سال نیست، صحبتِ دین و ایمون هم نیست، من نمی تونم با تو ازدواج کنم چون می دونم نمی تونم خوشبختت کنم. یه خواهش ازت دارم، اونم اینه که دیگه هرگز این درخواست رو از من نداشته باش.

امیر آروم بلند شد و به سمتِ تختش رفت و نشست. نه کلافه بود، نه عصبی. به من نگاه کرد، تو نگاهش آرامش بود. لبخندی زد و گفت:

- همیشه ته دلم می دونستم جواب تو به من منفیه ولی مثل آدم های احمق سعی می کردم این حس رو نادیده بگیرم. طهورا، این قدر برام عزیز هستی که دلِ تو رو بالاتر از دلِ خودم ببینم. باشه هر چی تو بخوای. قسم می خورم دیگه به تو فکر نکنم، قسم می خورم به دلم یاد بدم که تو مالِ من نبودی و نیستی. شایدم گذاشتم پای پیشونی نویسم.

آروم از امیر تشکر کردم و گفتم:

- شرمندتم امیر. 

و بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم. وارد اتاقِ خودم شدم. خیلی چیزها دستگیرم شده بود، دلیل کم شدن رفت و آمد عمه رو حالا فهمیده بودم. دیگه نمی تونستم زیاد خونه ی عمه بمونم. باید هر چه زودتر می رفتم خونه ی خودم. این کار باعث می شد زیاد دور و برِ امیر نباشم. می گن از دل برود هر آن که از دیده برفت. نمی خواستم با امیر زیاد برخورد داشته باشم، واسه ی من فرقی نمی کرد چون حسِ خاصی به امیر نداشتم ولی برای امیر این طوری بهتر بود!

****

می خواستم واردِ اتاق سرهنگ بشم که منشیِ سرهنگ، همون سربازه گفت:

- جناب سرهنگ گفتن وقتی اومدید بگم یه راست برید اتاقِ کنفرانس!

از سرباز تشکر کردم و به سمتِ اتاقِ کنفرانس قدم برداشتم. اسمم رو که بردم، اجازه ی ورود بهم دادن. یاد اون روزی افتادم که منو برای بار اول ستاد خواسته بودن. وارد اتاق شدم بازم جمعشون جمع بود. یه سلام دسته جمعی دادم. خود سردار هم بود، سرهنگ مقدم و دو خانوم و یه سرهنگِ دیگه هم نشسته بودن. به سمتِ یکی از صندلی ها رفتم و نشستم. سردار داشت توضیحاتی می داد. وقتی حرفاش تموم شد گفت:

- خانوم جهان، شما باید گروه رو پشتی بانی کنید.

نفهمیدم منظور از پشتیبانی یعنی چی؟ ولی سردار در ادامه ی صحبت هاش گفت:

- الان سرهنگ مروت براتون شرح می دن.

سرهنگ مروت هم یکی دیگه از سرهنگ های جوانِ این ستاد بود.

سرهنگ مروت گفت:

- قراره فردا شب تو یکی از قرارگاه های اتابک مهمونی برگزار بشه. از اون جایی که نفوذی ما خبر رسونده خودِ اتابک تو مهمونی حضورِ فیزیکی نخواهد داشت ولی قراره تو اون جشن معامله ی سنگینی صورت بگیره. 

روش رو سمتِ اون دو خانوم کرد و گفت:

- خانومِ شکور و خانومِ مفید شما کاملا با این جور شبیخون زدن ها آشنا هستید امیدوارم این بار هم موفق عمل کنید ولی شما خانوم جهان، شما تو قسمت پشتیبانی عملیات حضور دارید یعنی اگه خانوم های مفید و شکور نتونستن کاری از پیش ببرن شما واردِ عمل می شید.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- تلاشم رو می کنم.

صدای پندار بلند شد که گفت:

- ما بیشتر از تلاش می خوایم.

تو دلم گفتم حالا اگه گذاشت مثل بچه ی آدم گوش بدم! همش باید حالِ منو بگیره. شیطونه می گه همچین بزنم ...

بی توجه به حرفِ پندار روم رو سمتِ سرهنگ مروت کردم و پرسیدم:

- جناب سرهنگ، فقط من هنوز نفهمیدم همگی با هم وارد می شیم یا به صورت جداگانه؟

سرهنگ مروت گفت:

- نه، من همراهِ خانوم شکور وارد می شم و جناب سرهنگ مقدم با خانومِ مفید. فقط شما به صورت انفرادی وارد می شید. 

بعد هم یه کارتِ دعوت به من داد و گفت:

- این کارت حتما باید همراهتون باشه.

تو دلم گفتم: «چه خوب می شد من با این پندار خان همراه می شدمـــا!»

پندار از جاش بلند شد و به سمتِ دستگاه پخش رفت و یه فلش تو دستگاه گذاشت. دونه به دونه عکس ها رو باز کرد و یه سری توضیحات داد. اتابک یه پسر داشت به اسمِ عطا، پسری حدودِ بیست و شش سال سن که فهمیدم حکمِ دست راست اتابک رو داره. باید بهش نزدیک می شدیم و اطلاعات می گرفتیم. سرهنگ بارها تذکر داد که نباید خطایی ازمون سر بزنه، وقتی تذکر می داد چشمش به من بود. فکر کرده چون کارِ اولم با گروهه حتما گند می زدم.

کارت دعوت رو از روی میز برداشتم. یه نگاه به آدرسش انداختم و دوباره کارت رو سرِ جاش گذاشتم. آدرس حوالیِ کرج بود.

کلی روی پرونده کار کردیم، نقشِ هر کس مشخص شده بود، زمانِ ورودمون هم باید دقیق می بود. بعد از ظهر با گرفتنِ ادواتِ مخصوصِ این کار، مثلِ میکروفون های کوچیکی که داخلِ گوش می رفتن یا گردنبندی که روش دوربین بسیار ریزی نصب شده بود که قابلِ روییت نبود، یه ردیاب هم که روی یه گیره سر نصب شده بود رو به من دادن. خلاصه ی مطلب این بود که منو کلی تجهیز کردن. بعد از تموم شدن کارم تو ستاد، راهیِ خونه شدم. وسط راه با عمه تماس گرفتم و گفتم من امشب می رم خونه ی خودم، دیگه از قرنطینه شدن خبری نبود، آزاد شده بودم. واردِ خونه ی خودم شدم، اونم بعد از چهار ماه. حسِ خوبی داشتم. به ساعت نگاه کردم، ساعت حدودِ پنج بعد از ظهر بود. برای فردا کلی کار داشتم. یه راست به سمتِ کمد لباسام رفتم. هیچی که مناسبِ فردا شب باشه توش پیدا نکردم. تصمیم گرفتم تا هوا تاریک نشده برم خرید کنم. به سمتِ یکی از پاساژها حرکت کردم و مشغولِ دیدن ویترین مغازه ها شدم. چیزی که نظرم رو جلب کنه پیدا نکردم. داشتم به یکی از لباس ها نگاه می کردم که صدای آرومی از کنارِ گوشم شنیدم.

- این جا چی کار می کنید؟

به سرعتِ نور چرخیدم. پندار بود که مثلِ جن پشت سرم ظاهر شد.

گفتم:

- سلام، اصولا خانوم ها برای چی میان پاساژ؟

دوباره ادامه دادم:

- شما این جا چی کار می کنید جناب سـ ...

پندار سریع هیسی کرد و گفت:

- تو بیرون، هیچ وقت منو این طور خطاب نکن!

آهانی گفتم و به کاورِ توی دستش که نشون می داد خریدی داشته اشاره کردم و گفتم:

- خوش به حالتون خرید کردید.

پندار گفت:

- برای فردا شب می خوای خرید کنی؟

- بله، هر چی گشتم تو لباسام چیزِ به درد بخوری پیدا نکردم، این جا هم که چیزی نظرم رو نگرفت، موندم کجا برم؟

پندار با شست و انگشتِ اشارش چونه اش رو فشاری داد و گفت:

- فکر کنم من یه لباسِ مناسب تو طبقه ی بالا دیدم. اگه موافقی بریم شما هم ببین؟

با خوشحالی گفتم:

- عالیه، ممنون می شم نشونم بدید.

با پندار شانه به شانه به سمتِ طبقه ی دومِ پاساژحرکت کردیم. جلوی ویترینِ مغازه پندار پا شل کرد و ایستاد. با چشم به لباس اشاره کرد. منم خوب لباس رو برانداز کردم. خوب بود، یه لباسِ آبی درست رنگِ چشمای خودم با یقیه ی هفتِ باز، آستین های نیمه بلند، قد لباس هم متوسط بود. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- لباسِ خوبیه، فقط باید دید تن خورش چه جوریه؟

زودتر از پندار واردِ بوتیک شدم، از فروشنده همون لباس رو خواستم. وقتی لباس رو آورد، رفتم که بپوشم ببینم چی می شم! لباس رو تنم کردم، خوب بود یعنی می شه گفت عالی بود تنها مشکلم این بود که من تا به حال پیراهن نپوشیده بودم. با خودم احساسِ غریبگی می کردم، حس کردم زیادی خانوم شدم ولی از خودم هم خوشم اومده بود، چند باری با لباس چرخ زدم، دامنِ لباس نیمه کلوش بود. توش حسِ آزادی داشتم، از پولک و زرق و برق هم روی لباس خبری نبود! تصمیمم رو گرفتم، همین رو می خرم. لباس رو از تنم بیرون آوردم و لباسای خودم رو به تن کردم. وقتی از اتاق پرو بیرون اومدم دیدم پندار داره یه شالِ حریر سبک به رنگ لباسم انتخاب می کنه. کنارش رفتم و گفتم:

- خوبه، همین رو می خرم. 

تا اومدم به فروشنده بگم چه قدر می شه، پندار گفت:

- آقا، این شال رو هم برامون بپیچید.

فروشنده لباس رو همراه با شال داخل جعبه اش قرار داد و داد دستِ پندار. پندار گفت:

- بریم.

هاج و واج مونده بودم چی به چی شد یهو؟ من که هنوز پولِ لباس رو نداده بودم، حالا شال رو برای چی خرید؟

از درِ بوتیک بیرون رفتیم، رو به روی پندار وایسادم و گفتم:

- آقای مقدم، ممنونم کمکم کردید، چه قدر باید بابت هزینه ی لباس پرداخت کنم؟

پندار اخمی کرد و به راهِ خودش ادامه داد. هر چه قدر صداش زدم جوابم رو نمی داد. اومدم گوشه ی آستینِ لباسش رو بگیرم که اشتباهی انگشت کوچیکه ی پندار رو گرفتم، همین کارم باعث شد پندار بایسته. سریع انگشتش رو از دستم آزاد کردم و گفتم:

- خُب چرا جواب نمی دید؟

پندار گفت:

- هزینه ی این لباس با ستاد، شما نگران نباش.

لبام رو جمع کردم و گفتم:

- چه خوب! حالا چرا واسم شال خریدید؟

پندار، خیلی محکم گفت:

- به نظرم رسید یقه ی لباس زیادی باز بود، با این شال می تونید مهارش کنید.

پندار نگاهِ خیره ای بهم انداخت و گفت:

- با یه شامِ سبک موافقی؟

چه زود زد یه کانالِ دیگه! 

دست روی شکمم گذاشتم و گفتم:

- بد جور پایه ام، من که حسابی گرسنمه.

پندار گفت:

- پس بیا بریم.

واردِ یه رستوران تو همون نزدیکیا شدیم. وقتی نشستیم هر دو سفارشِ غذای سبکِ سرآشپز رو دادیم. حالا این سفارشِ سرآشپز چی بود فقط خدا می دونست؟! تا حاضر شدنِ غذا، کلی با پندار حرف زدم. یادِ موضوعی افتادم و گفتم:

- راستی، فردا شب یه موقع اصغر ترقه و مراد نباشن، چون اونا منو می شناسن!

پندار با این حرفِ من لبخند زد و گفت:

- نه، خیالت راحت، اونا بازداشتن.

با چشمای گرد شده گفتم:

- راستی! کی بازداشت شدن؟

پندار جواب داد:

- همون شب که رفتی و حالشون رو گرفتی، گویا یکی از همسایه ها از سر و صدای خونه بیدار می شه و با پلیسِ 110 تماس می گیره، وقتی بچه ها رسیدن، دیده بودن که هر دوشون با بست کمربندی دست و پاشون بسته ست!

پندار لبخندش رو پُر رنگ کرد و گفت:

- خوشم اومد، فکرت خوب بود.

منم که کلی از تعریفِ پندار ذوق کرده بودم، گفتم:

- منم دیگه، طهورا!

پندار با همون حالت گفت:

- من از هر کسی تعریف نمی کنم، تو باید خیلی به خودت افتخار کنی که از طرفِ من موردِ تمجید قرار گرفتی!

باز این زد تو برجکِ ما! منم با آسودگی تمام گفتم:

- حتما، شما هم باید خیلی به خودتون مفتخر بشید که من این اجازه رو بهتون دادم، تا از من تعریف کنید.

بعدم ابروهام رو با شیطنت بالا انداختم. تا پندار خواست جوابِ دندون شکنی به من بده، گارسون غذا رو روی میز گذاشت.

اَه! این بود غذای سفارش سرآشپز! یه عالمه کاهو و سبزیجات با چند تا دونه میگوی آب پز شده!

وقتی گارسون رفت آروم گفتم:

- مرده شورِ سفارشِ سرآشپز رو ببرن! خُب می مُرد تو منوش می نوشت کاهو با میگو.

پندار آروم خندید و گفت:

- اگه دوستش نداری بگو برات یه چیز دیگه سفارش بدم؟

همون جور که با لب های ورچیده به غذای رو به روم نگاه می کردم گفتم:

- نه اینم غذاست دیگه! می خورمش.

و با چنگال یه تکه از قارچ رو برداشتم و گذاشتم تو دهنم. غذا که تموم شد، خودِ پندار حساب کرد، منم از خدا خواسته چیزی نگفتم، فکر کردم الان یه چیزی می گم می خواد بگه نگرانِ هزینه اش نباش با ستاده اون موقع دوباره خیط می شم. 

با پندار از درِ رستوران بیرون اومدیم، گفتم:

- مرسی، شامِ خوبی بود.

پندار هم جوابِ تشکر منو داد و گفت:

- وسیله که نداری، بیا تا برسونمت.

- نه دیگه بیشتر از این مزاحمِ شما نمی شم.

می خواستم ساکِ خریدِ خودم رو ازش بگیرم که خیلی جدی گفت:

- بیا بریم، این وقتِ شب محاله بذارم تنها بری. ماشینِ من سرِ همین خیابون پارکه.

بازم خفه شدم و اصرارِ زیادی نکردم. به قدمون توجه کردم، با این که جزء قد بلندها محسوب می شدم ولی بازم تا سر شونه ی پندار هم نمی رسیدم. داشتم همین طور پندار رو ارزیابی می کردم که پندار گفت:

- یه سوالِ شخصی بپرسم؟

- بپرسید!

- با تنهاییت چه طور کنار اومدی؟

خیلی جدی گفتم:

- کی گفته کنار اومدم؟ فکر می کنید برام این تنهایی راحته؟ خیلی وقت ها شده حسرتِ این رو دارم که قبل از این که به خونه برسم برقِ خونه روشن باشه. خیلی وقت ها حسرتِ شکستنِ سکوت خونه رو خوردم. سخته، خیلی هم سخته.

دوباره با یاد آوری کُشته شدنِ خانوادم بغض مهمونِ گلوم شد. با خشم و بغض گفتم:

- ای کاش می شد فردا با خودم سلاح بیارم تا یه گوله حروم اون اتابک کنم.

پندار که با صدای بغض آلود و خشمگینِ من متوجه ی حالِ درونیم شده بود، منو کنارِ پیاده رو کشوند و گفت:

- نمی خواستم ناراحتت کنم.

سرش رو پایین انداخت و گفت:

- متاسفم سوالِ بی جایی پرسیدم.

بغضم رو قورت دادم و گفتم:

- نه، سوالِ شما بی جا نبود، من هر بار یادِ این موضوع می افتم به هم می ریزم.

بعد هم با حرص گفتم:

- واقعا دلم می خواست فردا شب کارِ اتابک رو تموم کنم.

با پندار دوباره مشغول راه رفتن شدیم. دیگه نه اون چیزی گفت، نه من. به ماشینِ پندار رسیدیم. یه جنسیس کوپه داشت به رنگِ مشکی. سوارِ ماشینش شدیم. به پندار آدرسِ خونه رو گفتم. نزدیکی های خونه بودیم که پندار گفت:

- ببین طهورا، حالت رو خوب درک می کنم، این خشمت رو می شناسم، چون منم عزیزم رو از دست دادم ولی یاد بگیر فقط جوابِ آخرِ معادله رو ننویسی. اتابک و دار و دسته اش فقط تو رو بی خانواده نکردن، می دونی خانواده ی چند دختر مثلِ تو رو نابود کردن! اتابک مثلِ یه درختِ هرز می مونه، نباید از تنه زد و قطعش کرد، چون ممکنه دوباره درخت جوانه بزنه، باید از ریشه این درخت رو نابود کرد و سوزوند.

پندار خیلی آهسته گفت:

- فردا خیلی مراقب خودت باش.

جلوی در خونه ترمز زد، من آروم ساکِ خریدم رو از پشتِ صندلی برداشتم و از ماشین خارج شدم. از پندار تشکر کردم و از کیفم کلید رو برداشتم و در رو باز کردم. به سمت پندار برگشتم تا بگم بره، که دیدم زل زده به پنجره ی تاریکِ خونه. دیگه چیزی نگفتم، وارد خونه شدم و برقِ هال رو روشن کردم. از پشت پرده دیدم که پندار تا دید برقِ خونه روشن شد ماشینش رو حرکت داد و رفت. از پنجره فاصله گرفتم. ساک خرید رو بردم تو اتاقم و از چوب رخت آویزونش کردم. هوسِ چای کردم. این عمه هم بد جور منو عادت به چای قبل از خواب داده بود! زیر کتری رو روشن کردم و خودم منتظر موندم آب جوش بیاد. تو همین فاصله به حرفای پندار فکر کردم. راست می گفت باید اصل و نسب این اتابک رو با خاک یکی می کردیم، باید وجودِ منحوسش رو از روی زمین پاک کرد و از بین بُرد.

****

حدودِ ساعت سه بعد از ظهر بود که از خواب بیدار شدم. چون نیاز نبود ستاد برم با خیالِ آسوده 

بلند شدم و برای خودم دو تا تخم مرغ نیمرو کردم که هم صبحانه ام باشه، هم ناهار. بعد از خوردن یه کمی خونه رو جمع و جور کردم. تو این چهار ماهی که نبودم، کلِ خونه رو گرد و غبار گرفته بود. حدودِ ساعت پنج بود که از کارِ خونه فارغ شدم. به سمتِ حموم رفتم، یه دوشِ اساسی گرفتم بعد از حموم خوب خودم رو خشک کردم دیگه باید آماده می شدم. مهمانی ساعتِ هشت برگزار می شد و من باید هشت و نیم اون جا می بودم. قرار شده بود خودشون برام ماشین بفرستن. آبِ موهام رو گرفتم و شروع کردم به حاضر شدن. بعد از پوشیدنِ لباس زیرم از تو کمد لباسی رو که دیشب با پندار خریده بودم و برداشتم و روی تخت گذاشتمش. می خواستم قبل از حاضر شدن کمی به خودم برسم. خدا رو شکر کردم که دیشب کمی وسایل آرایشی خریده بودم وگرنه هیچی نداشتم که بتونم باهاش خودم رو میکاپ کنم. پوستم صاف بود پس نیازی به زیر سازی نداشتم. با ریملی که خریده بودم مژه هام رو آرایش کردم، بماند چند باری فرچه ی ریمل رفت تو تخم چشمام ولی با هر سختی و ناشیگری که بود خوب تونستم خودم رو آرایش کنم. کمی هم رژِ مات صورتی زدم. تو چشمام رو به جای مدادِ سیاه با مدادِ آبی خط کشیدم. کمی از آینه فاصله گرفتم. چه تیکه ای شده بودم! کلی ذوق مرگ شدم. اصلا انگار یه طهورای دیگه شده بودم. لباسم رو تنم کردم. موهام رو با همون گیره که داده بودن و توش ردیاب داشت بستم. گردنبند رو هم روی گردنم آویزون کردم. همه چی کامل بود، فقط مونده بود لُختیِ پاهام. اونا رو هم با یه جوراب شلواری ضخیمِ رنگ پا پوشوندم. از روی تخت شالِ حریر اهدایی پندار رو برداشتم، الان نمی خواستم ببندمش همراهِ میکروفون گذاشتم تو کیفِ دستیم دیگه آماده و حاضر بودم. با زنگِ تلفن به سمتِ هال رفتم. سرهنگ مروت بود که گفت ماشین تا ده دقیقه ی دیگه می رسه. سریع به سمت اتاقم رفتم و مانتوم رو تنم کردم. از تو کمد دیواری یه جفت کفشِ پاشنه بلندِ مشکی هم برداشتم و پام کردم. با برداشتنِ کیف از روی تخت به سمت در ورودی رفتم شالم رو آروم روی سرم انداختم تا آرایشِ موهام به هم نخوره. جلوی در ایستاده بودم که یه هیوندای مشکی جلوی در خونه زد روی ترمز. راننده پیاده شد و به سمتِ من اومد و گفت:

- خانوم جهان؟

- بله خودم هستم!

راننده خودش رو معرفی کرد و گفت از طرف حاجی اومده و مسئول رفت و آمد من به باغ کرجه. ازش تشکر کردم و سوارِ ماشین شدم. راننده خیلی حرفه ای مسیرِ تهران کرج رو طی کرد و من دقیقا راس ساعتِ هشت و نیم جلوی در باغِ اتابک بودم. از راننده برای رسوندنم تشکری کردم ولی قبل از پیاده شدن از ماشین میکروفون رو تو گوشم گذاشتم. واردِ باغ شدم. جلوی درِ اصلی ویلا دو مردِ فوق العاده هیکلی ایستاده بودن. یکیشون نزدیک تر اومد و گفت:

- کارت دعوتتون؟!

آروم کارت رو از کیفم در آوردم، به سمت مرد هیکلی گرفتم. مرد بعد از دیدنِ کارت تعظیمِ کوتاهی کرد و به همکارش گفت:

- اجازه بده ایشون برن داخل.

از کنار مرد گذشتم و وارد سالن اصلی شدم. مانتوم و شالم رو به دستِ خدمتکار دادم و خودم مشغولِ دیدن جمعیت شدم. می خواستم ببینم پندار کجاست؟ خیلی آروم به سمتِ یه میز خالی رفتم و روی یکی از صندلی هاش نشستم. آروم به هوای بستنِ حریر دور گردنم دکمه ی دوربین رو فعال کردم. حریر رو جوری روی گردنم قرار دادم تا جلوی لنزِ دوربین رو نگیره. یه خدمتکار سینی به دست جلوم ظاهر شد. توی سینی گیلاس های مشروب بود. برای این که خیلی جلبِ توجه نکرده باشم، یکی برداشتم. همه جا رو دیدم. پس چرا گروه رو پیدا نمی کردم!

هنوز تو جمعیت دنبالِ پندار می گشتم که دوباره یه خدمتکارِ دیگه با سینی تارت های میوه ای جلوم سبز شد. یکی برداشتم تا شرِ مزاحمش رو از سرم کم کنه. دوباره چشمام رو به کار گرفتم، تو این جمعیت سخت می شد گروه رو پیدا کرد. قرار بود من آخرین نفر باشم که میام. به زن ها نگاه کردم همگی لباس های فاخر تنشون بود. بعضیاشون اگه لخت و عریون می اومدن کمتر جلب توجه می کردن تا با این لباس ها! خدای من دیدمش! پندار رو دیدم. اونم حضورِ منو حس کرده بود چون خیره به من بود. چه قدر خوش تیپ شده بود. یه کت و شلوار خیلی خوش دوخت تنش کرده بود با یه بلوزِ آبی ملایم و کراواتِ همرنگِ لباسش. صورتش رو کاملا اصلاح کرده بود جوری که برقِ صورتش چشمام رو نوازش می داد. محو تماشاش شده بودم که پندار به من چشمکی زد و لبخند زد. مونده بودم بخندم یا گریه کنم! پندار رو این کارا!

میکروفونم رو آروم روشن کردم تا صداش رو داشته باشم. خانومِ مفید که اسمِ کوچیکش طنین بود داشت حرف می زد. کمی اون طرف تر هم سرهنگ مروت و شکور ایستاده بودن. میکروفونِ من فقط به مال پندار وصل می شد، صدای بقیه رو نداشتم. آروم گفتم:

- سلام.

پندار هم از طریقِ میکروفون جوابم رو داد. هر کسی که به پندار نزدیک می شد صداش رو می شنیدم. دیدم که مفید به سمتِ پیست رفت، البته نه برای رقص! خوب که توجه کردم دیدم به سمتِ عطا داره حرکت می کنه، لباس طنینِ مفید هم تقریبا پوشیده بود. کمی با عطا حرف زد ولی زود برگشت. سرهنگ مروت و نسیم شکور هم وسط پیست رفتن و در حالِ رقصیدن شدن

جای حاجی خالی تا بیاد و ببینه!

منم واسه ی خودم نشسته بودم ولی مگه تیپ و قیافه ی پندار می ذاشت بفهمم چی به چیه؟!

تیرِ نسیم هم به سنگ خورد، پندار آروم گفت:

- طهورا، برو ببینم چی کار می کنی.

یه نیم نگاهی به پندار انداختم که دستش دور کمرِ مفید بود، بی اختیار اخم کردم و گفتم:

- شما بهتره فعلا خانومِ مفید رو دریابید تا خدای نکرده گم نشن، منم برم ببینم چی کار می تونم کنم!

گیلاسِ مشروبم رو از روی میز برداشتم و با قدم های آهسته به سمتِ عطا حرکت کردم. عطا رو خوب برانداز کردم، از چشماش معلوم بود دو رگه ی افغانیه، چون چشماش بادومی بود. چند قدم مونده به عطا، قدم هام رو شل تر کردم، یه لبخند هم روی لبم آوردم و خودم رو زدم به هدف. گیلاس رو جوری نگه داشتم که با کوچیک ترین تنه به من، تمامِ محتویاتِ گیلاس خالی می شد روی طرف. حالتم رو جوری قرار دادم که عطا به من تنه بزنه که زد و محتویاتِ مشروب خالی شد روی لباسِ عطا. به صدام شرمندگیِ ساختگی داد مو گفتم:

- وای خدای من چی شد؟! 

و سریع قسمتی از لباسِ عطا که مشروب ریخته شده بود رو با دستمالی که از قبل تو دستم داشتم شروع کردم به پاک کردن. عطا گفت:

- تقصیرِ شما نبود، خودم بی احتیاطی کردم.

حالا وقتش بود تا از چشمام یاری بطلبم. سرم رو بلند کردم و مستقیم با چشمام، چشمای عطا رو هدف گرفتم. عطا هم زل زد تو چشمای من. خوبه این بازیِ نگاه کردن بیشترِ اوقات روی آقایون خوب جواب می ده! حالت چشمام رو خمار کردم و گفتم:

- خیلی معذرت می خوام، باور کنید نفهمیدم چی شد؟

دوباره گفتم:

- خیلی متاسفم، لباستون لکه شد!

عطا که هنوز گیجِ نگاه من بود، یه لبخند روی لبای زشتش آورد و گفت:

- فدای سرتون، الان می رم عوضش می کنم.

نباید می ذاشتم مکالمه ی بینمون زود تموم بشه به خاطرِ همین با لحنِ لوسی گفتم:

- شما همیشه وقتی مهمونی می رید لباسِ زاپاس همراه دارید؟!

این یعنی من نمی دونم تو صاحبِ این ویلا هستی!

عطا خندید و گفت:

- نه همیشه، ولی مثلِ این که امشب لباسِ زاپاس به دردم خورد!

خودِ عطا بود که دستش رو به سمتم دراز کرد و گفت:

- من عطا هستم و از این که با خانوم زیبا رویی همچون شما آشنا شدم مسرورم.

از درون گُر گرفته بودم. دوست داشتم دستی که به سمتم دراز شده رو از مچ قطع کنم. با بی میلی دستم رو به دستِ عطا سپردم و گفتم:

- منم شراره هستم و خوشبختم که با تو آشنا شدم عطا!

عطا گفت:

- شراره، کمی صبر می کنی تا من لباسم رو تعویض کنم و برگردم.

بعد هم نگاهِ عاشقانه ای به من انداخت و گفت:

- دلم می خواد تا آخرِ جشن با تو باشم.

لبخندی زدم تا چال گونه ام مشخص بشه، به عطا گفتم:

- چرا که نه، منتظرتم فقط دیر نیا.

عطا سریع از من فاصله گرفت و به سمت راهرویی رفت. با رفتنِ عطا برگشتم که سینه به سینه ی پندار شدم. اصلا از کارش خوشم نیومد. نمی دونم چرا روی حرکاتِ پندار تعصب پیدا کرده بودم! به چشماش نگاه نکردم. خودِ پندار سرش رو کمی به سمتم خم کرد و گفت:

- کارت حرف نداشت. همین جوری ادامه بده، یه کاری کن پات به سمتِ طبقه ی بالا باز بشه، طهورا! با تو هستم، چرا نگام نمی کنی؟

با خشم خیره شدم تو چشمای پندار و گفتم:

- باشه، ادامه می دم. شما هم برو به بغل کردنتون ادامه بده.

با گفتنِ این حرف از پندار فاصله گرفتم. حالا هی پندار تو گوشی صدام می زد. منم بی توجه به پندار به سمتِ راهرو رفتم. گردنبندم رو خوب میزون کردم تا از همه جا فیلم بگیره. انتهای راهرو یه در چوبی قرار داشت که بازم جلوی در یکی از گردن کلفت های اتابک نگهبانی می داد، نمی شد از در عبور کرد، می خواستم برگردم که صدای نحسِ عطا رو شنیدم.

- شراره؟ شراره؟

به سمتِ صدا برگشتم و لبخند زدم و گفتم:

- کجا موندی عطا؟! من گفتم رفتی خونتون؟

عطا به سمتم اومد و گفت:

- خونم همین جاست!

به چشمام حالتِ تعجب دادم و گفتم:

- راست می گی عطا؟! این خونه ی شماست؟

عطا دستم رو گرفت و گفت:

- آره عزیزم، دوست داری تمومِ خونه رو نشونت بدم؟

اولش کمی ترسیدم ولی زود خودم رو جمع و جور کردم و گفتم:

- عالیه عطا.

با عطا واردِ همون دری که جلوش نگهبان ایستاده بود شدیم، وقتی وارد شدیم خودِ نگهبان در رو پشتِ سرمون بست. پشتِ در، یه سالنِ بزرگِ دیگه وجود داشت که از وسط سالن پله های مارپیچ می خورد. نقاشی های بسیار زیبا و بزرگی از دیوارها آویزون شده بود. روی یکی از دیوارها عکسِ اتابک رو دیدم که به صورتِ نقاشی به دیوار زده شده بود. اتابک روی مبل سلطنتی نشسته بود و ژست این آدم های مقتدر رو به خودش گرفته بود. باید فیلم بازی می کردم، با هیجان به سمت تابلوی نقاشی شده ی اتابک رفتم و کفِ دستام رو به هم کوبیدم و گفتم:

- عجب شاهکاری، این کیه عطا؟ چه قدر مقتدر نشسته!

عطا لبخندِ پهنی زد، به سمتم اومد و گفت:

- این پدرمه شراره. پدرم بیزینس من هستش.

تو دلم گفتم: «آره ارواحِ رفته هات! بابات بیزنس منه! لابد منم خودِ اوباما هستم.»

عطا گفت:

- پدرِ تو چه کاره ست شراره؟

چهره ی بابا تو نظرم مجسم شد. می خواست بغضم بگیره که نذاشتم و گفتم:

- یه چی بگم بین خودمون می مونه عطا؟

عطا گفت:

- آره عزیزم، چی می خوای بگی؟

صدای عصبیِ پندار تو گوشم پیچید که گفت:

- طهورا، می خوای چه غلطی کنی؟

توجهم رو به عطا دادم و گفتم:

- عطا، بابام تو زندونه!

عطا متعجب گفت:

- برای چی؟ مگه چی کار کرده؟

به عطا لبخند زدم و گفتم:

- حالا دیگه!

عطا هی اصرار پشتِ اصرار که چرا پدرم زندنه؟ آخرش که کلی اصرار کرد گفتم:

- از پدرم مواد گرفتن، چند باری پدرم از دستِ پلیسای لعنتی فرار کرد ولی آخرش لو رفت الانم زندونه.

تو دلم گفتم: «الکی الکی عجب سناریویی ساختم!»

عطا چشماش برق زد و گفت:

- چه بد! این پلیسا مثلِ مور و ملخ همه جا هستن.

کلافه وار گفتم:

- آره لعنتیا، اگه یه تفنگ داشتم همشون رو می کُشتم.

عطا گفت:

- شراره خطرناکیا!

- چه کنم عطا جون! دستِ خودم نیست. کلا با پلیسا مخالفم، اونا تنها کسم رو ازم گرفتن اگه تو هم به جای من بودی، همچین حسی رو نسبت بهشون پیدا می کردی!

دوباره صدای خندونِ پندار که گفت:

- دختر عجب فیلمی هستی! ولی اگه به حاجی نگفتم درباره ی پلیسا نظرت چیه!

یه سرفه ی مصلحتی کردم تا پندار هی تو گوشم روضه نخونه. ممکن بود چیزی بگه من خندم بگیره.

به عطا گفتم:

- خُب فقط می خواستی این جا رو نشونم بدی و پزِ پدرت رو بهم بدی؟

عطا خندید و گفت:

- نه عزیزم، بیا بریم بالا رو نشونت بدم.

از پله ها که بالا می رفتیم عطا گفت:

- شراره، الان وضعیت زندگیت چه جوریه؟

صدام رو غمگین کردم و گفتم:

- تا قبل از این که بابام دستگیر بشه وضعیتمون عالی بود ولی الان تنها زندگی می کنم، یعنی تنهام کردن!

واردِ طبقه ی بالا شدیم، صدای پندار دوباره تو گوشم پیچید که می گفت:

- طهورا، مراقب خودت باش، خواهش می کنم!

طبقه ی دوم یه نیم سالن داشت، با چند تا اتاق. همه ی اتاق ها رو عطا نشونم داد. آخرِ راهرویی که اتاق ها قرار داشت یه اتاق بود که عطا نشونم نداد و از جلوش رد شد. منم خودم رو به نفهمی زدم. شک نداشتم اتابک تو همون اتاق بود. آخرین اتاقی که عطا نشونم داد اتاقِ خودش بود. با هم واردِ اتاق شدیم. عطا درِ اتاقش رو بست. کمی خوف برم داشت، ترسیدم یه موقع عطا نخواد به من دست درازی کنه! اتاقِ عطا بی نظیر بود، یه اتاقِ خیلی بزرگ، شاید بشه گفت به اندازه ی کلِ خونه ی ما! 

عطا نزدیکم اومد و آروم گفت:

- شراره، یه سوال ازت بپرسم؟

آروم گفتم:

- آره.

- تو ... تو اپنی؟

یه نگاه به عطا انداختم. منظورِ عطای حروم لقمه رو خوب گرفتم. می خواستم بی خیالِ عملیات باشم و گردنِ عطا رو دو نیم کنم ولی ترسم از لو رفتنِ گروه بود، شک نداشتم اگه تنها بودم تا الان عطا رو نصف کرده بودم. آروم گفتم:

- آره، آخه من چند سالی آمریکا زندگی کردم، یه دوست پسرِ آمریکایی هم داشتم.

عطا چشماش دوباره به برق زدن افتاد و گفت:

- با یه حال موافقی؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- الان که نه، چون دوا نزدم حوصله ی این کار رو ندارم.

عطا دستم رو گرفت و گفت:

- مگه دوا می زنی؟

- آره.

- چه نوعیش؟

- هروئین.

عطا گفت:

- ای کاش الان داشتم و بهت می دادم. می دونم که با تو بودن خیلی هیجان انگیز می شه.

تا اومدم جوابِ عطا رو بدم صدای پندار تو گوشم پیچید:

- یا خفه اش کن یا همین الان خودم میام و گردنش رو می شکونم.

اوه! صدای پندار چه حرصی داشت! 

آروم زدم به کتفِ عطا و گفتم:

- باشه یه وقتِ دیگه، منم سر درد گرفتم.

اجازه ی هیچ حرکتی رو به عطا ندادم و زودتر از عطا از اتاقش بیرون رفتم. عطا هم پشتِ سر من بیرون اومد. جلوی همون در صبر کردم، می خواستم ببینم صدایی می شنوم یا نه. یادِ میکروفون افتادم. آره، خوب می شد اگه یه جا بندازمش. خوب همه جا رو نگاه کردم. به فاصله ی کمی از اتاق یه گلدون با پایه ای مرمری بود. عطا هم نزدیکم شد. به هوای باز و بسته کردن حریر روی گردنم میکروفون رو از گوشم بیرون آوردم. دنبالِ فرصت بودم تا نزدیکِ گلدون بشم ولی نشد.

عطا گفت:

- بیا بریم به بقیه ی جشن برسیم!

هنوز اولین پله رو پایین نرفته بودیم که یکی عطا رو صدا زد. عطا برگشت به سمتِ صدا، منم برگشتم. یه مرد از همون اتاقِ در بسته ی مرموز بیرون اومده بود و عطا رو صدا می زد. به عطا اشاره کرد و گفت:

- چند لحظه بیا.

عطا به من گفت:

- تا تو بری پایین منم اومدم.

سرم رو به علامتِ "باشه" برای عطا تکون دادم و چند تا از پله ها رو پایین رفتم. عطا هم برگشت. روی پله ها صبر کردم تا صدای بسته شدنِ در رو بشنوم، وقتی شنیدم با احتیاط پله های پایین اومده رو بالا رفتم. کسی تو راهرو نبود. سریع به سمتِ گلدون رفتم و میکروفون رو جا سازی کردم. پشت در ایستادم ولی باز صدایی نمی شنیدم. دیگه نمی شد صبر کرد، هر آن ممکن بود در باز بشه و منو ببینن. به سمت پله ها اومدم و پایین رفتم. واردِ سالنِ اصلی جشن شدم. همه جا تقریبا نیمه تاریک بود. هنوز به وسطِ سالن نرسیده بودم که دستی دورِ کمرم حلقه شد. از سر ترس یه جیغِ آروم کشیدم. صدای پندار تو گوشم پیچید، خیالم راحت شده بود. پندار به هوای رقصیدن منو وسط پیست برد و دستاش رو دور کمرم حلقه کرد. منم از خدا خواسته دستام رو دور گردنش انداختم. آروم با پندار شروع به رقصیدن کردم. پندار با خشم گفت:

- داشتی چه غلطی می کردی؟ چرا جواب نمی دادی؟

فکر کردم پندار قصدِ رقص رو با من داشت، نگو به هوای رقص می خواست سوال و جوابم کنه؟!

آروم گفتم:

- میکروفون رو تو گلدون جاسازی کردم، شک ندارم اتابک بالاست.

پندار حلقه ی دستاش رو دورم تنگ تر کرد و سرش رو چسبوند به سرِ من و آروم گفت:

- اذیتت که نکرد؟

منظورِ پندار رو فهمیدم و گفتم:

- نه، چنین جراتی رو نداشت، البته زیاد هرزه حرف می زد.

پندار نفسش رو تو صورتم پخش کرد و گفت:

- اگه تا بیست ثانیه ی دیگه بر نمی گشتی خودم می اومدم سراغت.

یادِ گروه افتادم و گفتم:

- راستی یارتون کجاست؟

پندار سرش رو سمتِ گردنم آورد و گفت:

- یارم؟ یارم کیه؟

- همون که محکم دست دور کمرش انداخته بودید و می ترسیدید یکی ازتون بدزدتش!

پندار تو گوشم خندید. یه جوری شدم. آروم زمزمه کرد:

- خیلی بلایی!

سرم رو بالا گرفتم تا خوب پندار رو ببینم. پندار هم زل زد تو چشمای من، نمی دونم چه قدر غرقِ نگاه همدیگه شده بودیم که پندار یه دستش رو از کمرم جدا کرد و پشت سرم گذاشت و سرم رو وادار به تکیه زدن به سینه ی خودش کرد. صدای قلبِ پندار رو می شنیدم کوبنده، محکم، با ریتمِ منظم. تا تموم شدنِ آهنگ سرم روی سینه ی پندار بود. حسِ خوبی داشتم. پندار زمزمه وار گفت:

- طهورا، گروه رفته، فقط من و تو موندیم. دیگه تقریبا این جا کاری نداریم، برو آماده شو که بریم.

آروم و بی میل از بغلِ پندار بیرون اومدم و به سمتی رفتم که مانتوم رو داده بودم. وقتی مانتو و شالم رو پوشیدم یادم افتاد که کیفم روی میز جا مونده، می خواستم برگردم که پندار رو دیدم. کیفِ من دستش بود. یه لبخند بهش زدم و گفتم:

- مرسی، تازه الان یادم افتاد که کیفم روی میز جا مونده.

کیفم رو از پندار گرفتم و با هم از باغ خارج شدیم. ساعت یکِ نیمه شب بود. آخرم نفهمیدم تو این مهمونی شامی داده شد یا نه؟! بادِ خنکی می اومد جوری که قسمتی از موهام که دیگه الان باز شده بود رو باد به بازی گرفته بود. پندار رو به روم ایستاده بود و خیره نگاهم می کرد، آروم دستش رو بالا آورد و قسمتی از موهام که تو دستِ باد بود رو گرفت. با دستاش شالم رو باز کرد و موهام رو انداخت پشتِ گوشم. یه لحظه حس کردم پندار داره لاله ی گوشم رو نوازش می کنه، خیره تو چشمای پندار بودم. پندار شال رو روی سرم درست کرد و یک تای شال رو انداخت روی شونه ام. سرش رو پایین آورد، خیره شد تو چشمای من و آروم گفت:

- طهورا، به هیچ مردی این جوری زل نزن!

با تعجب گفتم:

- چرا زل نزنم؟

پندار دستی تو موهای خوش حالتش کشید و گفت:

- فقط بگو چشم، به بقیه اش کاری نداشته باش.

لجوجانه گفتم:

- تا ندونم برای چی می گید، این کار رو نمی کنم!

پندار درِ ماشین رو برام باز کرد تا بشینم. داشت در ماشین رو می بست که آروم گفت:

- چون تو دلِ طرف زلزله می شه.

یادِ آهنگِ منو این همه خوشبختی محاله محاله محاله، افتادم. چه قدر ذوق مرگ شدم من.

پندار هم سوارِ ماشین شد. تازه دیدم که این ماشین مدلش با مالِ پندار فرق می کنه! وقتی از خیابونِ باغ رد شدیم گفتم:

- این ماشینِ کیه؟

پندار گفت:

- ماشینِ ستاده! نمی شد با ماشینِ شخصیِ خودم بیام، امکان این که از پلاکم متوجه ی صاحبِ ماشین بشن بود.

****

روزی که رفتم ستاد به من خبر رسید که برم اتاقِ کنفرانس، این اتاق هم شده بود پاتوقی واسه ی خودش! منو باش که اوایل فکر می کردم مگه نظام هم کنفرانس برگزار می کنه؟! ولی الان به این نتیجه رسیدم که تو نظام بیش از هر جای دیگه ای کنفرانس و نشست برگزار می شه!

سربازی که جلوی در می نشست منو خوب می شناخت. تا منو دید از جاش بلند شد و سلام داد و در رو برام باز کرد. واردِ اتاق که شدم سرهنگ مروت، خانوم شکور و مفید رو دیدم. خبری از پندار نبود! بی خیال نشستم.

سرهنگ مروت خطاب به من گفت:

- خانوم جهان کارتون خوب بود!

- ممنون سرهنگ.

خانوم مفید که فهمیده بودم درجه ی ستوانی داره به سرهنگ مروت گفت:

- البته سرهنگ، ایشون خارج از برنامه هامون عمل کردن!

من که از مفید دلِ خوشی نداشتم گفتم:

- ستوان مفید، مهم نتیجه بود که شکر خدا حاصل شد.

مفید هم کم نمی آورد و با دلیل های مسخره می خواست کارِ منو بی ارزش کنه. در حالِ گفتگو بودیم که در باز شد و همون سربازه ایست کشید، همچین ایستی زد که من از جام ده متر پریدم! پشتِ سرباز، حاجی و پندار پیداشون شد. سرهنگ مروت و خانوم ها سریع بلند شدن. سرهنگ هم پا کوبید، البته فقط برای حاجی، نه برای پندار. مفید و شکور هم خودشون رو صاف کردن و با دست احترام گذاشتن ولی پایی نکوبیدن، منم که کلا از مرحله پرتم!

حاجی با مهربونی جوابِ همه رو داد و یه راست هم رفت سراغِ صندلیش. بعد از جا گیری مجدد، سرهنگ مروت شرحِ خلاصه ای از مهمونی به سمعِ حاجی رسوند. به پندار نگاه کردم، کاملا جدی و اخمو نشسته بود و به حرف های جمع گوش می داد. حس کردم تازگیا حالت های پندار برام مهم شده بود؟! هنوز نگاهم بهش بود که با صدای منظور دارِ مفید به خودم اومدم. وقتی دید نگاش می کنم پشتِ چشمی برام نازک کرد و گفت:

- فرمانده، درسته که نتیجه بخش بود ولی خارج از مقررات صورت گرفت. در ضمن، خانومِ جهان کلی از پرسنلِ نظام بدگویی کردن!

با حرفِ مفید چشمام گرد شد. این داشت جلوی خودم زیر آبم رو می زد! دیگه هر چی شِر و ور گفته بود بس بود. باید از خودم دفاع می کردم. روم رو کردم سمتِ مفید و گفتم:

- گویا شما با من مشکل دارید؟

روم رو ازش گرفتم و به حاجی نگاه کردم و گفتم:

- حاج آقا، من عضوِ رسمی که نیستم، تو جلسه ی قبلی این جور توجیه شدم که هر کاری انجام بدم تا بتونم به طبقه ی بالا برم تا موقعیتِ اون ویلا شناسایی بشه. حالا من رفتم، با اون بچه قرتیِ سوسول، با اونی که پدرش خانواده ی منو کُشته حرف زدم که مطمئن باشیــــد اگه پای گروه وسط نبود همون جا خودم می کُشتمش ولی صبر پیشه کردم. چی کار می کردم حاج آقا؟ باید طوری رفتار می کردم تا اعتمادش جلب بشه. پسرِ اتابک درست وسطِ پله ها سوال پیچم کرد، باید بد می گفتم، یه جوری خودم رو نشون دادم که مثلا زخم خورده ی پلیسم، حتی به دروغ گفتم اعتیاد دارم!

بعد هم لحنم رو تند کردم و گفتم:

- ولی الان نمی فهمم ستوان مفید مشکلشون با من چیه؟

حاجی که با دقت حرفام رو گوش می داد، تا اومد حرف بزنه این نخودِ نپخته با لحنِ زننده ای گفت:

- من مشکلی با شما ندارم.

خیلی جدی نگاش کردم و گفتم:

- شما هنوز نمی دونی وسط حرف ارشدت نباید بپری؟

مفید سرخ و سفید شد و دیگه هیچ حرفی نزد. دلم خنک شد، اصلا از اول باید اون جور که لایقش بود باهاش رفتار می کردم. تو دلم گفتم: «بی شعور یه کم از شکور یاد بگیر. ببین چه قدر موقر سرِ جاش نشسته.»

حاجی، کلام رو دستش گرفت و گفت:

- کارِ گروه خوب بود. 

نگاهش رو به مفید انداخت و ادامه داد:

- منم با گفته های خانوم جهان کاملا موافقم. ایشون برای انجام عملیات چنین حرف هایی زدن. من گفته های ایشون رو شنود کردم، کاملا حرفه ای عمل کردن! جا داره همین جا از خانوم جهان هم تشکری داشته باشم، با ذکاوتی که از خودشون نشون دادن، باعث شدن که ما بتونم از میکروفونِ جاسازی شده، به نکته های کلیدیِ بسیار مهمی دست پیدا کنیم.

از حرف حاجی کیف کردم. حاجی به یکی از بچه های اطلاعاتی گفت تا موقعیتِ شناسایی شده رو برای ما هم شرح بده. بعد از صحبت های اون شخص، حاجی مستقیما دستورِ عملیات رو به پندار و سرهنگ مروت داد و خودش اتاق رو ترک کرد. بازم ما پنج تا مونده بودیم. اصلا به سمتِ مفید نگاه نمی کردم. حالم ازش به هم می خورد. بیشتر مروت و پندار با هم حرف می زدن، یه جاهایی هم شکور یه چیزایی رو یاد آوری می کرد ولی چی بگم از این مفید! حرفِ پندار یا مروت به نقطه نرسیده، شروع می کرد به اظهارِ فضل کردن! آخ که کفری شده بودم! زیر چشمی حواسم بهش بود، همچین به پندار زل می زد که من می گفتم الانه که بلند شه و یه لقمه ی چپش کنه ولی پندار مثلِ همیشه با اون اخمِ معروفش نشسته بود. زیادم به این دختره رو نمی داد. بچه های گروه منهای این مفید، همه از نظرِ رفتار عالی بودن. ساعت مچیِ تو دستم این رو می گفت که یه کله پنج ساعته تو این اتاق چپیدیم! فقط زمانِ ناهار و اذان بود که یک ساعتی استراحت کردم. ناهار هم که نخورده بودم فقط دعا دعا می کردم قار و قورِ شکمم بلند نشه و آبروم رو نبره! با جمع بندیِ موضوع اتاق رو ترک کردیم. من که مستقیما به سمت خروجی رفتم از بقیه هم خبری نداشتم. فقط دوست داشتم برسم خونه و یه چیزی بخورم و بخوابم. دیشبم تا صبح بیدار بودم، از فردا هم کارم در اومده بود. کار فشرده می شد، زمان زیادی هم برای رفتن نمونده بود، داشتم از درِ اصلیِ ستاد خارج می شدم که سربازی به سمتم دوید و گفت:

- خانوم جهان، جناب سرهنگ مقدم دستور دادن بمونید، گفتن با شما کارِ مهمی دارن!

از سرباز تشکر کردم و منتظر موندم تا پندار پیداش بشه. ربع ساعتی نگذشته بود که پندار مثلِ همیشه خوش تیپ و با قدم های استوار به سمتم اومد. وقتی رسید بی حرف گفت:

- دنبالم بیا!

منم که هنوز اعصابم به خاطرِ مشاجره با مفید داغون بود، گفتم:

- نمی شه دستور ندید سرهنــــگ؟!

پندار چپ چپ نگام کرد و جواب داد:

- فقط با من بیا!

می دونستم اگه الان ازش بپرسم قراره کجا بریم، می خواد جواب بده تو فقط بیا! به خاطرِ همینم بی خیالِ پرسیدن شدم و سوارِ ماشین شدم. داشت حرکت می کرد که گفتم:

- چرا ماشینتون رو بیرونِ ستاد پارک کردید؟

پندار نیم نگاهی به من انداخت و گفت:

- همین طوری.

وا! همین طوری هم شد جواب؟! این که بدتر از من اعصابِ درست و حسابی نداره. صداش دوباره تو فضای ماشین پیچید و گفت:

- طهورا، آماده ای؟

- در چه زمینه ای؟

- برای عملیات.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آماده تر از هر وقتِ دیگه ای.

پندار ماشین رو به خارج از تهران هدایت کرد. دیگه نمی تونستم صبور باشم، ازش پرسیدم:

- قراره کجا بریم؟

لبخندِ محوی زد و گفت:

- چه قدر خودت رو کنترل کردی تا الان چیزی ازم نپرسی؟!

- خُب الان دارم می پرسم، قراره جای خاصی بریم؟

- آره، وقتی رسیدیم می فهمی!

این جوابِ پندار یعنی دیگه چیزی نپرس و خفه شو. بی خیال به پشتیِ صندلیِ نرم ماشین تکیه دادم. پندار هم سکوت کرده بود. دستم به سمتِ پخش ماشین رفت و دکمه ی پلی رو زدم. صدای دلنوازِ تار تو ماشین پخش شد و پشت بندِ اون صدای آروم سراج. آروم گفتم:

- فکر نمی کردم طبعِ موسیقیِ شما تو این سبک باشه!

دستِ پندار به سمتِ پنل پخش رفت، در حالی که کمی صداش رو زیاد می کرد گفت:

- فکر کردی مثلا اهل راک و رپ باشم؟!

- خُب نه تا اون حد ولی این سبک موسیقی هم بهتون نمیاد!

در حالِ گوش دادن به موسیقی بودم که بی هوا و خیلی جدی پرسید:

- چرا با مفید کل کل کردی؟

با شنیدنِ اسمِ مفید داغ کردم و گفتم:

- مگه نشنیدید چی داشت می گفت؟

- چرا، ولی دلیلی نداشت پیشِ حاجی بحث رو کش دار کنی.

کفری از دفاعِ پندار، گفتم:

- خوب کردم، تا اون باشه بیشتر از کوپنش حرف نزنه!

- این چه حرفیه که می زنی! ما یه گروهیم، می دونی اگه دشمن بفهمه بینمون روزنه هست ممکنه از همون نقطه وارد بشه و نفوذ کنه!

- ببین آقای سرهنگ، من که موضعم مشخص شده ست، شما بهتر از هر کسی می دونید برای چی تو ستادم، این از من. ولی موضعِ مفید رو نمی دونم!

با خشم خودم رو به پشتیِ صندلی تکیه دادم. امروز به اندازه ی کافی کشیدم، دیگه حوصله ی بحث و کل کل کردن با پندار رو نداشتم، خارج از توانم بود. تا مقصد، فقط موزیک سکوتِ بینمون رو می شکست. زیر چشمی یه نگاهی به پندار انداختم، عجیب تو فکر فرو رفته بود. شایدم بهش برخورده بود که درباره ی مفید اون حرف رو زدم. سعی کردم با سکوتم راحتش بذارم. حدودِ دو ساعتی می شد که یک بند می روند. چشمام رو آروم روی هم گذاشتم. هنوز صدای موزیک پخش می شد، من هم تصمیم گرفتم کمی به چشمام استراحت بدم.

با صدای آرومی که به اسم صدام می زد، چشم هام رو باز کردم. وقتی چشمام دستورِ دیدن رو به مغزم صادر کرد، با یه جفت چشمِ مشکی رخ به رخ شدم. تو حالتِ خماری بودم. دوست نداشتم بیدار بشم ولی این چشم ها اجازه ی بسته شدن هم به من نمی داد. حس کردم فاصله ی چشم ها داره با من کم و کمتر می شه. فاصله به حدی رسید که من هر چشم رو د تا می دیدم. کمی سرم رو عقب تر بردم. هنوزم تو حالتِ گیجیِ بعد از خواب بودم. هر چی من سرم رو عقب تر می بردم، چشم ها جلوتر می اومدن. مغزم داشت اطلاعات رو پردازش می کرد. پندار بود که درِ سمتِ منو باز کرده بود. یه دستش رو، روی داشبوردِ ماشین گذاشته بود و یه دستش هم روی پشتی صندلی بود و خودش رو رویی من خم کرده بود. پس این آقا پندار می خواد منو اذیت کنه؟

دوباره کمی سرم رو عقب تر بردم و پندار خودش رو جلوتر کشید. با یه فکر که به سرعت از سلول های خاکستری مغزم عبور کرد، صورتم رو جلو کشیدم. پندار مثلِ برق گرفته ها سرش رو عقب برد، جوری که سرش زمانِ عقب بردن به بالای در خورد و آخش در اومد. منم که حالش رو گرفته بودم بلند زدم زیر خنده. دیدم که از ماشین فاصله گرفت و سرش رو با یکی از دستاش می مالید، یه کم دلم براش سوخت. کیفم رو گذاشتم روی صندلی و خودم از ماشین پیاده شدم. کش و قوسی به تن و بدنم دادم.

اَه، این جا دیگه کجا بود؟! تا چشم کار می کرد فقط بیابون بود، هیچ نقطه ای از زندگی توش دیده نمی شد! به سمتِ پندار که دست از مالیدنِ سرش برداشته بود و حرکاتِ نرمشی می کرد رفتم و گفتم:

- این جا کجاست؟

نگاهِ شاکیش رو به سمتم انداخت و گفت:

- آوردمت این جا تا کلکت رو بکنم!

هــــان! یه لحظه به حرفش فکر کردم. فهمیدم هنوز قضیه ی اذیت کردنِ من ادامه داره، به خاطرِ همین خیلی ریلکس گفتم:

- مراقب باش من کلکت رو نکنم سرهنگ.

پندار گفت:

- چه جوری می خوای کلکِ منو بکنی؟

خیلی جدی گفتم:

- همون جور که تو می خوای بکنی.

پندار پوزخندی زد و گفت:

- بدم نمیاد باهات دست و پنجه نرم کنم، خیلی به خودت مغروری!

مونده بودم چرا یهو پندار اخلاقش صد و هشتاد درجه تغییر کرد! خُب جنبه ی شوخی کردن نداره، شوخی نکنه! مگه من بودم که شروع کردم؟

پندار با یه خیز به سمتم اومد و از پشت دستام رو گرفت. با خشم گفتم:

- چی کار می کنی سرهنگ؟

ولی پندار فشارِ دستش رو روی دستام بیشتر کرد. با یه دستش جفت دستام رو گرفته بود و دستِ آزادش بیخِ گلوم رو فشار می داد. با فریاد گفتم:

- احمق، ولم کن. داری چه غلطی می کنی؟ دارم خفه می شم!

پندار سکوت کرده بود و فقط فشارِ دستاش رو زیاد می کرد. دیگه خشمم به اوج رسیده بود. با تقلا کردن نمی شد دستام رو آزاد کنم، فقط باعث می شد فشارِ روی گردنم بیشتر بشه. کمی خودم رو به عقب مایل کردم، با سرعت پای راستم رو بالا آوردم سرم رو کج کردم تا ضربه ی پام به خودم برخورد نکنه و با قدرت لگدم به کتف پندار خورد. دست پندار کمی شل شد. یکی از دستام رو که آزاد شده بود، زدم به سینه اش، ولی دریغ از یه تکون که دلم شاد بشه. دست ازادم رو خم کردم و با آرنج به شکم و سینه اش می کوبیدم ولی قدرتش زیادتر از این حرف ها بود. سرم رو عقب تر بردم و با پیشونی کوبیدم به چونه ی پندار. دستش از گردنم آزاد شد ولی هنوز یکی از دستام تو دستش بود، به واسطه ی همون دستی که اسیرش بود چرخی زدم و کاملا از حصارش بیرون اومدم و با همه ی توان لگدی به بازوش زدم، اونم تعادلش رو از دست داد و پرت شد، منم افتادم. صدای شکافته شدنِ مانتوم رو شنیدم. بی توجه به وضعیتم سریع بلند شدم و فریاد زدم:

- چه مرگته؟! چرا دیوونه شدی؟!

پندار بلند شد و دوباره به سمتِ من خیز برداشت. با هر قدمی که به سمتِ من بر می داشت من قدمی ازش دورتر می شدم، دیگه ترسیده بودم.

تو دلم گفتم: «خدایا این چرا خُل و چِل شد یهو، این جا هم که سگ پَر نمی زنه داد و هوار کنم. حالا با این دیوانه چه خاکی تو سرم بریزم؟!»

مقنعه ام کامل از سرم افتاده بود. کل مانتوم خاکی و جر خورده بود دکمه هاشم یکی در میون شل یا افتاده بودن، وضعیتِ اسفناکی داشتم، مخصوصا این که خسته هم بودم ولی گاردم رو حفظ کردم. پندار تو سکوت جلو می اومد. دیگه از جام تکون نخوردم. تا اومد منو بگیره چرخی زدم و رفتم پشتش و با آرنج کوبیدم وسطِ کمرش. چه قدر تو اون لحظه به خودم بد و بیراه گفتم که دوره ی آموزش های دفاعی و رزمیِ تن به تن رو کامل نگذرونده بودم. پندار با پاش برام زیر پایی گرفت که پرت شدم روی خاک، تو صورتم دردِ بدی رو حس کردم کمی سرم رو کج کردم تا ببینم می خواد چه غلطی کنه، روی من خم شد، یه دستش رو آورد تا منو برگردونه، منم یه دستم رو حایل زمین کردم و به پهلو شدم، با سر رفتم تو شکمش، پندار عقبکی رفت و افتاد. از موقعیت استفاده کردم و با خیز نشستم روی شکمش، پاهاش رو زیر پام انداختم و قفلشون کردم. با مشت های گره شدم به سر و صورتش ضربه می زدم ولی پندار ضربه هام رو خنثی می کرد. سریع یکی از دستام رو گرفت و پیچوند، من افتادم زمین. جاهامون عوض شد حالا اون بود که روی من نشسته بود. مشتش رو که بالای سرم دیدم گفتم الانه که داغون بشم. چشمام رو محکم روی همدیگه گذاشتم و منتظرِ فرود اومدن مشت دستش تو صورتم شدم. 

چند ثانیه گذشت ولی چرا من تو صورتم احساس درد نمی کنم؟ آروم پلک های روی هم افتاده ام رو باز کردم. از مشت پندار خبری نبود، هر دو به شدت به نفس نفس افتاده بودیم. هر دو دستام بالای سرم توسط یکی از دستای پندار بهم قفل شده بودن، عملا شده بودم موشی که تو دام گربه ای اسیر شده. گریه ام گرفته، نریختن اشکام دست من نبود، خودداریم رو از دست داده بودم و سرم به شدت گیج می رفت. آخه این مرد چش شده بود؟ نکنه به خاطر ضایع شدنِ مفید هست که داره منو اذیت می کنه تمام این افکار کمتر از یک ثانیه از ذهنم عبور کردن. 

دستم داشت می شکست ولی نمی خواستم به پندار التماس کنم. پام رو تکون دادم تا از روی من بلند شه، افسوس که بی فایده بود. با همون صدای لرزون و چشمای گریون گفتم:

- اگه به خاطرِ عشقته که این کار رو کردی باید بگم حقش بود، دلم خواست. خوشحالم که ضایع شد. حالا تو هر چه قدر دوست داری منو بزن، می بینی که زورم بهت نمی رسه. در ضمن اگه می خوای کلکم رو بکنی حرفی نیست ولی درست این کار رو بکن، بلندم کن و با یه شلیک خلاص، این جوری فقط دلم داره درد می گیره مگه چند کیلویی؟ 

بینیم رو بالا کشیدم و ادامه دادم:

- نمی خوام قبل از مرگ اعضا و جوارحِ داخلیم له بشه می خوای منو بکُشی درست بکُش. 

چند دقیقه ای هر دو تو همون حالت بودیم. من که اشکِ چشمام بند اومده بود و به مرز بیهوشی رسیده بودم. جای پندار هم گویا خوب بوده که تصمیم به بلند شدن نداشت. آروم چشمام رو بستم. دیگه نمی خواستم تقلا کنم، انرژیش رو نداشتم. تو حالت بسته ی چشمام حس کردم سنگینی از روی شکمم برداشته شد. یه نفس عمیق کشیدم. چشمام رو آروم باز کردم، پندار هم کنارم روی خاک خوابیده بود، هر دو سکوت کرده بودیم. تو فکرِ خودم گفتم: «یعنی این قدر عشقش به مفید آتشینه که این جوری انتقام گرفت؟! پس چرا مشت رو نخوابوند تو صورتم؟ چرا دلم از این که پندار به مفید علاقه منده می گیره؟ چرا هنوز کنارش خوابیدم؟ چرا الان بلند نمی شم و فرار کنم؟ چرا هنوز بهش اعتماد دارم؟»

خسته شده بودم از این چراهایی که عقلم نمی رسید جوابشون رو پیدا کنم، حتی حوصله ی فکر کردن هم نداشتم، دلم خواب می خواست، تموم تنم درد می کرد، گرسنه ام بود. چشمام رو روی هم گذاشتم و به غذای خوشمزه فکر کردم. نمی دونم چه قدر گذشته بود که دستی موهام رو نوازش می داد، فهمیدم پنداره ولی چشمام رو باز نکردم. نه مقنعه ای روی سرم بود و نه مانتوی درست و حسابی تو تنم. پندارم همچنان به ناز کردنِ سرم مشغول بود. با چشمِ بسته گفتم: 

- به من دست نزن، برو موهای عشقت رو ناز کن. 

صدای خش خشی شنیدم و بعد از اون صدای تبدار و آرومِ پندار رو که گفت: 

- طـهـورا! 

از تُنِ صداش کنار گوشم ضعف رفتم، چه قدر صداش خوش آهنگه! چشمام رو باز کردم. سرِ پندار کنار گوشم بود یه کمی سرم رو چرخوندم تا صورتش رو ببینم. زل زدم تو چشماش. باز شدم همون طهورای چموش و گفتم: 

- بالاخره حرف زدی؟! گفتم به سلامتی لال تشریف دارین سرهنگ!

آروم نیم خیز شدم و نشستم ولی پندار همچنان ولو شده روی زمین بود. می خواستم بلند شم که با دستش شونه ام رو گرفت و وادارم کرد کنارش بخوابم. بهش نگاه کردم. قیافه اش خاکی بود لب هاش خشکِ خشک شده بودن ولی صورتش خیلی آروم بود، حتی از اون اخمِ همیشگیش هم خبری نبود. جوری بود که جای هیچ ترسی تو دلم باز نمی شد. 

اونم به من خیره شده بود، خیلی آروم شروع کرد به حرف زدن و گفت: 

- ببخش طهورا، این فقط قرار دادنت تو موقعیتِ خطرناک بود. من به دستورِ خود حاجی آوردمت این جا، هیچ پیش زمینه ای برای افکارت واسه ی این موضوع نذار. 

اینا رو گفت و بلند شد. داشتم نگاش می کردم، خاک لباسش رو تکوند، دستش رو تو موهاش کرد و خاک موهاشم گرفت. چرا حاجی ازش خواسته بود این کار رو با من کنه؟ فکرم رو با صدای بلند تکرار کردم و ادامه دادم:

- نکنه حاجیت فکر کرده من بروس لی و جکی جان هستم؟! شایدم منو با آرنولد اشتباه گرفته! 

پندار تا حرفِ منو شنید، خنده ی مردونه ی قشنگی کرد و گفت: 

- این رو از خودش بپرس، من فقط به دستورِ مافوقم این کار رو کردم. 

بعد هم دستش رو به سمتِ من دراز کرد. دو به شَک بودم که دستی که به سمتم دراز شده رو بگیرم یا نه. یه آن قیافه ی مفید تو نظرم اومد، سریع دستِ پندار رو گرفتم، اونم با یه حرکت منو از رو زمین بلند کرد. دنبالِ مقنعه ام می گشتم، نمی دونم کجا افتاده بود. کمی اطراف رو دیدم ولی خبری از مقنعه ی سرم نبود که نبود. گیره سرمم که شکر خدا شکسته بود، حالا من با این موهای افشون شده تو بیابونِ برهوت چی کار کنم؟ 

پندار که فهمیده بود دنبالِ مقنعه ام می گردم با من همکاری کرد و دنبالش گشت. هوا نیمه تاریک بود، همین امر باعث می شد نتونیم زمین رو با دقت بگردیم، هر دو کلافه از پیدا نشدن مقنعه ام به هم نگاه کردیم. 

زمزمه ی آرومش رو شنیدم که گفت: 

- بیا سوار شو بریم. 

- بی حجاب کجا بیام؟ 

- هوا تاریکه زیاد جلب توجه نمی کنی. 

با خشم رفتم سمتِ ماشین و نشستم. در ماشین رو همچین بستم که گفتم الان یه دست کتک هم به خاطرِ در ماشین می خورم ولی پندار آروم اومد در راننده رو باز کرد و نشست. ماشین رو روشن کرد، هر دو لال شده بودیم داشتم فکر می کردم بیراهم نمی گفت! جاده خلوت بود کسی چیزی نمی دید. هر از گاهی یه ماشین رد می شد که اونم مهم نبود حالا منو ببینن چی می شد مگه؟ 

خودِ پندار سکوتِ ماشین رو شکست انگار داشت با خودش حرف می زد گفت: 

- چه قدر الان دلم یه دوشِ آب گرم می خواد؟ 

من که صداش رو شنیده بودم بلند گفتم:

- ولی من الان یه عالمه غذا می خوام، از دیشب تا الان هیچی نخوردم، تازه امشبم که از سر دولت شما و حاجی نمی رسم چیزی درست کنم، حوصله ی غذای رستورانم ندارم. 

نفسم رو صدا دار از سینه ام خارج کردم و گفتم:

- پس طهورا خانوم، نتیجه می گیری امشبم با شکم گرسنه سر بر بالینت می ذاری، کجایی دخترِ کبریت فروش تا ببینی منم مثل توام، تازه شرایطم بدتر از توئه. 

پندار نیم نگاهی بهم انداخت و گفت: 

- خیلی گرسنته؟ 

- آره، خیلی. 

- بذار برسیم شهر یه چیزی می گیرم بخوری. 

لبام رو ورچیدم و گفتم:

- مرسی، نمی خوام چیزی بخری، فقط منو زنده برسون بقیه پیشکش. 

زیر چشمی نگاش کردم دیدم داره لبخند می زنه و سرش رو تکون می ده. چراغِ شهر از دور پیدا شد، هر چی جلوتر می رفتیم تعداد ماشین ها بیشتر می شد. درسته شیشه های اطراف تیره بودن ولی از آیینه ی ماشین جلویی کاملا تو دیدِ رانندش بودم. پندار ماشین رو گوشه ای پارک کرد. داشتم به حرکاتش نگاه می کردم، در رو باز کرد و از ماشین پیاده شد. از تو آیینه ی ماشین دیدم در صندوق عقب رو باز کرد و سریع بست. بعد هم با تلفنِ همراهش با شخصی حرف زد. وقتی نشست کلاه فرمش رو به طرفم گرفت و گفت:

- بذار سرت. 

یه نگاه به دستش کردم و گفتم: 

- نه، نمی ذارم. ممکنه سرت جک و جونور داشته باشه، اون وقت از طریق کلاهت تو سرِ منم میان. 

پندار خیلی جدی نگام کرد و گفت: 

- من خیلی به بهداشت اهمیت می دم. 

بعد هم کلاهش رو روی سرم گذاشت. کلاهش برای سرم خیلی بزرگ بود، جوری که تا روی چشمام می اومد. آفتابگیر ماشین رو پایین دادم، از آیینه اش یه نگاه به خودم انداختم، بامزه شده بودم، کلاه رو خودم روی سرم تنظیم کردم. پندار ماشین رو روشن کرد، یه نگاه به من انداخت در حالی که لبخند روی لباش اومده بود گفت:

- دیدی سرت کلاه گذاشتم. 

چیزی نگفتم، نمی خواستم ته مونده ی انرژیم رو صرفِ کل کل کردن با اون بگذرونم. به شدت گرسنه بودم و سرگیجه داشتم. 

وارد شهر شدیم خیلی به ترافیک بر نخوردیم، پندار عمدا مسیرهایی رو انتخاب می کرد که عبور و مرور کمتری داشت. به محله ها دقت کردم و اسم خیابون ها، این جا که اطرافِ خونه ی من نبود؟ آروم گفتم: 

- نمی خوای منو برسونی خونه؟ 

پندار گفت: 

- چرا می ریم خونه ولی نه خونه ی تو، امشب بریم مهمونِ مامانم باش. 

با صدای بلندی گفتم: 

- نه! من با این سر و شکل کجا بلند شم بیام؟ 

- سر و شکلت خیلی هم خوبه، دوست دارم امشب بیای خونمون. در ضمن، به مادرم گفتم مهمون میارم. 

با تعجب گفتم: 

- کی گفتی؟ 

پندار با لحن با نمکی گفت: 

- همون موقعی که داشتم سرت کلاه می ذاشتم. 

بعد هم خندید. 

وارد یه کوچه ی بن بست شدیم، پندار جلوی یه در قهوه ای ترمز کرد. به در اشاره ای زد و گفت:

- این جا هم خونه ی من و مامان مینو. 

محلشون خوب بود، تو یکی از خیابون های شمال تهران قرار داشت. تو کوچشونم که پُر بود از درخت های سرو. سرم رو کمی خم کردم تا بتونم ساختمونشون رو ببینم. خونشون یه ساختمانِ قدیمی بود که معلوم بود به تازگی بازسازی شده. در حالِ نظارت بودم که پندار گفت:

- داخلش تماشایی تره، پیاده شو. 

و خودش زودتر از من پیاده شد و زنگِ در رو زد. منم پیاده شدم. به کوچه نگاه کردم، کسی نبود. کلاه روی سرم رو درست کردم، به محض باز شدن در همراهِ پندار داخل شدیم. واردِ حیاط نسبتا بزرگی شدیم. تو حیاط یه باغچه ی کوچیک داشت با یه درخت، فقط همین. 

از چند تا پله بالا رفتیم که درِ ورودی ساختمون باز شد. یه زن حدود شصت سال بیرون اومد. سریع سلام دادم. همون زن که مادرِ پندار بود با خوشرویی جلو اومد، با من رو بوسی کرد، از بی تکلف بودنِ مامانش خوشم اومد. منم با ذوق بوسیدمش. خانوم مقدم تعارف کرد که داخل بشیم اول خودش رفت، منتظر موندم که پندار هم وارد بشه ولی پندار لبخندی زد و گفت: 

- خانوم ها مقدم ترند، بفرمایید. 

اوه چه لفظ قلم حرف زد! خانوم مقدم که حالا کاملا تو دیدش بودم تا منو دید با دست زد تو صورتش و گفت:

- خدا مرگم بده، پندار چه بلای سر این بچه آوردی؟ 

جان! بچـــه؟ بابا من بیست و یک سالمه کجام بچه ست آخه؟! 

پندار هم تو صورتم نگاه کرد، بعد از دیدنِ صورتم اخماش رو تو هم کرد. 

وا! ایـنا چشون شد یهو؟ من که خودم رو تو آینه ی ماشین دیدم چیزیم نبود که! 

صدای پندار که خطاب به مادرش بود رو شنیدم که گفت: 

- بعدا توضیح می دم مامان. 

خانوم مقدم راهنماییم کرد روی یکی از مبل ها بشینم ولی خجالت کشیدم، خیلی خاکی و درب و داغون بودم، خونه ی اینا هم که از تمیزی برق می زد. آروم گفتم: 

- خانوم مقدم، اگه می شه یه ملحفه بدید بندازم روی مبل، آخه من خیلی خاکیم. 

خانوم مقدم دستم رو گرفت و گفت: 

- این چه حرفیه! بیا بشین ببینم. تازه مبل کثیف بشه، فدای یه تار از موهات. 

بعد هم به کلاهِ سرم نگاهی کرد، خندید و گفت: 

- از دستِ این پندار ولی خُب این کلاه هم بهت میاد. بیا بشین برم براتون یه چای خوشرنگ بیارم تا شام هم حاضر شه. 

آروم روی یکی از مبل ها نشستم. نفهمیدم پندار کجا غیبش زد. تازه دردِ تنم شروع شده بود. احساس می کردم یه تریلی هشتصد تنی از روم رد شده، تموم استخوان هام درد می کرد. با خالی شدنِ نشیمن چشم چرخوندم. چه قدر خونشون تمیز بود و دنج! تو نشیمن یا همون سالن دو دست کاناپه ی خوش طرح و رنگ چیده شده بود با یه دست میز ناهارخوریش که ستِ خود کاناپه ها بود، گوشه ی سالن یه میز گرامافون قدیمی قرار داشت، روشم آیینه و شمعدون نقره که نشون می داد خیلی قدیمیه. 

با صدای پا چشمام رو جمع و جور کردم و به سمت صدا چرخوندم. پندار خان با موهای نیمه خیس پیداشون شد. چه زودم رفت دوش گرفت! چه بچمون زبله! حالا اگه من بودم دو ساعت فقط طول می کشید لباسم رو در بیارم. به تیپش نگاه کردم یه تیشرت سبز تیره ی جذب با آستین های کوتاه، جوری که عضله های بازوش به خوبی معلوم می شد، با یه شلوار جینِ آبی، چه قدر خوش تیپ شده بود! 

پندار آروم به سمت نزدیک ترین مبل اومد و نشست. خیلی آروم گفت: 

- شرمنده تنهات گذاشتم، اگه دوش نمی گرفتم کلافه می شدم. 

مکثی کرد و ادامه داد: 

- در ضمن، خیلی خیلی خوش اومدی. 

لبخندی به پندار زدم، تا اومدم چیزی بگم مادرش پیدا شد، با یه سینی چای که بوش از خودِ چای زودتر رسید. پندار سریع بلند شد و سینی رو از دستِ مادرش گرفت و سینی چای رو به سمتِ من آورد و تعارف کرد، یه فنجون از توش برداشتم و آروم تشکر کردم. روم رو به سمتِ مادر پندار که حالا کنارِ ما نشسته بود کردم و گفتم: 

- خانوم مقدم مزاحمتون شدم، باید ببخشید دیگه شرایط اورژانسی بود وگرنه دوست نداشتم با این سر و شکل خدمت برسم. 

مادر پندار لبخند زد و گفت: 

- خانوم مقدم خودتی دختر! من اسم دارم، اسمم مینوست اسمِ رو بگی خوشحال تر می شم. 

چشمی گفتم و شروع کردم به مزه مزه کردن چای. می خواستم از روی میز یه قند بردارم، وقتی خم شدم کلاه از سرم افتاد و موهام پخش شد اطرافم. مینو جون با لبخند گفت: 

- چه موهایی داری ماشاا...، رنگشون طبیعیه دیگه؟ 

سرم رو تکون دادم و گفتم: 

- بله. 

نگاهم یه آن به سمتِ پندار رفت، دیدم که داره با لذت تماشام می کنه، تا اومدم کلاه رو روی سرم بذارم مینو جون گفت:

- چی کار می کنی عزیزم؟ از کی می خوای حجاب بگیری؟ پسرِ من چشم پاکه، نمی خواد خودت رو معذب کنی. 

به پندار نگاه کردم تا دید نگاش می کنم چشمک زد. جان! این دیگه کیه؟ 

دیگه چیزی نداشتم بگم، کلاه رو آروم کنارم گذاشتم. قسمتی از موهام رو پشتِ گوشم انداختم و بقیه ی چاییم رو خوردم. 

مینو جون به پندار گفت: 

- مادر، من هنوز اسمِ این دخترِ زیبا رو نمی دونم!

پندار با لبخند گفت: 

- مامان، ایشون خانوم طهورا جهان هستند. 

مادرِ پندار متفکرانه گفت: 

- همون قاضی جهانِ معروف؟ همون که همراهِ خانوادش ترور شد؟ 

پندار با لحنِ آروم و ناراحتی گفت: 

- بله. 

مینو جون نفسِ بلندی کشید و گفت: 

- خدا رحمتشون کنه، من آقای جهان رو می شناختم، با بهرام دوست بودن. 

بعد هم با لبخند به من نگاه کرد و گفت:

- "طهورا" چه اسمِ قشنگی، اگه اشتباه نکنم معنی اسمت یعنی پاک و منزه از هر گناه. 

من با لبخندِ بزرگی گفتم: 

- بله، درست می گید مینو جون. راستی نمی دونستم پدرم رو می شناختید؟ 

مینو جون گفت: 

- آره دخترم، پدرت قاضیِ چند تا پرونده ای بود که بهرامِ خدا بیامرز مسئولشون بود. منم چند دفعه ایشون رو دیده بودم، خدا همشون رو رحمت کنه. 

چهره های تک تکشون جلوی نظرم اومد، با یاد آوری خاطراتِ دردناک، اخمام بی اختیار تو هم شد. فکر کنم پندار متوجه شد چون سریع گفت: 

- مامان، من و طهورا به شدت گرسنه ایم شامت کی حاضر می شه؟ 

مینو جون به ساعتِ بزرگ و قدیمی روی دیوار نگاهی کرد و گفت:

- حاضره، برم وسایل رو آماده کنم. 

و بلند شد. منم سریع از روی مبل بلند شدم و گفتم: 

- اگه اجازه بدید آبی به دست و روم می زنم و کمکتون می کنم. 

مینو جون گفت: 

- باشه عزیزم، ولی اگه خسته ای نمی خواد. 

- نه، خسته نیستم. 

مینو جون به پندار گفت: 

- پسرم، طهورا رو راهنمایی کن تا دست و روش رو بشوره. 

پندار چشمی گفت و با من همراه شد. به سمتِ یه راهرو رفتیم که کنارش پله ها قرار داشتن، آروم گفت:

- از سرویس پایین استفاده می کنی یا بالا؟ 

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم: 

- فرقی نداره. 

پندار با دستش به در بسته ای اشاره کرد و گفت: 

- این جاست. 

منم بی توجه به حضورش واردِ سرویس شدم. جلوی روشویی ایستادم و به آیینه ی نصب شده ی بالاش خیره شدم، وای خـدای من چرا پایینِ چشمم کبوده؟ کمی هم ورم کرده بود. پس بگو چرا مینو جون اون جوری کوبید تو صورت خودش یا پندار که منو تو روشنایی دید اخماش تو هم رفت. به به! چه قیافه ای واسه ام درست کرده این آقا! چه بادمجونِ خوش رنگی هم کاشته پای چشمم!

یه لحظه یادم اومد که پندار اصلا منو نمی زد، تازه مشتشم که نکوبید، پس چرا صورتم کبوده؟ آها یادم اومد! همون موقعی که با صورت افتادم، احتمالا مال اون موقع است. 

دستم رو کشیدم روی کبودی، دردم گرفت. با آب سرد حسابی به صورتم حال دادم. موهام رو که آشفته شده بودن رو جمع کردم و بافتم و روی شونه ام انداختم، مانتوم رو هیچ جوری نمی شد راست و ریستش کنم، از هر طرف یا پاره شده بود یا کثیف، زیر مانتوم هم که لباسِ مناسبی تنم نبود. 

از سرویس بیرون رفتم پندار هنوز منتظرِ من ایستاده بود، یه قدم به سمتم برداشت و گفت: 

- بابت صورتت متاسفم. 

- اشکالی نداره کاریه که شده، این کبودی هم خوب می شه. 

- درد نداری؟ اگه درد داری شام بخور تا ببرمت درمانگاه. 

- نه، نیازی نیست خوبم، دردش زیاد نیست مرسی. 

به سمت آشپزخونه که می دونستم کجا قرار داره حرکت کردم، پندار هم پشت سر من. 

وارد آشپزخونه شدم، دیدم مینو جون داره تو دیس برنج می کشه. ظرف ها رو از کابینت برداشتم و روی میز آشپزخونه چیدم. 

مینو جون گفت: 

- دخترم چرا این جا؟ 

با تعجب گفتم: 

- مگه این جا چشه؟! مینو جون میزشم که بزرگه، خُب همین جا شام بخوریم دیگه!

- آخه دخترم، تو مهمونم هستی، بعد تو رو توی آشپزخونه بنشونم؟! 

- وای این چه حرفیه مینو جون! من دوست دارم این جا غذا بخورم ولی اگه شما عادت ندارید می برم روی میز سالن می چینم. 

صدای پندار رو شنیدم که گفت: 

- مامان، طهورا اهل تعارف نیست، بذارید مثل همیشه همین جا بشینیم. 

مینو جون دیگه حرفی نزد. مرغ های سرخ شده رو همراه با سیب زمینی خلال شده داخلِ ظرفی ریخت و روی میز گذاشت. منم ظرفِ سالاد و ماست رو، روی میز گذاشتم. همگی نشستیم و مشغولِ خوردن شدیم. همون لحظه یادِ این حرف افتادم که می گن خدا حاجت شکم رو زود برآورده می کنه. امروز تو ماشین هوسِ غذای خوشمزه کردم که خدا بهم داد. 

بعد از شام با اصرارِ فراوان ظرف ها رو شُستم، مینو جون هم نشسته بود و از خانوادم و کارایی که می کردم، می پرسید. بعد از خلاصی از ظرف ها با هم واردِ سالن شدیم. پندار داشت برنامه ی سیاسی نگاه می کرد. اَه! امان از این مردها! چیه این مردها یا فوتبال تماشا می کنن یا اخبار؟! انگار چیزِ دیگه ای تو دنیا وجود نداره! 

بی خیال داشتیم با مینو جون حرف می زدیم، گفتم: 

- مینو جون حوصلتون از تنهایی سر نمی ره؟ 

مینو جون با ذوق خندید و رو به پندار گفت: 

- پندار! این دختر چه قدر قشنگ آدم رو صدا می زنه!

بعد هم گفت: 

- نه عزیزم، دیگه برام عادت شده، خیلی هم تنها نیستم. بعضی اوقات خونه ی برادرم می رم یا اونا میان پیشم. حالا هم که دخترِ خوبی مثل تو پیشم اومده، باید قول بدی زود به زود بیای دیدنم طهورا جان؟ 

چشمی گفتم و تشکر کردم. پندار با لبخند به من و مامانش نگاه می کرد. تو دلم گفتم: «این فقط تو ستاد اخم داره!»

حدودِ ساعت دوازده شب بود که مینو جون گفت: 

- طهورا جان اتاقِ مهمون رو برات درست کردم، منم برم قرصم رو بخورم و بخوابم، پندار اتاق رو نشونت می ده. 

با کلی خجالت از مینو جون تشکر کردم. بعد از رفتنِ مینو جون، پندار هم بلند شد و گفت:

- از چشمات معلومه دیوونه ی خوابی! بیا بریم اتاقت رو نشون بدم. 

با هم از پله ها بالا رفتیم و پندار در یکی از اتاق ها رو باز کرد و گفت:

- بفرمایید. 

قبل از این که برم داخل گفتم: 

- اجازه دارم اول یه دوش بگیرم، آخه این جوری اصلا خوابم نمی بره!

پندار رو دیدم که اخم کرد و گفت: 

- طهورا! اصلا بهت نمیاد تعارفی باشی، بیا برو دوش بگیر، این که دیگه اجازه گرفتن نمی خواد!

خودش درِ سرویس رو برام باز گذاشت و گفت:

- الان برات یه حوله ی استفاده نشده میارم. 

همون جا ایستادم تا پندار برام حوله بیاره. بعد از چند دقیقه پندار با یه حوله ی صورتی نو و یه لباس مردونه که هنوز مارکِ روش کنده نشده بود به سمتم اومد. حوله و لباس رو به سمتم گرفت و گفت: 

- بیا هر دو استفاده نشده ست، با خیال راحت بپوش. 

پندار لبخند موذیانه ای زد و گفت: 

- در ضمن، من هر روز دوش می گیرم جک و جونور هم تو تن و بدنم ندارم، اگه چیزی خواستی صدام کن اتاقم همین رو به روی است. 

از پندار تشکر کردم و واردِ حموم شدم. زیر دوش آب گرم ایستادم، از تموم هیکلم خاک بود که سرازیر می شد، بعد از شُستن تن و بدنم و موهام چند دقیقه ای زیرِ دوش موندم تا عضله هام نرم بشه، شاید این جوری دردِ عضلاتم کمتر می شد. 

تو حموم خودم رو خشک کردم، نمی تونستم ریسک کنم و برم تو اتاق، ممکن بود پندار تو راهرو باشه، واسه همین تو حموم شروع کردم به پوشیدنِ لباسام. وقتی بلوزِ پندار رو تنم کردم خیلی قیافه ی خنده داری پیدا کرده بودم، مثل این مترسک های سرِ جالیز شده بودم، آستین های بلوز رو چند بار تا زدم ولی بازم برام گله گشاد و بزرگ بود، قدشم تا بالای زانوم بود. لای در رو باز کردم، یه نگاه به راهرو انداختم، کسی نبود. همه جا تو سکوت فرو رفته بود. دیگه شلوار رو پام نکردم، حوله رو پیچیدم دورِ موهام و سریع واردِ اتاق شدم. برقِ اتاق رو روشن کردم، تازه داشتم اتاق رو می دیدم. یه تختِ دو نفره ی چوبی با یه روتختیِ سفید با گل های رزِ بزرگ، یه میز آینه هم کنجِ اتاق گذاشته شده بود، اتاق خوشگلی بود. رفتم روی تخت نشستم، یه کمی مثل بچه ها بپر بپر کردم، تشک تخت هم نرم بود. با حوله آب موهام رو حسابی گرفتم، اومدم آب روی پیشونیم رو بگیرم که دستم خورد به چشمم، حسابی دردم گرفت. باز یادِ امروز افتادم ولی خُب نمی شه گفت مقصر پندار بوده. بلند شدم و حوله رو روی صندلیِ میز آینه گذاشتم، برق اتاق رو خاموش کردم و خوابیدم. 

نیمه های شب بود که احساسِ تشنگی کردم، بی خیالِ تشنگی شدم و دوباره سعی کردم بخوابم ولی بد جور دهنم خشک شده بود، هر کاری کردم با همون تشنگی شب رو به صبح برسونم نشد که نشد، کلافه از تخت بلند شدم، چشمام رو نیمه باز کردم تا خواب به طورِ کامل از سرم نپره. آروم آروم از پله ها پایین رفتم تا از آشپزخونه آب بخورم. حواسم بود که سر و صدا راه نندازم. به در آشپزخونه نزدیک شدم، یه نور ضعیف توجهم رو جلب کرد. فکر کردم باید مینو جون باشه یا پندار، همون لحظه متوجه شدم شلوار پام نیست، می خواستم برگردم ولی پشیمون شدم، پیشِ خودم فکر کردم اگه مینو جون باشه که خیالی نیست، اگه پندار باشه می گم چشماش رو ببنده، من آب بخورم و برم، بعد چشماش رو باز کنه. 

یواش از لای در به آشپزخونه نگاه کردم، یه مرد غریبه دیدم که سر و صورتش رو بسته بود، شوکه شدم! این کی بود دیگه؟ 

همون مرد داشت کشوهای آشپزخونه رو می گشت، می خواست به سمتِ سالن بیاد که سریع قایم شدم. اون مرد با چراغ قوه ی تو دستش اطراف رو نگاه می کرد و یه چیزهایی رو از خونه بر می داشت. دیگه شک نداشتم که دزده! بی سر و صدا پله ها رو بالا رفتم، یه راست به سمتِ اتاقِ پندار رفتم و در رو باز کردم. به سمتِ تختش رفتم، پندار خیلی آروم خوابیده بود، خوب نگاش کردم. گوشه ی تخت نشستم. پندار چیزی تنش نکرده بود و با بالا تنه ی لخت خوابیده بود، پاهاش رو ندیدم چون پتو روش کشیده بود. می خواستم صداش بزنم که سریع منو گرفت، یه جیغ آروم کشیدم. پندار منو خوابونده بود، خودشم روم افتاده بود، آروم گفتم: 

- چی کار می کنی پندار؟! منم طهورا!

عصبی بهم گفت: 

- نصفه شبی تو اتاقِ من چی کار می کنی؟ 

- هیس، آروم حرف بزن، دزد اومده خونتون. 

- چـــی؟ 

در گوشش زمزمه کردم:

- رفته بودم آب بخورم دیدم یه نفر با چراغ قوه داره تو خونه می چرخه. حالا از روم بلند شو، بابا به خدا سنگینی! راستی تو چرا لخت خوابیدی؟ 

پندار هم تو گوشم گفت: 

- ببخشید بانو، فکر نمی کردم نصفه شبی یه حوریِ چشم آبی بیاد سر وقتم، اگه می دونستم حتما با کت و شلوار و کراوات می خوابیدم. 

پندار این رو گفت و بلند شد. سریع از زیرِ بالشِ سرش کلتش رو در آورد، به من گفت:

- طهورا، مامانم ناراحتی قلبی داره، هیجان براش سمه یا بالا بمون یا اگه می خوای با من بیای و فضولیت رو ارضاء کنی جیغ و هوار نکش، می خوام آروم بگیرمش. 

با سر حرفاش رو تایید کردم و پشتِ سرش از اتاق بیرون رفتم. آروم از پله ها پایین رفتیم. پندار کلتش رو تو دستش گرفته بود، وقتی نور چراغ رو دید به من گفت: 

- من می رم پشتِ سرش تو یه صدای ایجاد کن که توجهش به این سمت معطوف بشه، بعد هم دیگه کاریت نباشه. 

باشه ی آرومی گفتم. پندار سینه خیز از پشتِ مبل ها رفت که آقا دزد رو دور بزنه. وقتی دیدم جاش مناسبه در آشپزخونه رو با صدا بستم البته صداش خیلی بلند نبود ولی تو اون سکوت شنیده می شد، خودم سریع پشتِ ستون قایم شدم. دزد سریع به سمت صدا چرخید، پندار تو یه حرکت، نه بیشتر، اون رو گرفت و خوابوند. اسلحه ی پندار روی گیجگاه دزد نشونه رفت. 

آروم منو صدا زد. رفتم سمتش، تا نزدیکش شدم پندار یه نگاه به پاهای لختم کرد و گفت:

- برو اون ور، جلوی این مرتیکه واینسا. 

با لحنِ عصبی اشاره ای به پاهای لختم کرد و گفت: 

- برو یه چیزی تنت کن بعد بیا!

منم الفرار به سمت اتاقم و سریع شلوارم رو پام کردم. دوباره پیشِ پندار برگشتم. پندار دوباره نگام کرد و گفت:

- اون تلفن رو از روی میز بردار، این شماره رو بگیر. 

منم سریع شماره رو گرفتم و گوشی رو سپردم به خودش. پندار بعد از حرف زدن، دزد رو بلند کرد و به سمتِ آشپزخونه برد، منم چون نمی خواستم سر و صدایی بشه درِ آشپزخونه رو بستم. دزد نقاب روی سر و صورتش کشیده بود، پندار نقاب رو از صورتش برداشت و با خشم گفت: 

- تو کی هستی؟ 

دزد که با دیدنِ اسلحه به تته پته افتاده بود گفت: 

- تو رو خدا شلیک نکنید، من غلط کردم. 

پندار به من گفت: 

- سرت رو بپوشون برو جلوی در، وقتی بچه ها رسیدن بگو آهسته و بی سر و صدا بیان داخل. 

سریع از آشپزخونه خارج شدم، ولی هیچی پیدا نکردم بندازم روی سرم توجهم به رومیزیِ بزرگی جلب شد که روی میز پهن شده بود. همون رو انداختم روی سرم و رفتم جلوی در. هنوز پنج دقیقه نگذشته بود که ماشینِ گشت رو دیدم، براشون دست تکون دادم. وقتی ماشین ایستاد گفتم: 

- سلام، سرهنگ مقدم گفتن خیلی آهسته وارد بشین، بفرمایید. 

خودم جلوتر از اونا واردِ خونه شدم و در آشپزخونه رو باز گذاشتم. اون دو شخص آروم واردِ آشپزخونه شدن و به پندار که هنوز بالا تنش لخت بود سلام دادن، یکی از اون ها به دزد دستبند زد و بردش. پندار کمی باهاشون حرف زد و تا وقتی رفتن من هنوز تو آشپزخونه نشسته بودم. خوبه مینو جون بیدار نشده بود، پندار هم وارد آشپزخونه شد و پشت یکی از صندلی ها نشست. بچه حیا نداره بره یه چی تنش کنه، فقط به من گیر می ده! 

به پندار نگاه کردم، دیدم از پارچِ آب روی میز یه لیوان آب ریخت و لیوان رو به من داد و گفت: 

- بیا بخور، نوشِ جونت. 

لبخندی زدم و تشکر کردم. آخ چه قدر این آب مزه داد! پندار زل زده بود به من، گفتم:

- چیه؟ 

- هیچی، خاله کاکومه بامزه شدی! دارم نگاهت می کنم، نکنه نگاه کردن جرم شده؟ 

- نه، هنوز که جرم نشده ولی مگه تستم کردی که می گی بامزه ام؟ 

ای وای طهورا گند زدی! این چه حرفی بود که گفتی؟ لبام رو از شدت سوتی که داده بودم گاز گرفتم. پندار، آروم رومیزی رو از سرم باز کرد و با صدای زمزمه واری گفت: 

- به موقعش تستت هم می کنم. 

و خیره نگاهم کرد. چشماش یه حالتی شد، منم که نترس، همون جوری زل زده بودم بهش. پندار نفس عمیقی کشید، نگاهم به سمت سینه هاش رفت، وای چه بی حیا نشستم و دارم با چشمای هیزم بر و بر نگاش می کنم. سرم رو انداختم پایین و بلند شدم. بی حرف از پله ها بالا رفتم وارد اتاقم شدم. شاید نیم ساعتی گذشت که صدای بسته شدنِ در اتاق پندار رو شنیدم. 

****

صبح از مینو جون تشکر کردم و با همون لباسِ پندار و قرض کردنِ یه روسری از مینو جون با یه آژانس خودم رو به خونه رسوندم. پندار صبح زود رفته بود و من نتونسته بودم ببینمش. به مینو جون هم گفته بود که نیازی نیست من برم ستاد. خوشحال شده بودم که ستاد نمی رم، چون تموم استخوون های بدنم درد می کرد و پای چشمم هم کبود شده بود. 

وارد خونه ی خودم شدم، لباس پندار رو در آوردم و تا کردم، دلم نمی خواست خراب یا کثیف بشه. باید می دادم خشک شویی تا تو فرصتِ مناسب برش گردونم ولی ته دلم دوست نداشتم

لباسش رو پس بدم، می خواستم نگهش دارم واسه خودم و به بهونه ی خراب شدنش یکی دیگه واسش بخرم. به سمت تلفن رفتم که چراغِ قرمزش خاموش و روشن می شد، با خودم گفتم: «ببینم کی به غیر از عمه برام پیغام گذاشته؟»

دکمه رو زدم، صدای عمه پیچید که گفت، چند روز دیگه عازم هستن. معلوم شد کسی به غیر از عمه معصومه دلش برام تنگ نمی شه. فراموشم شده بود که عمه و عمو مجید می خوان برن مکه، سریع شماره ی خونشون رو گرفتم و با عمه حرف زدم، عمه ازم خواست چند روزِ آخر رو برم خونشون بمونم چون هم مهمونِ زیادی داشتن و هم دست تنها بود. با کمالِ میل قبول کردم. بعد از قطعِ تلفن به سمت اتاقم رفتم و یه ساکِ کوچیک آماده کردم تا برم خونه ی عمه معصومه. 

تو راه به فکرِ خرید یه ماشین افتاده بودم، می خواستم در اولین فرصت برم ببینم قیمتِ ماشین ها چه جوریه؟ 

وقتی رسیدم کرایه ی آژانس رو پرداخت کردم و زنگِ در رو زدم. با باز شدنِ در، داخل شدم. عمه بالای پله ها انتظارم رو می کشید، از همون فاصله گفتم:

- سلام بر عمه ی خوشگلِ خودم. 

- سلام طهورا جان، عمه فدات شه، چرا کم پیدایی؟ 

همون جور که مسیرٍِ حیاط رو طی می کردم گفتم: 

- عمه! من کجا کم پیدام؟! خوبه حالا تازه از این جا رفتم. 

از پله ها بالا رفتم و صورتِ عمه رو بوسیدم. با همدیگه واردِ نشیمن شدیم. دیدم چند تا کارگر مشغولِ نظافت هستن و هر کدوم یه کاری انجام می دادن. 

از عمه پرسیدم: 

- عمه، چه خبــره این جا؟!

- طهورا جان، قبل از رفتنمون باید از همه ی فامیل و آشنا حلالیت بگیریم، تصمیم گرفتیم همه رو برای آخر هفته شام دعوت کنیم، آقا مجید گفت این طوری بهتره. 

سرم رو آروم تکون دادم و گفتم: 

- عمو مجید راست می گه. راستی خودشون کجا هستند؟ 

- رفته بیرون، چند جا کار داشت رفته اون ها رو انجام بده. 

با عمه به سمت آشپزخونه رفتیم. عمه داشت برای کارگرا ناهار می پخت. کمی کمکش کردم. بعد از ناهار بود که عمو مجید هم رسید، وقتی دیدمش کلی سر به سرش گذاشتم. عمو هم می خندید و جوابم رو می داد. برای عمو که خستگی از چهرش هویدا بود یه چای عمه ریز بردم و کنارش نشستم. 

عمو بعد از خوردنِ چای گفت: 

- طهورا، پای چشمت چی شده؟ 

لبخندی زدم و گفتم: 

- عمو تو نبردِ تن به تن آسیب دیدم. 

عمو مجید خندید و گفت: 

- دست و پا چلفتی نبودی که عمو جان!

با این حرفِ عمو فهمیدم باورم نکرده، فکر کرده دارم شوخی می کنم، آخه روم نمی شد بگم با پندار زد و خورد داشتم. 

عمو مجید ادامه ی کلامش رو نگرفت، بهش گفتم: 

- عمو، می شه به حاجی زنگ بزنید بگید من تا شنبه نمیام ستاد؟ 

عمو جواب داد و گفت:

- زنگ زدن که می زنم ولی اگه کار مهمی داشته باشن چی؟ 

- هیچی، اگه کار مهمی داشتن تماس بگیرن، من خودم رو می رسونم ولی دوست دارم این چند روز این جا بمونم و به عمه کمک کنم. 

عمو مجید به سمتِ میز تلفن رفت و شماره ای رو گرفت، وقتی تماسش تموم شد به من گفت:

- هماهنگ کردم، تا شنبه نمی خواد بری. 

تشکری کردم و بلند شدم تا ببینم عمه چی کار می کنه؟ با رفتنِ کارگرها به اتاقِ بالا رفتم تا وسایلم رو از تو ساک خارج کنم. دیگه چیزی به شب نمونده بود که صدای امیر رو از پایین شنیدم. شالم رو از روی تخت برداشتم و از اتاق خارج شدم. پایینِ پله ها که رسیدم دیدمش که داشت با عمو مجید درباره ی رفتن به خاش و ماموریتش حرف می زد. وسطِ پله ها بودم که امیر متوجه ی من شد. با لبخند بهش سلام دادم، امیرم جوابِ منو داد. 

اون شب قرار بود چند تا از همکارهای عمو به دیدنش بیان. بعد از شام خیلی تند و سریع با امیر و عمه مشغولِ چیدن میوه ها شدیم و تمام وسایل پذیرایی رو آماده کردیم. 

مهمون ها رسیدن همه از همکارای سابقِ عمو بودن. من و عمه بیشتر خودمون رو تو آشپزخونه مشغول کرده بودیم و پذیرایی اصلی با امیر بود. 

****

سه روز از نرفتنم به ستاد می گذشت، دلم برای پندار خیلی تنگ شده بود. پشیمون بودم که نرفتم ستاد. با صدای عمه از فکرِ پندار بیرون اومدم و به سمت آشپزخونه رفتم. 

عمه تا منو دید گفت: 

- طهورا جان امشب کلی سرمون شلوغ می شه، عمه تو هم حواست باشه تا از همه به خوبی پذیرایی بشه. 

لبخند زدم و گفتم: 

- عمه خیالت راحت، همه چیز به خوبی برگزار می شه. 

امشب خونه خیلی شلوغ می شد، فکر کنم همه ی فک و فامیل رو ببینم. به پیشنهادِ من چند تا کارگر گرفتیم، غذا هم که به عهده ی رستوران بود. وقتی کارها سبک شد،. من رفتم یه دوش بگیرم و حاضر بشم. بعد از دوش گرفتن کت و دامنِ مشکی دخترانه ای که با عمه روزِ قبل خریده بودم رو تنم کردم با یه روسری ابریشمی آبی. اهل آرایش هم که نبودم سریع کفشام رو پام کردم و به سمتِ پایین رفتم. سر و صدای زیادی بود، معلوم بود خیلی از مهمون ها رسیدن. با بیشترشون احوال پرسی کردم. عمه مهناز هم اومده بود، با اونم به گرمی روبوسی کردم. 

رفتم یه گوشه نشستم، با بعضی از اقوام که مدت ها می شد ندیده بودمشون مشغولِ حرف زدن بودم. داشتم به حرف خواهرِ عمو مجید گوش می دادم که امیر صدام زد و گفت: 

- مامانم کارت داره. 

با یه ببخشید از فاطمه خانوم، از روی مبل بلند شدم و رفتم تا ببینم عمه چی کارم داره؟! وقتی رسیدم عمه معصومه گفت: 

- طهورا جان، خانواده ی حشمتی هم اومدن، برو یه کم پیشِ دختراش بشین تا غریبگی نکنن. 

با لبخند گفتم: 

- عمه، خودمونیما خوب هوای عروست رو داری! 

عمه آروم زد به بازوم و گفت: 

- برو عمه جان. 

به سمتِ شقایق رفتم که کنارِ مادرش و خواهرش نشسته بود. با همشون به گرمی احوال پرسی کردم. داشتم کنار شقایق می نشستم که چشمام با دیدنِ کسی که نگاهش روم بود چهار تا شد. پندار بود! ولی اون این جا چی کار می کرد؟ متعجب زل زده بودم بهش که شقایق گفت:

- طهورا جون چرا نمی شینی؟ 

قبل از این که نگاهم رو از پندار بگیرم خیلی آروم سرم رو به نشونه ی سلام تکون دادم ولی پندار هیچ عکس العملی نشون نداد و به جاش یه اخم به پیشونیش انداخت. به چشماش نگاه کردم، هم عصبی بود و هم موجی از دلخوری داشت، علتش رو نفهمیدم. 

آروم نشستم و با شقایق و شیفته مشغول شدم. هنوز زمانِ زیادی از نشستنم نگذشته بود که

امیر هم اومد کنارم نشست و با شقایق هم احوال پرسی کرد. 

امیر خیلی آروم دم گوشم گفت: 

- چی کارش کردی؟ 

متعجب نگاش کردم و گفتم: 

- چی رو، چی کار کردم؟ 

- چی رو نه، بهتره بپرسی کی رو؟ 

- اِ اِ اِ! امیر اصولِ دین می پرسی! خُب کی رو؟ 

- همونی که بهت اخم کرد، سرهنگ مقدم رو می گم؟ 

آروم شونه ای بالا انداختم و گفتم: 

- من که کاریش نکردم. 

- پس برای چی بهت اخم کرد؟ 

- چه می دونم، برو از خودش بپرس. 

امیر با لحن خاصی گفت: 

- طـهـورا!

دوباره سرم رو به سمتِ امیر چرخوندم و گفتم:

- امیر به خدا من هیچ گندی نزدم، واقعا هم نمی دونم چرا پندار به من اخم کرده! 

امیر متعجب پرسید: 

- پندار! جالبه، به اسم کوچیک صداش می زنی! 

مونده بودم جوابِ امیر رو چی بدم، آروم از روی مبل بلند شدم و گفتم:

- همین جوری اسمش رو گفتم، برام سخته هی سرهنگ سرهنگ بگم. 

و بعد خیلی آروم گفتم:

- هوای کناریم رو داشته باش. 

و بعد با چشم به شقایق اشاره کردم. از امیر فاصله گرفتم و به سمتِ دیگه ی سالن رفتم که دختر عمه هام نشسته بودن. کمی تو جمعشون نشستم ولی حوصلشون رو نداشتم. هر کدوم علت کبودی گونه ام رو می پرسیدن، منم الکی یه داستان ساخته بودم همش هم مثل طوطی همون رو تکرار می کردم. تو افکارم دنبالِ علت اخمِ پندار می گشتم، می تونستم اخمش رو برای خودم تفسیر کنم ولی دلخوری تو نگاهش رو نه. 

با صدای شیوا به خودم اومدم که پرسید: 

- طهورا، چرا اصلا خونه ی ما نمیای؟ 

مهدیس هم از اون ور گفت: 

- چی می گی شیوا؟! مگه خونه ما میاد! 

به هر دوشون لبخند زدم و گفتم: 

- باور کنید وقت نمی کنم، خیلی سرم شلوغه. 

بیتا با لحن زننده ای گفت:

- چه طور سرت واسه ی اومدن به خونه ی عمه معصومه ات شلوغ نیست؟ 

بعد هم به حالت موذیانه ای پرسید: 

- نکنه قراره عروس این خانواده بشی؟ آخه ما فقط تو رو این جا می بینیم! 

از حرفِ بیتا شدیدا حرصی شدم و عصبی گفتم: 

- چی داری می گی بیتا؟! این چه حرفیه؟ امیر برام مثل طاهاست. بیتا اصلا حرف خوبی نزدی. 

شیوا که دید من عصبی شدم گفت:

- طهورا، بیتامون شوخی کرد، جدی نگیر. ما همه این رو می دونیم، تازه تو از اولم با امیر بیشتر از ما جور بودی، یادمه بچگیامون فقط تو بودی که امیر بهش محل می داد. 

با اخم گفتم: 

- با این حال، دوست ندارم با من از این شوخیا بشه. 

مهدیس آروم تو گوشم گفت: 

- بی خیال طهورا، بیتا بهت حسادت می کنه. 

آروم گفتم: 

- چرا حسادت کنه؟ 

مهدیس خیلی آروم جوری که صداش رو کسی نشنوه گفت: 

- آخه یه جورایی امیر رو دوست داره. 

با دهنِ باز شده به مهدیس نگاه کردم و گفتم: 

- چی؟ جانِ من راست می گی؟ 

مهدیس هیسی گفت و ادامه داد:

- دختر ضایع بازی در نیار. آره، راست می گم. 

- مهدیس تو از کجا فهمیدی؟ من که تو حرکاتش چیز مشکوکی مبنی بر علاقش به امیر ندیدم. 

مهدیس گفت: 

- یه بار حرفِ ازدواج پیش اومد، بیتا گفت من دوست دارم با فامیل ازدواج کنم، از اون جایی که آقا سجاد اینا فامیلی ندارن که بیتا بخواد باهاش ازدواج کنه و ماکانِ ما هم که دلش پیشِ شیوا گیره

خُب نتیجه می گیریم منظورش امیر بوده دیگه، حالا فهمیدی طهورا! 

آروم گفتم: 

- که این طور. 

بعد هم به مهدیس زل زدم و گفتم: 

- مهدیس واسه ی خودت یه پا خانوم مارپل شدی! 

تا زمانِ شام با مهدیس و شقایق که با همدیگه آشناشون کرده بودم مشغولِ حرف زدن شدیم. 

فقط یه بار رفتم و کنار عمه مهری نشستم تا بعدها از من گِلگی نکنه. حواسم به پندار بود، اونم داشت با چند تا از آقایون حرف می زد. 

به تیپ و قیافش نگاه کردم، یه کت اسپرت طوسی تنش بود با یه شلوار جین آبی، بلوزشم طوسی روشن بود. موهاش رو به طرز قشنگی آرایش داده بود، درست مثل همیشه. با جدیت در حال گفتگو بود، احساس کردم سنگینی نگاهم رو فهمید چون اونم نگاهم کرد ولی سریع چشماش رو ازم گرفت. دوباره مشغولِ حرف زدن شد. 

با چیده شدنِ میز شام توسط چند کارگر، عمو مجید همگی رو برای صرفِ شام دعوت کرد. من هم داشتم جمعیت گرسنه رو تماشا می کردم که نگاهم به نگاه پندار گره خورد. پندار با چشم اشاره کرد، ولی نفهمیدم منظورش چیه؟! 

دوباره زل زدم بهش، این بار علاوه بر چشماش با سر اشاره به حیاط زد. آروم از جام بلند شدم و به سمتِ حیاط رفتم، داشتم به سمت تاب می رفتم که صدای پایی رو از پشتِ سرم شنیدم. سرم رو برگردوندم، خودش بود که با قدم های استوار نزدیکم می شد. تا به من رسید، بازوم رو گرفت و به در ساختمون نگاهی انداخت وقتی خیالش از تنهایی ما تو حیاط راحت شد، بازم رو کشید و منو به گوشه ی حیاط برد. اصلا حرکاتش رو درک نمی کردم. منو تخت سینه ی دیوار قرار داد و خودش با فاصله ی کمی رو به روم ایستاد. با اخمی که حالا پُر رنگ تر هم شده بود گفت: 

- می شه بپرسم چرا ستاد نمی اومدی؟ 

من که حالا فهمیده بودم علتِ اخم پندار از چی نشات گرفته، آروم در حالی که سعی می کردم بازوم رو از دستش خلاص کنم گفتم:

- خُب مونده بودم به عمه کمک کنم. 

پندار فشار دستش رو بیشتر کرد و گفت: 

- از کی اجازه گرفتی طهورا؟ 

به چشماش زل زدم، خیلی عصبی بود. با همون لحن آروم گفتم: 

- عمو مجید خودش به حاجی زنگ زد. 

پندار دستم رو ول کرد و تو موهاش چنگ زد. سعی کرد صداش رو خیلی بالا نبره ولی هنوز خشمش رو داشت. دستش رو مشت کرد و بالای سرم رو دیوار کوبید. با فکِ منقبض شده ای گفت:

- مسئولیت تو با منه، نه حاجی. باید با من هماهنگ می کردی، اونم شخصا، نه به واسطه ی عموت. 

آروم گفتم: 

- حق با شماست، دیگه تکرار نمی شه. حالا که چیزی نشده، آخه به عمو گفتم اطلاع بده که اگه کارِ مهمی با من داشتن حتما میام. 

پندار صورتش رو جلوتر آورد، اون قدری که نفس هاش تو صورتم پخش می شد، آروم گفت:

- طهورا، دیگه نمی خوام بدون این که به من چیزی بگی، سرِ خود کاری کنی! 

سرم رو تکون دادم. بازم گرفتارِ چشماش شدم. پندار هم زل زده بود تو چشمای من، حس کردم فاصلمون داره کمتر می شه، جوری بودیم که اگه هر کدوم حرفی می زدیم حتما لبامون به هم می خورد. نفسِ هر دومون کشدار و منقطع شده بود. پندار آروم دستِ مشت شده رو پایین آورد

و یکی از دستام رو گرفت. مونده بودم حرکتِ درست چیه؟ بمونم یا فرار کنم. حس کردم پندار داره روی دستم رو خیلی آروم نوازش می کنه، داغ شدم. هنوزم نتونسته بودم نگاهم رو ازش بدزدم. بساطی بود گوشه ی حیاط! گوشه ی لبم رو به دندون گرفته بودم. هم دوست داشتم فرار کنم و هم دوست داشتم ادامه بدم. 

پندار با لحنی که مخصوصِ خودش بود زمزمه کرد: 

- طهورا، یادته یه بار گفتی اشکالی نداره سرهنگ، عادت می کنید؟ حالا بدون به بودنت عادتم دادی. 

این حرف رو زد و خیلی زود دستم رو ول کرد و با قدم های سریع ازم دور شد. تو اون لحظه یکی رو می خواستم که بیاد و منو از اون وضعیت جمعم کنه! از خوشی زیاد رو به موت بودم. حرفِ پندار همش تو گوشم تکرار می شد، یعنی به من عادت کرده، چه رمانتیک دستم رو نوازش می داد. تو دلم غوغایی راه افتاده بود. 

کمی روی تاب نشستم. نمی دونم چه قدر زمان گذشته بود که صدای مهدیس رو شنیدم که منو صدا می زد. آروم از روی تاب بلند شدم تا ببینم چی کارم داره، مهدیس تا منو دید گفت:

- دختر کجا غیبت زد؟ خاله معصومه دنبالت می گرده. 

با قدم های شل و وارفته به سمتِ ساختمون رفتم. یه راست پیشِ عمه معصومه رفتم و گفتم: 

- عمه کارم داری؟ 

عمه تا منو دید گفت: 

- کجا رفتی طهورا جان؟! بیا برو برات شام کنار گذاشتم، برو آشپزخونه با خیالِ راحت غذات رو بخور، امیرم الان رفت غذا بخوره. 

با این که میلی به غذا نداشتم ولی برای خوشحالی دلِ عمه به سمتِ آشپزخونه راه افتادم. امیر تا منو دید یه لبخند زد و گفت: 

- بیا بشین مامان غذات رو کنار گذاشته. 

نشستم پشت میز و غذا رو از امیر گرفتم. هیچ میلی به خوردنش نداشتم. بیشتر داشتم با غذام بازی می کردم. 

امیر آروم گفت: 

- طهورا، چیزی شده؟ 

به امیر نگاه کردم و گفتم: 

- نه چیزی نشده، فقط بی میلم. 

امیر لبخند ناراحتی زد و گفت: 

- به خاطرِ صحبت های تو حیاطه که میلت رو از دست دادی؟ 

چشمام از شنیدنِ این حرف پس کله ام چسبید! یعنی امیر ما رو با هم دیده؟ 

با تعجب گفتم: 

- منظورت چیه؟ 

امیر پوزخندی زد و گفت: 

- طهورا، من به قولِ خودت آقا پندار رو زیرِ نظر گرفته بودم. از وقتی اومده بود بیشترِ حواسش به تو بود، فهمیدم که بهت اشاره زد که بری تو حیاط، دیدمتون نیازی نیست فیلم بازی کنی یا منکر بشی، فقط یه سوال؟ 

پس امیر همه چیز رو دیده بود، آروم گفتم: 

- بپرس. 

امیر نفسِ صدا داری کشید و گفت: 

- به خاطرِ پندار به من جواب منفی دادی؟ 

به امیر زل زدم، بعضی وقت ها این قدر مظلوم می شد که گریه ام می گرفت. بعضی اوقاتم بد جوری مچم رو می گرفت، جوری که دلم می خواست گردنش رو بشکنم. الانم تو این دو حالت گرفتار شده بودم، هم از این که مچم رو گرفته بود عصبی بودم و هم از این لحنِ سوال پرسیدنش غمگین شده بودم. 

صدای امیر منو به خودم آورد که می گفت: 

- چرا جوابم رو نمی دی؟ 

باید یه چیزی می گفتم که دلش بیشتر از این نشکنه و هم این که به کل منو از ذهنش دور کنه، گفتم: 

- نه امیر، اشتباه نکن. منو کشوند تو حیاط به خاطر اطلاع ندادن بهش باز خواستم کنه، در ضمن جوابِ منفی من به تو هیچ ربطی به پندار نداره، من که دلایلم رو بهت گفته بودم، دوست ندارم دوباره علتم رو توضیح بدم. 

امیر پوزخندی زد و گفت: 

- طهورا، این قدر احمق به نظر می رسم؟! اون حالت ایستادنتون، اون دستی که بهش سپرده بودی ... 

امیر سرش رو پایین انداخت و گفت: 

- اون فاصله ی کمِ بینتون، همه نشونه ی این بود که به هم دل دادید. 

امیر آروم نگاهم کرد و گفت: 

- الان باورم شد که تفاوتِ سنی برات مهم نیست، چون پندار از من هم بزرگ تره. برات آرزوی خوشبختی می کنم طهـــورا. 

با گفتنِ این حرف از روی صندلی بلند شد و رفت. خیلی برام گرون تموم شد، حالا آش نخورده و دهنِ سوخته شده بودم. وای از یاد آوری اون حالتی که ایستاده بودیم و امیر هم ما رو دیده بود کلی خجالت زده شدم. احتمال دادم امیر از تراسِ بالا، صحنه ی تو حیاط رو دیده باشه.  

آروم بدون خوردنِ غذا از آشپزخونه که حالا شلوغ شده بود خارج شدم. اولین نگاهی که دنبالش بودم پندار بود که خیلی زود تو جمعیت پیداش کردم. اونم با نگاش منو همراهی کرد. لبخند ملایمی روی صورتش نقش بست. پندار شخصیت پیچیده ای داشت!

مهمون ها کم کم عزم رفتن می کردن، منم طبق معمول کنار عمه ایستاده بودم و از تک تکشون خداحافظی می کردم. نوبت به پندار رسید که خیلی مردونه با عمو مجید و امیر دست داد، از عمه هم تشکر کرد، نوبت به من که رسید گفت: 

- خانومِ جهان، شنبه تو ستاد می بینمتون. 

و چشمک زد. همون لحظه به امیر نگاه کردم، امیر تموم حواسش به ما بود، فکر کنم متوجه ی چشمک زدنِ پندار هم شده بود، چون لبخندِ غمناکی روی لبش بود. با رفتنِ همه ی مهمون ها با کارگرا مشغولِ نظافت شدیم، تا سه صبح درگیرِ نظافت و جا به جایی بودیم، دیگه هیچ انرژی ای نداشتم، فردا ظهر هم که عمه اینا عازم بودن. 

نمی تونستم بیشتر از این بیدار بمونم، با یه شب بخیر به جمع، راهی اتاقم شدم. قبل از خواب یادِ حرکاتِ پندار افتادم. حالا اون چشمک موقعِ رفتنش چی بود دیگه؟! 

ولی نتونستم، زیاد بهش فکر نکردم چون خواب منو تو خودش حل کرد. فردا قرار نبود کسی خونه بیاد همه می خواستن مستقیما برن فرودگاه. با این که عمو مجید خواسته بود که کسی برای بدرقه نیاد ولی بازم تعداد زیادی از اقوام و آشناها برای بدرقه کردن اومده بودن. بعد از رفتن عمو مجید و عمه، از همه ی کسانی که برای بدرقه اومده بودن خداحافظی کردم. امیر به من گفت خودش می رسونتم. اولش فکر کردم بازم می خواد سرِ بحث رو باز کنه ولی خوشبختانه تا رسوندنِ من به خونه هیچ حرفی نزد. 

****

داشتم از ستاد بر می گشتم، امروز پندار رو ندیده بودم. با یه پرس و جوی ساده فهمیدم برای یه پرونده ی دیگه جایی رفته. داشتم برای خودم قدم می زدم و مثل همیشه فکر می کردم، تقریبا به همه چیز فکر می کردم ولی انتهای همه ی اون ها به نقطه ای به نامِ پندار ختم می شد. تو حال و هوای خودم سیر می کردم، حس کردم کسی تعقیبم می کنه، این حس رو از دیروز تا حالا داشتم ولی هر بار که بر می گشتم چیزِ مشکوکی نمی دیدم. به خودم گفتم شاید توهم یا خیالات بَرَم داشته، کی می خواد منو تعقیب کنه؟ بی خیالِ خونه رفتن شدم، حوصله ی خونه رو نداشتم، عمه معصومه هم که نبود برم پیشش، بی هدف واردِ پاساژی که تو مسیرم بود شدم، فقط قصدم وقت تلف کردن بود، خیلی وقت بود که حوصله ی تنهایی نداشتم، خیلی تغییرات در من ایجاد شده بود، منی که حتی حاضر نمی شدم جوابِ تلفن های اقوام رو بدم حالا از تنهاییم عاجز بودم. جلوی ویترین مغازه ای ایستادم، لباس مجلسی می فروخت، چند مدل رو از نظرم گذروندم هیچ کدوم بابِ دلم نبودن، می خواستم ویترینِ مغازه ی بعدی رو نگاه کنم که سنگینی نگاهی رو روی خودم حس کردم، بلافاصله چرخیدم و پشتِ سرم رو نگاه کردم. دوباره هیچی نبود، ته دلم کمی احساسِ نا امنی کردم. 

بدون خریدِ حتی یک جفت جوراب از پاساژ خارج شدم. موقع رفتن به پشتِ سرم نگاه می کردم، مثل کسایی که دچار خوف و وحشت شده بودن. جلوی در سریع کلیدم رو در آوردم و به سرعت واردُِ خونه شدم. از پشت پنجره، بیرون رو نگاه کردم. چند لحظه ای همون جا موندم، فقط یه مردِ هیکلی رو دیدم که دو بار از کوچه رد شد و این زنگِ خطر برای من بود. تا شب چند باری از پنجره کشیک دادم ولی دیگه خبری نبود. 

شام سبکی خوردم، درهای ورودی رو خوب قفل کردم و به سمتِ اتاقم رفتم، سریع اسلحه ام رو از ساک بیرون آوردم و خشابش رو چک کردم، بعد از این که خیالم از بابت خشابِ پُر اسلحه راحت شد کنار تخت گذاشتمش. با گذاشتن اسلحه کمی احساسِ امنیت می کردم. نیمه های شب بود که از صدای افتادن وسیله ای سریع از خواب پریدم، آروم از روی تخت پایین اومدم و اسلحه رو برداشتم. در اتاق رو بدون صدا باز کردم و آروم آروم از کنار دیوار به سمت سالن حرکت کردم صدای چند جفت پا شنیده می شد. گوشام رو تیزتر کردم ببینم صدایی می شنوم یا نه! یه صدایی مثل پچ پچ کردن به گوشم می خورد ولی هر چی تلاش کردم واضح و گویا نبودن. به خودم گفتم: «یعنی اینا کی می تونن باشن؟» 

صدای آروم شخصی به گوشم رسید که گفت:

- برو اتاق خوابا رو چک کن. 

با شنیدنِ این حرف سریع و بدونِ ایجاد کوچک ترین سر و صدایی واردِ اتاق خوابِ خودم شدم. نفس نفس می زدم، در رو آروم بستم دقیقا پشت در ایستادم، نفسم رو تو سینه ام حبس کردم، ماشه ی اسلحه رو کشیدم. حالا اسلحه روی حالت شلیک بود. در اتاق ها یکی یکی باز و بسته می شد. چشمام رو برای چند ثانیه روی هم گذاشتم و از خدا کمک طلبیدم. 

در اتاقم باز شد و یکی وارد شد، در تا نیمه باز شده بود و من تو نگاه اول دیده نمی شدم. سرم رو کمی عقب بردم، دیدم یه مردِ سیاه پوش داشت به سمتِ تخت نامرتب من می رفت، آروم با نوک پام در رو نیمه بسته کردم و از پشت مرد رو هدف قرار دادم. اون مردِ غریبه زیرِ تخت رو دید و داشت به سمتِ کمدم می رفت که آروم گفتم: 

- صدات در بیاد شلیک می کنم. 

مردِ غریبه به سرعت به سمتم چرخید، وقتی منو اسلحه به دست دید، ترسید. این رو به راحتی می شد از چشمای تا حدِ اعلا باز شده اش فهمید. یه قدم به سمتش برداشتم، مرد آروم دستاش رو بالا برد و گفت:

- شلیک نکن. 

با سرم اشاره به در کردم و گفتم: 

- بیا این ور. 

مرد هم آروم رو به من و پشت به در ایستاد و با چشماش زل زده بود به من. با صدای آروم و خشنی گفتم: 

- چند نفرید؟ 

مرد با مِن مِن کردن گفت: 

- با من سه نفر. 

- تو خونه ی من چی می خواید؟ 

مرد با ترس جواب داد: 

- دستور دادن تو رو ببریم، به خدا من کاره ای نیستم. 

با شنیدنِ این حرف سراسر وجودم رو ترس گرفت، ولی حفظِ ظاهر کردم و با همون لحنِ خشن گفتم: 

- از کی دستور می گیری؟ 

- نمی دونم. 

اسلحه رو تکون دادم و گفتم: 

- زر بزن تا یه گلوله تو دهنت خالی نکردم. 

مردِ غریبه که از ترس به لکنت افتاده بود گفت: 

- قسم می خورم نمی دونم. 

خوب به چشماش نگاه کردم، فهمیدم دروغ نمی گه. به در اشاره کردم و گفتم: 

- آروم بازش کن، اگه حرفِ بی جا بزنی یا سر و صدای اضافه ای در بیاری، اولین نفری می شی که با کمال میل راهی جهنمت می کنم. شوخیم ندارم، حالا راه بیفت. 

مرد هم سرش رو تند و تند تکون داد و گفت: 

- باشه، باشه فقط شلیک نکن. 

پشتِ سرِ مرد وارد راهرو شدم. جوری فاصله ام رو باهاش رعایت کرده بودم که وقتی واردِ سالن بشه اون دو نفر اول این مرد رو ببینن. 

مرد وقتی واردِ سالن شد همون دو نفر که اون ها هم سراسر مشکی تنشون کرده بودن متوجه ی حضورش شدن، یکی از اون دو نفر گفت: 

- چی شد عزت؟ خونه نبود؟ 

عزت جواب داد: 

- هـا! 

فهمیدم الانه که لو برم، لوله ی تفنگم رو به سرِ مرد زدم و واردِ سالن شدم. از پشت یقه ی لباسِ عزت رو گرفته بودم که فرار نکنه. 

با صدای بلند گفتم: 

- شماها کی هستین؟ تو خونه ی من چه غلطی می کنید؟ 

اون دو مرد که از دیدنِ من متعجب شده بودن فقط هاج و واج شدن و منو تماشا می کردن! هیچ کدوم حرفی نمی زدن. دوباره با فریاد گفتم: 

- پرسیدم شماها کی هستین؟ این جا چه غلطی می کنید؟ یکیتون زر بزنه وگرنه مخ همتون رو پخشِ زمین می کنم. با هیچ کدومتون هم شوخی ندارم. 

یکی از اون مردها گفت: 

- آروم باش، باشه باشه حرف می زنیم. 

سریع گفتم: 

- رو شکم بخوابید زمین، یالا. 

دوباره همون مرد گفت: 

- باشه می خوابیم، تو فقط شلیک نکن، شلیک نکن. 

و با چشم اشاره ای به رفیقش کرد. نفهمیدم چه اتفاقی افتاد، توی یه لحظه یه چیزی به سمتم پرتاب شد تا اومدم ببینم چی به چیه چون دستم روی ماشه بود، اسلحه شلیک شد. صدای مهیب گلوله تو خونه پیچید، هر سه مرد به سمتِ آشپزخونه دویدن. سریع تفنگ رو آماده برای شلیکِ بعدی کردم و نشونه گرفتم، آخرین نفر رو هدف گرفتم و به بازوش شلیک کردم. 

دوباره صدای مهیب و رعب انگیزِ شلیک تو ساختمون پیچید، به طرفِ آشپزخونه دویدم. تا نذارم فرد زخمی شده فرار کنه، تا اومدم بگیرمش یکی از اون سه نفر هر چی روی میز بود به سمتم پرت کرد. یه لیوان هم که من شب تو همون چای خورده بودم با پیشونیم برخورد کرد. احساسِ داغی تو سرم پیچید، به ثانیه نگذشته مایعی روی صورتم رو خیس کرد و مرد هم از تراس پرید. ناخودآگاه دستم به سمتِ سرم رفت. می خواستم ببینم این چیه که باعثِ خیس شدن صورتم شد وقتی دست کشیدم روی صورتم، دیدم خونه! سرم شکاف برداشته بود. وقتِ این رو نداشتم تا ببینم جراحتم تا چه حدیه، به سمت تراس دویدم، از تراس خم شدم، دیدم همون شخصی که گلوله بهش اصابت کرده بود، در حالی که دستش رو گرفته بود سوارِ یه اِستیشن مشکی رنگ شدن و به سرعت ماشین رو به حرکت در آوردن. 

سرم گیج می رفت، تلو تلو کنان خودم رو به مبل رسوندم. هنوزم تو شوک بودم، دستم رو روی پیشونیم گذاشتم. نمی دونستم کجای سرم شکاف برداشته، فقط خونی که روی صورتم و دستام بود رو می دیدم. شاید ده دقیقه ای تو بهت و ناباوری بودم، آخه کی با من دشمنه؟ این افراد از طرفِ کی اومدن؟ 

چشمم به تلفن افتاد، سریع گوشی رو برداشتم، اولین شماره ای که به ذهنم می رسید خونه ی عمه بود، بی درنگ شماره رو گرفتم ولی کسی جواب نداد. یادم افتاد که کسی خونشون نیست، عمه و عمو مجید که مکه هستن و امیرم که خاش رفته بود. لعنت به این شانس! می خواستم برم تا از کیفم دفترچه ی تلفن رو بیارم، یادم بود که مینو جون شماره ی خونشون رو بهم داده. تا بلند شدم، صدای آژیرِ ماشین پلیس رو شنیدم، صدا جلوی ساختمونِ ما متوقف شد. بلافاصله هم صدایِ زنگ خونه بلند شد، بدونِ این که بپرسم کیه دکمه ی اف اف رو زدم و به سر و وضعم نگاه کردم، خوب بود. اون شب عقلم رسید که لباسِ باز تنم نکنم. انگار به دلم وحی شده بود که قراره اتفاقی بیفته. موهام رو که دورم ریخته شده بود با دست به سمتِ عقب هُل دادم ولی موهای جلوی صورتم مثلِ چوب خشک شده بود، علتشم خونریزی سرم بود. 

با کلیدِ روی در، قفلِ ورودی رو باز کردم و در رو کامل باز گذاشتم. خودم به سمتِ کاناپه رفتم چون نمی تونستم سر پا بایستم، سرم گیج می رفت و چشمام سیاهی. 

صدای پوتین هایی رو می شنیدم که با سرعت از پله ها بالا می اومدن، در با شدت باز شد و بعد از اون صدای یه آشنا، آشنایی که چند وقتی می شد محبوبِ قلب و دلم شده بود. از لای پلکِ نیمه بسته ام پندار رو دیدم که دوید سمتِ من. آروم چشمام رو باز کردم، تا دید چشمام باز شده بی حرف منو تو آغوشش گرفت. 

نفسِ عمیقی کشیدم، تو دلم گفتم: «آرامش که می گن اینه؟ یعنی از هیچی نترسی، احساس امنیت داشته باشی و بخوای زمان همون جا برات متوقف بشه.»

آروم گفتم: 

- لباست خونی می شه. 

پندار حلقه ی دستاش رو محکم تر کرد، سرش رو تو موهام فرو کرد و تو گوشم زمزمه کرد:

- هیــــس!

با صدای فردی که گفت: 

- جناب سرهنگ، کسی نیست. 

آروم از تو بغلِ پندار بیرون اومدم. 

پندار گفت: 

- اطراف رو بگردید. 

نگاهش دوباره افتاد تو چشمای بی حالِ من، یه نگاه به پیشونیم انداخت و گفت: 

- بلند شو. 

می خواستم بلند شم که سرم گیج رفت و دوباره نشستم روی مبل. چشمام رو بستم و گفتم:

- چند لحظه صبر کن، سرم گیج می ره. 

پندار، منو از روی مبل بلند کرد و گفت: 

- عزیزِ دلم، نمی خواد خودت بیای، می برمت. 

با این حرف سرم رو تو سینه و شکم پندار پنهان کردم، چه قدر خوبه زخمی شده بودم و حالا عزیزِ دلش شدم. چشمام رو که باز کردم روی تخت بیمارستان بودم. کمی اطراف رو نگاه کردم کسی تو اتاق نبود، مغزم شروع کرد به یاد آوری. 

آروم سرُم رو از تو دستم خارج کردم، از تخت پایین اومدم. یه جفت دمپایی پلاستیکی سفید رنگ کنارِ تخت بود، همون رو پام کردم. درِ اتاق رو باز کردم، چشمام گرد شد! یه سربازِ مسلح کنارِ در ایستاده بود. 

اون طفلکی هم متعجب زل زده بود به من، آروم گفتم: 

- سرهنگ مقدم کجا هستند؟ 

سرباز گفت: 

- ایشون بیرونِ بیمارستان هستند، دستور دادن زمانی که شما بهوش اومدین خبرشون کنم. 

از سرباز تشکر کردم و دوباره واردِ اتاق شدم، روی تخت دراز کشیدم که یه پرستار واردِ اتاق شد. 

پرستار گفت: 

- سلام خانومی، بهوش اومدی؟ دیشب شوهرت بیمارستان رو روی سرش گذاشته بود!

با حرفِ آخر پرستار بلند گفتم: 

- شوهرم؟ 

- آره دیگه، همونی که نظامیه، مگه شوهرت نیست؟ خودش گفت یکی بیاد به زنم کمک کنه. 

واسه ضایع نشدن گفتم: 

- آها، آره خُب شوهرمه، حالا چرا من بیهوش شدم؟ تا اون جا که یادم میاد فقط سرم شکسته بود. 

پرستار یه لبخند زد و گفت: 

- هم سرت شکسته بود، هم به علت خونریزی و فشارِ پایین بیهوش شده بودی. 

پرستار تا دید من سرُم رو از دستم خارج کردم گفت: 

- اِ اِ اِ! چه دخترِ بدی! چرا سرُم رو از دستت در آوردی؟ 

و خودش شروع کرد به زدن یه سرُم دیگه تو دستم، دو تا آمپول هم تو سرُم تزریق کرد و گفت: 

- با این دو تا آمپول دیگه حالت از خوب به عالی تبدیل می شه، دو تا تقویتی قوی برات تزریق کردم. 

از پرستار آروم تشکر کردم. وقتی داشت از در خارج می شد گفت: 

- می دونی چیه؟ 

به پرستار نگاه کردم و منتظرِ ادامه ی حرفش شدم، گفت: 

- بهت حسودیم می شه، ای کاش شوهرِ منم نظامی بود، وقتی مریض می شدم یکی رو پشتِ در برام بذاره. 

و با چشم اشاره به سربازِ بیرونی کرد. بهش لبخند زدم ولی جوابی روی زبونم نیومد که بهش بگم. در که بسته شد، از خنکی مایع سرم که تو رگِ دستم جاری می شد حس سرما کردم. خوابم نمی اومد ولی چشمام رو روی هم گذاشتم. 

زمان زیادی گذشته بود چون سینی غذام رو برام آوردن ولی بهش دست نزدم. یکی از دستام رو زیر سرم گذاشته بودم و به مهتابی بالای سرم خیره شده بودم. در باز شد، ناخودآگاه چشمام رو روی هم گذاشتم. صدای پای پندار بود، می دونستم خودشه، شکی نداشتم ولی چشمام رو بسته نگه داشته بودم. پندار کنارِ تختم ایستاد. بازم صدای خش خشِ آشنایی تو گوشم پیچید. پندار سرش رو کنارِ گوشم آورد و گفت: 

- چشم آبیِ فندقی، چشمات رو باز کن.

خندم گرفته بود، سریع چشمام رو باز کردم و با لبخند گفتم:

- سلام. 

پندار هم خنده ی آرومی کرد و گفت: 

- سلام، چشمات رو بسته نگه داشتی که فکر کنم خوابی؟ 

چیزی نگفتم. به سینی غذام اشاره کرد و گفت: 

- چرا چیزی نخوردی؟ فشارت پایین بود، بلند شو اول غذات رو بخور که کلی باهات حرف دارم. 

آروم روی تخت حالتِ نشسته گرفتم و گفتم: 

- نمی خورم، غذای بیمارستان منو یادِ اون سه ماهی می ندازه که به خاطرِ مرگ خانوادم بستری بودم. هر روز و هر شب باید از غذاهای مزخرفشون می خوردم، اونم به زور تو حلقم می ریختن. از غذای بیمارستان تنفر پیدا کردم. 

پندار بعد از شنیدنِ حرفام سریع به سمتِ بیرون رفت و بعد از چند دقیقه اومد و گفت: 

- طهورا، راجع به دیشب هر چی می دونی بگو؟ 

گفتم: 

- با افتادنِ یه چیزی از خواب بیدار شدم، وقتی رفتم سالن دیدمشون و خُب شلیک کردم دیگه. 

پندار با لحنِ خشنی گفت: 

- طهورا! می شه مثلِ خلاصه نوشتنِ پرونده ات خلاصه وار تعریف نکنی، یعنی می خوای بگی همیشه اسلحه رو آماده به شلیک می ذاری، پس چرا پیشونیت زخمی شده؟ دکتر گفت برخوردِ یه جسمِ سنگین باعث شکاف شده. طهورا مو به مو رو تعریف کن، کوچک ترین جزییات برام مهمه، درک کن لطفا!

چشمام رو برای چند لحظه روی هم گذاشتم تا کاملا یادم بیاد و شروع کردم به تعریف کردن. گفتم که حس کرده بودم تحت تعقیبم یا همون مردی رو که دو بار از کوچه رد شد، همه چیز رو مو به مو براش تعریف کردم. پندار بعد از شنیدنِ حرف های من بلند شد و مشغولِ قدم زدن تو اتاق شد. دستش رو به حالتِ عصبی تو موهاش فرو می کرد و لحظه ای نگه می داشت، نفس عمیق و بازدم های طولانی. تمام حرکاتش رو زیر نظر داشتم. با تقه ای که به در خورد پندار به خودش اومد و سریع به سمتِ در رفت. دیدم از سرباز کیسه ای گرفت، وقتی در رو باز کرد گفت: 

- بلند شو خانومی، بلند شو که این دیگه غذای بیمارستان نیست. 

غذاها رو آروم از کیسه خارج کرد و گفت: 

- نمی دونستم چی دوست داری به سلیقه ی خودم گفتم زرشک پلو بگیره. 

غذاها رو باز که کرد بوی زرشک پلو مستم کرد. یکی رو جلوی من گذاشت و یکیشم خودش برداشت. در ظرف رو باز کردم با دیدنِ سینه مرغ حالم گرفته شد، منتظر به ظرف غذای پندار خیره شدم، چی دیدم؟! ران مرغ! بشمار سه، ظرف غذاها رو با هم عوض کردم و گفتم: 

- من اصلا سینه ی مرغ نمی خورم، سینه مالِ تو. 

و اولین قاشق غذا رو تو دهنم گذاشتم و مشغولِ خوردن شدم، خیلی گرسنه ام بود. می خواستم در نوشابه رو باز کنم که دیدم پندار با یه لبخندِ عمیق داره منو تماشا می کنه. 

با دهنِ پُر گفتم: 

- چرا نمی خوری؟ بخور دیگه! غذاش خیلی خوشمزه است. 

پندار با صدای بلندی زد زیرِ خنده و گفت: 

- خدایی طهورا یه دونه ای اونم واسه ی نمونه ای، بخور نوش جونت. 

و خودش هم آروم آروم مشغولِ خوردنِ غذا شد. دیگه حوصله نداشتم بپرسم برای چی یه دونه ام، بی خیالی طی کردم و از خوردنِ غذام لذت می بردم. 

حدودِ ساعت چهار بعد از ظهر بود که دکتر اومد و منو ویزیت کرد. عکسِ سرم هم شکستگیِ داخلی نشون نمی داد. دکتر دستورِ ترخیصِ منو به پرستار داد. بعد از انجامِ کارهای بیمارستان که توسطِ پندار صورت گرفت، از اون محیط بیرون اومدیم. تو ماشین بودیم که پندار سکوت رو شکست و گفت: 

- طهورا، می برمت خونتون ولی فقط برای جمع آوری وسایلِ مورد نیازت. 

با تعجب گفتم: 

- واسه چی؟ خُب خونه ی خودم نرم کجا برم؟ 

- چون امن نیست. برو وسایلت رو جمع کن فعلا می ریم خونه ی ما، تا بعدا یه فکرِ اساسی کنیم. 

- آخه من هنوزم نفهمیدم چرا دنبالِ من اومدن؟ چی از جونم می خواستن؟ 

پندار کلافه برگشت و نگام کرد، خیلی جدی گفت: 

- نمی دونی واسه چی دنبالتن؟ 

- نه، نمی دونم؟ 

- خانوم کوچولو لو رفتی، شناسایی شدی، اونم بگو از طرفِ کی؟ از طرفِ اتابک! اونا فهمیدن که کار تیراندازی به اسفندیار از طرفِ تو بوده. 

با حرفِ پندار زبونم بند اومد. چه طور امکان داشت شناسایی بشم؟! آروم گفتم: 

- آخه از کجا فهمیدن؟ 

- هنوز معلوم نشده از کجا لو رفتی، فقط بدون شرایطت سخت شده. 

دیگه تا خونه صحبتی نشد. بی سر و صدا واردِ خونه شدیم و من لوازمِ مورد نیازم رو جمع کردم. 

اسلحه ام رو داخلِ ساک مخصوصش گذاشتم، وارد سالن شدم که پندار به سمتم اومد و جفت ساک ها رو از دستم گرفت. با هم از خونه خارج شدیم و راهی خونه ی مینو جون شدیم. در مسیرِ رفت، پندار چند باری با تلفنِ همراهش تماس گرفت و با چند نفر صحبت کرد من که چیزی از حرفاش نفهمیدم. مکالمه اش تموم شد، گفتم: 

- من روم نمی شه بمونم خونه ی شما، جای دیگه ای نیست بتونم برم؟ باور کن اگه خونه ی خودمون می موندم بهتر بود، دیدی که می تونم از خودم دفاع کنم. 

بعد لحنم رو مظلوم کردم و گفتم: 

- بیا برگردیم!

پندار نیم نگاهی بهم انداخت و گفت: 

- اول این که، وقتی به مینو گفتم قراره یه مدت پیشِ ما بمونی کلی خوشحال شد. در ضمن کاملا از پیشونی ای که هفت تا بخیه خورده معلومه چه قدر خوب می تونی از خودت دفاع کنی البته باید دعا کرد به جونِ اسلحه ات، اگه اون رو نداشتی چی کار می کردی؟! 

پندار این ها رو گفت و در آخر پوزخند زد. از حرف آخرش کلی شاکی شدم و گفتم: 

- خُب اونا سه تا مردِ گردن کلفت بودن، توقع داشتی هر سه تاشون رو کادو پیچ می کردم؟! اصلا می شه توضیح بدی چه جوری مثلِ جن ظاهر شدید؟! اونا شاید بیست دقیقه هم نمی شد که رفته بودن، چه طور این قدر سریع اومدید؟ 

پندار نفسِ حبس شده تو سینه اش رو بیرون فرستاد و گفت: 

- من پیشِ بچه ها بودم. کاری برام پیش اومد تو پایگاه بودم که بیسیم زدن که یکی از شهروندها صدای تیراندازی شنیده، موضوع برامون جالب شد. وقتی منطقه و آدرس رو گفتن، فهمیدم تیراندازی از خونه ی شما بوده، پایگاه هم که به اون جا نزدیک بود. واسه ی همینه که سریع خودمون رو رسوندیم. 

سرم رو تکون دادم و گفتم: 

- آهان که این طور! 

بقیه ی مسیر رو در آرامش طی کردیم و به خونه ی مینو جون رسیدیم. مینو جون خیلی گرم و صمیمی تر از دفعه ی قبل با من برخورد کرد و ابرازِ خوشحالی کرد از این که قراره یه مدت کنارشون بمونم.

مینو جون از من خواست تا برم و ساک وسایلم رو تو اتاق بذارم، منم راهیِ اتاق شدم. همونی که بارِ اول ازش استفاده کردم. بعد از مرتب کردنِ وسایلم، یه بلوز آستین کوتاه با شلوار جذبِ جین مشکی تنم کردم، بی خیال موهام شدم، آخه از اولم این جا حجابِ سر نداشتم، موهام رو با کش بالای سرم لوله کردم و رفتم پایین. پندار مشغولِ خوردن چای بود، وقتی منو دید گفت: 

- چیزی لازم نداری؟

- نه مرسی، همه چی هست.

یه نگاه به اطراف انداختم ولی مینو جون رو ندیدم، پرسیدم:

- پس مینو جون کجاست؟

- مینو رفت کمی خرید کنه، تو هم بیا این جا بشین، کارت دارم.

آروم به جایی که پندار اشاره کرده بود رفتم و نشستم. پندار استکان خالی از چاییش رو، روی میز گذاشت و گفت:

- طهورا، بلدی با کلت کار کنی؟

- معلومه که بلدم.

- خوبه، برات یکی میارم البته فقط جهتِ امنیتِ بیشتر.

- نیازی نیست، من اسلحه ی خودم رو آوردم، تو ساکه.

پندار یه لنگه از ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

- آفرین چه دخترِ باهوشی!

- مسخره ام می کنی؟

- نه خانومی، کی جرات داره شما رو به تمسخر بگیره ولی خُب اون نوع اسلحه به خاطرِ حجم و بزرگیش زیاد کاربرد نداره، بهتره همیشه یه کلت داشته باشی تا این پرونده به امیدِ خدا بسته بشه. خوب گوش بده طهورا، تنهایی جایی نمی ری، هر جا خواستی بری قبلش با من هماهنگ می شی، تا روز عملیات نیازی نیست بیای ستاد، هر چند من هنوز مخالفم که تو توی عملیات باشی.

با اخم به پندار گفتم:

- چی می گی؟! یعنی زندونی بشم؟ من که نمی ترسم، تازه بهم کلت هم می دی، پس چه نیازیه که از خونه بیرون نرم؟ خُب من حوصله ام سر می ره، در ثانی چرا این قدر با حضورِ من مخالفی؟ من باید تو عملیات باشم.

- منم نگفتم قراره زندونی بشی، بی اجازه جایی نمی ری. نذار حرفم رو دو بار تکرار کنم، حالا هم مثلِ یه دخترِ خوب بلند شو برام یه چای بیار.

بر و بر به پندار چشم دوختم. چه پُر رو بود! به من می گفت بلند شم براش چای بریزم! بی خیال همون جوری نشستم و نگاش کردم. پندار استکان چایش رو به سمتِ من گرفت و گفت:

- بلند شو برای من یه چای بریز.

- به من چه، مگه من نوکرتم؟

- نخیر، شما پرنسس هستی ولی الان هوس چایی رو کردم که با دستای تو ریخته شده.

استکانِ چای رو از دستش گرفتم، بلند شدم و گفتم:

- فکر نکنی تونستی با این حرفت خرم کنیا؟!

و راهیِ آشپزخونه شدم. از پشت صدای خندش رو می شنیدم. استکان رو شُستم و براش یه چای خوشرنگ ریختم و بردم. پندار بعد از خوردنِ چای بلند شد و از خونه بیرون رفت. منم حوصله ام سر رفته بود. کمی تلویزیون تماشا کردم ولی زود خاموشش کردم، برنامه هاشون کلا کسل کننده بود. تو خونه واسه ی خودم می چرخیدم که مینو جون وارد شد. به سمتش رفتم و چند تا از کیسه های تو دستش رو گرفتم و با هم به سمتِ آشپزخونه رفتیم. گفتم:

- مینو جون چرا تنها رفتید؟ این ها خیلی سنگینن.

مینو جون لبخندی زد و گفت:

- نه عزیزم، با آژانس رفتم و برگشتم.

با هم مشغولِ جا به جایی وسایلِ خریداری شده بودیم که مینو جون گفت:

- دخترم نمی خواد تو زحمت بکشی، برو استراحت کن تازه امروز از بیمارستان مرخص شدی.

خندیدم و گفتم:

- مینو جون، همچین می گید بیمارستان هر کی ندونه فکر می کنه زخمِ شمشیر خوردم. سرم شکسته دیگه، چیزی نیست که. الانم حالم عالیه ولی اگه تو دست و پاتونم بگید از آشپزخونه بیرون می رم.

مینو جون گفت:

- ماشاا... اصلا مثلِ دخترای همسن و سالت لوس و ننر نیستی، حالا که می گی حالت خوبه بمون پیشم تا با هم حرف بزنیم. راستی پندار کی رفت؟

- یک ساعت قبل از این که شما بیاید.

مینو جون سرش رو تکون داد و گفت:

- بچه ام از دیشب نخوابیده، حتما کلی خسته بود!

اون شب من و مینو جون دو تایی شام خوردیم و خوابیدیم. نمی دونم پندار کی اومد خونه چون از فرط خواب بیهوش شده بودم.

****

الان دقیقا نُه روزه که من خونه ی مینو جون موندم. فقط تو این مدت دو بار اونم با مینو جون برای خرید از خونه بیرون رفتم. حوصله ام به شدت سر رفته. هر روز منتظرِ اینم که پندار به من بگه عملیات شروع شده. واقعا نمی دونم اینا منتظرِ چی هستن؟! چرا هی دست دست می کنن؟

داشتم گل های حیاط رو آب می دادم که در باز شد و یه زن و دختر وارد شدن. شلنگِ آب رو تو باغچه گذاشتم و شیرِ آب رو بستم. این زن و دختر هم خیره به من بودن. حدس زدم باید از اقوامِ مینو جون باشن. اول من سلام دادم، نمی خواستم تو نگاهشون بی ادب جلوه کنم. هر دو پشتِ چشمی نازک کردن و با اکراه جوابم رو دادن، همون لحظه هم مینو جون از خونه بیرون اومد و مشغولِ احوال پرسی شد. دختره تا مینو جون رو دید به سرعت به سمتش رفت و بوسیدش. مینو جون با اون خانومه هم روبوسی کرد و به من گفت:

- دخترم، بسه بیا تو.

بعد از رفتنِ اونا به داخلِ خونه، به خودم نگاه کردم. پاچه های شلوارم تا زانو خیس شده بودن. بی سر و صدا واردِ خونه شدم. اول رفتم اتاقِ خودم تا شلوارِ خیس شده ام رو تعویض کنم. بعد از عوض کردنِ لباسام رفتم پیشِ بقیه و آروم نشستم. دختره تا منو دید گفت:

- عمه این دختره کیه؟ چرا تو خونتونه؟

تو دلم گفتم: «وا! چه بی ادب خطابم کرد بی شعـــــور!»

مینو جون به صورتم لبخندِ مهربونی پاشید و گفت:

- سلما جان، ایشون طهورا جان هستن، یه مدت مهمانِ منن.

مینو جون توضیحِ اضافیِ دیگه ای به این سلما خانوم نداد. اون خانومه که فهمیدم مامانِ سلماست گفت:

- مینو، پس پندار کجاست؟ ما هر دفعه که اومدیم خونه نبود. اصلا این پسرت رو خودت می بینی؟

مینو جون خندید و گفت:

- راست می گی هانیه جان. من، خودمم پندار رو زیاد نمی بینم. فعلا گرفتاره، قول داده امروز زود بیاد، قرار بود من و طهورا رو شام بیرون ببره.

تو دلم گفتم: «آخ جون! شام می ریم بیرون، دیگه تو خونه کپک زدم.»

هانیه خانوم گفت:

- پس شام بیرون هستید، ما گفتیم بیام این جا با هم باشیم.

بعد هم روش رو سمتِ سلما کرد و گفت:

- پس دخترم، بلند شو بریم.

مینو جون گفت:

- کجا برید؟ بمونید، همگی با هم می ریم. شما هم که مثل ما تنهایید، بمونید اگه پندار هم نیومد شام همین جا دورِ هم باشیم.

سلما هم به مادرش گفت:

- مامان، عمه راست می گه بمونیم. بابا هم که نیست می ریم خونه چی کار؟!

هانیه خانوم دوباره نشست سرِ جاش. من آروم بلند شدم و رفتم سمتِ آشپزخونه، می خواستم یه لیوان آب بخورم. هنوز پارچِ آب رو از یخچال بیرون نیاورده بودم که سلما رو دیدم که واردِ آشپزخونه شد. درِ یخچال رو باز کرد و ظرفِ میوه رو برداشت. وقتی می خواست از آشپزخونه بیرون بره، برگشت سمتِ منو گفت:

- ببین دختر جون، من نمی دونم تو کی هستی، اصلا برام اهمیتی هم نداره که بدونم، فقط یه چیزی رو خوب بدون، حالا که این جا موندی، به پندارِ من چپ نگاه کردی نکردیا!

سلما این حرف رو زد و از آشپزخونه خارج شد. من هنوز داشتم به حرفِ سلما فکر می کردم. تازه فهمیدم چی گفت. آب نخورده روی صندلی آشپزخونه ولو شدم و گفتم:

- این دختره چی گفت؟! پندارِ من! یعنی چی؟ یعنی پندار مالِ اینه؟! پس من چی؟

با حالت عصبی به سمتِ نشیمن رفتم و نشستم. به سلما نگاه کردم، دیدم اونم داره با لبخندِ مرموزی منو نگاه می کنه و میوه اش رو می خوره. مینو جون تو پیش دستیم برام میوه گذاشت ولی گفتم میلی ندارم و به هوای سر درد واردِ اتاقِ خودم شدم. هنوز فکرم درگیرِ حرف سلما بود. شاید بلوف زده باشه؟ آره، حتما همین طوره ولی اگه واقعا بینشون چیزی باشه چی؟ من که می میرم! 

روی تخت دراز کشیدم و به فکر فرو رفتم. سرم درد می کرد ولی بی خیالِ دردش شدم، نمی دونم چه قدر تو اتاقم بودم که صدای در زدن به گوشم خورد. نمی دونم چرا حوصله نداشتم جواب بدم. دوباره صدای در اومد و پشت بندِ اون صدای پندار رو شنیدم که منو صدا می زد. هنوزم نگاهم خیره به سقف بود. صدای قدم های پندار رو شنیدم، آروم روی تخت نشست و صدام زد. همون جور خوابیده روی تخت، نگاش کردم. اونم عمیق نگام کرد و گفت:

- چی شده طهورا؟ چرا جوابم رو نمی دی؟

بازم هیچی نگفتم. تو اون لحظه هایی دست و پا می زدم که دلم گریه می خواست مثل بچه ای که مادرش ازش دور می شه و بچه هوای مادرش رو می کنه و با هیچ چیز به غیر از آغوشِ مادرش آروم نمی گیره. دلم پُر بود از گریه. ناخواسته اشکام دونه به دونه از چشمام پایین اومدن. پنداز زل زده بود به من. آروم خودش رو کشوند سمتِ من و خم شد روم و گفت:

- چی شده عزیزم؟ می دونم حوصله ات سر رفته، امروز زودتر اومدم تا شما رو ببرم بیرون، بلند شو خانومی.

همون طور که اشک می ریختم گفتم:

- پندار، دلم برای خانوادم تنگ شده.

آروم پشتم رو کردم سمتِ پندار و گفتم:

- من حوصله ی بیرون رفتن رو ندارم، می شه خواهش کنم از اتاق بری بیرون. می خوام تنها باشم.

پندار، منو چرخوند سمتِ خودش و آروم گفت:

- اگه بلند نشی، منم میام کنارت می خوابما! می دونی که خیلی خسته ام.

بعد هم آروم گونه ام رو نوازش کرد و گفت:

- بلند شو عزیزِ دلم، آماده شو بریم بیرون.

- نمیام پندار، راحتم بذار.

- امکان نداره عروسکِ چشم آبی، اگه خودت بلند نشی به زور بلندت می کنم.

نگاش کردم. واقعا تو اون لحظه نمی خواستم ناز کنم ولی هیچ حسی هم برای بیرون رفتن نداشتم. پندار کاملا روم خم شده بود ولی تنمون با هم تماسی نداشت. هر دو غرقِ نگاه هم بودیم. پندار زمزمه وار گفت:

- طهورا، منم بعضی وقت ها دلم هوای پدرم رو می کنه ولی باید واقعیت رو قبول کرد.

پندار، آروم روی چشمام رو بوسید و گفت:

- جانِ پندار ضدِ حال نزن، بلند شو حاضر شو بریم!

باشه ی آرومی گفتم و سعی کردم از روی تخت بلند شم.

****

شام همگی به یکی از رستوران های به نام رفتیم. پندار سعی می کرد منو از حال و هوام بیرون بیاره البته کمی هم موفق شد با شوخی هایی که می کرد دیگه مثل ساعت های پیش دلگیر و افسرده نبودم. زمانی که شام رو اوردن سلما به من گفت:

- طهورا، تو درسم می خونی؟

- نه.

- چرا؟

چی می تونستم به این دخترِ بیست و شش ساله ی لوس بگم؟! به خاطرِ همین گفتم:

- علاقه ای به ادامه ی تحصیل نداشتم.

- چه بد! من دارم فوق لیسانسِ شیمی می خونم. پندار هم تحصیلاتِ عالیه اش تموم شده، فکر کنم بین جمع، تویی که فقط بی سوادی!

فقط نگاهش کردم. اگه کسی پیشمون نبود حتما فکش رو خُرد می کردم. عجب دخترِ گند اخلاقی بود!

مینو جون گفت:

- درس که مهم نیست سلما جان.

- چرا مهم نیست عمه؟ آدمِ بی سواد از شعورِ پایینی برخورداره.

پندار با خشم و اخم گفت:

- سلما!

سلما بی اهمیت به خشمِ پندار گفت:

- عمه، دروغ می گم؟ خُب درس کمک می کنه آدم شعورِ بالایی داشته باشه.

مینو جون گفت:

- اشتباهِ تو همین جاست سلما جان، درس شعور نمیاره، معرفت نمیاره. من خیلی از آدم هایی رو دیدم که تحصیلاتِ عالیه داشتن ولی از نظرِ شعور صفر بودن و آدم هایی رو هم دیدم که بالعکس بودن.

سلما، خیلی لوس پشتِ چشمی نازک کرد و گفت:

- من که این حرف رو قبول ندارم.

بعد هم دوباره روش رو سمتِ من کرد و گفت:

- به چی علاقه داری؟

خیلی آروم، در حالی که با چنگال تکه ای از خیار حلقه شده روی سالاد رو بر می داشتم گفتم:

- به خیلی چیزها علاقه مندم ولی بیشتر از همه به خُرد کردنِ فک آدم های وراج و حراف علاقه دارم.

بعد هم خیلی آروم شروع کردم به جویدنِ خیار تو دهنم. پندار خیلی راحت زد زیرِ خنده و گفت:

- این یکی رو منم هستم طهورا، منم از آدم های وراج خوشم نمیاد.

هانیه خانوم اخمی به دخترش کرد، سلما هم به روی خودش نیاورد که منظورِ من و پندار، شخصِ شخیصِ خودش بود. بعد از خوردنِ شام، پندار اول هانیه خانوم و سلما رو به خونشون رسوند، تو مسیرِ برگشت مینو جون گفت:

- طهورا جان، یه موقع از حرفِ سلما ناراحت نشیا، آخه این برادر زاده ی من کمی لوس کرده ی مادر و پدرشه.

تا اومدم جوابِ مینو رو بدم پندار گفت:

- مامان جان، جونِ من فقط یه ذره لوسه؟!

بعد با صدای کلافه گفت:

- این دختره دیگه لوسی رو گذرونده! چیه این قدر دایی مازیار بهش رو می ده؟ اَه اَه دخترم این قدر لوس!

تو دلم کلی خوشحالی کردم، خیالم راحت شده بود که پندار کششی به سلما نداره. پندار از تو آینه نگاهی به من کرد و گفت:

- طهورا، فردا صبح با هم بریم تا بخیه ی سرت رو باز کنن.

باشه ای گفتم و به اطراف نگاه کردم.

****

صبح به همراهِ پندار به همون بیمارستانی که سرم رو بخیه زده بودن رفتیم و توسطِ دکتر بخیه ی سرم کشیده شد. خدا رو شکر جاش معلوم نبود، دکتر گفت برام از نوع زیبایی زده که جاش نمی مونه. بعد از بیرون اومدن از بیمارستان پندار گفت:

- پایه ای تا یه جایی با من بیای؟

- آره بریم، کجا هست حالا؟

- تو فقط بیا!

ای بابا! باز پندار این حرف رو زد، مثل این که تکیه کلامش همینه!

به جاده دقت کردم، داشت می رفت سمتِ بهشت زهرا، وقتی واردِ قطعه ی شهدا شدیم، اشکام سرازیر شد. خانواده ی منم همین جا دفن شده بودن، پندار سرِ قبری نشست. به اسمِ حک شده روی سنگِ قبر خیره موندم، "بهرامِ مقدم"، پس این قبرِ پدرش بود. آروم نشستم و فاتحه ای خوندم و گفتم:

- من نمی دونستم پدرت شهید شده؟

پندار گفت:

- من بیست و یک سالم بود که پدرم شهید شد. تو یکی از عملیات هایی که رفته بود، از طرفِ یکی از اشرار هدف گرفته شد. از اون روز قسم خوردم اون شخص رو پیدا کنم و به سزای عملش برسونم ولی بعدها به این نتیجه رسیدم که امثالی مثلِ من زیاد هستند. خیلی ها هستن که توسط همین افرادِ شرورِ خوک صفت عزادار شدن. حالا هدفم والاتر شده، دیگه دنبالِ انتقامِ شخصی نیستم، دلم می خواد تمومِ افراد شرور مجازات بشن، چه اون هایی که در کُشته شدنِ پدرِ من دخیل بودن و چه اون هایی که نبودن.

به حرفِ پندار فکر می کردم که بلند شد و دستش رو به سمتم دراز کرد. منم دستش رو گرفتم و بلند شدم. می خواستم دستم رو از تو دستش در بیارم که نذاشت و محکم تر از قبل گرفت. با هم به سمتِ مقبره ی خانوادم رفتیم. دوباره اشکام سرازیر شدن، دلم براشون تنگ شده بود. آخ بابای نازم، مادرِ مهربونم، وای طاهای مظلومم! دیگه با صدای بلند شروع کردم به گریه کردن سرم رو گذاشتم روی سنگِ قبر پدرم و بلند باهاش حرف می زدم.

- بابا بلند شو، بلند شو منو ببین. بابا دلم براتون تنگ شده. چرا گذاشتی از ماشین پیاده شم؟ چرا نموندم پیشِ شما؟ بابا تنهام! همتون بی معرفتید، فقط طاها رو بردید. مگه من بچتون نبودم؟ چرا منو تنها گذاشتید؟

از ته دلم گریه می کردم. جوری روی سنگِ قبر خوابیده بودم که انگار می خواستم پدرم رو بغل کنم یا منتظرِ این بودم که دستاش بیرون بیاد و منو داخل بکشونن. 

داشتم با خانوادم حرف می زدم که یه دفعه سایه همه جا رو گرفت و آسمون هم شروع کرد به بارش. مثلِ این که فقط دلِ ما نبود که گرفته بود، اسمونم دلش بارش می خواست! با برخوردِ دونه های بارون روی سنگِ قبرها، سمفونی زیبایی ایجاد شده بود. منم آروم شده بودم، دستِ پندار باعث شد از اون حالت بیرون بیام، آروم شونه هام رو گرفت و بلندم کرد. رو به روی هم ایستاده بودیم، نگاهمون قفلِ هم شده بودن، بارون بود که سر و صورتمون رو نوازش می داد. چشمام رو آروم بستم، می خواستم با تموم وجود بارش بارون رو حس کنم. وقتی چشمام رو باز کردم تو گرمای تنِ پندار غرق بودم. آروم با لحنِ گرم تر از آغوشش گفت:

- چرا می گی تنهایی؟

پندار منو از آغوشش جدا کرد، هر دو دستم رو گرفت و گفت:

- تو تنها نیستی طهورا.

****

با هم، با قدم های آروم حرکت کردیم، دیگه تقریبا نیمه خیس شده بودم. وقتی سوارِ ماشین شدیم پندار ماشین رو به حرکت در آورد. دوباره دستِ منو گرفت. پنجه هاش رو تو پنجه های دستم فرو کرد و به پای خودش ضربه های آرومی می زد. وسط راه بودیم که گفت:

- طهورا، یه سوال خصوصی بپرسم؟

- بپرس.

- تو، تا حالا دوست پسر داشتی یا یه عشق؟

خندیدم و گفتم:

- نه، هیچ وقت.

- چرا نداشتی؟ تو یه دخترِ فوق العاده زیبا هستی!

- خُب چه ربطی داره؟! من تا پانزده سالگی تو حال و هوای بچگیم سیر می کردم، وقتی بچه بودم ازم می پرسیدن دوست داری با کی ازدواج کنی؟ من همش می گفتم فقط با بابام. وقتی بزرگتر شدم دوباره همون سوال رو می پرسیدن و من جوابم تغییر کرده بود، می دونستم نمی تونم با پدرِ خودم ازدواج کنم، به خاطر همین می گفتم نمی خوام هیچ وقت ازدواج کنم.

لبخندی به پندار زدم و گفتم:

- یادش بخیر! بابام همیشه می گفت: «طهورا بالشِ زیرِ سَرمه، به کسی نمی دمش.» هجده سالم بود که از دست دادمشون، دیگه دنیا برام جذابیتی نداشت. به تنها چیزی که فکر می کردم انتقامِ خونِ خانوادم بود. دنبالِ این چیزها هم نبودم.

وقتی صحبت هام تموم شد روم رو کردم سمتِ پندار و گفتم:

- تو چی؟ دوست دختر داشتی؟

پندار خندید و گفت:

- آره، یه بار وقتی هجده سالم بود با دخترِ همسایمون دوست شدم.

منم خندم گرفته بود، گفتم:

- راست می گی؟ اون موقع که تو خیلی فنچ بودی!

پندار که دیگه بلند می خندید گفت:

- خُب تازه پا به سنِ بلوغ گذاشته بودم. رفیقام می اومدن درباره ی دوست دختراشون حرف می زدن، منم کنجکاو بودم ببینم مزه اش چه جوریه؟ خلاصه با دخترِ همسایه دوست شدم. بماند کلی هم می ترسیدیم و با ترس و لرز به هم نامه می دادیم. مثل الانا نبود که تلفن و ایمیلشون رو رد و بدل کنن، اون وقت ها بورس روی نامه نگاری بود.

گفتم:

- پس کلی بهت خوش گذشته؟

پندار خندید و جوابم رو نداد به جاش نفسِ عمیقی کشید و گفت:

- هی جوانی کجایی که یادت بخیر.

متعجب گفتم:

- مگه الان پیری؟

- به نظرت نیستم؟

- معلومه که نه، راستی نگفتی آخرِ ماجرای عشقیتون به کجا رسید؟

پندار دوباره خنده ی آرومی کرد و گفت:

- هیچی، به سه ماه نرسیده به هم زدیم، دختره هم شوهر کرد و رفت.

- اِ راست می گی؟ لابد کلی هم ناراحت شدی. ببینم از عشقش که معتاد نشدی؟

پندار نیم نگاهی به من انداخت و گفت:

- نه بابا، اصلا عین خیالم هم نبود، فقط دوست داشتم تجربش کنم همین. در ضمن معتاد هم نشدم، خیالت راحت.

به ساعت روی دستم نگاه کردم، ساعت حدودِ یک بعد از ظهر بود، به پندار گفتم:

- مرسی که برام وقت گذاشتی و منو به بیمارستان بردی.

پندار که داشت با سرعتِ مجاز رانندگی می کرد به سمتم خم شد و گفت:

- خواهش می شه خانومی، شاید بعدا جبران کنی؟

تا رسیدن به خونه، پندار از دورانِ جوونیاش حرف می زد، از شیطنت هایی که مخصوصِ پسرا بود! وقتی رسیدیم بهم گفت:

- طهورا، من دیگه تو نمیام، باید یه سر به ستاد بزنم، به مینو هم بگو. خداحافظ.

با لبخند گفتم:

- خداحافظ. 

می خواستم واردِ خونه بشم که پندار دوباره صدام زد. به سمتش برگشتم و نگاش کردم. خیلی آروم گفت:

- مراقبِ خودت باش.

و سریع رفت. منم واردِ خونه شدم. هنوز لبخند روی لبام بود که مینو جون منو دید و گفت:

- همیشه به خنده عزیزم.

سریع گفتم:

- سلام، ببخشید متوجه ی شما نشدم.

مینو جون گفت:

- دیر کردید، پس چرا پندار داخل نیومد؟

گفتم:

- می خواست بره ستاد، گفت به شما هم بگم.

به سمتِ اتاقم حرکت کردم و بعد از این که لباسم رو عوض کردم راهیِ آشپزخونه شدم. مینو جون داشت میز رو آماده می کرد، کمی بهش کمک کردم. مینو جون اومد سمتم و به جای زخمم نگاه کرد و گفت:

- طهورا جون، جای زخمت خیلی معلوم نیست، دستِ دکتر درد نکنه.

به مینو جون حرفِ دکتر رو گفتم و توضیح دادم که بخیه ی زیبایی برام زدن. بعد از خوردنِ ناهار مینو جون چون قرص می خورد رفت کمی استراحت کنه. منم راهی اتاق شدم. یکی از کتاب هایی که تو کتابخونه بود رو برداشتم و مشغولِ ورق زدنش شدم، داستان در موردِ خونخوارترین پادشاهِ مصرِ باستان بود. تو کتاب غرق شده بودم که مینو جون صدام زد. شماره ی صفحه ی کتاب رو تو ذهنم ثبت کردم و بستمش. آروم از پله ها پایین رفتم و به مینو جون نگاه کردم و گفتم:

- جانم، کارم داشتین؟

- آره دخترم، دارم می رم منزلِ یکی از دوستام، الان بهم خبر دادن که مریض شده، برم بهش سر بزنم. شاید شب بر نگردم. طهورا جان، شام براتون پختم اگه نیومدم شامِ پندار رو هم بده دخترم.

- چشم مینو جون، انشاا... بلا به دوره، خیالتون راحت باشه.

همون موقع صدای اف افِ خونه بلند شد، مینو جون سریع شالش رو سرش انداخت و گفت:

- آژانسه مادر، من برم دیگه خداحافظ.

- خداحافظ مینو جون.

با رفتنِ مینو جون اول یه سرکی به آشپزخونه کشیدم. درِ ظرفِ روی گاز رو باز کردم. به به! چی می بینم؟ خورشت کرفس! به سمتِ یخچال رفتم، یه دونه از اون سیب های سرخِ آبدار رو برداشتم و گازِ بزرگی ازش زدم و با لذت شروع کردم به خوردن. بعد از کمی بیهوده قدم زدن توی خونه روونه ی حموم شدم و یه دوشِ طولانی گرفتم. از سرِ بیکاری چند دست لباس عوض کردم، آخرین لباسی که تنم کردم یه شلوارکِ جین بود که قدش تا پایینِ زانوم بود. با تاپ دوبنده ی رکابی آبی، موهامم به همون صورت دورم پخش کردم، می دونستم الان کسی خونه نیست پس با خیالی آسوده رفتم پایین. زیرِ کتری رو روشن کردم تا جوش اومدنِ آب رفتم تی وی رو روشن کردم. کانال ها رو بالا و پایین کردم تا رسیدم به فیلمی که معلوم بود خنده داره، اولش با بی میلی به فیلم نگاه کردم ولی یه ربع بعد تو فیلم غرق شده بودم و با صدای بلندی می خندیدم. یاد کتری در حالِ جوش افتادم، احتمال دادم تا الان هر چی آب توش بوده تبخیر شده و رفته هوا! سریع رفتم سمتِ آشپزخونه، زیرِ کتری رو کم کردم و چای دم کردم، ولی تمومِ حواسم به فیلم بود. یه لحظه صدای بسته شدنِ در رو شنیدم، از پنجره ی آشپزخونه حیاط رو دیدم ولی خبری نبود، بی خیالِ صدا شدم. یه لیوانِ بزرگ برداشتم و برای خودم چای ریختم. همراهِ قندون گذاشتم تو سینی و به سمتِ نشیمن حرکت کردم. هنوز از درِ آشپزخونه خارج نشده بودم که با چیزی برخورد کردم. سینی به سمتم برگشت و جیغم به هوا رفت و بلند گفتم:

- سوختم، سوختم، آی.

سینی چایی رو همون جا انداختم. روی شکمم احساسِ سوزش می کردم، چشمام رو نیمه باز

کردم ببینم با چی برخورد کردم، پندار بود. دستاش رو دیدم که سرِ یک ثانیه لباسِ منو گرفت و از روی شکمم جداش کرد ولی من این قدر حسِ سوزش داشتم که نمی دونستم داره چی کار می کنه؟! پندار دستِ منو گرفت و به سمتِ آشپزخونه برد، تکیه ام داد به کابینت و خودش سریع از تو یخچال ظرفِ ماست رو در آورد. دستش رو توی ظرفِ ماست کرد و گذاشت روی شکمم. از سردیِ ماست حس خوبی بهم دست داد. پندار چند بار این کار رو تکرار کرد. دیگه از سوزشِ اولیه ی شکمم کم شده بود. تازه می تونستم بفهمم دور و اطرافم چه خبره؟ خاک عالم تو سرم! دست ماستیش هنوز روی شکمم بود! مثلِ آدم های گیج، داشتم پندا رو نگاه می کردم، اونم دستش روی شکمم بود ولی نگاش تو چشمام. آب دهنم رو قورت دادم. داغیِ دستِ پندار از داغیِ شکمِ سوخته شده ی من بیشتر بود. پندار یه حالتی شده بود، سفیدی چشماش به سرخی می زد. هر دو قفسه ی سینمون به شدت بالا و پایین می رفت، دست پندار هنوز رو شکمم بود. حس کردم دستش داره روی شکمم حرکت می کنه، اون یکی دستشم دورم انداخت. من هنوز گیج نگاش می کردم. پندار منو تو آغوشش گرفت و محکم فشار داد، مثلِ کسانی که بعد از مدت ها عزیزشون رو می بینن. من هنوزم گیجِ حرکت پندار بودم و سکوت کرده بودم. به کل تو اون لحظه سوختگیِ شکمم رو از یاد برده بودم. سرم رو کمی بالا گرفتم و زل زدم تو چشمای مهربون شده اش. پندار، آروم گونه ام رو بوسید. حرکتِ دستاش رو روی کمر و بازوم حس می کردم. یه آن به من نهیب زده شد: «طهورا! چی کار می کنی؟ چرا اجازه می دی این جوری باهات رفتار کنه؟

سریع با دستام به سینه ی پندار فشار آوردم ولی مگه ول کن بود، هنوز منو محکم تو آغوشش گرفته بود. فشارِ دستام رو بیشتر کردم. پندار فاصله گرفت، بهش نگاه نکردم، تنها کاری که اون لحظه به نظرم درست اومد، فرار کردن از اون موقعیت بود. به سمتِ اتاق دویدم، وقتی وارد شدم سریع در رو قفل کردم و روی تخت نشستم.

هنوزم نفس نفس می زدم. خدایا! داشتم چه غلطی می کردم؟ چشمام رو بستم، همون طور که نشسته بودم افتادم روی تخت. تمام صحنه های آشپزخونه جلوی چشمام اومدن، نمی دونم چرا ولی با این که می دونستم گناه کردم روی لبام لبخند اومد. اولین تجربه ی بوسه ام بود. می شه گفت یه حسِ خاص بود، با هیچ چیزی نمی شه اون حسِ بوسه رو توصیف کرد. حسی بود واسه ی خودش! آروم مثل دیوونه ها خندیدم، یادِ بوسه ی پندار که می افتادم بدنم گُر می گرفت. دستم رو آروم روی شکمم گذاشتم. دیگه نمی سوختم. دستم به ماستِ خشک شده ی روی شکمم می خورد. دوباره خندیدم، شکمم ماستی شده بود. آروم از روی تخت بلند شدم. حالا از شرِ این ماست ها چه طوری راحت بشم؟! می خواستم از کمد یه لباس بردارم. به خودم گفتم: «اصلا به من نیومده بخوام از این جور لباس ها تنم کنم.» داشتم یه بلوز بر می داشتم که صدای تقه خوردن به در رو شنیدم، از خجالتم جواب ندادم. صدای پندار رو شنیدم که گفت:

- طهورا، منو ببخش، دستِ خودم نبود. خواهش می کنم منو ببخش.

آروم آروم به سمتِ در رفتم و ایستادم. می خواستم صداش رو بهتر بشنوم. پندار ادامه داد:

- برات پمادِ آلفا گرفتم، می ذارم پشتِ در، منم دارم می رم بیرون، بیا برو شکمت رو بشور. شب دیر میام.

قدم های پندار که از پله ها سرازیر می شد رو شنیدم. سریع پریدم پشتِ پنجره، دیدم که از درِ حیاط بیرون رفت. بمیرم براش، حتی یه چایم نخورد. آخی، حتما کلی خسته شده.

سریع همون جور با بالا تنه ی لخت پریدم تو سرویس، حوصله ی دوش گرفتنِ مجدد رو نداشتم، مگه قورباغه بودم بازم برم دوش بگیرم! با دست شکمم رو تمیز کردم، می خواستم واردِ اتاق بشم و بلوزم رو تنم کنم که کنارِ در یه پماد دیدم، برش داشتم. از مهربونیِ پندار دلم لرزید. دوباره یادِ بوسه اش افتادم، درسته گناه کردم ولی لذتی که بردم گناه کاریم رو کم رنگ کرده بود، تو دلم استغفاری کردم و گفتم:

- خدا جون ببخش، ولی خدا جونم حالا دیگه این یکی رو از پرونده ی سیاهِ گناهام فاکتور بگیر. الهی فدات شم خدا جونم.

پماد رو آروم مالیدم روی شکمم، چند برگ دستمال کاغذی روی شکمم گذاشتم، نمی خواستم لباسم پمادی بشه. ساعتِ نُه شب بود و از پندار خبری نشد. منم اصلا میلی به غذا خوردن نداشتم، روی تخت دراز کشیدم و خوابیدم.

با صدای تق و توقی از پایین چشمام رو باز کردم. کورمال کورمال به ساعت روی دیوار نگاه کردم. اوه! ساعت هفت بود. آروم از روی تخت بلند شدم. بنا به عادتِ دیرینه سریع روی تختم رو آنکارد کردم، لباسامم خوب بود، چون همون دیشب هم بلوزم و هم شلوارم رو عوض کردم. دست و روم رو آب زدم و با هدفِ رفتن به آشپزخونه از پله ها پایین رفتم. صدای تق و توق از آشپزخونه می اومد. وقتی وارد شدم مینو جون رو دیدم که داره از کابینت ها چند تا ظرف بیرون میاره.

- سلام مینو جون، کی اومدید؟

مینو جون برگشت به سمتم و با لبخند گفت:

- سلام عزیزم، نیم ساعتی هست برگشتم.

می خواستم بگم این ظرفا رو برای چی بیرون آوردید که با صدای "سلام" پندار لال شدم. مینو جون جوابِ پندار رو هم داد و به ما دو نفر گفت:

- بشینید براتون چای بریزم.

من تا اون لحظه به پندار اصلا نگاه نکرده بودم. مینو چایِ هر کی رو جلوش روی میز گذاشت و گفت:

- چرا دیشب شام نخوردید؟

با حرفِ مینو جون، سریع نگام چرخید به چشمای پندار، اونم داشت منو نگاه می کرد، البته با یه لبخندِ محو شده روی لباش. آب دهنم رو قورت دادم، پندار که هنوزم منو نگاه می کرد گفت:

- من که عصرش یه چیزِ خوشمزه خوردم و سیر شدم.

نگاهش رو سُر داد روی لب هام و ادامه داد:

- طهورا رو نمی دونم، شاید اونم یه چیزِ خوشمزه خورده باشه؟

متعجب به پندار نگاه کردم. این چه قدر بی حیا شده بود! پندار علاوه بر لبخندِ محو روی صورتش چشماش هم می خندید. چرخیدنِ مینو جون به سمتِ ما باعث شد هر دو نگاه از همدیگه بگیریم. مینو گفت:

- وا! خُب چه چیز خوشمزه ای خوردید، من براتون خورشت کرفس گذاشتم! طهورا جان خورشت کرفس دوست نداری؟

- چرا مینو جون، آخه منم کمی میوه خورده بودم، دیگه اشتهایی برای خوردنِ غذا نداشتم.

گفتم شاید مینو جون از این که غذاش رو نخوردم ناراحت بشه، به خاطرِ همین ادامه دادم:

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

- ولی خُب ناهار، این خورشت کرفس رو می خوریم.

بعد از صبحونه کمی در جمع آوری وسایلِ روی میز به مینو جون کمک کردم. مینو جون گفت:

- طهورا، من فردا یه دوره دارم، از دوستای قدیمی هستن، اگه لباسِ مناسب با خودت نیاوردی با پندار برو یه چیزی بخر. این قدر ازت واسه ی دوستام تعریف کردم، همشون مشتاقن ببیننت!

آروم گفتم:

- چشم، می رم یه چیزی می خرم.

مینو جون از همون آشپزخونه پندار رو صدا زد. بعد از چند ثانیه خودش پیداش شد و گفت:

- جانم مینو، کارم داری؟

- آره پسرم، طهورا رو ببر همون جایی که خودم خرید می کنم، فردا یه مهمونیِ عصرونه دارم، ببرش خرید کنه.

- باشه مامان جان، فقط دو ساعتی به من فرصت بدید تا برم و برگردم.

آروم رو به پندار گفتم:

- نیازی نیست، شما به کارت برس. من خودم می رم یه چیزی می گیرم و بر می گردم.

پندار گفت:

- اختیار داری طهورا خانوم، من واسه ی امرِ مینو جون همیشه مطیعم! فقط دو ساعتی مهلت بدید برم و برگردم.

مینو جون گفت:

- پس مادر، زودتر برو به کارت برس و برگرد.

پندار چشمی گفت و از آشپزخونه خارج شد. مینو جون داشت از تک تک دوستایی که قرار بود فردا بیان حرف می زد و خصوصیاتِ هر کدومشون رو می گفت، منم داشتم سیب زمینی های آب پز شده رو پوست می گرفتم. مینو می خواست واسه ی فردا سالاد الویه با یه جور غذای ایتالیای به نام پانکوی درست کنه، مثل همون مرغ سوخاری خودمون بود ولی به سبکِ رژیمی.

می گفت بیشترِ دوستاش به خاطرِ رژیم درمانی که دارن باید از غذاهای سالم استفاده کنن. تا وقتی که پندار بیاد، مشغول کمک کردن به مینو جون بودم. بعد از ناهار مینو به ما گفت بریم واسه ی خرید. سوارِ ماشین پندار شده بودم، نمی دونم چرا معذب بودم؟! اونم زیاد حرف نمی زد! جلوی یه تابلوی مزون، پندار ماشین رو خاموش کرد و گفت:

- پیاده شو، همین جاست.

آروم از ماشین پیاده شدم و به تابلو نگاه کردم. نوشته شده بود "مزون تو" این آخه اسم بود؟ صدای پندار رو شنیدم که گفت:

- چرا خشکت زده؟ بیا بریم بالا دیگه!

از پله ها آروم بالا رفتیم و جلوی یه در شیشه ای ایستادیم. خودِ پندار زنگی که کنارِ اون درِ شیشه ای بزرگ بود رو زد. یه خانوم با لبخند اومد و در رو برای ما باز کرد و شروع کرد به سلام و علیک با پندار. به زنه خوب نگاه کردم، می خورد پنجاه و اندی ساله باشه، یه سلامِ خالی دادم، اون خانوم که پندار خانوم حکیمی صداش زد به من گفت:

- مینو صبح به من زنگ زد. عزیزم، بیا بریم ببینم چی واسه ی سن و سالِ شما مناسبه. 

و دستش رو پشتِ کمرم گذاشت و منو با خودش به یه اتاق برد. تو اتاق پُر بود از رگال هایی که لباس روشون آویزون شده بود. چند نمونه رو برام آورد، واسه ی هر کدوم یه کتاب توضیحات می داد! از تموم اون لباس ها، یه لباس به رنگِ ارغوانی نظرم رو جلب کرد. همون رو نشونِ خانوم حکیمی دادم و گفتم:

- به نظرتون اون ارغوانیه چه طوره؟

خانوم حکیمی لبخندِ پُر رنگی زد و گفت:

- عالیه! مناسبِ مهمونی عصرم هست، رنگشم که به پوستت می خوره، فقط پرو کن ببینم تن خورش چه جوریه؟!

همراهِ لباس واردِ یه اتاق نسبتا کوچیکی شدم و لباس رو تنم کردم، یه پیراهنِ آستین حلقه ای بود با یقه ی بسته، از بالای سینه و دور حلقه ی آستین همه از جنس حریر بودن. خودِ لباس هم از یه پارچه ی فوق العاده لطیف بود. قدِ لباس تا روی زانوم می رسید، سمت یکی از سر شونه هام گلی بود از مخلوطِ حریر و پارچه ی اصلی پیراهن. از کمر به پایین حالتِ نیمه فون می شد، ساده بود ولی بی نهایت زیبا با دوختِ عالی. به مارکِ لباس نگاه کردم، مال یه برندِ بنامِ ایتالیایی بود. خوبیِ لباس این بود که از پهلو زیپ می خورد و برای پوشیدنش احتیاج به کمکِ کسی نبود. خانوم حکیمی در زد و واردِ اتاق شد. کمی دورم چرخید و گفت:

- عالیه عزیزم، خیلی روی تنت قشنگ نشسته.

بعد هم خارج شد و با یه تلِ پهنِ ارغوانی به سمتم اومد. خودش موهام رو از تو کش بیرون آورد و تل رو، روی موهام گذاشت. کف دو دستش رو به هم کوبید و گفت:

- خوش به حالت چقدر استایل خوبی داری!

صدای تلفن از سالن به گوش رسید خانوم حکیمی گفت:

- الان بر می گردم، برم تلفن رو جواب بدم بیام.

با خارج شدنِ خانوم حکیمی، کمی چرخ زدم، منی که هیچ وقت اهلِ پوشیدنِ پیراهن نبودم حالا ... اومدم از تو آینه خودم رو ببینم که چهره ی خندونِ پندار رو دیدم. به سرعت برگشتم سمتش. پندار در حالی که دست به سینه ایستاده بود، زل زده بود به من. کمی جلوتر اومد ولی ترسیدم و پیشِ خودم گفتم: «نکنه باز هوسِ بوسیدنِ منو کنه؟! وای آبروم می ره!»

بنابراین سریع گفتم:

- می ... می شه ... بری بیرون!

پندار یه لنگه از ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

- چرا برم بیرون؟

تو همون لحظه خانوم حکیمی هم واردِ اتاق شد و گفت:

- الحق مینو حق داشت که این قدر از این دختر می گفت، واقعا تعریفیه!

خانوم حکیمی ادامه داد:

- اسمت طهوراست دیگه؟ وای چه قدر نازی! چه قد و هیکلی هم داری!

آروم سرم رو به نشونه ی تشکر تکون دادم. خانوم حکیمی گفت:

- چند سالته طهورا جون؟ ازدواج کردی؟

- بیست و یک سالمه خانوم حکیمی، هنوز مجردم.

این خانوم حکیمی هم ول کنِ ماجرا نبود، چون پرسید:

- قصد ازدواج داری؟

نمی دونم چرا ولی با این حرفِ خانوم حکیمی نگاهم رفت سمتِ پندار. پندار چیزی نمی گفت و فقط منو نگاه می کرد ولی از دستِ مشت شده اش فهمیدم اونم از این همه سوال و جوابِ خانوم حکیمی کلافه شده. جواب خانوم حکیمی رو ندادم، فقط به یه لبخند اکتفا کردم. خانوم حکیمی خطاب به پندار گفت:

- آقای مقدم، براتون قهوه حاضر کردم، تا شما قهوتون رو میل می کنید منم خدمت می رسم.

با زدنِ این حرف، پندار از اتاق خارج شد ولی قبلش گفت:

- متشکرم، ولی میلی به خوردنِ قهوه ندارم.

با کمکِ خانوم حکیمی لباس رو در آوردم و تو کاورش گذاشتیم. هر چند، اصلا نیاز به حضورِ خانوم حکیمی نداشتم ولی خُب روم نشد بگم از اتاق بیرون بره! خانوم حکیمی لباس رو از من گرفت و زودتر از من از اتاق بیرون رفت، منم مانتوم رو تنم کردم و شالم رو روی سرم انداختم و رفتم پیشِ پندار. از همون مزون، یه جفت کفشِ پاشنه بلند هم خریدیم. بعد هم با صدایی که به خوبی به گوشِ خانوم حکیمی برسه خطاب به من گفت:

- عزیزم، چیزِ دیگه ای هم می خوای؟

خانوم حکیمی متعجب به من و پندار نگاه می کرد، الان وقتِ سوتی دادن نبود، به خاطرِ همین لبخندی زدم و گفتم:

- نه دیگه.

از مزون بیرون اومدیم و به سمتِ خونه راهی شدیم. من سکوت کرده بودم ولی پندار هی غر غر می کرد و از فضولیِ خانوم حکیمی شاکی شده بود. وقتی جلوی در رسیدم سریع از پندار تشکر کردم، می خواستم درِ ماشین رو باز کنم که دستِ پندار نذاشت. نگاهی به دستش کردم که روی پام گذاشته بود، خیلی آروم گفت:

- خیلی بهت می اومد طهورا.

به چشماش نگاه کردم، یه آن لبخند روی لباش اومد و گفت: 

- راستی، نگفته بودی لبای من طعمِ میوه می دن!

با دهنِ باز نگاش کردم، تنها کاری که کردم آروم گفتم:

- بی حیا!

و سریع از ماشین پیاده شدم، در ماشینم نبستم. صدای خنده ی بلندِ پندار رو از پشتِ سرم می شنیدم.

****

روزِ مهمونیِ مینو جون هم رسید، تا ساعتِ چهار بکوب سر پا بودم. دلم یه ساعت خوابیدن می خواست ولی به خواسته ی مینو جون رفتم که خودم رو برای مهمونی آماده کنم. قبل از آماده شدن یه ربع روی تخت ولو شدم و چشمام رو بستم. واقعا چشمام نیاز به استراحت داشتن، آروم و بی حوصله از روی تخت پایین اومدم و به سمتِ حموم رفتم و یه دوش گرفتم تا خستگی از تنم بیرون بره. با حوله ی تن پوشم لای درِ حموم رو باز کردم، می ترسیدم پندار تو راهرو باشه، هر چند گفته بود امشب تا دیر وقت خونه نمیاد، دیشبم وقتی اومد دیگه از اون شادابی که صبح داشت خبری نبود، انگار خبرِ بدی بهش رسیده بود. هر چه قدر مینو جون سعی کرد از زیرِ زبونش حرف بکشه موفق نشد. با این حال احتیاط کردم و قبل از خروج از حموم یه سرکی کشیدم ولی کسی تو راهرو نبود. سریع واردِ اتاقم شدم. موهام رو خشک کردم و لباسی که دیروز با پندار خریده بودم رو تنم کردم. موهام رو همون طور باز گذاشتم. خوبی موهای مجعد این بود که خودش مدل دار بود، دیگه نیازی به بیگودی و این وسایل نداشت، تلی که خانوم حکیمی با لباس بهم داده بود رو زدم. جلوی آینه ی میزِ آرایش ایستادم و یه چرخی زدم، بهم می اومد. کفشام رو از جعبه اش بیرون کشیدم و پام کردم. نیازی نبود لختیِ پاهام رو پنهان کنم چون جمع زنونه بود، تنها آرایشم کمی رژِ صورتیِ براق بود، وقتی از مناسب بودنِ تیپ و چهره ام خیالم راحت شد با قدم های آروم به سمتِ سالن حرکت کردم. مینو جون رو دیدم، اونم حاضر و آماده بود، یه کت و دامن به رنگِ سورمه ای تنش کرده بود که خیلی مناسبِ سن و سالش بود و یه سنجاق سینه، شبیه به طاووس روی یقه ی کتش زده بود که از همون دور سنگ های قیمتیش چشمِ آدم رو نوازش می داد. مینو جون داشت گل های طبیعی ای که صبح با هم رفته بودیم و خریده بودیم رو، تو گلدون ها می ذاشت. تا صدایِ کفش منو شنید به سمتم برگشت و گفت: 

- وای طهورا چه قدر ملوس شدی!

- ممنون مینو جون، شما هم خیلی برازنده شدید!

مینو جون به سمتم اومد و گونه ام رو بوسید و گفت:

- چه قدر دوست داشتم یه دختر داشتم ولی خُب تو هم جای دخترِ من فرقی نداره.

از محبتِ مینو جون چشمام تر شد ولی نذاشتم اشکی بریزه. منم مینو رو بوسیدم و گفتم:

- ممنون مینو جون، منم شما رو خیلی دوست دارم، خیلی بهتون عادت کردم.

با صدای آیفون، هر دو از اون حالت بیرون اومدیم. خودِ مینو جون دکمه ی آیفون رو زد و در رو باز کرد. صدای زیادی که همراه با خنده بود تو حیاط پیچید. من هنوز کنارِ پله ها ایستاده بودم، وقتی مهمون ها اومدن، مینو جون به من اشاره کرد که نزدیکش برم. رو به همه با صدای بلندی گفت:

- اینم دخترِ قشنگم طهورا.

یه سلام به جمعِ بیست یا بیست و پنج نفرشون دادم. مینو جون تک تک خانوم ها رو به من معرفی کرد و من با همشون دست دادم. دو تا دختر بینِ جمع بودن که معلوم بود به همراهِ مادرشون به مهمونی اومدن. وقتی نشستن، من و مینو جون ازشون پذیرایی کردیم، موقعِ پذیرایی، چند تا از خانوم ها از هیکل و صورتِ من تعریف می کردن. یکی از خانوم ها خطاب به مینو جون گفت:

- مینو، این دخترِ خوشگل رو کجا قایم کرده بودی؟! ماشاا... عجب بر و رویی هم داره! چه قدر خوش هیکله!

یکی دیگه از خانوم ها گفت:

- سیما، از دستِ تو قایمش کرده بود، یادته در به در دنبالِ یه دخترِ چشم رنگی واسه ی پدرامت می گشتی؟!

مینو جون گفت:

- طهورا دو هفته ای هست افتخار داده و مهمونِ من شده.

آروم از مینو تشکر کردم و رفتم روی یکی از مبل های سه نفره که خالی بود نشستم. سیما خانوم یه نگاهِ خریدارانه به من انداخت و گفت:

- من هنوزم دارم دنبالِ یه دخترِ همه چی تموم می گردم، مگه می ذارم پدرامم هر کی رو خواست دستش رو بگیره و به عنوانِ عروس واردِ خانوادم کنه.

بحث در موردِ این موضوع بین خانوم ها همه گیر شد و هر کی یه نظری می داد، یکی موافقِ حرفِ سیما خانوم بود، یکی دیگه شدیدا مخالف! یکی از مخالف های حرفِ سیما خانوم، مینو جون بود که می گفت دختر و پسر باید از هم خوششون بیاد، چون قراره اون ها با هم زندگی کنن، هر چند مهمه که دختر نجیب و خانواده دار باشه. منم آروم نشسته بودم و صحبت های جمع رو می شنیدم، برام جالب شده بود بدونم طرزِ تفکرشون به چه شکلیه. سیما خیلی تو نخِ من رفته بود، جوری که از نگاه های گاه و بی گاهش کلافه شده بودم. داشتم نظرِ یکی از اون خانوم ها رو می شنیدم که اون دو تا دختر بلند شدن و به سمتِ من اومدن و کنارم نشستن. یکی از اون ها گفت:

- من طلا هستم.

و اشاره به دوستش کرد و گفت:

- اینم نیلوفره، ولی ما نیلو صداش می زنیم.

لبخند زدم و گفتم:

- منم که مینو جون معرفی کرد.

طلا گفت:

- چند سالته طهورا؟

- بیست و یک سال.

- آخی! اصلا بهت نمی خوره، من گفتم زیاد داشته باشی هجده سالته.

- شماها چی؟ چند سالتونه؟

طلا گفت:

- من بیست و هشت سالمه، مخابرات خوندم.

نیلو هم گفت:

- منم بیست و پنج سالمه، دانشجوی زبانم.

مشغولِ گفتگو بودیم که نیلو گفت:

- طهورا، یه سوال بپرسم؟

- پس تا الان چی کار می کردی؟

هر سه نفرمون خندیدیم. مینو خیلی جدی گفت:

- شنیدم پسرِ خانوم مقدم خیلی جدیه، البته یه بارم دیدمش تو لحظه ی اول ازش ترسیدم.

با حرفِ نیلو، طلا با دست زد به کتفش و گفت:

- دیوونه! داری جلوی فامیلِ خانوم مقدم از پسرش بدگویی می کنی!

لبخند زدم و گفتم:

- نترس نمی رم چغلیتون رو کنم ولی خُب پندار در کل آدم جدی ای هستش.

نیلو گفت:

- سختت نیست باهاش زندگی می کنی؟

چشمام رو گشاد کردم و گفتم:

- مگه من تنها باهاش زندگی می کنم؟! در ضمن، اون صبحِ زود می ره، نصفه شب بر می گرده، زیاد نمی بینمش.

مسیرِ حرف رو از سمتِ خودم به سمتِ دیگه ای سوق دادم، دوست نداشتم تو برخوردِ اول بهشون خیلی اطلاعات بدم. می ترسیدم از خانوادم بپرسن! صحبت ها به درس و دانشگاهی که من هرگز رنگش رو هم ندیده بودم کشیده شد. یه لحظه متوجه ی سیما خانوم شدم که داشت به من نگاه می کرد و با مینو جون حرف می زد، دلم می گفت داره در موردِ من حرف می زنه، این قدر این نگاهش به من تابلو بود که طلا گفت:

- طهورا، گمون کنم سیما جون چشمش تو رو گرفته!

نگاهم رو به طلا دادم و گفتم:

- چه طور؟

- آخه بد جور زیرِ نظرت گرفته، الانم که داره تمومِ اطلاعاتت رو از خانومِ مقدم بیرون می کشه.

بعد هم طلا ادامه داد:

- یک سالی می شه در به در دنبالِ یه دخترِ چشم رنگیِ خُب و خوشگل واسه ی پسرش می گرده، البته پدرام خودش پسرِ بدی نیستا ولی مادره از اوناست که تو تمومِ کارای پسرش دخالت می کنه.

نیلو گفت:

- آره طهورا، طلا راست می گه. من پدرام رو خوب می شناسم، مهندسِ صنایعه، یه شرکتِ بزرگم داره ولی خُب متاسفانه زیادی گوش به فرمانِ مادرشه.

با بی خیال گفتم:

- دوستان ممنون که منو در جریان گذاشتید ولی از کجا معلوم نظرش روی من باشه؟

طلا و نیلو همزمان گفتن:

- طهورا!

چشام رو گرد کردم و گفتم:

- ترسیدم بابا! این چه وضعِ صدا زدنه!

نیلو گفت:

- ما رو گرفتی؟! نمی بینی چه قدر ضایع داره نگات می کنه و با خانومِ مقدم پچ پچ می کنه؟!

شونه هام رو از سرِ بی قیدی بالا انداختم و گفتم:

- پچ پچ کنه، به ما چه؟

بعد هم از هر دو نفرشون پرسیدم:

- شماها چرا تا الان مجرد موندین؟

نیلو گفت:

- من که هنوز درسم تموم نشده.

طلا هم خندید و گفت:

- منم که تکلیفم تا آخرِ ماه روشن می شه.

نیلو خندید و گفت:

- راست می گی طلا؟ بالاخره پدرت موافقت کرد؟

طلا گفت:

- آره، این قدر مخش رو خوردم تا رضایت داد علی و خانوادش به خواستگاریم بیان.

من که از موضوعِ این علی چیزی دستگیرم نشد، گفتم:

- علی کیه؟

طلا جریانِ دوستی خودش و علی رو برام با جزییاتش تعریف کرد. از قرارِ معلوم علی و طلا هر دو توی یه دانشگاه بودن و همون جا به هم دلبسته می شن ولی چون علی از نظرِ طبقاتی از طلا پایین تر بود، پدرِ طلا با ازدواجشون موافق نبوده و با مخ زنی هایی که طلا انجام داده، تونسته نظرِ پدرش رو برگردونه و موافقتِ پدرش رو بگیره. همزمان با تموم شدنِ حرف های طلا، مینو جون از من و دخترها خواست تا با کمکِ هم میزِ عصرونه که دیگه تبدیل به شام شده بود رو بچینیم.

هر سه به سمتِ آشپزخونه رفتیم و غذاها و دسرهایی که مینو جون با سلیقه تو ظرف ها چیده بود رو به سمتِ میز بردیم، بعد از صرفِ شام، ساعت حدودِ ده شب بود که مهمونی رسما تموم شد. با طلا و نیلو که حالا با هم صمیمی تر شده بودیم شماره تلفن هامون رو رد و بدل کردیم. موقع رفتن، سیما خانوم خیلی ناغافل منو بغل کرد و بوسید. همون لحظه نگاهم به طلا و نیلو خورد که زیر زیرکی می خندیدن. منم خندم گرفته بود، مثلِ این که به قول طلا و نیلو بد جور به دلِ سیما خانوم نشسته بودم. بعد از رفتنِ مهمون ها با کمکِ مینو جون خونه رو تمیز کردیم، شکر خدا ماشین ظرفشویی بود و نیازی نبود اون همه ظرف رو با دست بشوریم. خسته و کوفته روی مبل نشسته بودم، مینو جون هم خسته شده بود، این رو می شد از حالتِ چشمای نیمه بسته اش و دست و پایی که می مالید حدس زد. مینو به من گفت:

- آخیش این مهمونی هم از سرم وا شد ولی خیلی خسته شدیم، دستت درد نکنه طهورا جون، خیلی زحمت کشیدی.

- این چه حرفیه مینو جون، وظیفه ام بود!

- نه عزیزم، وظیفه نبود، محبتت بود. برو بخواب، پندار هم معلوم نیست کی پیداش بشه! موبایلشم که جواب نمی ده!

آروم از روی مبل بلند شدم و با یه شب بخیر راهیِ طبقه ی بالا شدم. اولین کاری که وقتی واردِ اتاقم شدم کردم، در آوردنِ اون کفش های پاشنه بلند از پام بود. کفِ پاهام رو روی پارکت گذاشتم. آخی! هیچی مثلِ جای صاف به پاهام حال نمی ده. لباسم رو از تنم در آوردم و با یه بلوز و شلوارکِ نخیِ خنک پریدم روی تخت، به شماره ی دو نرسیده خوابم برد.

صبح که از خواب بیدار شدم تا در رو باز کردم رخ به رخِ پندار شدم. زود سلام دادم، اونم جوابِ سلامِ منو همراه با لبخند داد. به سمتِ سرویس حرکت کردم تا دست و روم رو آب بزنم هنوز خستگیِ دیشب رو تو تنم حس می کردم. وقتی واردِ آشپزخونه شدم مینو جون مشغولِ آماده کردنِ صبحانه بود، آروم سلام دادم. مینو جون گفت:

- از چشمات معلومه سیر خواب نشدی؟ بازم می خوابیدی طهورا جون!

- وای نه دیگه مینو جون، خواب بسه، یه کم دیگه می خوابیدم چشمام پف پفی می شد.

مینو جون خندید، همزمان پندار هم سر و کله اش پیدا شد و اومد و رو به روی من نشست. خطاب به مادرش گفت:

- مینو دیشب چه طور بود؟

- خوب بود پندار جان، همشون اومده بودن سیما خانوم هم بود.

پندار با پوزخند گفت:

- هنوز این سیما خانوم عروسِ رویاییش رو پیدا نکرده؟

مینو جون خندید و نیم نگاهی به من انداخت و گفت:

- فکر کنم پیدا کرده!

به پندار نگاه کردم. این چرا یهو اخماش این قدر تو هم رفت و برزخی شد؟! 

پندار با همون اخم و لحنِ جدی گفت:

- حالا دختره کی هست؟

مینو جواب داد:

- غریبه نیست، البته هنوز که حرفی نزده ولی مثلِ این که اون دختر خیلی به دلِ سیما نشسته.

پندار ادامه ی حرفِ مادرش رو قطع کرد و با اخم گفت:

- مینو، شاید امشب خونه نیام، گفتم که نگران نشی.

بعد از خوردنِ صبحانه که همراه با اخم و تخمِ پندار بود، مینو جون گفت:

- تا یادم نرفته هفته ی بعد خونه ی سیما جشنه، سیما گفت حتما تو هم بیای، دخترش داره از فرانسه بر می گرده.

پندار خیلی جدی گفت:

- من که نمیام، شما برو بهت خوش بگذره.

مینو چیزی نگفت و تو سکوت پسرش رو نگاه می کرد. پندار هم سریع آماده شد و با یه خداحافظی از من و مادرش از خونه بیرون زد. با رفتنِ پندار، من و مینو کمی حرف زدیم. تا اون موقع نمی دونستم مینو جون جزء خیرینِ حمایت از بچه های بی سرپرسته. مینو خیلی از بچه های بی سرپرست حرف زد. امروزم قرار بود بره موسسه. تا ناهار خودم رو درگیرِ آشپزی با مینو کردم. یه جورای انگار دیگه به این فرم زندگی خو گرفته بودم، کمتر از قبل حوصله ام سر می رفت ولی هنوزم بی صبرانه منتظر بودم تا زمانِ دقیقِ عملیات به من گفته بشه. 

بعد از ناهار، مینو به سمتِ موسسه ی خیریه رفت و گفت تا غروبم نمیاد. می خواستم خونه ی عمه زنگ بزنم ولی می دونستم اونا هنوز از سفرِ حج برنگشتم. حوصله ی اون یکی عمه هام رو هم نداشتم، پس شماره ی امیر رو گرفتم. نمی دونستم از ماموریتِ خاش برگشته یا نه؟! با جواب دادنِ امیر لبخند روی لبام جاری شد و گفتم: 

- سلام بر پسر عمه ی بی وفام سرگرد امیر یزدی.

- طهورا، تو هستی؟

- بله، خودِ خودمم. حالت چه طوره امیر؟

- من بد نیستم، تازه دیروز از خاش برگشتم، تو چی کار می کنی؟ خوبی؟

- آره، منم خوبم مرسی. امیر، از عمه اینا خبر نداری؟ نمی دونی کی میان؟

- چرا، اتفاقا بابا بهم زنگ زد ولی خُب زیارتشون یک ماهه ست. تا ده روز دیگه می رسن.

با امیر در حالِ حرف زدن بودیم که امیر با صدای آرومی گفت:

- طهورا، اون جا راحتی؟

- آره بابا، این قدر مینو جون ناز و خوبه خدا می دونه.

- طهورا، باور کن اگه ماموریت نرفته بودم نمی ذاشتم بری خونه ی سرهنگ مقدم، خودم مراقبت بودم ولی من تهران نبودم که بهم خبر دادن چه اتفاقی برات افتاده.

نفسِ بلندی کشیدم و گفتم:

- می دونم امیر، ممنون از لطف و محبتی که داری. این جا بهم سخت نمی گذره.

دوباره ادامه دادم: 

- راستی امیر، خبرِ جدیدی نداری؟ من از وقتی اومدم این جا از همه جا بی خبرم!

امیر متعجب گفت:

- مگه نمی دونی طهورا؟!

گفتم:

- چی رو؟

- دار و دسته ی اسفندیار رو با شاهین یه جا گرفتن.

شاهین سومین هدفِ من بود. با صدای اوج گرفته گفتم:

- چی می گی امیر؟

امیر با طعنه گفت:

- مگه آقا پندارتون بهت نگفته؟

من که شوکِ شدیدی از خبری که شنیده بودم بهم دست داده بود با خشم نالیدم:

- تو رو به روحِ طاها، امیر درست حرف بزن ببینم چی شده؟ مگه قرار نبود منم تو عملیات باشم؟

امیر سکوت کرده بود و چیزی نمی گفت. با فریاد گفتم:

- امیر، مگه با تو نیستم؟!

امیر خیلی آروم گفت:

- داد نزن طهورا خانوم، شنیدم چی گفتی.

- پس جانِ مادرت حرف بزن.

امیر تو گوشی پُفی کرد و گفت:

- تا اون جایی که اطلاع دارم، سرهنگ مقدم از حاجی خواسته بود تو، توی عملیات نباشی ...

دیگه حرفای بعدی امیر رو نمی شنیدم. پندار به چه حقی منو از عملیات منع کرده بود؟! تنها حرفی که از دهنم در اومد، خداحافظیِ آرومی از امیر بود.

گوشی رو قطع کردم هنوزم تو شوک بودم. امکان نداره پندار با من همچین کاری رو کرده باشه ولی پس حرفای امیر چی بود؟ قطعا دروغ نمی گفت! با یه فکرِ سریع به سمتِ بالا حرکت کردم. در اتاقِ پندار رو باز کردم، چند باری واردِ اتاقش شده بودم ولی زیاد دقت نکرده بودم حالا این اتاق درش به روی من بازه. با دقتِ بیشتری اتاق رو برانداز کردم، یه تخت دو نفره ی مشکی با یه میزِ کار، یه آینه قدی یه طرف دیوار، یه کمد دیواری سرتاسری و یه قالی دست بافتِ کاشان، فقط همین. اتاقش خیلی ساده بود ولی تمیز و مرتب. از اول هم معلوم بود پندار مرد شلخته ای نیست. به سمت میزِ کارش رفتم، چند تا پوشه روی میزش چشمک می زد، همه رو نگاه کردم ولی هیچ کدوم مربوط به پرونده ی اسفندیار نمی شد. با صدای بلندی که عجزِ منو می رسوند گفتم: 

- لعنتی این جا که هیچی نیست. 

افسرده واردِ اتاقم شدم، خیلی از پندار دلگیر بودم. ساکم رو از کمد بیرون کشیدم و لوازم رو جمع کردم. دیگه دوست نداشتم چشم تو چشمِ پندار شم. همه ی وسایلم رو جمع کردم، ساک اسلحه رو هم انداختم روی شونه ام و از پله ها پایین رفتم. 

وقتی می خواستم از در بیرون برم، یادِ محبت های مینو جون افتادم، خیلی بد می شد بی خبر می رفتم. دوباره راهم رو به سمتِ نشیمن کج کردم. از تو میزِ تلفن یه برگه برداشتم و با چند سطر نوشتن به مینو جون اطلاع دادم که می رم خونه. برگه رو با یه مگنت که به شکلِ پرتقال بود زدم به در یخچال و از خونه بیرون رفتم. 

بی حوصله چند تا خیابون رو پیاده رفتم، وقتی حس کردم شونه هام از سنگینی به درد افتادن یه تاکسی دربست گرفتم و روانه ی خونه شدم. درِ حیاط رو باز کردم، واردِ ساختمون شدم، جلوی در اصلی خونه که رسیدم دیدم در خونه پلمپ شده. با خشم پلمپ رو فک کردم، وارد شدم. ساک ها رو جلوی ورودی انداختم، یه نظر به کل خونه انداختم. 

با صدای بلندی گفتم: 

- سلام مونسِ تنهاییام، من بازم اومدم. 

هنوز آثار دزدی روی زمین مونده بود، مثل شیشه های شکسته که تکه تکشون همه جا ریخته بود. دلم نمی خواست خونم کثیف باشه، اولین کاری که کردم لباسم رو عوض کردم و بعد از اون حسابی خونه رو برق انداختم. خسته، روی کاناپه ولو شدم ولی این خستگی ارزشش رو داشت، همه جا تمیز شده بود. به خودم نگاه کردم، تموم تنم پُر از گرد و غبار شده بود. سلانه سلانه به سمتِ حموم راه افتادم و بعد از یه دوش گرفتن، کمی حسِ آرامش پیدا کرده بودم، به ساعت نگاه کردم، ساعت نُه شب بود. حتما تا الان مینو جون و پندار فهمیدن که من برگشتم خونه ی خودم. دوباره حسِ سرخوردگی پیدا کردم. بغض گلوم رو گرفته بود. آخه چرا؟ چرا پندار این کار رو با من کرد؟ بی حال با چشمای اشکی روی کاناپه دراز کشیدم و چشمام رو، روی هم گذاشتم. بازم صدای انفجار تو گوشم پیچید. خاطره ی عکس های سوخته شده ی خانوادم تو نظرم اومدن. اشکام شدت بیشتری گرفتن، با صدای بلندی گریه می کردم و حرف می زدم و از شانسِ بدم پیش خدا گلایه می کردم. چند وقتی بود سر دردِ عصبی نمی گرفتم ولی به لطفِ پندار امشب سر دردِ لعنتی سراغم اومده بود. گریه ام بند اومد و جاش رو به هق هقِ آروم داده بود. از روی کاناپه بلند شدم، تو سینکِ ظرف شویی دست و روم رو شُستم. می خواستم بخوابم، کار دیگه ای نداشتم. حوصله ی غذا خوردن هم نداشتم، البته اگه گرسنم هم می شد چیزی تو یخچال نبود که بخوام باهاش شکمم رو سیر کنم! این مدت هم بد جور به دست پختِ مینو جون عادت کرده بودم. یه قرص از جعبه ی داروها برداشتم و لیوان رو پُر آب کردم. قرص رو تو دهنم گذاشتم، می خواستم آب بخورم که یادم افتاد اگه دوباره به من حمله کنن چی؟ پس بهتره هوشیار بخوابم. قرص رو انداختم دور، داشتم آب رو می ریختم تو سینک که صدای تلفنِ خونه بلند شد، به سمتش رفتم. شماره ی خونه ی مینو بود، تصمیم نداشتم جواب بدم. صدای تلفن قطع شد به چند ثانیه نکشیده دوباره تلفن زنگ خورد، دوباره همون شماره بود. بی توجه به صدای تلفن اسلحه ام رو آماده کردم. به سمتِ جعبه ابزارِ پدرم رفتم، از توش کاترِ پدرم رو برداشتم، به هر حال خوب بود که محتاط تر از هر وقتِ دیگه ای عمل کنم. 

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: 

- اینم زندگیِ توست طهورا! 

تا وقتی به سمتِ اتاق خواب برم چند باری صدای تلفن بلند شد ولی دیگه حتی نمی رفتم ببینم کی هست، حدس می زدم که باید یا مینو جون باشه یا پندار شایدم امیر. روی تخت دراز کشیدم و تیغِ کاتر رو آماده کردم و گذاشتم زیرِ بالشم. اسلحه ام رو هم آماده کردم. چشمام رو بستم ولی از سر دردِ زیاد خوابم نمی برد. نیمه های شب بود که حس کردم کسی داره گونه ام رو نوازش می کنه، سریع هوشیار شدم ولی چشمام رو باز نکردم. دروغه اگه بگم نترسیدم، چرا ترسیده بودم، اونم خیلی زیاد. به هوای این که می خوام غلت بزنم، به پهلو شدم و دستم رو آروم زیر بالش بردم. فرصت نداشتم از اسلحه استفاده کنم. دسته ی تیغ کاتر رو تو دستم فشار دادم و تیغ رو بالا آوردم. تو دلم شمردم، یک، دو، سه. سریع دستم رو از زیرِ بالش بیرون آوردم و نیم خیز تیغ رو بردم سمتِ گردنِ اون شخص. اتاق تاریک بود ولی برقِ دو جفت چشم رو می تونستم ببینم، صدای نفس هایی که برام غریبه نبودن. با صدای خشمگینی گفتم: 

- چی می خوای لعنتی؟ 

- آروم باش طهورا، منم پندار. 

می دونستم پنداره، با این که صورتش دیده نمی شد ولی صدای نفساش برام آشنا بود. بازم برام فرقی نمی کرد، هر کی می خواست باشه، این خونه حرمت داشت. باید قبلش بهم اطلاع می داد، نه مثل دزدا نصفه شب بیاد سراغم! هنوز تیغِ کاتر کنار شاهرگش بود، گفتم: 

- برام مهم نیست کی هستی؟ پرسیدم چی می خوای؟ 

- طهورا بس کن، این ماس ماسکتم از روی شاهرگم بردار. بهت نگفتن بچه با این چیزهای خطرناک بازی نمی کنه!

از کلامِ پندار معلوم بود که اونم عصبیه. تیغِ کاتر رو از روی گردنش کنار کشیدم. پندار دستش رو دراز کرد و آباژورِ کنار تختم رو روشن کرد. چشمام رو نیمه بسته کردم تا به نور عادت کنم. هنوز روی تخت نشسته بودم و تیغِ کاتر تو دستم بود. پندار هم کنارم روی لبه ی تخت نشست و گفت: 

- برای چی اومدی این جا؟ چرا به من چیزی نگفتی؟ مگه بهت نگفتم تنها موندنت خطرناکه؟ مگه نگفتم بی اطلاع به من حق نداری جایی بری؟ 

اجازه ندادم به حرفش ادامه بده، بین حرفاش پریدم و گفتم:

- هی شازده! زیادی دور برداشتی؟ اولا، این جا خونه ی منه. دوما، هر جا بخوام برم می رم از هیچ احد الناسی هم اجازه نمی گیرم. سوما، تنها موندن برام خطرناک نیست، با تو موندن برام خطرناکه. حالا هم بهتره از خونه ی من بری بیرون، دیگه هم بی اجازه واردِ خونم نمی شی، چون این بار قول نمی دم شاهرگت سالم از زیر دستای من بیرون بیاد.

هر دو با اخم همدیگه رو نگاه می کردیم. پندار از روی تخت بلند شد، با خشم و صدای بلند گفت:

- آخه احمق، می دونی تو چه بازی وارد شدی؟ می دونی دنبالتن؟ می دونی اگه گیرشون بیفتی چی می شه؟ 

منم صدام رو مثلِ خودش بلند کردم و گفتم: 

- تو خونه ی من فریاد نزن لعنتی! سرم درد می کنه بدترش نکن. آره، واردِ بازی شدم درست، ولی به لطفِ جناب عالی از بازی بایکت شدم، اخراجم کردی. برام اهمیتی نداره که توی چه وضعی هستم. راست می گی، من احمـــقم، احمقی که گولِ حرفاتون رو خورد، احمقم که فکر می کردم واقعا قراره تو عملیاتِ کوفتی شما شرکت کنم. 

به نفس نفس افتاده بودم با صدایی که دیگه شبیه فریاد نبود گفتم: 

- نترس، اگه منو گرفتن چیزی لو نمی دم، دهنم قرصه، حتی اگه ذره ذره ی بدنم رو به آتیش بکشن نمی تونن از من حرفی بیرون بکشن. حالا بهتره بری، برو پندار، بذار تنها باشم. 

پندار که ایستاده بود دوباره لبه ی تخت نشست و بازوهام رو گرفت، با خشم بازوهام رو از دستش بیرون آوردم. انگشت اشاره ام رو به حالت تهدید جلوش تکون دادم و گفتم: 

- بار آخرت باشه به من دست زدی؟ حق نداری حتی بند انگشت منو لمس کنی. 

پندار با تعجب به دهنم خیره شده بود، چشماش رو از لبایی که حرف می زدن گرفت و انداخت تو چشمام، تو عمقِ چشماش غم و دلخوری رو می شد دید، دلم از دیدنِ چشماش گرفت ولی وقتِ این نبود که بهش بها بدم. تو چشمای هم غرق بودیم، نگاهِ پندار رنگ عوض کرد، جاش رو به یه جور خشمِ مرموزی داد، آروم گفت:

- تو به من می گی بهت دست نزنم؟ حتی انگشتِ دستت هم لمس نکنم؟ هه! دختر کوچولو، من تو رو تقریبا لخت دیدم. از اون مهم تر مثلِ این که بوسه ی تو آشپزخونه رو فراموش کردی. می خوای تجدیدِ خاطرات کنم شاید یادت اومد. 

عصبی گفتم: 

- نه یادم نرفته، ولی می تونی بذاری پای حماقت بچگانه ام. بهتره فراموشش کنی، چون من فراموشش می کنم، هر چند من بی تقصیر بودم. 

پندار با فکِ منقبض شده گفت:

- نه، نمی شه بذارم پای حماقتت، فراموش هم نمی کنم. تو هم حق نداری فراموش کنی، واسه ی من اون انگشتِ ظریف و کوچولوت رو تکون نده چون ممکنه خُردش کنم. من هر وقت بخوام لمست می کنم و می بوسمت، حالا مثل آدم بگو حرفِ حسابت چیه؟ 

- من با تو حرفی ندارم، فقط از خونه ی من برو بیرون. 

پندار صورتش رو جلو آورد و گفت: 

- برای من هی خونم، خونم نکن. برم که هم خودت رو بدبخت کنی هم منو؟ 

آروم سرم رو پایین انداختم و گفتم: 

- من کاری به تو ندارم، تو کارِ خودت رو می کنی، منم کارِ خودم رو.

پندار از روی تخت بلند شد. یه نگاه زیر چشمی بهش انداختم. دستش رو چند باری روی چونش کشید. به ریش هایی که اصلا نداشت، تو موهاش چنگ می زد و برای چند ثانیه دستش رو به همون حالت نگه می داشت. نگاهم رفت به سمتِ لباساش، یه تیشرتِ مشکی جذب تنش بود با یه شلوار جینِ دودی. عضله های بازوش وقتی به موهاش چنگ می زد مثلِ یه پرتقالِ کوچیک بالا می اومدن. پندار سریع سرش رو به سمتم چرخوند و مچ نگاهم رو گرفت. با دو قدم خودش رو به من رسوند، دستاش رو، روی تخت گذاشت و خودش رو سمتم خم کرد. ترسیدم و خودم رو عقب کشیدم. پندار پوزخندی به من زد و گفت:

- طهورا، کارت چیه؟ کارت اینه که تفنگت رو برداری و بری سر وقتِ اتابک. اصلا گیریم که کُشتیش، فکر کردی با مُردنِ اتابک همه چی حله؟ آخه احمق، اونا یه گروهکن، با مُردنِ اتابک چیزی عوض نمی شه، بازم به کارشون ادامه می دن. 

با خشم گفتم: 

- این قدر به من نگو احمق. 

پندار از اون حالت خم شده روی تخت بلند شد. دوباره پیاده رویش رو تو اتاقِ دوازده متری من شروع کرد و منم از خشم روتختی رو تو مشتم فشار می دادم و نگاش می کردم. 

صدای آروم و زمزمه وارِ پندار دوباره توی فضای اتاق پیچید و گفت: 

- لج نکن طهورا، ما با یه مشکلِ بزرگ برخورد کردیم، می دونم فهمیدی که اسفندیار و دار و دسته اش رو گرفتیم، ولی بفهم، من دوست ندارم تو این عملیات شرکت کنی، خواهش می کنم فعلا دنبالِ علتش نباش. تو الان تو وضعیتِ خطرناکی قرار گرفتی، متاسفانه تو این پرونده یه نفوذی هست، هنوز نفهمیدم اون شخص کیه! اینا رو بفهم طهورا، تو لو رفتی، تمومِ اطلاعاتِ مربوط به تو دَرز پیدا کرده. 

پندار با صدای محزون و التماس واری گفت: 

- بلند شو برگردیم خونه. 

چشمام رو برای چند لحظه بستم و گفتم: 

- پندار، حواسم هست، بذار تو خونه ی خودم بمونم، باور کن مراقبم. 

پندار اومد روی تخت نشست و زل زد تو چشمام و آروم گفت: 

- بیا بریم خونه، بذار با خیالِ راحت برم ستاد، بذار این پرونده بسته بشه طهورا. 

این قدر تو چشمای پندار التماس موج می زد که دلم نیومد حرفش رو زمین بندازم. آروم از روی تخت بلند شدم و رو به روش ایستادم و گفتم: 

- باشه، میام ولی نه الان، به ساعت نگاه کن، چیزی تا صبح نمونده. باور کن سرم داره از درد می ترکه، بذار باشه صبح می رم پیشِ مینو جون. 

دستِ پندار بلند شد و به سمتِ صورتم اومد. تو یه سانتیِ صورتم دستش متوقف شد، آروم دستش رو انداخت پایین و گفت:

- چرا مسکن نخوردی؟ 

- نمی خواستم خوابم سنگین بشه، واسه ی همینم قرصی نخوردم. 

- باشه طهورا، فردا صبح می ریم ولی من امشب این جا می مونم. 

متعجب به پندار گفتم: 

- خُب برو خونه استراحت کن دیگه، منم صبح زود میام. خیالت راحت باشه. 

پندار لبخندِ کم جونی زد و گفت: 

- یعنی اجازه نمی دی یه شب مهمونِ خونت باشم. 

موندم چی جوابش رو بدم! کمی مکث کردم که خودِ پندار گفت: 

- من تو سالن می خوابم. 

پندار بعد از این حرف آروم از اتاق بیرون رفت. منم تو همون حالت مونده بودم. بلند شدم آروم در اتاق رو باز کردم و رفتم تو سالن. پندار روی کاناپه دراز کشیده بود و آرنج یکی از دستاش رو، روی چشماش گذاشته بود. آروم به سمتش رفتم و صداش زدم: 

- پندار؟ 

پندار تو همون حالت گفت: 

- جانم. 

جانم گفتنش به دلم نشست، یه لبخند تو دلم زدم و آروم گفتم: 

- حداقل برو تو اتاقِ طاها بخواب ملحفه اش هم تمیزه، خیالت راحت. 

- راحتم خانومی، تو برو بخواب تا سر دردت خوب شه. 

- آخه این جا که نمی تونی بخوابی؟ 

پندار دستش رو از روی چشماش برداشت و لبخند زد و گفت: 

- من تو شرایط خیلی خیلی بدتر هم خوابیدم. تو برو عزیزم، برو بخواب. 

با گفتنِ «بسیار خوب هر جور راحتی.» وارد اتاقِ خودم شدم و خوابیدم.

صبح زود بیدار شدم. فقط یه ساعت خوابیده بودم، هنوز سر درد داشتم. بلند شدم تا برم یه چای آماده کنم شاید این جوری از سر دردم کمتر بشه. به سالن رفتم جای خالی پندار رو دیدم، با صدای بلندی صداش زدم ولی جوابی نیومد. فکر کردم شاید رفته ستاد. زیرِ کتری رو روشن کردم و منتظر موندم تا آب جوش بیاد. هنوز چای دم نکشیده بود که صدای زنگِ در اومد. به سمتِ تراس رفتم تا ببینم کیه این موقعِ صبح در خونه ی ما رو می زنه؟ سرم رو کمی پایین گرفتم تا بهتر ببینم. کسی نبود جز پندار که دو تا کیسه با نون دستش بود. لبخندی روی لب هام نشست و تنها کلمه ای که به ذهنم رسید «مرد خانواده» بود. چه قدر این اسم بهش می اومد. بدون گفتنِ کیه در رو باز کردم و دو استکان چای ریختم. پندار منو تو آشپزخونه دید و گفت: 

- سلام خانوم، صبح شما عالی و متعالی. 

لبخند زدم و گفتم: 

- سلام، صبحت بخیر. 

نون رو از دستش گرفتم و روی میز آشپزخونه گذاشتم. پندار همه چیز خریده بود، از کره و پنیر گرفته تا شکلات صبحانه، عسل و ... نمی دونم چرا ولی بابت خریداش ازش تشکر نکردم. لابد به خاطر این بود که هنوزم ازش دلگیر بودم. بعد از خوردنِ صبحانه و جمع آوری وسایل با پندار از خونه بیرون زدیم. وسط های راه بودیم که پندار گفت: 

- طهورا، به مینو بگو جایی کار داشتی چون منم همین رو گفتم. 

بعد هم با لحنِ دلخوری گفت: 

- نمی خوام علتِ اصلی قهر کردن خانوم رو بدونه. 

- باشه، ولی شما به بنده یه توضیح بدهکاری. لطف کن از اول ماجرا برام تعریف کن، فکر نکن بخشیده شدی؟ 

پندار پوزخندی زد و گفت: 

- تا اون جایی که یادمه من از خانوم خانوما طلبِ بخشش نکردم. 

کفری گفتم: 

- که این طور! نگهدار پیاده می شم. 

پندار بی توجه به من سرعتِ ماشینش رو بیشتر کرد. 

دوباره گفتم: 

- با تو هستما! می گم نگهدار. اصلا پشیمون شدم می خوام برم خونمون. 

- بس کن دیگه طهورا، تو با من میای، حرفم توش نباشه. 

- برو بابا، فکر کرده کیه! زورگو، نگهدار من با تو بهشتم نمیام، نگه می داری یا خودم رو از ماشینت پرت کنم. 

پندار کلافه تر و خشمگین تر با صدای بلندی فریاد زد: 

- بس کن طهورا، می شه لال شی؟!

از صدای فریادِ پندار شوکه شدم و به قول خودش لال مونی گرفتم. هیچی نگفتم و سکوت کردم. نمی دونستم باید چی کار کنم، خونه ی خودمون که نمی ذاشت بمونم، دیگه خودم هم دوست نداشتم خونه ی مینو بمونم، باید صبر کنم تا عمه معصومه بیاد ولی تو دلم قسم خوردم پندار رو ادب کنم. باید ازم عذرخواهی کنه. با اخم زل زده بودم و خیابون های شلوغ رو می دیدم. پندار هم سکوت کرده بود و با اخم رانندگی می کرد. 

وقتی جلوی در خونه ترمز کرد یه لحظه هم صبر نکردم و از ماشینش پیاده شدم و با تموم قدرت در ماشینش رو بستم. وارد خونه که شدم مینو جون رو دیدم، نباید می ذاشتم چیزی از ماجرا بفهمه. اخم هام رو باز کردم و یه لبخندِ ساختگی زدم، رفتم و بوسیدمش. 

مینو گفت: 

- دختر کجا رفتی بی خبر؟! خُب صبر می کردی می اومدم، بعد می رفتی! 

- یهویی شد مینو جون، شرمنده. 

- خواهش می کنم گلم، پندار گفت برات یه کار فوری پیش اومده. 

جلوی مینو جون کلی فیلم اومدم تا از اصلِ ماجرا بویی نبره. پندار ساک به دست وارد شد و به مینو سلامی داد و راهی طبقه ی بالا شد. فهمیدم رفت ساکِ منو تو اطاق بذاره. 

با مینو مشغولِ حرف زدن بودیم که پندار با لباسِ فرم پایین اومد. مینو با لحن نگرانی گفت: 

- پندار جان می خوای بری ماموریت؟ 

پندار سری تکون داد و گفت: 

- آره مامان، ولی زود میام، شاید دو روز طول بکشه. 

بعد هم نگاهش رو سمتِ من گردوند و گفت: 

- خیلی مراقب خودتون باشید، به بچه ها سپردم شبا یکی رو بفرستن جلوی در تا نگهبانی بده، پس خیالتون راحت باشه. 

بعد هم سرِ مادرش رو بوسید و دمِ گوشش چیزی گفت که مینو گفت: 

- خیالت راحت پسرم. 

وقتی داشت می رفت، هنوزم اخم داشت ازم خداحافظی کرد که بی جواب گذاشتمش. 

با رفتنِ پندار، دلم گرفته شد. با این که از حرفاش دلگیر بودم ولی احساسِ کسی رو داشتم که به یک باره پشتش خالی شده. مینو هم دستِ کمی از من نداشت. آروم و بی صدا نشسته بود و تو افکارِ خودش بود. گفتم: 

- مینو جون، شما هنوز به ماموریت رفتن های پسرتون عادت نکردید؟ 

مینو لبخندِ کمرنگی روم پاشید و گفت: 

- هیچ وقت به رفتن های پندار عادت نمی کنم، همیشه وقتی می گه دارم می رم ماموریت ترس تمومِ وجودم رو می گیره، می ترسم اونم مثلِ بهرام ترکم کنه. 

از حرفِ مینو جون لرزه به جونم افتاد. با تکون دادنِ سرم خواستم افکار منفی رو دور کنم که موفق هم شدم. مینو جون خیلی از خاطرات جوانیش برام گفت، تعریف کرد چه جوری با بهرام آشنا شد و ازدواج کرد. وقتی در موردِ شوهرش حرف می زد غمِ صداش به وضوح حس می شد. آروم بلند شدم و رفتم کنارِ مینو جون نشستم و گفتم: 

- توکلتون به خدا باشه، انشاا... اتفاقِ بدی نمی افته. 

مینو دستم رو گرفت و فشار داد. بعد هم آروم از جاش بلند شد و گفت: 

- طهورا جان، عادت کردم وقتی پندار می ره ماموریت، براش یه سوره از قرآن رو بخونم، من می رم وضو بگیرم. 

با رفتنِ مینو، منم تو دلم از خدا خواستم پندار صحیح و سالم برگرده. تا شب من و مینو تو حالِ و احوالات خودمون بودیم، بعد از خوردنِ شام به مینو گفتم: 

- مینو جون شما قرصتون رو بخورید و بخوابید، من آشپزخونه رو مرتب می کنم. 

مینو جون که از پیشنهادم بدش نیومد که هیچی، کلی هم خوشحال شد و بعد از گفتنِ شب بخیر به سمتِ اتاقش رفت. منم آشپزخونه رو سر و سامون دادم و راهی طبقه ی بالا شدم. همون کتابی که سری پیش نصفه ولش کرده بودم رو دستم گرفتم و شروع کردم به خوندنش تا جایی که دیگه به زور پلک هام رو باز نگه می داشتم. کتاب رو بستم و روی پا تختی گذاشتم و خوابیدم. 

صبح دیرتر از هر زمانِ دیگه ای بلند شدم. کاری نداشتم بخوام صبحِ زود بیدار شم. تا ساعتِ دوازده ظهر خوابیدم. وقتی از خواب بیدار شدم حاضر و آماده به طبقه ی پایین رفتم. مینو جون رو تو سالن دیدم که تسبیح آبی رنگی دستش بود و مشغولِ ذکر گفتن بود. با سلام متوجه ی خودم کردمش. مینو پاسخِ سلام منو مثلِ همیشه به گرمی داد و گفت:

- حسابی خوابیدی ها! بیا بریم صبحانت رو بدم. 

خندیدم و گفتم: 

- مینو جون، دیگه الان وقتِ صبحانه نیست، یه ساعت دیگه ناهاره. 

مینو جون گفت: 

- پس یه لیوان شیر بخور. 

می خواست از جاش بلند شه که نذاشتم و گفتم: 

- مگه بچم مینو جون؟! خودم می رم بر می دارم، شما بشین. 

راهی آشپزخونه شدم و یه لیوان شیر با یه کلوچه خوردم. بوی غذا تو آشپزخونه پیچیده بود. داشتم از آشپزخونه بیرون می رفتم که بسته ی سبزی پاک نشده نظرم رو جلب کرد. به خودم گفتم: «بذار این سبزی ها رو پاک کنم، حداقل این جوری ساعت می گذره و منم از بیکاری حوصله ام سر نمی ره.» حالتِ گرفته ی مینو جون به من هم سرایت کرده بود و منم دلشوره گرفته بودم. هر وقت یادِ پندار می افتادم، براش تو دلم کلی نذر و نیاز می کردم. داشتم سبزی ها رو می شُستم که مینو جون اومد تو آشپزخونه. وقتی منو دید گفت: 

- وای طهورا جون! دخترم دستت درد نکنه. امروز صبح که رفته بودم خرید، دیدم سبزیش خیلی تازه ست خریدم ولی بعد حوصله ی پاک کردنشون رو نداشتم، همین طوری گذاشتمشون تو آشپزخونه. دست درد نکنه، خیلی زحمت کشیدی. 

به مینو گفتم: 

- این چه حرفیه! همه ی زحمت ها که روی دوش شماست، من که کاری نکردم. 

مینو گفت: 

- ناهارمون رو زودتر بخوریم، تو هم حتما گرسنه ای، صبحانه هم که نخوردی. زن برادرم زنگ زده بود، گفت عصری میان این ور. 

تو دلم گفتم: «وای! باز اون دخترِ لوس رو باید تحمل کنم.»

حدودِ ساعت ششِ عصر بود که هانیه خانوم و سلما پیداشون شد. به هر دو فقط یه سلام دادم و رفتم کنارِ مینو جون نشستم. سلما هی پشتِ چشم برام نازک می کرد، بی خیالِ ادا و اطوار سلما خانوم شدم. 

سلما رو به مینو جون کرد و گفت: 

- عمه، پندار بازم رفته ماموریت؟ 

مینو گفت: 

- آره عزیزم، ولی فردا میاد. 

صحبت ها بیشتر تو حول و حوش ماموریت رفتنِ پندار چرخ می خورد. با سوالِ هانیه خانوم گوشام تیز شد. هانیه خانوم پرسید: 

- مینو جان، پس کی می خوای برای پندار آستین بالا بزنی؟ دیگه داره دیر می شه! 

مینو جون گفت: 

- من که از خدامه هانیه ولی پندار باید قبول کنه. 

مینو جون نفسِ عمیقی کشید و گفت: 

- وقتی برگرده خیلی جدی در مورد ازدواجش حرف می زنم. 

هانیه خانوم یه نیم نگاهی به من کرد و گفت: 

- سعی کن از فامیل دختر بگیری، به هر حال از قدیم گفتن فامیل گوشتِ هم رو بخورن استخوان هم رو دور نمی ندازن. 

تو دلم گفتم: «اصلا کسی نفهمید منظورت از فامیل دخترِ لوس خودته!»

مینو جون گفت: 

- وای هانیه! تو بگو پندارم قبول کنه، فامیل و غریبه نداره!

هانیه خانوم گفت: 

- وا! مینو جون حرفا می زنی؟! یعنی چی فامیل و غریبه نداره؟ فامیل رو می شناسی، با رسم و رسوم همدیگه آشنا هستید ولی غریبه چی؟ معلوم نیست کی هست؟ چی هست؟ 

همون جور که هانیه خانوم داشت فضیلت های ازدواجِ فامیلی رو می شمرد زنگِ خونه به صدا در اومد. من و مینو به هم نگاه کردیم. تا اون جایی که در جریان بودم قرار نبود کسی بیاد، یهو سلما با خوشحالی گفت:

- عمه، شاید پندار باشه که اومده؟ 

مینو جون گفت: 

- نه، پندار گفته فردا میاد، در ضمن کلید داره، زنگ نمی زنه که! 

آروم به مینو جون گفتم: 

- برم ببینم کیه؟ 

مینو جون لبخند زد و گفت: 

- آره عزیزم، ببین شاید همونی باشه که پندار بهمون گفته بود، شاید چیزی بخواد بگه. 

به سمتِ اف اف رفتم و جواب دادم. 

- بله، کیه؟ 

- سلام، ببخشید منزلِ آقای مقدم؟ 

- بله، همین جاست، امرتون؟ 

- خودِ خانوم مقدم تشریف دارن؟ 

- ببخشید، بگم کی کارشون داره؟ 

- من مقدم هستم، بگید فرید مقدم اومده. 

به سمتِ مینو جون چرخیدم که داشت منو با کنجکاوی نگاه می کرد، آروم گفتم:

- مینو جون یه آقای می گه فریدِ مقدمه. 

مینو جون لبخندش پُر رنگ شد و گفت: 

- باز کن طهورا جون، باز کن پشتِ در نمونه. 

سریع دکمه آیفون رو زدم. 

مینو جون از جاش بلند شد و گفت: 

- وای خدا جون فرید! 

بعد هم سریع به سمتِ حیاط رفت. صدای قربون صدقه های مینو جون به وضوح شنیده می شد. منم مثل مجسمه ها ایستاده بودم، یعنی برادر پنداره ولی مینو که گفته بود فقط همین یه پسر رو داره؟!

صدای پچ پچ سلما و مادرش هم می اومد، دقت نکردم ببینم چی می گن؟ با ورودِ مینو جون که پشتِ سرش هم یه مردِ جوانِ همسن و سال پندار وارد شد، سلما و هانیه خانوم هم سر پا شدن. مردِ جوان به همه ی ما سلام داد. من هنوز گیجِ سوالاتِ ذهنم بودم. مینو به سمتِ هانیه خانوم رفت و گفت: 

- فرید جان، هانیه رو که می شناسی، خانومِ برادرم. 

فرید لبخندِ قشنگی زد و گفت: 

- مگه می شه هانیه خانوم رو به جا نیارم. 

فرید خان مشغولِ احوال پرسی از هانیه خانوم و سلما شد، بعد رو کرد به مینو جون و گفت:

- با این که سلما خانوم خیلی تغییر کرده ولی تو لحظه ی اول شناختم، فقط این خانوم رو به جا نیاوردم! 

منظورِ فرید، من بودم که میلیمتری از جام تکون نخورده بودم. مینو جون لبخند زد و گفت: 

- اِه ببخشید فرید جان، این دخترِ زیبا طهورا جون هستن، مدتی هست مهمانِ منه. 

بعد هم رو کرد سمتِ من و گفت: 

- طهورا جون، عزیزم ایشون هم پسر عموی پندار آقای فریدِ مقدم هستن. 

به فرید نگاه کردم. خوش چهره و جذاب بود، می شه گفت خیلی شبیه پندار بود ولی ته ذهنم چهره ی آشنایی داشت. فرید که هنوز لبخند به لب داشت گفت: 

- از آشناییتون مسرورم خانوم. 

من که دیگه از گیجی در اومده بودم گفتم: 

- بنده هم همچنین آقای مقدم. 

با تعارفِ مینو جون، همگی نشستیم. خودِ مینو جون مشغول پذیرایی کردن از فرید شد. کمی که گذشت جلب توجه کردن های سلما خانوم هم شروع شد و هی فرید رو مخاطب قرار می داد. فرید هم با کمالِ متانت و ادب جوابِ سلما رو می داد. 

****

بعد از شام، مینو جون به فرید گفت: 

- فرید جان، عزیزم می بینی که مردی تو خونه نداریم که بیاد کمکت کنه تا چمدون هات رو بیاری داخل، خودت باید زحمتشون رو بکشی. 

فرید خندید و گفت: 

- زن عمو، شانسِ منه، روز اول ورودم پندار نیست. حالا فردا که اومد حسابی از خجالتش در میام. 

همه خندیدن، فقط من بودم که تو دلم گفتم: «بی جا می کنی بخوای پندارِ منو اذیت کنی.»

سلما از تحصیلات فرید پرسید و در آخر هم گفت:

- خوش به حالتون دکتراتون رو گرفتید، من هنوز کلی راه دارم تا به دکترا برسم. 

فرید گفت:

- چشم روی هم بذارید تموم می شه. 

سلما گفت: 

- البته راهِ من کوتاه تر از راهِ طهورا جونه. 

ای بابا! این دختر نمی خواد دست از سرِ من برداره، بازم می خواد علمِ نداشته اش رو به رخ بکشه! 

فرید با حرفِ سلما به سمتِ من چرخید و با لبخند گفت: 

- مگه ایشون تو چه مقطعی تحصیل می کنن؟ 

سلما لبخندِ موذیانه ای زد و گفت: 

- ایشون فقط یه دیپلم دارن همین. 

دلم می خواست دونه دونه موهای پریشونِ سلما رو بکنم ولی حیف که این جا نمی شد. 

به مینو جون و هانیه خانوم نگاه کردم، غرق صحبت با همدیگه بودن معلومه مینو جون حرفِ سلما رو نشنیده. بی خیال به هر دو نگاه کردم. فرید هم نگاهش به من بود، لابد الان می خواد بپرسه چرا ادامه ی تحصیل ندادین؟ ولی فرید همچنان غرقِ من شده بود، جوری که صدای سلما هم در اومد، چون پرسید:

- ببخشید فرید خان، خیلی براتون جالبه که یه دختر دیپلمه ببینید؟ 

فرید بی توجه به حرفِ سلما گفت: 

- از وقتی اومدم دارم فکر می کنم که شما رو کجا دیدم؟ خیلی چهرتون آشناست؟ 

با ابروهای بالا پریده گفتم: 

- اتفاقا منم توی همین فکر بودم، ولی هر چی فکر کردم یادم نیومد شما رو کجا دیدم؟ 

فرید چند لحظه ای به من خیره موند بعد با صدای بلندی خندید و گفت: 

- یادم اومد، یادم اومد. 

متعجب به فرید نگاه کردم، یعنی توجه همه به فرید بود! 

فرید گفت: 

- منو نشناختید؟ 

چشمام رو کمی جمع کردم و گفتم: 

- نه متاسفانه. 

فرید جواب داد: 

- البته حق دارید منو به یاد نیارید. اول یه سوال؟ 

لبخندِ کجی زدم و گفتم: 

- بپرسید. 

- شما آمریکا بودید؟ 

متعجب گفتم: 

- بله، یک سالی پیشِ داییم ایالت کالیفرنیا بودم. 

لبخندِ فرید تبدیل به خنده ی مردونه ای شد و گفت: 

- مرحبا به خودم که درست حدس زدم. یادتونه جلوی در آموزشگاهِ تیراندازی نزدیک بود با اتومبیلِ من تصادف کنید. یادتونه چه قدر منو اذیت کردین و همش می گفتید باید عذر خواهی در شان شما کنم. 

به ذهنم فشار می آوردم تا اون چیزی که فرید تعریف می کرد رو به یاد بیارم. یادم اومد، به فرید لبخند زدم و گفتم: 

- اون صحنه یادم اومد، ولی خیلی کمرنگ. 

- اشکال نداره، بازم خوبه کلش رو از یاد نبردید!

مینو جون از فرید خواست موضوعِ تصادف رو براش تعریف کنه. فرید هم کلِ شرح ماوقع رو تعریف کرد یه چیزهایی می گفت که من خودم اصلا یادم نبود، مثلِ رنگِ کلاه زمستونیم یا حتی در مورد مدل پالتوم هم حرف زد. تو دلم حق دادم که به خودش مرحبا گفت. سلما دیگه خفه خون گرفته بود، شایدم باور نمی کرد این دخترِ به اصطلاح بی سواد جزء بهترین هایِ رشته ی تیراندازی باشه. 

ساعت، یازده شب رو نشون می داد. با رفتن سلما و هانیه خانوم فرید هم چمدوناش رو برد تو اتاق طبقه بالا. مینو جون از قبل گفته بود کدوم اتاق رو برداره. یه کمی معذب بودم از این که اتاقِ چسبیده به منو برداشته بود ولی خُب نمی شد اعتراضی کرد. من زودتر از مینو جون و فرید به اتاقم رفتم. پیشِ خودم گفتم: «شاید بخوان حرفای خانوادگی بزنن و حضورِ من مانع باشه.»

وارد اتاق خودم شدم و لباسام رو عوض کردم و یه تاپ و شلوارکِ نخی سورمه ای که روش گل های ریز داشت تنم کردم و خزیدم زیرِ پتو و خوابیدم. 

صبح با صدای سر و صدا از خواب بیدار شدم صدای خنده این قدر بلند بود که من اشتباهی فکر کردم دعوایی چیزی شده. با ترس روی تخت نشستم و گوشام رو تیز کردم. صدای خنده ی پندار و این فرید خان بود. با آرامش لبخندی به خودم زدم و تو دلم خدا رو شکر کردم که پندار سالم برگشته. از ساکم یه شلوارِ دمپا گشادِ سفید برداشتم که روش یه کمربندِ پهنِ فیروزه ای می خورد. به همراه یه شومیزِ جذب آبی که آستین هاش تا زیرِ آرنجم بود، تنم کردم و موهام رو با کش از بالای سرم دم اسبی بستم. وقتی این فرم می بستم چشمام بیشتر خودنمایی می کردن. به سمت سرویس رفتم تا دست و روم رو آب بزنم. 

آروم پله ها رو پایین اومدم. اولین نفری که دیدم فرید بود اونم متوجه ی من شده بود چون داشت با چشماش منو می خورد. وقتی پایین پله ها رسیدم سلامِ آرومی دادم. فرید با لبخند جوابِ منو داد ولی پندار تا منو دید دوباره اخماش تو هم گره خورد. بی توجه به پندار از فرید پرسیدم: 

- مینو جون کجاست؟ 

- زن عمو خرید داشت، رفت بیرون. 

آهانی گفتم و راهم رو به سمتِ آشپزخونه کج کردم. این مینو جون هم که همیشه ی خدا خرید داره. برای خودم یه لیوان شیر گرم کردم و با چند تا بیسکوییت که روی میزِ آشپزخونه بود خوردم. 

احساس آرامش می کردم، درسته پندار اخم داشت یا حالی از من نپرسید ولی همین که هست، همین که سلامت برگشته بود، برام دنیایی ارزش داشت. 

آروم بلند شدم و لیوانم رو آب زدم و سرِ جاش گذاشتم. حوصله نداشتم برم پیشِ پندار و فرید، ترجیح دادم تا اومدن مینو جون برم تو حیاط. 

روی پله ها نشسته بودم و داشتم از هوای صبح لذت می بردم که صدای باز شدنِ در ورودی رو شنیدم. نیم نگاهی هم به پشتِ سرم ننداختم ولی از بوی ادکلنی که پیچید فهمیدم پنداره. آروم کنارم نشست و گفت: 

- ممنون از خیر مقدم گفتنت! انگار نه انگار دو روز نبودم! چه قدرم تحویلم گرفتی! 

جوابِ پندار رو ندادم و خیره شده بودم به گل های باغچه. دوباره پندار گفت: 

- فرید می گه با هم آشنا در اومدین. 

بازم جوابِ من سکوت بود. 

- طهورا، شلوارت سفیده این جا نشستی ممکنه کثیف بشه. 

بازم سکـــوت. پندار که از سکوتِ من کلافه شده بود گفت: 

- لعنتی! حالا چرا جوابِ منو نمی دی؟ 

آروم از کنارش بلند شدم. وقتی می خواستم از پله بالا برم پندار مچ دستم رو گرفت و گفت: 

- طـهـورا؟

یه نگاه به دستش کردم و با سردترین حالت گفتم: 

- مچ دستم رو ول کن. 

این قدر لحنم سرد بود که خودم از بیانش سردم شد. پندار خیره به من آروم دستم رو آزاد کرد، چشمم به پرده افتاد که گوشه اش کنار رفته بود، معلوم بود فرید زاغ سیاهمون رو چوب می زد. وارد خونه شدم و یه راست خزیدم تو اتاقم. بد جور کلافه بودم ولی ته دلم شاد بودم که پندار برگشته ولی کاش خونه ی خودم بودم. با صدای آرومی نالیدم: 

- عمه، زودتر بیا تو رو خدا!

از تو آینه به پشتِ شلوارم نگاه کردم. خوبه شلوارم کثیف نشده بود. روی تخت دراز کشیدم، دستام رو زیرِ سرم گذاشتم و طبقِ عادتی که داشتم خیره به سقف شدم. حوصله ی فکر کردن هم نداشتم، این قدر افکار گوناگون داشتم که نمی دونستم از کدومشون شروع کنم. دوست داشتم مغزم خالی باشه، خالی از هر تصویر و هر صدایی. گذر زمان از دستم خارج شده بود که صدای مینو جون رو شنیدم که داشت منو صدا می زد. رفتم پایین، وقتی داشتم می رفتم، پیشِ خودم گفتم: «خوبه من روزی صد دفعه این پله ها رو بالا و پایین می کنم. دیگه نیاز به ورزش نیست.»

پایینِ پله ها که رسیدم، دیدم همشون تو سالن نشستن. به مینو سلام دادم. مینو خندید و گفت: 

- بیا این جا عزیزم، تنها نمون. 

لبخندِ نیمه جونی زدم و رفتم روی یکی از مبل ها نشستم. نیم نگاهی به پندار انداختم، اخم نداشت ولی عمیقا تو فکر بود. مینو جون به همه گفت: 

- فردا خونه ی سیما جون دعوتیم البته من بهش زنگ زدم و گفتم مهمون دارم و نمی تونم بیام ولی گفت مهمونتم بیار، کلی هم اصرار کرد و گفت اگه نریم خیلی ازمون ناراحت می شه. 

پندار گفت: 

- من که از قبل گفته بودم نمیام مینو. 

ولی فرید خندید و به من نگاهی انداخت و روش رو سمت مینو گرفت و گفت:

- ولی من پُر رو هستم، با کمالِ میل میام، دلم لک زده واسه ی مهمونی های ایرونی. 

مینو به من گفت: 

- عصر با هم بریم پیشِ خانوم حکیمی ببینیم چیزی برای ما داره، اگه نداشت می ریم جای دیگه. 

به مینو جون گفتم: 

- راستش مینو جون اگه ناراحت نشید، منم نمیام. 

مینو بهم اخم کرد و گفت: 

- نه خیر، حالا شاید زورم به پندار نرسه ولی زورم به دخترِ قشنگم می رسه، تو باید حتما بیای

اصل کاری تو هستی. 

نفسم رو بی صدا بیرون فرستادم و گفتم: 

- هر چی شما بگید. 

****

عصر، به همراهِ مینو جون دوباره راهی مزون "تو" شدیم. مینو که یه پیراهن خیلی شیک و پوشیده به رنگِ سبز تیره خرید که مناسبِ سن و سالش بود و من با کمک و راهنمایی مینو جون و خانوم حکیمی یه پیراهنِ قرمز دونه اناریِ بلند برداشتم که آستین های جذبی داشت با یقه ی کج که یکی از سر شونه هام بیرون می افتاد. پیراهن شال یا دوپیس نداشت، پیشِ خودم فکر کردم لختی سرشونم رو با موهای بلندم می تونم بپوشونم. بعد از خرید یه راست به خونه رفتیم و اون شب بدونِ هیچ حرفِ خاصی بین من و پندار گذشت. 

****

- آماده شدی طهورا جون؟ 

صدای مینو جون بود که از پایینِ پله ها به گوشم خورد. در اتاق رو باز کردم و از همون فاصله گفتم:

- بله الان میام. 

آخرین نگاهم رو تو آینه به خودم انداختم. تو این پیراهنِ بلند سنم کمی بیشتر به نظر می رسید. 

سعی کرده بودم آرایشِ زیادی نکنم، چون نه از آرایش کردن سر در می آوردم، نه اهل این کارا بودم. به نظرِ من، هیچی به اندازه ی زیبایی خدادادی نمی رسید. فقط کمی رژِ سرخ زده بودم و رژ گونه. موهام رو به صورتِ کج ریخته بودم و چون خودِ موهام فر داشت نیاز به بازی کردنِ زیاد باهاشون نبود، یه سنجاق سر که گلِ قرمز رنگی داشت به سمتی که موهام رو کج کرده بودم زدم. 

شال حریر رو و پانچوی مشکیم رو از روی تخت برداشتم ولی تنم نکرده بودم، پایین پله ها که رسیدم مینو جون و فرید هم آماده و منتظرِ من بودن. ته دلم دوست داشتم پندار هم با ما بیاد ولی تا الان که خبری ازش نشده بود. مینو جون خیلی شیک شده بود، با این که پا به سن گذاشته بود ولی هنوزم به ظاهرش اهمیت می داد. مینو جون وقتی منو تو اون لباس دید کلی ذوق کرد و ازم تعریف کرد. نگام به نگاهِ فرید خورد، اونم داشت منو برانداز می کرد، وقتی دید متوجه ی نگاه خیره اش شدم خیلی راحت گفت: 

- خیلی زیبا شدید، امشب نگینِ مجلس شما می شید. 

خودِ فرید یه کت و شلوار دودی تنش بود با پیراهنِ سفید و کراواتی به رنگِ کتش. لبخند زدم و گفتم:

- مرسی، لطف دارید. 

بعد هم روم رو به سمتِ مینو جون کردم و گفتم: 

- نمی خواید راه بیفتیم؟ 

مینو گفت: 

- پنج دقیقه ی دیگه بریم. 

نمی دونم مینو منتظرِ چی بود؟! بی خیال رفتم روی یکی از مبل ها نشستم، داشتم سگک کفشم رو درست می کردم که صدای پندار به گوشم خورد. متعجب سرم رو بالا گرفتم! این کی اومده بود خونه؟ وای چه قدر خوش تیپ شده بود؟ بلوزِ مشکی مات تنش بود با شلوار جین، یه کتِ اسکاچ قهوه ای به سبکِ اسکاتلندی هم روش پوشیده بود. با کفش های چرمی قهوه ای ولی کراوات نزده بود و صورتی کاملا برق افتاده و موهایی که به صورتِ در هم آرایش شده بود. 

نگاه پندار هم روی من بود، وقتی منو دید یه لبخند روی لبش نشست ولی سریع جمع شد و جاش رو به اخمِ کمرنگی داد. من هم نگام رو گرفتم ولی دلم براش خیلی تنگ شده بود. هنوزم نفهمیده بودم پندار کی اومده بود، اصلا صداش رو نشنیده بودم. اون که گفته بود مایل نیست با ما تو این جشن بیاد! پس چی شده بود که از موضعِ قبلیش خارج شده بود و می خواست همراهِ ما بیاد؟! یادم باشه از مینو جون بپرسم. مینو جون بلند گفت: 

- خُب اینم از پندار، بریم که کلی دیرمون شد. 

می خواستیم راه بیفتیم که پندار به مینو جون گفت: 

- مینو یه لحظه بیا. 

فرید با صدای بلندی گفت: 

- من تو حیاط منتظرتونم. 

منم می خواستم مانتو و شالم رو بپوشم. مینو جون به سمتِ پندار رفت، نمی دونم پندار بهش چی گفت که مینو جون یه نگاه به من انداخت و گفت:

- وا پندار کجاش بازه آخه؟ تو که این قدر بد دل نبودی پسرم؟ 

پندار چنگی تو موهاش زد و گفت: 

- ولی مینو خیلی تو چشمه. 

مینو خیلی جدی گفت: 

- تو چشم باشه! مطمئن باش اگه گونی هم تنش می کرد بازم تو چشم بود. پندار این موضوع به تو ربطی پیدا نمی کنه مگه این که ... 

نگاهِ مینو به پندار یه طورِ خاصی شده بود! پندار کلافه دستی تو موهای آرایش شده اش کرد و گفت: 

- مینو چی می گی؟ 

مینو جون به پندار گفت: 

- می دونم دلت بی عرضه ست. 

مینو جون این رو گفت و به سمتِ من اومد و گفت: 

- بریم گلم. 

تو ماشین فهمیدم پندار آینه ی ماشین رو، روی من زوم کرده، چون هر بار که می خواستم جلو رو نگاه کنم، چشم تو چشم با پندار می شدم. هنوزم با هم سر سنگین بودیم، منم سیاستِ بی محلی کردن رو پیش گرفته بودم. بیشتر پندار و فرید صحبت می کردن. من و مینو شنونده بودیم البته گه گاهی مینو هم چیزی می گفت. 

به خونه ی سیما رسیدیم، از بزرگی خونه خشکم زد، شبیه قصر تو کتابا بود. سعی کردم خیلی چشمم نچرخه و کمی موجه تر رفتار کنم. با مینو جون قدم هام رو هماهنگ کردم. تا برسیم تو سالن مینو از خانواده ی سیما تعریف می کرد. قبل از ورود به سالنِ اصلی مانتو و شالمون رو به خانومی که اون جا ایستاده بود تحویل دادیم. هنوز وارد نشده بودیم که دیدم پندار یه نگاه به لباسِ من انداخت و اخماش تو هم رفت. کمی از موهام رو روی سر شونم انداختم تا زیاد جلبِ توجه نکنه. دلم نمی خواست هی منو ببینه، هی اخم کنه. 

مینو جون اول از همه وارد شد، منتظر بودم بقیه هم برن ولی فرید منو خطاب قرار داد و گفت:

- پرنسس بفرمایید. 

و یه تعظیمِ کوتاه کرد. از کارِ فرید خجالت کشیدم ولی به روی خودم نیاوردم و داخلِ سالن شدم. 

جمعیت زیادی از زن و مرد دیدم که همگی لباس های فاخری تنشون بود. پندار ما رو راهنمایی کرد به سمتِ میزی که مینو جون نشسته بود. 

خدمتکارهایی که لباسِ فرم سفیدی تنشون بود همه جوره ازمون پذیرایی کردن. یه نیم ساعتی گذشته بود که فرید با خنده گفت: 

- می گم مینو جون این سیما خانومتون شوهر داره؟ می گم اگه نداره من می تونم جورش رو بکشما!

من خندیدم و تو اون لحظه چشم تو چشمِ پندار شدم. اونم خنده اش گرفته بود ولی سعی می کرد کنترلش کنه. 

مینو خیلی راحت خندید و زد به شونه ی فرید و گفت: 

- فرید، هنوز این اخلاق رو داری! خجالت بکش پسر، سیما پنجاه و دو سالشه. جهت اطلاعت شوهرم داره. 

فرید سرش رو با تاسف تکون داد و گفت: 

- حیف، همیشه بد شانس بودم، اینم نشد. 

مینو جون گفت: 

- اگه می خوای ازدواج کنی بگو خودم یه دختر خوب بهت معرفی کنم. 

فرید لبخندِ خجولی زد و گفت: 

- جدی زن عمو این کار رو می کنید؟ 

مینو جون گفت:

- آره، پندار که زیرِ بار ازدواج نمی ره، خوشحال می شم حداقل تو یکی سر و سامون بگیری. 

فرید گفت: 

- ممنون زن عمو. 

فرید یه نگاه به من انداخت و گفت: 

- زن عمو جدی جدی اگه کسی رو معرفی کنم زحمتِ خواستگاری رو برام می کشید؟

مینو جون خیلی مشکوک گفت: 

- کسی چشمت رو گرفته؟ اونم به این زودی! 

فرید سرش رو پایین انداخت و گفت: 

- چی بگم، یه وقت های یهویی یه اتفاقایی تو دل می افته دیگه. 

من یکی که نفهمیدم فرید چی گفت ولی مینو جون خندید و گفت: 

- فرید جان من که نفهمیدم چی گفتی؟ 

فرید هم خندید و گفت: 

- خودمم نفهمیدم. 

می خواستم جمعیت رقصندگان رو ببینم که چشمام خورد به پندار، اخم نداشت ولی حالت صورتش یه جورِ خاص بود، مثل کسایی که حسرت دارن. هنوز دقایقی نگذشته بود که صدای سیما خانوم تو گوشم پیچید. سرم رو که چرخوندم دیدم سیما خانوم با یه دختر و پسر کنار میز ما ایستادن. آروم از جام بلند شدم. سیما خانوم با مینو جون داشت حرف می زد. نگاهش به من افتاد، خیلی آروم سلام دادم. سیما خانوم، دوباره با در آغوش گرفتن، منو متعجب کرد. به دختر و پسر جوانی که همراهش بودن گفت: 

- این دخترِ زیبا طهورا جون هستن. 

و بعد یه اشاره به پسرش زد و گفت:

- همون دختر خانومی که گفتم تو مهمونیِ مینو جان دیده بودمش. 

سریع چشمم رفت سمتِ پندار. وای! پره های بینیش از شدت عصبی بودن باز و بسته می شد. دستاشم مشت شده بودن. آب دهنم رو قورت دادم و نگاهم به دختر افتاد. یه لباسِ کوتاه طلایی رنگ تنش بود، موهاش رو به رنگِ قهوه ای در آورده بود با آرایشِ خیلی زیبایی که تو صورتش خودنمایی می کرد و اون پسرِ جوان هم کت و شلوارِ طوسی تیره تنش کرده بود، با کراوات طوسی که رگه های صورتیِ ملایم توش بود. 

سیما خانوم به من گفت: 

- این دخترم پرینازه که تازه از فرانسه برگشته و این پسرم پدرام. 

به هر دوشون لبخند زدم. فرید و پندار هم با پدرام دست دادن. مینو جون خیلی گرم احوالات پریناز رو جویا شد. پریناز قیافه ی خاصی نداشت ولی به واسطه ی آرایشی که کرده بود خیلی تو چشم می اومد. سریع به سمتِ پندار نگاه کردم، می خواستم ببینم به پریناز که خیلی هم لوند حرف می زد نگاه می کنه یا نه؟ که دیدم مثل پسرای خوب داره یه طرف دیگه رو تماشا می کنه. سرم رو که چرخوندم، نگاهم توی دو چشمِ قهوه ای روشن قفل شد، پدرام بود که خیره نگاهم می کرد. تا دید نگاش می کنم یه لبخند زد. سرم رو انداختم پایین و جواب لبخندش رو ندادم. سیما خانوم کمی که کنارِ ما نشست به بهانه ی سر زدن به دیگران از کنارِ ما بلند شد. پریناز هم به هوای رقص میزِ ما رو ترک کرد، فقط مونده بود پدرام که نمی دونستم اون می خواد به چه بهانه ای ما رو ترک کنه؟ 

پدرام و فرید گرمِ صحبت بودن که پریناز سر و کله اش پیدا شد. یک راست سمتِ پدرام رفت و گفت: 

- پدرام، مامان کارت داره. 

تو دلم گفتم: «خدا رو شکر بهانه ی این یکی هم جور شد!»

فرید رو کرد سمتِ پندار و گفت: 

- چیه مثلِ پیر پسرا نشستی این جا! بیا بریم وسط. 

مینو جون هم رو کرد سمتِ ما و گفت: 

- خُب شما هم جونید، بلند شید یه چرخی بزنید. 

پندار گفت: 

- بی خیال مینو، حالا فرید یه چیزی گفت. 

مینو گفت: 

- هر جور که دوست دارید، من برم دستم رو بشورم و بیام. 

فرید هم بلند شد و گفت: 

- منم می رم به قولِ مینو یه چرخی بزنم. 

پندار پوزخندی زد و گفت: 

- فرید، بپا زیاد نچرخی سرگیجه بگیری! 

با رفتنِ مینو و فرید. پندار سریع گفت: 

- چته طهورا؟ چی شده که منو حتی لایقِ صحبت کردن هم نمی دونی؟ 

به پندار نگاه کردم ولی قسم خورده بودم کمی ادبش کنم، بدون جواب دادن روم رو سمتِ دیگه ای چرخوندم. نگاه به جمعیتِ در حال رقص کردم. چند باری پندار صدام کرد که بی نتیجه موند. متوجه ی پدرام شدم که به من نگاه می کرد، یادِ حرفِ عسل و نیلو افتادم که می گفتن پسرِ خوبیه ولی خیلی مامانیه. راستم می گفتن، هر جا سیما خانوم می رفت اینم مثلِ جوجه اردک دنبالش بود. 

پدرام به سمتِ من قدم برداشت، هنوز سرِ میز ما نرسیده بود که پندار خیلی عصبانی به من گفت:

- این مرتیکه داره میاد این سمت، حتما ازت می خواد باهاش برقصی، طهورا بری کُشتمت. 

این قدر با غیظ حرف می زد که ترسیدم ولی به ثانیه نکشیده بود که تو دلم گفتم: «برای این که لجش رو در بیارم حتما می رم. فقط خدا کنه ازم تقاضای رقص کنه.» 

حدسِ پندار درست از آب در اومد و پدرام در کمالِ ادب از من تقاضای رقص کرد. بی فکر بلند شدم و با پدرام واردِ پیستِ رقص شدیم، خدا رو شکر رقصِ دو نفره نبود، کمی جلوی همدیگه آروم مشغولِ رقص شدیم. 

پدرام مشغولِ حرف زدن شد و گفت:

- مادرم از شما خیلی تعریف کرده بود، از زیبایی و متانتتون. این قدر از شما تعریف کرده بود که دوست داشتم به یه بهانه ای بیام منزلِ مینو خانوم. 

به پدرام نگاه کردم و لبخندِ کمرنگی زدم و گفتم: 

- نظرِ لطف سیما خانومه. 

پدرام گفت: 

- لطف نبود، من تو همین یه برخورد فهمیدم که شما چه قدر خانوم و با وقار هستید. 

پدرام سرش رو پایین انداخت و گفت: 

- طهورا خانوم، اگه اجازه بدید دوست دارم بیشتر با هم آشنا بشیم، البته سوء تفاهم پیش نیاد. منظورم آشنایی بیشتر زیر نظر خانواده هاست، حقیقتش اینه که من خیلی ازتون خوشم اومده. 

خوب به پدرام نگاه کردم، دلم نمی خواست بچه بازی در بیارم و خجالت بکشم، خیلی عادی گفتم: 

- ممنون از حسن نیتتون، اجازه بدید در مورد پیشنهادتون کمی فکر کنم، خبرش رو از طریقِ مینو جون بهتون اطلاع می دم. 

برقِ رضایت تو چشمای پدرام دیده می شد، لبخند زد و به گرمی گفت: 

- مرسی طهورا ... ببخشید طهورا خانوم. 

آهنگ که تموم شد به همراه پدرام که هنوز لبخند روی لبش داشت به سمتِ میزی که نشسته بودیم حرکت کردیم. وقتی رسیدیم خودِ پدرام صندلی مبلِ منو عقب کشید تا بشینم کمی معذب شده بودم، پدرام به من گفت: 

- طهورا خانوم، منتظرِ جوابتون هستم، امیدوارم جوابِ مساعد بدید. 

سری تکون دادم و گفتم: 

- فکر می کنم. 

نگام افتاد به دو تا تیله ی وحشتناک عصبی! دیگه به اخم و تخمِ پندار عادت کرده بودم و برام جای تعجب نداشت ولی این اخم و این نگاه، بند بندِ وجودم رو به لرزه می انداخت، تا به حال این جوری ندیده بودمش. 

پندار دندوناش رو به هم فشار می داد، معلوم بود به زور جلوی خودش رو گرفته. با خشم گفت: 

- پس رفتی و با این بچه سوسول رقصیدی! حالا منتظرِ عواقبش بمون. 

خیلی ترسیده بودم ولی از اون جایی که نمی تونم جلوی زبونم رو بگیرم گفتم: 

- آره رقصیدم، گناه نکردم. تازه اگه گناهی هم باشه، پای من نوشته می شه تو چرا ناراحتی؟ در ضمن جناب سرهنگ من فقط مهمانِ شما هستم، حقی نسبت به من ندارید. 

خیره تو چشمای پندار موندم، شاید منتظرِ عکس العملش بودم. پندار با لبخندِ حرصی گفت: 

- باشه، پس حقی نسبت به تو ندارم!

جوابی ندادم، نمی خواستم بیشتر از این حرص بخوره، فعلا بسش بود. زمانِ سرو شام، پدرام به صورت خیلی ضایع به من سرویس می داد، جوری که فرید هم با اخم بهم گفت: 

- طهورا خبریه؟ 

من گفتم: 

- نه، خبری نیست. 

ولی انگاری فرید زیاد باورش نشد، چون یه بار که پدرام برام نوشیدنی آورد، فرید خیلی جدی و دلخور گفت:

- پدرام جان، فکر نمی کنی با وجودِ من و پندار نیازی نباشه شما زحمتِ پذیرایی کردن از طهورا رو به عهده بگیرید. 

پدرام خیلی جا خورد و به من نگاه کرد. سرم رو انداختم پایین. عجب شبِ نحسی بود امشب! پندار که کلا فقط با چشماش برام خط و نشون می کشید، حالا انگار چه گناهِ بزرگ و نابخشودنی کردم! فرید هم پا گذاشته بود جا پای پندار، اون دیگه چرا اخم داره؟! فکر کنم هر دو این اخم رو از پدرشون به ارث برده بودن. تو مسیرِ برگشت هر کی تو عالم خودش سیر می کرد، فقط هر از گاهی چشم های دلخورِ فرید و نگاه های عصبی پندار منو مهمون می کرد. 

وقتی رسیدیم فرید سریع گفت: 

- من می رم یه دوش بگیرم و بخوابم. 

منم با یه شب بخیر واردِ اتاقم شدم. لباسم رو عوض کردم. صدای شر شر آب هم اومد. معلوم بود فرید رفت تا دوش بگیره. به پدرام فکر می کردم، پسرِ بدی به نظر نمی رسید ولی زیادی شخصیت ضعیفی داشت. هر چند من اصلا در موردِ پیشنهادش نمی خواستم فکر کنم، تو مهمونی چون نمی خواستم به شخصیتش بر بخوره گفتم فکر می کنم، قلبِ من کاروان سرا نیست هر کی از راه رسید بگم بفرما. 

از صدای بلند پندار از افکارم دور شدم. صدای پندار با صدای شرشر آب قاطی شده بود، درست نمی تونستم بشنوم. آروم درِ اتاقم رو باز کردم، صدای پندار واضح تر شد. 

- مادرِ من، اون اومده بود مهمونی، چه دلیلی داره بخواد به ناموسِ خونه ی من نظر داشته باشه؟ 

صدای مینو رو شنیدم، انگار اونم کلافه بود که گفت: 

- پندار، چرا داری شلوغش می کنی؟! بدبخت حرفِ بدی نزده، از طهورا خوشش اومد و گفت یه جلسه بذاریم تا پدرام و طهورا بیشتر با هم آشنا بشن. 

پندار گفت: 

- آخه مینو، مگه این دختر اومده این جا تا براش شوهر پیدا کنید؟ 

- باز که حرفِ خودت رو می زنی. عیبش کجاست پسرِ خوب؟! سیما دیدتش، خوشش اومده. حالا چه تو مهمونی، چه تو عزا. بالاخره دختر رو یه جا می بینن که می رن خواستگاریش. خدا رو شکر این قدر خودِ طهورا خانوم و با وقاره که پدرام با یک بار دیدنش درخواست داده. 

پندار کلافه گفت: 

- غلط کرده مرتیکه ی ناموس دزد. 

مینو جون جواب داد: 

- پندار! می فهمی چی می گی؟ ناموسِ کی رو دزدیده؟ 

صدای پندار آروم شده بود، گفت: 

- مادرِ من، عزیزِ من خواهش می کنم باهاش تماس بگیر و بگو جوابِ طهورا منفیه، قالِ قضیه رو بکن. 

- مگه می شه؟ چه حرفا می زنی پندار! من سر خود بگم طهورا گفته نمی خواد ازدواج کنه! اگه یه وقتی طهورا بفهمه چی؟ نمی گه چرا بدونِ مشورت با من جواب دادید؟ 

- مینو، به طهورا گفتی نگفتیا؟ به خدا اگه بهش چیزی بگی ازت می رنجم. 

مینو سکوت کرده بود ولی بعد از چند لحظه گفت: 

- پندار، چرا این قدر مخالف این موضوع هستی؟ نکنه ... 

پندار سریع پرید وسطِ حرف مینو جون و گفت: 

- چی می گی مینو؟! برو بخواب مادرِ من، تو هم خسته ای. 

سکوت همه جا رو گرفته بود، فقط صدای آب می اومد. مینو آروم گفت: 

- پندار، من تو رو به دنیا آوردم و بزرگت کردم، از نگاهت خیلی چیزها رو می خونم. فقط تردیدت رو نمی فهمم! باشه، چیزی بهم نگو. شب بخیر. 

دیگه صبر نکردم. واردِ اتاق خودم شدم و رفتم روی تخت نشستم. همه جور فکر تو سرم اومده بود. نگاهِ پندار رو چه جوری می تونم برای خودم تفسیر کنم؟! یعنی من اشتباه برداشت کرده بودم؟! اگه منو دوست داره پس چرا چیزی نمی گه؟! اگه براش مهم نیستم پس چرا روی من تعصب داره؟!

سرم رو بلند کردم و گفتم: 

- خدایا!

تو افکار خودم بودم که خوابیدم. 

****

چشم هام رو باز کردم و به نورِ صبحگاهی که روی پتوم افتاده بود خیره شدم. حوادثِ دیشب مثلِ فیلم جلوی چشمام ظاهر شد. رقصیدن با پدرام، اخم و عصبانیت پندار و قیافه ی در همِ فرید. این یکی نمی دونم چش شده بود؟! احساس می کردم توجهاتِ خاصی بهم می کنه. خدایا توی این همه گرفتاری، این رو دیگه کجای دلم بذارم. حرف های دیشبِ پندار با مینو جون! از وقتی از مهمونی برگشتیم خونه، پندار نگاهی هم به طرفم نکرد. با مینو جون و فرید حرف می زد ولی حتی نگاهی هم به من نکرد. در واقع کاملا منو ندید گرفت. فرید هم یه جورایی انگار دلخور بود. در حالی که از روی تخت پایین می اومدم با حالتی عصبی فکر کردم: «خدایا، خسته شدم! پس چرا همه چیز جورِ دیگه ای شده؟!» انگار دیگه هیچ چیز تحتِ کنترلم نبود، نه اتفاقاتِ دور و برم و نه احساساتِ درونیم!

فکر کردم اول باید تکلیفم رو با دلم روشن کنم، به کنار پنجره رفتم و به حیاط زل زدم. خُب این کاملا معلوم بود که من، پندار رو دوست دارم و هیچ مردی هم نمی تونه جای اون رو تو قلبم بگیره. هر چند، پندار به نظر نمی اومد که این طور باشه. 

لعنتی! اگر دوستم داری خُب چرا نمی گی؟ نکنه منتظری اول من بیام بهت بگم؟!

نفسِ عمیقی کشیدم. من، پندار رو دوست دارم، حتی اگر اون منو نخواد. پس نمی تونم به هیچ مردِ دیگه ای توجه نشون بدم. نه دلم می خواد و نه می تونم که مثلِ بچه ها لج و لجبازی کنم، پس بهتره که هم به پدرام جواب منفی بدم و هم با رفتارم به فرید بفهمونم که نمی تونم علاقه از جنسی که اون می خواد بهش داشته باشم. قدم بعدی ترمیم رابطه ی داغونم با جناب سرهنگِ دوست داشتنیم بود. می دونستم که دیشب بد جور عصبیش کردم و غرورش رو زخم زدم، پس بهتره امروز مثلِ یک دختر خوب و حرف گوش کن هر چی گفت باهاش لج نکنم و از دلش در بیارم. با این فکر انگار انرژی گرفتم، به سمتِ کمدم رفتم و شلوار جینِ راسته ام رو پوشیدم، با پولیورِ سبک بافت سفیدم، خیلی دوستش داشتم چون هم سبک و نرم بود و هم قالب اندامم و ظرافت و باریکی کمرم رو به زیبایی نشون می داد. 

موهای بلندم رو هم که هنوز فر بود، از بالا بستم. بعد از این که از دستشویی بیرون اومدم و کسی رو بالا ندیدم، آرایشِ خفیفی کردم در حدِ مداد کمرنگ آبی بالای چشم هام و برق لب صورتی ملایم. رو فرشی های سفیدم رو هم پام کردم و با یک تصمیمِ آنی از پله ها سرازیر شدم

پایین. اون قدر با سرعت رفتم که پایینِ پله ها محکم به پندار خوردم که داشت بالا می رفت. از ترسِ افتادن چنگ انداختم و بازوش رو گرفتم و اون هم برای جلوگیری از افتادنِ من دستش رو دورِ کمرم حلقه کرد. در حالی که نفس نفس می زدم از آغوشش بیرون امدم و لبخندِ خوشگلی به روش زدم و صبح بخیر گفتم. برقِ تعجب رو تو چشماش دیدم، اما بعد ابروهاش رو تو هم کشید و با اخم غلیظی بهم صبح بخیر گفت و بدونِ حرف یا نگاه دیگه ای از پله ها بالا رفت. دردی رو تو قلبم حس کردم، پندار دوباره تبدیل شده بود به همون سرهنگِ بد اخلاقِ روزهای اول. تمام نشاطِ صبحم رو از دست دادم و با لب هایی آویزون واردِ آشپزخونه شدم. تو آشپزخونه مینو جون مشغولِ آشپزی بود و با فرید که روی صندلی آشپزخونه نشسته بود صحبت می کرد. با بی حوصلگی سلام و صبح بخیری گفتم و نشستم. مینو جون و فرید با خوشرویی جوابم رو دادند و بابت این که منتظرم نشدند برای صبحونه عذر خواهی کردند، چون نمی خواستند از خواب بیدارم کنند و اجازه داده بودند که تا هر موقع که می خوام بخوابم. 

بعد از خوردنِ صبحانه در نهایت بی میلی در حال جمع کردن میز و مرتب کردنش بودم که فرید رو کرد به من و گفت:

- معذرت می خوام طهورا، می تونم ازت بپرسم که چرا ادامه تحصیل ندادی؟ تو کنکور موفق نشدی؟ یا از درس خوندن خوشت نمیاد؟ 

در حالی که داشتم درِ یخچال رو باز می کردم جواب دادم:

- هیچ کدوم.

فرید با تعجب ادامه داد:

- پس چرا ادامه ندادی؟ 

با مِن و مِن در حالی که به مینو جون نگاه می کردم گفتم:

- خُب چون که ... چون من ... 

در حالی که به جوابی که می خواستم بدم فکر می کردم که چه طور بگم که حسِ ترحمِ فرید برانگیخته نشه و سوالات بیشتری نپرسه، صدای بمِ پندار رو شنیدم:

- چون که شرایطش رو نداشته فرید. حالا هم اگر می خواهی با من بیای بیرون، زودتر برو حاضر شو چون من بیرون کار کوچیکی دارم که باید انجام بدم. 

و در حالی که از زیرِ ابروهای در همش نگاهِ کوتاهی به من می کرد ادامه داد:

- فکر کنم بهتره با من بیای چون من دو، سه ساعتی نیستم و ممکنه حوصله ات سر بره. 

فرید در حالی که دو دل همچنان روی صندلی نشسته بود، به من نگاهی کرد و با خوشرویی گفت:

- مهم نیست به چه دلیل ولی اگر مایل باشی می تونیم در موردِ درس و ادامه ی تحصیل شب مفصلا صحبت کنیم. 

و در حال بلند شدن ادامه داد:

- البته بعد از رفتنِ مهمون ها. 

و از آشپزخونه بیرون رفت. پندار در حالی که پوزخندِ کوچیکی روی لباش بود، بدون نگاه کردن به من به مادرش گفت:

- ما داریم می ریم، خرید یا کاری داشتی تماس بگیر. 

و از آشپزخونه خارج شد. مینو جون بعد از گفتنِ به سلامت بلند گفت:

- فقط مادر، زودتر برگردیدها! اخلاقِ دایی و زن داییت رو که می دونی.

از مینو جون پرسیدم:

- ببخشید، مهمون دارید؟

مینو جون در حالی که داشت قابلمه ی غذا رو چک می کرد گفت:

- آره عزیزم، داداشم اینا ناهار میان این جا. خانومِ برادرم صبح زنگ زد و گفت. نمی دونم کی می خوان بفهمن که آدم برای جایی رفتن زودتر خبر می ده! خوبه همه چیز تو خونه داشتم. امروز هم که جمعه ست و پندار هم خونه ست. 

با لبخند گفتم:

- اشکالی نداره، من کمکتون می کنم کارها زودتر تموم بشه. 

و بعد هر دو دست به کار تمیز کردنِ خونه و مهیا کردنِ وسایلِ پذیرایی ناهار و سالاد شدیم. دیگه

ظهر که شد واقعا نا نداشتم، رفتم بالا تا مردها نیومدن دوشی گرفتم و کمی استراحت کردم. بعد از خشک کردنِ موهام، بلوز و شلوارِ سفید و مشکیم رو در آوردم تا بپوشم، بلوزِ شومیز سفید با شلوار فاقِ کوتاه سیاه و جلیقه ی تزیینی روش که بندِ جلیقه پشتِ گردن دکمه می خورد، شیک و ساده. با توجه به حضورِ اَسمای لوس و از خود راضی اصلا نمی خواستم بد تیپ جلوه کنم، به اندازه ی کافی اداهاش رو در رابطه با تحصیلاتِ گرانقدرش تحمل می کردم. موهام رو هم مثلِ همیشه بالا بستم و سفت کشیدم تا چشمام کشیده تر به نظر بیاد. با یه آرایش ساده و نا محسوس رفتم پایین پیشِ مینو جون. مینو جون با اون ذاتِ مهربون و شیرینش با دیدنِ من لبخندی زد و گفت:

- ماشاا... بزنم به تخته هر چی می پوشی بهت میاد. هر چی ساده تر باشی انگار بیشتر تو چشمی. بیچاره پندار دیشب فکر می کرد از لباسه که این جوری می درخشی، دیگه نمی دونست گونی هم بپیچی دورت خوشگلی. 

در حالی که می خندیدم و ازش تشکر می کردم زنگِ خونه به صدا در اومد. مردها هم اومدند. مینو جون بیرون رفت ولی من همون جا موندم و صداشون رو شنیدم که برای تعویضِ لباس و دوش گرفتن بالا رفتند. نیم ساعت بعد هر دو آراسته و شیک پایین اومدند. همزمان بازم صدای زنگ اومد و مهمان های گرامی نزولِ اجلال فرمودند. بعد از این که سلام و احوال پرسی ها تمام شد در حالی که سینی چای رو به دست گرفته بودم واردِ پذیرایی شدم و سلام کردم. با ورودم با عکس العمل های متفاوتی رو به رو شدم، اولین شخصی که به چشمم اومد و چای تعارفش کردم برادرِ مینو جون بود. مردی جا افتاده با موهای جو گندمی که از مینو جون کوچکتر به نظر می اومد. دایی عزیز با کنجکاوی و تحسین نگاهم کرد و از مینو پرسید:

- خواهر جون، خانوم رو معرفی نمی کنی؟ 

مینو جون با لبخند گفت:

- داداش، طهورا جان از دوستانِ خانوادگی هستند. 

بعد از تعارف به زن دایی و دخترِ نازنینش با سینی چای به سمتِ فرید رفتم و با لبخندی که فرید بهم زد منم لبخندش رو پاسخ دادم و به سمتِ پندار رفتم. وای! بازم مثل همیشه بوی عطرش تو بینیم پیچید و منو برد تو رویا. پندار نگاهِ عمیقی بهم کرد و بعد دوباره ابروهاش بهم گره خورد. 

خدایا! می خواستم جیغ بزنم، آخه چرا این مرد این قدر سرسخت و کله شقه؟! خیلی خُب، حالا نشونت می دم جناب. حالا برای من تاقچه بالا می ذاری. پس بچرخ تا بچرخیم!

قبل از غذا به صحبت های متفرقه گذشت و پندار هم سرش به حرف زدن با اسما جون گرم بود و گاهی هم زیر چشمی نگاهی به من و فرید می کرد که غرقِ صحبت در موردِ ورزش تیر اندازی و امریکا بودیم. غذا هم به همین شکل خورده شد اما زیر چشمی می دیدم که پندار رفته رفته داره کلافه می شه. این رو از دست کشیدنِ دایم به موهاش می فهمیدم. بعد از جمع کردنِ میز توسطِ من و مینو جون و کمکِ فرید که البته زن دایی و دخترش ماشاا... دست به سیاه و سفید نزدند، همگی نشستند تو پذیرایی و مشغولِ خوردن چای و میوه شدند، اما من که واقعا حوصله ام سر رفته بود رفتم تو حیاط. قبلا گوشه ی حیاط توپِ والیبالی دیده بودم که معلوم بود مدت هاست کسی باهاش بازی نکرده. مدتی بود اجازه ی رفتن به باشگاهِ تیر اندازی رو نداشتم و همین طور بیرون رفتن از خونه. بد جور دلم می خواست ورزش کنم و تحرک بدنی داشته باشم. توپ رو برداشتم و کوبیدم به زمین و دوباره و دوباره زدم تو سرِ توپ. چنان غرقِ لذت بردن از توپ

بازیم بودم که متوجه نشدم کسی مدت هاست داره تماشام می کنه. با صدای خنده ی فرید به عقب برگشتم. وقتی دید نگاهش می کنم گفت:

- خوب داری سرِ خودت رو گرم می کنی!

شونه ای بالا انداختم و جواب دادم:

- از عصرِ جمعه متنفرم. بالاخره باید یه جور سرِ خودم رو گرم کنم. 

با هم روی پله های تراس نشستیم. با لبخندِ مهربونی پرسید:

- چرا از عصرِ جمعه متنفری؟ 

به درختِ تقریبا لختِ باغچه خیره شدم وگفتم:

- چون منو یادِ برادرم می ندازه، یاد خانوادم و عصرهای جمعه ای که همیشه با خنده و شادی می گذشت و هیچ وقت کسل کننده نبود و من ازش متنفر نبودم.

- می تونم بپرسم چه اتفاقی براشون افتاده؟ 

نگاهش کردم و گفتم:

- یعنی می خواهی بگی پندار و مینو جون چیزی بهت نگفتند. 

- راستش رو بخواهی، نه. پندار گفت که فوت کردن و تو در حالِ حاضر مهمانشون هستی. 

از توجه و راز داریش لبخندی به لبم نشست. اتفاقات تلخ خانوادگیم رو براش تعریف کردم. معلوم

بود خیلی جا خورده و متأسف شده. وقتی سکوت کردم و حالِ به هم ریخته ام رو دید، توپ رو برداشت و برای عوض کردنِ حال و هوام گفت:

- با یه دست والیبال چه طوری؟ 

خندیدم و گفتم:

- موافقم. 

دو تایی شروع کردیم به بازی و خندیدن. از صدای خنده ی ما پندار و اسما هم اومدند تو حیاط. فرید با خنده پرسید:

- با یک دست والیبال چه طوری سرهنگ؟ هنوز هم مثلِ قدیم بی رقیبی یا پشتِ میز نشینی تنبلت کرده؟ 

نگاهی زیر چشمی به قد و هیکلِ مردونه و استوارش کردم و تو دلم گفتم: «قربونِ همه ی پشتِ میز نشین ها اگه این طوریند! این که همه ی اندامش فیته!»

پندار با خنده گفت:

- برو پسر، می دونی که حریفم نمی شی، پس کری نخون. 

فرید جواب داد:

- خیلی خُب مسابقه می دیم، چهار نفره. البته اگر اسما خانم بازی کنند. 

اسما چرخی به گردنش داد و با ناز گفت:

- به شرطی که با پندار تو یک گروه باشم. آخه پندار منو خوب می شناسه و ضعف هام رو پوشش می ده.

پندار، کلافه پُفی کرد که باعثِ خنده ی فرید و پوزخندِ من شد. یعنی به معنای واقعیِ کلمه این دختر آویزون بود. همیشه حالم به هم می خورد از این جور دخترها که ضعف هاشون رو دستاویزی می کردند برای نزدیکی و آویزون شدن به مردها!

تعجب کردم که پندار چه طور تحملش می کنه، حتما برای تحریکِ حسِ حسادتِ من هیچی بهش نمی گفت و باهاش راه می اومد. از حق نگذریم بعضی مواقع موفق هم بود، چون به حدی از حرکاتِ جلفِ این دختر عصبی می شدم که می خواستم بزنم تو گوشش. 

بازی شروع شد. من و فرید هر دو خوب بازی می کردیم اما پندار واقعا عالی بود. سرویس هایی که می زد و سرعتش تو ضربه زدن به توپ هر دوی ما رو از نفس انداخته بود، حتی با وجودی که هم تیمی دست و پا چلفتی ای مثلِ اسما داشت. پندار به حدی غرق در بازی بود که عشوه های اسما رو نمی دید. اسما هم که این طور دید، تو یه سرویس از طرفِ ما عمدا خودش رو سمت پندار و تقریبا روش انداخت که این کارش باعث شد پندار بره عقب و حواسش از توپ پرت

بشه که این فرصتِ خوبی برای گرفتنِ امتیاز به نفعِ ما بود. من و فرید خندیدیم و فرید کف دستش رو به نشونه ی موفقیت بلند کرد سمت من و من هم محکم زدم کفِ دستش. فکر کنم این کارِ ما، پندار رو به شدت عصبی کرد چون دیگه نتونست ظاهر سازی کنه و با عصبانیت به اسما گفت: 

- اگه نمی تونی بازی کنی برو بشین. اسما می دونی چند تا امتیاز واگذار کردیم؟ 

اسما هم که دید خیلی ضایع شده گفت:

- آره، من خسته شدم، می رم تو خونه. فکر کنم دیگه باید بریم، می رم حاضر شم. 

بعد از رفتنِ اسما ما دوباره بازی رو شروع کردیم. این سری، پندار از زورِ عصبانیت چنان سرویسی به سمتِ من زد که وقتی برای گرفتنِ توپ شیرجه رفتم پام گرفت به لبه ی باغچه، محکم خوردم زمین و صدای آخم بلند شد. پندار و فرید وحشت زده اومدند سمتم. صدای نگرانِ پندار رو شنیدم:

- طهورا، حالت خوبه؟ چیزیت شده؟ 

با ناله گفتم:

- نه، فقط پشتم و مچِ پام درد می کنه. 

فرید کمکم کرد که بلند بشم. همون موقع خانواده ی دایی هم که عزمِ رفتن کرده بودند اومدند تو حیاط. سرِ جام ایستادم و نذاشتم متوجه بشن که آسیب دیدم. همه مشغولِ خداحافظی شدند، منم خداحافظی سریعی کردم و مینو جون و پندار برای بدرقه تا دمِ در رفتن. با کمکِ فرید یواش یواش تا دمِ پله ها اومدم ولی هر کاری کردم نتونستم بالا برم. فرید که دید نمی تونم، آروم کنارِ گوشم زمزمه کرد:

- صبر کن الان بلندت می کنم. 

و دولا شد تا دستش رو بندازه زیرِ زانوم که صدای پندار رو شنیدم:

- صبر کن فرید، خودم بلندش می کنم. 

و بدون حرفِ دیگه ای یه دستش رو انداخت زیرِ زانوم و دستِ دیگه اش رو دورِ شونه هام و مثلِ پرِ کاه بلندم کرد و محکم تو آغوشش گرفت. 

بوی عطرش و گرمای بدنش از یک طرف مدهوشم می کرد و از طرفِ دیگه از مینو جون و فرید خجالت می کشیدم. منو برد تو سالن و آروم گذاشت روی مبل. بهم گفت:

- تکون نخور الان میام. 

مینو جون با نگرانی اومد کنارم، آروم شلوارم رو تا زد. مچِ پام کمی قرمز و متورم شده بود و درد چندانی نداشت. پندار با یک لگنِ کوچیک آبِ گرم و حوله اومد نشست روی زمین. مینو جون برای آوردنِ بانداژ و پماد رفت توی آشپزخونه. فرید هم رویِ مبل نشسته بود و بی حرف ما رو نگاه می کرد. ابروهاش کمی تو هم بود، انگار موضوعی فکرش رو مشغول کرده بود. 

پندار آروم شروع به ماساژِ پام کرد. گرمای دستش باعث شد تا دمای بدنِ من هم بزنه بالا. نمی دونم چه مرگم شده بود! 

مینو جون با پماد و بانداژ برگشت و در حالی که به دستِ پندار می داد نگران گفت:

- پسرم، نکنه مو برداشته باشه یا شکسته باشه؟ ببریمش بیمارستان؟ 

پندار گفت:

- نه مادرِ من یک ضرب دیدگی خفیفه. 

بعد، رو کرد به من و پرسید:

- دردت شدیده؟ 

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- نه، فقط کمی درد می کنه. 

بعد از کمی ماساژ دادن با آب ولرم و پماد. پام رو با باندِ کشی بست و یه عسلیِ کوتاه زیرِ پام گذاشت و برای شُستنِ دستاش رفت. کمی بعد مینو جون با سینیِ چای برگشت و پندار هم اومد و کنارِ فرید نشست. زد به پشتش و گفت:

- خُب، پسر عمو تعریف کن. 

فرید هم با خنده و کنایه گفت:

- تعریفی ها پیشِ شماست آقای دکتر، نمی دونستم پزشکی هم خوندی! 

پندار در حالی که با لبخند نگاهم می کرد جواب داد:

- بالاخره اقتضای شغلم اینه که از همه چیز سر در بیارم دیگه. 

فرید در حالی که مشغولِ صحبت با مینو جون بود، از من پرسید:

- راستی طهورا، قرار بود راجع به ادامه ی تحصیلت صحبت کنیم، واقعا مایل به انجامش هستی.

نگاهم رو به پندار دوختم و گفتم:

- آره، دوست دارم ولی اول کارِ نیمه تمومی دارم که باید انجام بدم، بعد اگه خدا خواست چرا که نه! 

فرید گفت:

- اگه بخوای، من حاضرم تو درس ها کمکت کنم یا حتی می تونی پذیرش بگیری و بری پیشِ داییت برای ادامه ی تحصیل. 

فرید دور نمای جالبی نشونم داد. حقیقتش رو بگم کمی وسوسه شدم، جواب دادم:

- روش فکر می کنم. 

بعد از روی مبل بلند شدم و گفتم:

- پام خیلی بهتره، می رم بخوابم، با اجازه. 

شب بخیری گفتم و آروم آروم از پله ها بالا رفتم. 

****

وقتی فرید به من پیشنهادِ کمک توی درس خوندن رو داد، خیلی خوشحال شدم، چشمام رو بستم و خاطره ای قدیمی توی ذهنم جون گرفت. صدای بابا که می گفت:

- سر به سرش نذار طاها، من مطمئنم که طهورا همین سالِ اول کنکور قبول می شه. 

و خنده ی بلندِ طاها.

- بابا جون کدوم کنکور؟ طهورا اول و آخر باید بره بچه داری کنه، درس به چه دردش می خوره آخه؟! 

می دونستم که شوخی می کنه اما جیغ کشیدم.

- بابـــــا! طاها رو ببین!

و خنده ی مامان که گفت:

- اگه دخترِ منه که هم تو تحصیل و هم زندگی بهترینه. طهورا می ره دانشگاه اون هم تو بهترین

رشته، تو هم به جای این که این قدر موش بدوونی بلند شو برو به کارت برس بچه. 

اشک پشتِ پلکم جمع شده بود، چشم هام رو باز کردم و گفتم:

- خیلی خوشحال می شم چون چند ساله که از درس و یادگیری دور بودم و می دونم که قطعا به کمک احتیاج دارم. 

فرید هم با لبخند گفت:

- حتما موفق می شی، می تونم کمکت کنم که از بهترین دانشگاهِ کالیفرنیا پذیرش بگیری. می تونی بری پیشِ داییت و اون جا ادامه بدی، من هم اون جام و همیشه می تونی روی کمکم حساب کنی.

سکوت کردم. ادامه ی تحصیل تو امریکا! پیشنهادِ وسوسه انگیزی بود، اما ... اما در اون صورت باید از تمامِ علایقم و کسانی که دوستشون دارم دور بشم. پندار! دیگه نمی تونم پندار رو ببینم. یه لحظه نفسم از ندیدنِ پندار بند اومد. وای نه خدایا! من می میرم اگه نبینمش، حتی اگه اون منو نخواد. 

نفسِ عمیقی کشیدم و به فرید گفتم:

- روش فکر می کنم. 

سرم رو چرخوندم سمتِ پندار. خدای من! این چرا این طوری نگام می کنه؟ از نگاهش آتیش می بارید، دستاش به حدی دسته ی مبل رو فشار داده بود که تمامِ بند انگشتاش سفید شده بود. از ترسم سریع روم رو ازش گرفتم. اعتراف می کنم که ازش می ترسیدم. مواقعی که عصبانی می شد اون هم به این شدت واقعاً وحشتناک می شد، طوری که با تمامِ جسارتی که تو خودم سراغ داشتم هم ازش می ترسیدم. 

همون طور که داشتم به صحبت های مینو جون و فرید گوش می دادم از گوشه ی چشم دیدم که بلند شد و به حیاط رفت. دلم می خواست که می تونستم دنبالش برم. دستش رو بگیرم. تو چشمای جذابش نگاه کنم و بگم من دوستت دارم، حتی اگه تو حسی به من نداشته باشی. برای من کافیه تو هوایی نفس بکشم که بدونم تو هم توش نفس می کشی. اما نمی شد، غرورم، تنها چیزی که برام باقی مونده بود نمی ذاشت، چون هنوز از احساسش مطمئن نبودم. می ترسیدم اعتراف کنم و اون با ابروهای گره خورده نگاهِ تمسخر آمیزی بهم بندازه. در اون صورت من می مُردم. فکرش هم لرز به تنم انداخت. از جام بلند شدم و با گفتنِ شب بخیر از پله ها بالا رفتم. بعد از این که مسواک زدم، رفتم تو اتاقم. در حالی که بدنم رو کرم می زدم به رفتارهای دوگانه ی پندار فکر کردم. می دونستم که حسی بهم داره ولی نمی دونستم که این حس چه قدر قویه؟! لعنتی! دِ حرف بزن دیگه، نمی بینی که چه مشتاق نگاهت می کنم، نمی بینی کوتاه اومدم. بابا نمی خواد ازم عذر خواهی کنی! 

به تصویرِ خودم تو آیینه خیره شدم و از زیبایی خودم برای اولین بار غرقِ لذت و شادی شدم پوستِ صاف و شفافم، چشم های درشتِ آبی و مژه های بلند و فر، موهای زیبای بلوند. خندم گرفت، بیخود نیست که هر جا می رم نگاهِ زن و مرد روم خیره می مونه و این چه قدر پندار رو عصبی می کنه. لبخندم وسیع تر شد. رو به تصویر توی آینه گفتم:

- چه قدر زود متوجه ی این مسأله شدی عزیزم، واقعا باهوشی! 

در همون حال تاپِ مشکی لطیفم رو همراه با شلوارِ ستش پوشیدم. تابی به موهای بلندم دادم و روی شونه هام ریختم و زیرِ لحافِ گرمم فرو رفتم. 

****

نفس نفس زنون از خواب پریدم. خدایا این چه خوابِ مزخرفی بود که دیدم؟! روی تختم نشستم و به ساعت نگاه کردم، دو نصفه شب بود. به خوابم فکر کردم، داشتم می دویدم و کسی به دنبالم بود. نمی دونم کی بود؟ ولی خنده های چندش آورش می گفت که نیتِ خوبی نداره. می دویدم و پندار رو صدا می کردم. از شدت فریادهای بی صدایی که کشیده بودم، گلوم خشک شده بود و قلبم بی تاب می زد. پندار رو دیدم، به سمتش دویدم و تو آغوش گرفتمش ولی با خنده های مرد نگاهش کردم. خدای من اتابک بود! 

از تخت پایین اومدم، برای این که خوابم رو فراموش کنم و آبی به گلوی خشکیدم برسونم آروم بیرون رفتم. تو هال طبقه ی پایین مثل همیشه آباژور کوچکی روشن بود، از پله ها سرازیر شدم. تازه پایین بود که دیدم هنوز با لباس خوابم ولی اصلا حوصله نداشتم برگردم، آروم و بی صدا به سمتِ آشپزخونه رفتم، لیوانی آب ریختم و به داد گلوی خشکیدم رسیدم. احساسِ سرما کردم. به نظرم اومد پرده ی آشپزخونه از باد حرکت می کنه. به سمتش رفتم و دیدم درِ آشپزخونه بازه. کمی ترسیدم، نکنه بازم کسی وارد خونه شده ولی بعد، با فکرِ حضور دو تا مرد تو خونه احساسِ دلگرمی کردم و آروم واردِ تراسِ کوچیک قسمتِ شرقی حیاط شدم که راهِ مستقیمش از آشپزخونه بود. واردِ تراس شدم و از باد ملایمی که می وزید به خودم لرزیدم. سایه ی کسی رو دیدم که توی تاریکی روی صندلی حصیری نشسته بود و پاهاش رو به سمتِ جلو کشیده بود. توی نورِ کمی که از آشپزخونه می تابید پندار رو تشخیص دادم. آروم چرخی زدم تا برگردم که صداش رو شنیدم.

- صبر کن. 

ایستادم و به سمتش برگشتم. پندار به آرومی از روی صندلی بلند شد و به سمتم اومد. با چشم های خسته و قرمز بهم خیره شد و گفت:

- خیلی برای رفتن عجله داری؟ در خدمت باشیم. 

با اخم رو کردم بهش و پرسیدم:

- منظورت چیه؟ 

بازوهام رو به طور ناگهانی تو دستاش گرفت، از لای دندون هاش غرید:

- برای رفتن به امریکا، برای رسیدن به یار. 

روم رو برگردوندم به سمتِ دیگه و گفتم:

- معلوم هست چی می گی؟ من هنوز تصمیم به رفتن نگرفتم، تازه اگر هم بشه، هدفم تحصیله نه چیزی که تو فکرش رو کردی. 

- جدا؟ مطمئن باش که هیچ وقت هم تصمیم به رفتن نمی گیری، یعنی من نمی ذارم. اگه می خوای ادامه ی تحصیل بدی همین جا تو تهران، تازه نه شهر دیگه ای، فقط تهرون. واقعا فکر کردی من می ذارم از جلوی چشم هام دور بشی؟ 

از شنیدنِ حرف هاش سرخوش شدم، ولی نذاشتم چیزی تو چهرم معلوم بشه. رو کردم بهش و گفتم:

- فکر نمی کنی که، این منم که باید تصمیم بگیرم، نه تو؟ مگه من و تو چه نسبتی با هم داریم که تو فکر کردی می تونی برای من خط مشی تعیین کنی جناب سرهنگ؟ 

در همین حین سعی کردم دستام رو آزاد کنم که انگار این کارم نتیجه ی عکس داد، چون دستِ راستم رو رها کرد و حلقه ی بازوهاش رو دورِ کمرم انداخت و من رسما تو آغوشش فرو رفتم. بوی عطرش داشت مستم می کرد، گرمای تنش مثل هرم داغِ آتیش تمام وجودم رو به آتیش می کشوند. 

سرش رو پایین آورد، با دستِ دیگش موهام رو از روی گوشم کنار زد و گفت:

- فعلا هیچ کاره ولی به زودی همه کاره ات می شم عزیزم، همه کاره. 

با تعجب نگاهش کردم. لبخندِ خوشگلی زد و گفت:

- این جوری نگام نکن طهورا، با همین نگاهت بیچارم کردی. 

بعد دستش رو زیرِ چونه ام زد و گفت:

- می خوام اعتراف کنم طهورا، دوست داری بشنوی؟ 

نفسِ عمیقی کشید و گفت:

- من عاشق شدم طهورا، عاشقِ یه دخترِ چشم آبی که خودشم نمی دونه از همون برخوردِ اول

چه آتیشی به هستیم زده. 

با وجودِ این که منتظرِ این حرف ها بودم ولی وقتی از میونِ لب هاش شنیدم مثلِ این بود که تمامِ آرامش و خوشی دنیا یک جا به قلبم سرازیر شد. پندار ادامه داد:

- آره، از همون جلسه ی اول قلبم رو تکون دادی ولی سعی کردم ظاهرم رو اخمو و خشن نگه دارم تا کسی متوجه ی حالم نشه. طهورا، من ... من دوستت دارم. می دونم ازت خیلی بزرگترم ولی باور کن خوشبختت می کنم. دیگه بی تو نفس کشیدنم برام سخت شده. طهورا، می خوام ازت درخواستِ ازدواج کنم، با من ازدواج می کنی؟ 

لحظاتی تو سکوت نگاهش کردم، صدای نفس های سنگین و مضطربش خبر از درونِ متلاطمش می داد. با خودم گفتم: «من چی؟ من می تونم بدونِ پندار نفس بکشم؟» نه، غیر ممکنه. الان دیگه نمی تونم بدونِ اون حتی زندگی کنم. خدایا من کی این طور عاشق شدم؟ طهورایی که فقط به انتقام فکر می کرد و کسی براش مهم نبود، چی شد که به یک باره وجودِ فرد دیگه ای این قدر براش اهمیت پیدا کرد؟ هر چی بود حس خوبی بود، حس زندگی و نشاط که دوباره تو رگ های خشکیده از حسم جریان پیدا کرده بود و با هر بار پمپاژِ قلبم این نیروی مضاعف تو بدنم پخش می شد. به چشمای عاشقش خیره شدم و گفتم:

- منم دوستت دارم پندار. نمی دونم کی و کجا این اتفاق افتاد ولی بدونِ تو دیگه نمی تونم باشم. 

خوشی رو تو چشماش دیدم. نفسِ عمیقی کشید و با لبخند گفت:

- دیوونتم طهورا، هیچ وقت تنهام نذار. 

بی تابی رو تو چشم هاش می خوندم و هُرم نفس های داغش که هر لحظه نزدیک تر می شد. چشم هام رو بستم و لب های داغش رو به روی لب هام احساس کردم. چنان عمیق و داغ می بوسید که به نفس نفس افتاده بودم. در میان بازوانش حل شده بودم و حصار دستاش هیچ راه خروجی برام نذاشته بود. یک دستش به دور کمرم بود و دست دیگش لا به لای موهام. در حالی که نفس کم آورده بودم با دستام که روی سینه های پهنش قرار داشت به لباسش چنگ زدم. بالاخره به خودش اومد و لباش رو از لبام جدا کرد. هر دو هیجان زده نفس نفس می زدیم. 

سرم رو پایین انداختم و نگاهِ شرمزدم رو ازش گرفتم. خنده ی قشنگی کرد و آروم زیرِ گوشم زمزمه کرد:

- چه خانوم خجالتی دارم من! حالا کجاش رو دیدی عزیزم، مونده تا خجالت بکشی!

هینی کشیدم و سرم رو بیشتر در آغوشش پنهان کردم. خنده ی بلندتری کرد و سرم رو تو آغوشِ گرمش فشار داد. لحظاتی تو همون حال بودیم. صدای جدیش رو شنیدم که گفت:

- طهورا، به من نگاه کن. 

سرم رو بالا آوردم و نگاهش کردم. آروم و جدی گفت:

- ببین عزیزم، اگه تو رو از برنامه ی عملیات کنار گذاشتم، فقط به خاطر این بود که تو لو رفتی. نمی دونم این عاملِ نفوذی کیه؟! ولی پیداش می کنم، فقط تا اون موقع ازت می خوام که به من اعتماد کنی، مطمئن باش انتقامِ خونِ خانوادت رو ازشون می گیرم، همین طور زجری که تو این چند سال کشیدی، ولی به من قول بده که تو این مدت تو دایره ی امنیتی ای که دورت برقراره می مونی. تنها جایی نرو و سعی کن جز با فامیلِ نزدیکت با کسی تماس نداشته باشی. نمی خوام دستِ اتابک و اراذلش به تو بخوره. از تصورش هم دیوونه می شم طهورا، دیوونه. 

پُفی کشید و عصبی دستش رو لا به لای موهای خوش حالتش برد. 

- قول می دی مواظبِ خودت باشی خانومم؟ قول می دی به من نگفته جایی نری؟ می دونم می تونی، توی خیلی جاها از پسِ خودت بر بیایی ولی این مورد فرق می کنه، قول بده طهورا. 

دستی به صورتِ مضطربش کشیدم و گفتم:

- آروم باش پندار. باشه عزیزم، قول می دم ولی تو هم باید قول بدی که مراقبِ خودت باشی و تو عملیات جلیقه ی ضد گلوله ات رو بپوشی، قول می دی؟ 

لبخندی زد و در حالی که چشم هاش رو به آرومی باز و بسته می کرد گفت:

- قول می دم خانومم. من تازه می خوام یه زندگیِ شیرین با تو و بچه هام شروع کنم، معلومه که مراقبِ خودم می شم. 

بعد در حالی که به آرومی با پشتِ دستش بازوی لختم رو نوازش می کرد، گفت:

- حالا بهتره بری بخوابی گلم، هوا خنک شده سرما می خوری. در ضمن نمی خوام کسی این طوری تو رو ببینه. 

شب بخیری گفتم و برگشتم که برم که دوباره صدام کرد. 

- طهورا، عمه ات و سرتیپ که از مسافرت برگشتند، بر می گردی خونه ی عمه ات، اون جا مثلِ یه دخترِ خوب منتظر می مونی تا من با سرتیپ صحبت کنم و مینو جون زنگ بزنه به عمه ات و برای آخرِ هفته ی بعد قرارِ خواستگاری رو بذاره. بعدش هم شما بازم مثلِ یه دخترِ خوب و حرف گوش کن، بی معطلی بله رو می دی تا من خیالم راحت بشه. 

در حالی که آروم می خندیدم گفتم:

- ای بابا! من که بله رو دادم، دیگه چرا نگرانی؟! 

نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت:

- من وقتی خیالم راحت می شه که شما تو خونه ی خودم و در کنارِ خودم باشی. حالا هم به

جای این که این جا وایسی و با این لباس دلبری کنی، برو تو اتاقت دختر. 

در حالی که شب بخیرِ آرومی زمزمه می کردم، برگشتم و با سرعت به اتاقم رفتم، در حالی که قلبم از شدت شوق و خوشی بی تابانه می زد. روی تختم خوابیدم و با خودم فکر کردم چه بر سرِ من اومده؟! اون طهورای سرد و یخی چی شده؟! چه سِری تو عشق نهفته ست که باعث شده منی که پیشِ هیچ مردی سر خم نکردم و چشم نگفتم، حالا این طور مطیعانه و تسلیمِ محض از خواسته های پندار اطاعت می کنم. در حالی که با نوکِ انگشتم لبم رو لمس می کردم لبخندی زدم و با خودم گفتم: «من به این سرسپردگی راضی و خشنودم.» 

و لحظاتی بعد به خوابِ عمیقی فرو رفتم. 

****

با اومدنِ عمه معصومه از سفرِ حج دیگه خونه ی مینو جون نموندم و راهیِ خونه ی عمه شدم. بی دلیل دلم شور می زد، دلم می خواست کسی بود تا باهاش از دلشوره هام از دل نگرانی هام حرف بزنم. عمه معصومه بود ولی خُب روم نمی شد باهاش در این موارد حرف بزنم. بی صبرانه منتظرِ خبری از پندار بودم. یکی دو بار به بهانه ی پرسیدنِ حالِ مینو به خونشون زنگ زدم. مینو جون از هر دری حرف می زد الا از پندار. مثلِ افرادِ معتادی شده بودم که می خواستن ترک کنن. تو تک تک سلول های بدنم احساسِ بی قراری می کردم، من اعتیاد داشتم. اعتیاد به حضورِ پندار، به عطرِ وجودش، به اخماش و حتی زورگوییاش. هیچ جوری حاضر نبودم این اعتیاد رو ترک کنم.

روزِ سه شنبه بود، از عمه خواهش کردم به بهشتِ زهرا بریم. دلم هوای خانوادم رو کرده بود. با عمه رفتیم اون جا، کلی گریه کردم و درد و دل ولی باز به خاطرِ حضور عمه نمی تونستم راحت حرفِ دلم رو بزنم. وقتی برگشتیم نزدیکای غروب بود، عمو مجید خونه نبود. با عمه آشپزی کردیم، وقتی کارمون تموم شد رفتیم روی مبلِ سه نفره نشستیم. بی اختیار سرم رو گذاشتم روی پای عمه و خوابیدم روی مبل. عمه هم دستش رو تو موهام کرد و نوازشم می کرد. گرمی دستِ عمه مثلِ گرمی دستِ مادرم بود. آروم گفتم:

- عمه معصومه، می شه برام از اون داستانا تعریف کنید که قبلنا برام می گفتید. 

عمه خنده ی آرومی کرد و گفت:

- چرا نمی شه دخترِ چشم آبی من، الان برات یه خوشگلش رو تعریف می کنم.

عمه کمی فکر کرد و گفت:

- آها! بذار این یکی رو تعریف کنم، این رو هیچ وقت برات تعریف نکردم.

عمه این جوری داستان رو شروع کرد: 

یه روز دو تا دوستِ خیلی صمیمی بودن که تو خدمتِ سربازی با همدیگه آشنا شده بودن، این قدر صمیمی بودن که همه بهشون می گفتن دو برادر. اسمِ یکیشون مسعود بود و یکی دیگشون شهرام. مسعود بچه ی جنوب بود و وضعِ مالی خوبی نداشت ولی به جاش شهرام که تو تهران زندگی می کرد یه خانواده ی خیلی پولداری داشت. یه روز شهرام، مسعود رو دعوت می کنه خونشون. مسعود از برخوردِ خوبِ خانواده ی شهرام خوشش اومد، وقتی داشت با شهرام آلبوم خانوادگیشون رو نگاه می کرد عکسِ یه دختر رو می بینه از شهرام می پرسه این کیه؟ شهرام بهش جوابِ دقیقی نمی ده. چند وقتی از ماجرای دیدنِ عکسِ دختر توسط مسعود می گذره. مسعود عاشقِ دخترِ تو عکس شده بود، دل رو به دریا می زنه و قضیه ی دلباختگیش رو به شهرام می گه، شهرام هم موافقت می کنه. خلاصه شهرام به مسعود یه پولی می ده تا بتونه یه کاسبی برای خودش دست و پا کنه و براشون عروسی هم می گیره. مسعود دستِ زنش رو می گیره و با پولی که شهرام داده بود می ره ولایت خودش جنوب. چند سالی می گذره، این دو تا دوست از هم فاصله گرفته بودن و کمتر از هم خبر داشتن. شهرام که همه ی زندگیش رو باخته بود و افسرده شده بود یه روز که نشسته بود یادِ رفیقِ قدیمیش می افته و می گه من رفیقِ خوبی دارم، می رم تا اون بهم کمک کنه، همون جوری که یه روزی من بهش کمک کردم. با این فکر راهیِ جنوب می شه. پرسون پرسون آدرس مسعود رو پیدا می کنه. از اون قصری که رو به روش بود خیلی تعجب می کنه! پیشِ خودش می گه، مرحبا به مسعود! ببین چه دم و دستگاهی واسه ی خودش فراهم کرده! زنگ در اون قصر رو می زنه. یه خدمتکار در رو باز می کنه. شهرام می گه می خواد مسعود رو ببینه ولی اون روز مسعود خونه نبوده، شهرام به خدمتکار می گه وقتی مسعود برگشت بگه شهرام رفیقِ قدیمیش به دیدنش اومده بود. شهرام چند باری جلوی در خونه ی مسعود می ره ولی هر بار سرخورده از ندیدنِ مسعود بر می گرده. روزِ آخر دلِ شهرام از حرفِ مسعود می گیره، آخه خدمتکاره گفته بود، آقا مسعود می گه من چنین شخصی رو نمی شناسم، خلاصه شهرام دلگیر و دلشکسته می ره می شینه تو یه پارک. چند دقیقه ی بعد یه پیرزن میاد پیشش و می شینه کنارش و شروع می کنه به حرف زدن با شهرام. شهرام قضیه ی خودش و مسعود رو تعریف می کنه، پیرزن بعد از شنیدنِ حرفای شهرام بهش می گه، بیا من بهت سرمایه می دم و تو با اون سرمایه کار کن. شهرام خوشحال از این پیشنهاد و قبول کردنش، با پیرزن راهی خونه ی پیرزن می شه. یک سال بعد، شهرام دوباره می تونه سر پا بشه و سرمایه ای که از دست رفته بود رو برگردونه، تو همین اوضاع عاشقِ دخترِ پیرزن می شه و از پیرزن دخترش رو خواستگاری می کنه. پیرزن هم قبول می کنه که دخترش رو به شهرام بده. شبِ عروسیِ شهرام می شه. شهرام بین جمعیت نگاهش به نگاهِ آشنایی می افته، اون آشنا کسی نبود به جز رفیقِ خودش مسعود. شهرام ناراحت از حضور مسعود تو جشنش تصمیم می گیره داستانِ برخورد مسعود رو با صدای بلندی به همه بگه. به سمتِ میکروفن که تو دستِ خواننده بود، می ره و ازش می گیره و شروع می کنه به تعریف کردن. این جوری تعریف می کنه، بین شماها یه آدمی هست که یه روزی رفیق و برادرِ من بود، مردی بود که پول نداشت، من بهش کمک کردم. اون مرد، عاشق دختری شد که قرار بود نامزدِ من بشه ولی چون رفیقم رو خیلی دوست داشتم، من دست از سرِ دختر مورد علاقه ام برداشتم و خودم براشون عروسی گرفتم. رفیقِ ما دستِ زنش رو گرفت و رفت ولی وقتی من دستِ کمک به سوی اون دراز کردم منو پس زد. حالا این جاست، با چه رویی نشسته، نمی دونم. صحبت های شهرام که تموم شد، مسعود لبخند به لب رفت سمتِ شهرام، میکروفون رو از دستِ شهرام گرفت و گفت، اون کسی که شهرام تعریفش رو کرد منم. راست می گه، شهرام داغون اومد جلوی در خونه ی من ولی من نپذیرفتمش. حالا می پرسید چرا؟ چون نمی خواستم رفیقم رو اون طور داغون ببینم، چون نمی خواستم رفیقم با دیدنِ وضعیت زندگی من حسرت بخوره. مادرم رو دنبالش فرستادم، بهش از طریقِ مادرم سرمایه دادم، سرمایه ای که یه روز خودش به من داده بود. بازم راست می گه، این قدر مرد بود که دخترِ مورد علاقه ی خودش رو برای من خواستگاری کرد ولی منم خواهرم رو به همسریش در آوردم. به این جای حرف که رسید، شهرام زل زد به مسعود، حالا درکِ موضوع برای شهرام راحت تر شده بود. دو رفیقِ قدیمی اون شب دوباره به هم قولِ رفاقت و برادری دادن.

عمه سکوت کرده بود، منم چیزی نمی گفتم. داشتم به قصه ای که عمه تعریف کرده بود فکر می کردم. چه قدر هر دو با معرفت بودن واقعا! الان دیگه از این نوع رفاقت ها خیلی کم پیدا می شه.

عمه دستی کشید تو موهام و گفت:

- چه طور بود؟ خوشت اومد؟ 

- وای عمه! خیلی قشنگ بود، دستت درد نکنه، این قصه رو نشنیده بودم.

عمه گفت:

- خُب، پس حالا که پسندیدی بلند شو برام یه استکان چای بیار گلوم خشک شد.

سریع سرم رو از روی پای عمه برداشتم و خم شدم و صورت تپلش رو بوسیدم و رفتم تا چای بیارم.

****

شب عمو مجید که اومد به عمه گفت:

- پنجشنبه شب مهمون داریم، برای امر خیر دارن میان.

وقتی عمو مجید این حرف رو زد دلم هری ریخت، از خجالت لبم رو گاز گرفتم. پس پندار با عمو حرف زده بود!

عمه بعد از این که صحبت های عمو مجید رو شنید با خوشرویی منو بوسید و تبریک گفت. خدا رو شکر کردم امیر نبود، وگرنه نمی دونستم چی کار کنم!

پنج شنبه هم رسید. از صبح دل تو دلم نبود، آروم و قرار نداشتم. صد بار لباسم رو چک کردم و از عمه نظر خواستم. به درخواست عمو مجید قرار شد تموم عمه ها رو دعوت کنیم. با عمه، کلِ خونه رو برق انداختیم، ظرف میوه و شیرینی رو آماده کردیم. عمه به من گفت برم دوش بگیرم و حاضر بشم، ساعت حدود هشت شب بود که مهمون ها هم اومدن. عمه ها هر کدوم با ذوق بهم تبریک می گفتن و روم رو می بوسیدن. امیر به بهانه ای خونه نموند ولی قبل از رفتنش به من تبریک گفت. تو دلم از خدا خواستم یه دختر خوب هم نصیبِ امیر بشه. دقیقا ساعت نُه شب بود که صدای زنگ، خبر از رسیدنِ مهمون ها می داد. من یه کت و دامنِ کوتاه به رنگ آبی آسمانی تنم کردم، با روسری ابریشم کوتاه. آرایش کمی هم با کمک مهدیس انجام دادم که خیلی بهم می اومد. وقتی مهمون ها وارد شدن، برای چند لحظه نفسم بند اومد، چشمام تو چشمای پُر از لبخندِ پندار گره خورد. چه قدر خوش تیپ و خواستنی شده بود کت و شلوار مشکی با پیراهن ارغوانی تنش کرده بود. صورتش مثل همیشه اصلاح شده بود. به سختی نگاهم رو از پندار گرفتم و به بقیه نگاه کردم. همراهِ پندار، فرید و خانواده ی داییش هم اومده بودن. مینو جون با خنده ی قشنگی نزدیکم شد و صورتم رو بوسید و گفت:

- آخرم به آرزوم رسیدم. من از اولم دوست داشتم عروسم تو باشی. 

به مینو لبخند زدم و گفتم:

- ممنون مینو جون، امیدوارم لایق باشم.

حس کردم حالِ فرید خیلی گرفته است و نگاهش پُر از حرف ولی توی اون لحظه دوست نداشتم هیچی ذهنم رو مشغولِ خودش کنه.

سبدِ گلِ بزرگی که توسط یه شخصِ غریبه آورده شد، گوشه ی سالن قرار گرفت. پندار آروم نزدیکِ من شد و شاخه ی گلِ رز هلندی که انتهای ساقه اش یه روبانِ نازکِ قرمز به شکلِ زیبایی پاپیون شده بود، به سمتم گرفت و گفت:

- گلِ من به زندگیم خوش اومدی.

از خجالت سرم رو پایین انداختم و چیزی نگفتم. با تعارف عمه معصومه و عمو مجید تموم مهمان ها وارد سالنِ اصلی شدن و نشستن. ساعتِ اول بیشتر در مورد چیزهای عادی صحبت شد و پذیرایی که توسط مهدیس و شیوا صورت گرفت، بیتا هم طبقِ معمول خودش رو گرفته بود و با غرور یه جا نشسته بود. بیشتر داییِ پندار و عمو مجید حرف می زدن. هر از گاهی هم آقا سجاد شوهرِ عمه مهری یه نظری می داد. منم مثل یه دخترِ خوب و سر به زیر روی مبلی نشسته بودم و به تیکه های دختر عمه هام گوش می دادم. مهدیس هی می رفت و می اومد و می گفت:

- طهورا، جونِ من دستت رو بکش روی سرِ من بذار من یه همچین لعبتی نصیبم بشه.

یا شیوا که هی دمِ گوشم می گفت:

- خدا نکُشتت، عجب تیکه ای شکار کردی!

نمی دونستم به حرف های مهدیس و شیوا بخندم یا عصبی بشم که با حرفِ مینو جون مجلس رسمی شد. من درست رو به روی پندار نشسته بودم. چند بار زیر چشمی پندار رو نگاه کردم، دیدم خیلی راحت و بدونِ هیچ خجالتی پاش رو روی پاش انداخته و با ژستِ قشنگی زل زده به من! 

مینو جون روش رو سمتِ عمو مجید کرد و گفت:

- خُب آقای یزدی، همون جور که تلفنی هم خدمتتون عرض کردم، مزاحم شدیم برای خواستگاری از طهورای عزیز.

نفسم تو سینه ام حبس شده بود. گوشام نمی شنیدن کی چی می گه؟ فقط با حرفِ عمو مجید و سُقلمه ای که مهدیس بهم زد، به خودم اومدم.

عمو مجید گفت:

- دخترم، پاشو با آقای مقدم حرف های آخرت رو بزن، سنگ هات رو وا کن.

با خجالت از روی مبل بلند شدم و از سالن خارج شدم. نمی دونستم باید با پندار کجا حرف بزنم؟! آخه من حرفی نداشتم!

پندار کنارم ایستاد و آروم گفت:

- برو یه جای خلوت و غیر قابل دید، اصلا برو تو یه اتاق.

متعجب بهش نگاه کردم. پندار چشمکی زد و با ابرو اشاره زد که زودتر راه بیفتم. به سمتِ طبقه ی بالا حرکت کردیم و واردِ اتاق خودم شدم.

وقتی پندار پشت سرم واردِ اتاق شد، سریع درِ اتاق رو بست و زل زد به من. می خواستم برم روی تخت بشینم که مچ دستم رو گرفت و کاری کرد که برگردم سمتش. پندار بی حرف منو تو آغوشش غرق کرد، این قدر محکم فشار می داد که گفتم دیگه باید فاتحه ی کمرم رو بخونم! 

پندار، آروم و زمزمه کنان کنارِ گوشم گفت:

- دلم برات تنگ شده بود عروسکِ چشم آبی من.

سرم رو بلند کردم و گفتم:

- پندار، تو این یه هفته خیلی تو فشارِ فکری بودم، همش دوست داشتم کنارم باشی، چند باری هم زنگ زدم خونتون ولی موفق نشدم باهات حرف بزنم.

پندار روی چشمام رو بوسید و گفت:

- می دونم، مینو بهم می گفت زنگ زدی ولی نمی شد قبل از خواستگاری این جا زنگ بزنم.

پندار دستش رو زیرِ چونه ام گذاشت و فشار آرومی آورد و گفت:

- تو چه قدر ناز شدی؟ 

لبخندِ کم جونی زدم و گفتم:

- اِ! پندار اذیتم نکن. 

پندار حلقه ی دستاش رو تنگ تر کرد و گفت:

- حالا مونده تا اذیتت کنم، تلافی همه ی کارات رو سرت در میارم، تلافی بی محلی های آخرت رو که حتما در میارم.

آروم گفتم:

- می دونم بدجنسی که می خوای تلافی کنی ولی مطمئن باش من هم آروم نمی شینم، هر عملت باعثِ یه عکس العمل از سمتِ من می شه.

خودم رو از اسارتِ حلقه ی دستای پندار نجات دادم و رفتم لبه ی تخت نشستم. پندار هم آروم کنارم نشست. چند دقیقه ای سکوت کردیم، پندار سکوت رو شکست و گفت:

- طهورا، من دو خواسته ازت دارم اولی و مهم ترینش اینه که مراقبِ خودت باشی. می دونی که چی می گم و ازت چی می خوام و اما دومی ... 

پندار خنده ی ریزی کرد و گفت:

- دومی هم اینه که من بچه خیلی دوست دارم، حداقل سه تا بچه ازت می خوام.

با حرفِ پندار چشمام گرد شد و نگاش کردم. فکر کردم داره سر به سرم می ذاره ولی لحنش و نگاهش کاملا جدی بود. پندار دوباره گفت:

- نظرت در مورد بچه چیه اونم سه تا، شایدم چهار تا؟

در حالی که سعی می کردم خندم رو کنترل کنم گفتم:

- پندار شوخی می کنی، نه؟ خدای من سه یا چهار تا بچه! به منِ بیچاره رحم نمی کنی؟ خودت می دونی که من می خوام ادامه ی تحصیل بدم، بعدش هم اگر بشه تمایل دارم سرِ کار برم. این طور که تو می خواهی، من تمام مدت یا باید باردار باشم یا بچه بزرگ کنم! پس خودم چی؟ یا آرزوهام؟ 

نمی دونم تو لفظِ کلمه ی بارداری چی بود که باعث شد سرم رو پایین بندازم و لبم رو گاز بگیرم. از حسِ مادر شدن، اونم مادرِ بچه ای که پدرش پندار باشه، ته دلم از خوشی غنج زد. با احساسِ گرفتن دست هام توسط پندار، سرم رو بالا آوردم و به چشم های خندونِ و عاشقش نگاه کردم. گرمای نفسش رو روی گردن و گوشم حس کردم که گفت:

- قربون خجالتت برم من. من می میرم برای اون لحظه ای که خبرِ بارداریت رو به من بدی. 

و بعد بلند خندید. در حالی که هجومِ خون رو تو گونه ام حس می کردم. آروم بی حیایی نثارش کردم. در حالی که آروم و مردونه می خندید گفت:

- ببین طهورا، من سی و شش سالمه و دلم می خواد تا دیر نشده لذتِ پدر شدن رو بچشم ولی این قدر هم فهم و انسانیت دارم که بدونم تو بیست و سه سالته و دلت می خواد درس بخونی. مطمئن باش اجازه نمی دم که هیچ عاملی جلوی درس خوندن و پیشرفتت رو بگیره و خودم هم تا آخرش هستم و کمکت می کنم. منظورِ من اینه که دلم یک کانونِ خانوادگی گرم و شلوغ می خواد. یه همسرِ بی نظیر و همیشه همراه و بچه هایی که بتونم تمامِ تلاشم رو برای به ثمر رسیدنشون بکنم. مطمئن باش مخالفِ کار کردنت هم نیستم، البته توی محیط خوب و سالم که خودم تاییدش کنم، حتی اگر این میون هم بچه دار شدیم مطمئن باش شده براشون دایه و پرستار می گیرم که تو اذیت نشی. تو فقط قول بده که همه جا همراهِ و کنار من باشی، به من وفادار باشی و به من اعتماد کنی و نهایت سعیت رو برای داشتنِ یه کانونِ گرم خانوادگی بکنی. 

در حالی که به چشم هاش خیره شده بودم و از چشم اندازِ زندگی در کنارِ پندار غرق در خوشی بودم و با وجود این که می دونستم زندگی در کنارِ یک نظامی خطرات و سختی های خودش رو داره، گفتم:

- بهت قول می دم همیشه کنارت باشم و سعی کنم زندگیِ گرمی داشته باشیم. 

پندار در حالی که صورتم رو میونِ دست هاش گرفته بود، به چشم ها و پیشونیم بوسه می زد. گفت:

- من هم قول می دم تا لحظه ی مرگم دوستت داشته باشم و بهت وفادار بمونم و همیشه ازت مراقبت کنم. 

پندار که کنارم نشسته بود منو تو آغوشش گرفت و گفت:

- خیلی خاطرت رو می خوام، خیـــــلی.

سریع از روی تخت بلند شد و گفت:

- زود باش بریم پایین، بیشتر تو این اتاق بمونیم تضمین نمی کنم مادر نشده از اتاق بیرون بری، پس بیا بریم پیشِ بقیه، در ضمن وقتی سرتیپ نظرت رو خواست سریع قبول می کنی، دنبالِ وقت گرفتن هم نباش که اصلاً بهت وقت نمی دم که فکر کنی.

بعد در حالی که دستم رو می کشید و از روی تخت بلند می کرد با خنده و شوخی گفت:

- بهتره دیگه بریم بیرون وگرنه سرتیپ دخترش رو به من نمی ده و از خونش بیرونم می کنه. 

هر دو زدیم زیرِ خنده و در حالی که دستِ پندار پشتِ کمرم بود و به بیرون هدایتم می کرد، از اتاق خارج شدیم. 

****

امروز از صبح آرایشگاه بودم، با این که خیلی مخالفت کردم ولی نتونستم مینو جون و عمه معصومه رو قانع کنم تا آرایشگاه نیام. همشون می گفتن نامزدیته باید بری آرایشگاه. پندار هم با

اونا دست به یکی کرده بود. به خودم تو آینه ای که رو به روم بود نگاه کردم، به آرایشِ محوی که تو صورتم توسطِ آرایشگر صورت گرفته بود. چه قدر تغییر کرده بودم! موهام رو فر کرده بود، یه سمت از موهام رو بالا داده بود و با یه گُلِ درشت به رنگِ نباتی تزیین کرده بود. لباسی که با پندار خریده بودم رو تنم کردم. یه لباسِ ماکسی نباتی بلند که فقط روی یکی از سرشونه هام یه بند می خورد و روی بند فقط گل داشت، از همون گل های پارچه ای که آرایشگر به موهام زده بود. کفشام رو پام کردم و آماده بودم تا پندار به دنبالم بیاد. بنا به درخواستِ پندار و موافقتِ عمو مجید قرار بر این شد که قبل از ازدواج، بینمون صیغه ی محرمیتی خونده بشه تا رفت و آمدِ ما مشکل شرعی نداشته باشه. تو دلم کلی خندیدم، اگه عمو مجید می فهمید این پندار چه ها که با من نکرده، فکر کنم دیگه تو روم نگاهم نکنه!

با صدای آرایشگر که گفت:

- عروس خانوم اومدن دنبالتون. 

به خودم اومدم و با کمکِ آرایشگر شنلم رو تنم کردم و شالِ حریر سبک هم روی سرم انداختم. آروم از درِ آرایشگاه خارج شدم. پندار تکیه زده به جنسیس کوپه اش در حالِ مرتب کردت یقه ی کتش بود، منم همون جا ایستادم و در حالِ تماشا کردنِ مرد زندگیم بودم. پندار رو مثل همیشه شیک و مرتب دیدم. 

سنگینی نگاهم باعث شد روش رو سمتِ در آرایشگاه برگردونه. وقتی منو دید سریع اولین کاری کرد اطراف رو دید، وقتی دید خلوته و من قابلِ رویت نیستم، به سمتم اومد. با لبخند به این تعصبش نگاه می کردم. پندار با حالتِ خاصی منو نگاه می کرد، آروم گفت:

- سلام پرنسسِ چشم آبی. 

بعد هم آروم خم شد و انگشتِ کوچیک یکی از دستام رو بوسید. لبم رو به دندون گرفتم، بوسه اش با این که روی بندِ انگشتم بود ولی داغیش به تمومِ بدنم سرایت کرد. 

پندار زل زد به من و گفت:

- گازشون نگیر، اون ها از این به بعد صاحب دارن.

بعد هم با لحنِ شوخی، جدی گفت:

- اصلا دوست ندارم به اموالِ من صدمه بزنی! 

گازِ محکم تری از لبم گرفتم تا نخندم. پندار یکی از ابروهاش رو به حالت زیبایی بالا انداخت و گفت:

- تو چرا حرف گوش کن نیستی؟! می خوای همین جا بهت ثابت کنم این ها صاحب دارن! دختر امانت دارِ خوبی باش. 

دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم آروم خندیدم و گفتم:

- پندار، تا حالا کسی بهت گفته خیلی بی حیایی؟ 

پندار هم خندید و گفت:

- آره، یه نفر سه، چهار دفعه بهم گفته بی حیا! 

آروم به کتفش زدم، پندار گفت:

- بیا عشقِ من، بیا بریم. اصلا حواسم نبود تو کوچه ایستادیم. 

خودش درِ سمتِ منو باز کرد، وقتی می خواستم بنشینم یه دسته گلِ خیلی زیبا روی صندلی بود. آروم دست دراز کردم و برداشتم، یه دسته گلِ آبشاری کوتاه که تماما از غنچه های رُزِ نباتی رنگ بود و دورش از حریری باز بهمون رنگ تزیین شده بود. دسته گل رو برداشتم و سوارِ ماشین شدم.

پندار آروم درِ سمت منو بست و خودش هم سوار شد. آروم گفتم:

- مرسی پندار، خیلی نازه.

پندار یکی از دستام رو گرفت و روی دنده گذاشت و دستِ خودشم روی دستم گذاشتم. آروم انگشتای دستم رو فشار داد و گفت:

- اگه تمومِ گل های دنیا رو برات بیارم، بازم کمه.

دقت کردم دیدم سمتِ خونه ی عمه نمی ره، چون قرار بود نامزدی خونه ی عمه باشه. روم رو سمتِ پندار کردم و گفتم:

- پندار! مگه خونه ی عمه معصومه نمی ریم؟ 

پندار یه لبخند از سرِ شیطنت زد و گفت:

- نه، نمی ریم.

- پس کجا می ریم؟ قرار بود مهمونی خونه ی عمه باشه که! 

- مهمونی سرِ جاشه خانومی ولی ما یه کم دیر می رسیم.

با چشمای متعجب گفتم:

- خُب الان کجا می ریم پندار؟ 

پندار خندید و گفت:

- طهورا، هر کاری کردیم عمو مجیدت قبول کنه ما بریم آتلیه چند تا عکس بگیریم قبول نکرد، می گفت هنوز به هم محرم نیستید، می گفت بذارید بعد از خوندنِ صیغه بعد برید عکس بگیرید!

پندار با صدای بلندی خندید و ادامه داد:

- خُب وقتی از راهِ قانونی نمی شد تو رو بکشونم آتلیه، منم راهِ غیر قانونیش رو امتحان کردم که جواب هم داد! 

با تعجب به حرفای پندار گوش می دادم! عجب این بشر مارموز بود! ببین چه زبلیه که تونسته سرِ عمو مجید رو گول بزنه! سعی می کردم نخندم ولی نمی دونم چه قدر موفق بودم، گفتم:

- کارِ خوبی نکردی پندار! خُب می ذاشتی بعد از مراسم می رفتیم، فرقی نداشت که! 

پندار فشارِ دستش رو روی دستم بیشتر کرد و گفت:

- نخیر، کلی فرق داشت. تا برسی کلی آدم می خوان تو رو ببوسن، دیگه ازت چیزی نمی موند که ببرمت آتلیه!

موذیانه خندید و گفت:

- اگه سرتیپ می فهمید من ازت چه بوس هایی گرفتم، فکر کنم خونم رو حلال می کرد!

خندیدم و گفتم:

- واقعا بی حیایی! 

پندار مکثی کرد و گفت:

- با این دفعه فکر کنم شد شش بار. 

با ترمزِ ماشین به اطراف نگاه کردم. جلوی یه باغ ایستاده بودیم. پندار گفت:

- شالت رو بکش جلوتر. خیالتم راحت، کسی که قراره عکس های دو نفرمون رو بگیره زنه.

آروم با کمکِ پندار از ماشین پیاده شدم و واردِ باغ شدیم. اول هر کدوم چند تا عکسِ تکی گرفتیم و بعد نوبتِ عکس های دو نفرمون شد. اولین عکسمون به این شکل بود که پندار از پشت منو تو آغوشش می گیره و سرشونه ی لختم رو می بوسه. دومین عکسمون هم ژستِ قشنگی داشت. پندار روی تابی که از گل ها درست شده می شینه و من به صورتِ مایل روی پاهاش می شینم. فیگورمون جوری بود که مثلا می خواستیم همدیگه رو ببوسیم. چند تا عکسِ دیگه هم گرفته شد و آخرین عکس هم روی چمن ها که به صورتِ مصنوعی بود، به صورتِ برعکس دراز کشیدیم، جوری که رخ به رخِ همدیگه می شدیم و نگاهمون قفلِ نگاهِ همدیگه بود. عکس گرفتن ها که تموم شد از باغ خارج شدیم و با هم به سمتِ خونه ی عمه حرکت کردیم. وقتی رسیدیم جمعیتِ زیادی به استقبالمون اومدن. یکی از خدمه ها با منقلِ آتیش نزدیکمون شد. پندار دستش رو تو ظرفِ اسپند کرد و کمی اسپند برداشت و دورِ سرم چرخوند و ریخت روی زغال درونِ منقل. عمه نزدیکم اومد و گفت:

- طهورا، فدات شم تو هم اسپند برای شوهرت دود کن.

با کلمه ی شوهر دلم یه طوری شد، دیگه باورم شده بود که پندار برای همیشه مالِ من می شه. منم کمی اسپند واسه ی پندار دود کردم. پندار از جیبِ کتش سه تا تراول در آورد و درونِ سینی منقلِ زغال گذاشت. وقتی وارد اتاق شدیم، به وسیله ی جدا کننده ها سالن بزرگ به دو نیم تقسیم شده بود، زنانه و مردانه. با پندار به سمتِ جایگاهی رفتیم که از قبل برای ما درست شده بود، آروم نشستیم. عمو مجید هم اومد بود و همچنین داییِ پندار. عمو مجید خودش برای ما آیه ی صیغه رو خوند و ما رو محرم همدیگه کرد. بعد از خوندنِ صیغه که دوره ی سه ماهه داشت، مردها از قسمتِ زنونه خارج شدن. به کمکِ دختر عمه هام شال و شنلم رو در آوردم فقط دسته گلم دستم بود. پندار هنوز تو قسمتِ زنونه مونده بود ولی از شدتِ خجالت سرش رو پایین انداخته بود! تو دلم گفتم: «آخی بچم از بودن بینِ این همه زن و دختر خجالت می کشه!»

مینو جون انگشتری که برای نامزدی گرفته بود رو به سمتِ پندار گرفت و گفت:

- مبارکت باشه. خدا رو شکر می کنم که نمُردم و دامادیِ تو رو دیدم.

من و پندار همزمان گفتیم:

- مینو! 

مینو جون خندید و گفت:

- اوه چه تفاهمی! 

بعد هم انگشتر رو به دستِ پندار داد. خیلی ها دورِ ما جمع شده بودن. پندار دستِ منو گرفت و اول بوسید با بوسه ای که پندار روی انگشت من زد جیغ، سوت و دست بود که سالن رو منفجر کرد. پندار آروم انگشتر رو تو انگشتم کرد و بعد هم زل زد تو چشمام و گفت:

- مبارکه.

منم لبخندی زدم و گفتم:

- مبارکِ تو هم باشه.

پندار صورتش رو نزدیکِ صورتِ من آورد. فکر کردم می خواد لبام رو ببوسه، سریع سرم رو عقب بردم که باعثِ خنده ی حضار شد. خودِ پندار هم می خندید. دخترها یک صدا می گفتن:

- دوماد عروس رو ببوس، یالا.

اگه دستِ من بود گردنِ همشون رو از لبه ی تیغ می گذروندم. این قدر گفتن، تا بالاخره تسلیمِ خواستشون شدم ولی قبلش دسته گل رو جوری گرفتم که کسی نبینه پندار منو می بوسه. پندار هم بدجنسی کرد و وقتی می خواست لبم رو ببوسه سریع دسته گل رو پایین کشید. با بوسیده شدن توسطِ پندار جمعیت هم دست از سرم برداشتن و با یه رقصِ آروم که توسطِ من و پندار صورت گرفت، دیگه بی خیالِ ما شدن.

****

با عمه معصومه در حالِ تمیز کردنِ خونه بودیم که تلفن زنگ خورد، عمه خودش گوشی رو برداشت. بعد از کمی حرف زدن به من گفت:

- طهورا، مینو خانومه.

سریع جارو برقی رو خاموش کردم و گوشی رو از عمه گرفتم.

- سلام مینو جون.

- سلام دخترم، حالت چه طوره؟ 

- ممنون، خوبم. شما خوب هستید؟ 

- منم خوبم عزیزِ دلم. چه خبرا؟ چرا نمیای این طرفا؟ 

خندیدم و گفتم:

- مینو جون، من که یه روز در میون خونه ی شما هستم.

مینو جون گفت:

- خونه ی خودته عزیزم. راستی زنگ زدم بهت بگم زن برادرم یه مهمونی گرفته.

تو دلم گفتم: «وای نه!»

با بی خیالیِ ساختگی جواب دادم:

- به چه مناسبتی مینو جون؟ 

مینو خندید و گفت:

- هیچی بابا، دارن سی امین سالگردِ ازدواجشون رو جشن می گیرن. جشنشون فرداست، گفتم که خبر داشته باشی.

- چشم مینو جون، سعی می کنم بیام.

مینو جون مصرانه گفت: 

- سعی چیه دختر خوب؟! حتما باید بیای.

چشمام رو با عصبانیت روی هم فشار دادم و گفتم:

- چشم. 

- خُب دیگه طهورا جون، کاری نداری عزیزم؟ 

- نه مینو جون، خوشحال شدم صداتون رو شنیدم.

- قربونت برم دخترِ قشنگم، پس می بینمت خداحافظ.

- خداحافظ.

بعد از قطعِ تماس به عمه گفتم:

- عمه، من فردا خونه ی داییِ پندار دعوت شدم.

و موضوع رو واسه ی عمه تعریف کردم. عمه معصومه که ظرف های کریستال رو تمیز می کرد گفت:

- به سلامتی دخترم، حالا لباس داری؟! 

دوباره جارو برقی رو روشن کردم و گفتم: 

- آره عمه، دارم.

و با عمه مشغولِ تمیز کاری شدیم. حدودای غروب بود که کارِ ما هم تموم شد. این عمه ی منم هر چند وقت یک بار هوسِ خونه تکونی می کنه! دیگه نا نداشتم از جام بلند شم. آخرِ شب هم پندار تماس گرفت و گفت خودش میاد دنبالم. خیلی اصرار کرد که بریم برای فردا لباس بخریم ولی حسِ این که از خونه بیرون برم رو نداشتم. 

****

حاضر و آماده منتظرِ پندار بودم که بریم. می دونستم پندار روی لباس پوشیدنم خیلی حساسه به خاطرِ همین موضوع یه پیراهنِ مشکی تا زیر زانو پوشیدم که یقه ی پوشیده ای داشت با آستین های حلقه ای. واسه ی این که به بازوهای لختم گیر نده یه حریر هم برداشتم تا در موقع لزوم ازش استفاده کنم. به لطفِ تندیس دیگه تو آرایش کردن هم وارد شده بودم. یه آرایشِ محو شیک هم انجام داده بودم.

با صدای عمه، سریع کفش های پاشنه بلندم رو پام کردم. مانتو و شالم رو از روی تخت برداشتم. در اتاقم رو باز کردم که رخ به رخِ امیر شدم. امیر خیره شده بود به من، تو دلم صد بار خودم رو لعنت کردم که چرا احتیاط نکردم و تو اتاقم مانتو و شالم رو نپوشیدم، سریع عقب گرد کردم، واردِ اتاق شدم، مانتوم رو تنم کردم و شالم رو روی سرم انداختم و بیرون رفتم. امیر نبود، شاید رفته بود پایین، پله ها رو سریع پایین اومدم و سلامِ بلندی دادم، پندار از روی مبل بلند شد و جوابم رو داد. خوب بهش دقت کردم، بلوز و شلوارِ سفید تنش بود با یه کتِ اسپرت مشکی، موهاش رو به طرزِ قشنگی آرایش داده بود. تیکه ای شده بود برای خودش! 

پندار چند قدم به سمتم برداشت و شاخه گل رُزی رو به سمتم گرفت. لبخند زدم و شاخه گل رو ازش گرفتم. از عمه خداحافظی کردیم و راهی خونه ی دایی پندار شدیم. در مسیرِ رفت از پندار پرسیدم: 

- پندار، فرید کی می خواد برگرده؟

پندار متعجب و با کنجکاوی گفت: 

- چه طور؟

- هیچی، همین طوری پرسیدم.

پندار نیم نگاهی بهم کرد و پرسید:

- دِ نکنه پشیمون شدی؟

آروم زدم روی شونه ی پندار و گفتم: 

- از چی پشیمون شدم؟

پندار آروم گفت: 

- از این که با من نامزد کردی؟

اخم کردم و گفتم: 

- تا جایی که یادم میاد، چاقو بیخِ گلوم نذاشته بودی که قبولت کنم! کی می خوای باور کنی دوستت دارم؟!

پندار سکوت کرده بود، منم کمی دلگیر از حرفش سکوت کردم. دستم به سمت پخش ماشین رفت و روشنش کردم، دوست نداشتم وقتی با پندارم یه همچین سکوتِ دلگیر کننده ای بینمون باشه. 

وقتی پیاده شدیم، آروم بازوش رو گرفتم، پندار نگاهی بهم انداخت ولی چیزی نگفت. وارد خونه شدیم. بعد از تعارفاتِ معمول به سمت مینو جون رفتیم و نشستیم. مینو جون گفت: 

- طهورا، عزیزم برو تو اتاق مانتوت رو در بیار. 

ننشسته راهم رو به سمتِ اتاقی که مینو جون نشون داده بود، کج کردم و مانتو شالم رو در آوردم. شالِ حریری که با خودم آورده بودم رو روی شونه هام انداختم و از در اتاق بیرون اومدم. با نشستنم پندار یه نگاه به لباسم کرد و آروم دم گوشم گفت: 

- چرا لباست بی آستینه؟

منم آروم گفتم: 

- پندار به خدا این پوشیده ترین لباسی بود که داشتم.

پندار که توجیه نشده بود گفت: 

- مگه بهت نگفتم اگه لباسِ مناسب نداری بیام بریم بخریم.

بی حوصله و کلافه وار گفتم: 

- پندار خواهش می کنم بس کن، من که با شال لختیش رو پوشوندم.

تا پندار خواست جوابم رو بده سر و کله ی فرید هم پیدا شد. وقتی من و پندار رو دید کلی سر به سرمون گذاشت و تیکه بارونمون کرد. نگاهِ فرید مثلِ سابق نبود، دیگه اون دلخوری رو توش نمی دیدم. 

از بیکاری نگاهم به سمتِ رقصنده ها چرخید. سلما هم بینشون بود، خدا رو شکر سمتِ من نیومد، من هم راضی از این دوری، داشتم برای خودم کیف می کردم. با دستی که روی پام نشست برگشتم، پندار چشمکی زد و گفت: 

- می خوای برقصیم؟

یه اخمِ ناز کردم و گفتم:

- چه عجب تحویل گرفتی؟

پندار لبخند زد، دستم رو کشید و گفت: 

- بلند شو تا پشیمون نشدم. 

با هم به سمتِ پیست رقص رفتیم، موزیکِ ملایمی پخش می شد، نه از اون موزیک های دو نفره! من و پندار رو به روی همدیگه آروم می رقصیدیم. از رقصِ پندار خیلی خوشم می اومد، خیلی مردونه می رقصید. رقص که نمی شد گفت، بیشتر پاهاش رو این ور و اون ور می کرد و بشکن می زد. وقتی موزیک تموم شد ما هم پیست رو ترک کردیم و سرِ جامون برگشتیم. مهمونی خوبی بود مخصوصا وقتی کیک آوردن و هانیه خانوم و شوهرش رو مجبور کردن با هم محلی برقصن. 

نیمه شب بود که رسیدم خونه ی عمه. با کلیدی که از قبل داشتم در رو باز کردم، داشتم آروم واردِ اتاقم می شدم که امیر درِ اتاقش رو باز کرد. از حالت چشماش فهمیدم خواب نبوده، آروم سلام دادم. امیر با کنایه جوابِ سلامم رو داد و گفت: 

- خوش گذشت؟

خیلی سریع گفتم: 

- آره.

وارد اتاق شدم و در رو بستم. دیگه نمی دونستم چه عکس العملی نشون بدم که امیر دست از سرم برداره و ازم دل بکنه. اگه پندار می فهمید خیلی بد می شد، مخصوصا با حساسیتی که داشت. تصمیم داشتم در یه فرصت مناسب، خیلی جدی با امیر صحبت و برخورد کنم. 

****

با چشم بهم زدنی دوره ی نامزدیمون رو به اتمام بود، تو این مدت اگه برخوردهای امیر رو فاکتور می گرفتم بقیه ی چیزها عالی بود و بیشتر به گشت و گذار و خوش گذرونی سپری شد. فرید هم به آمریکا رفت و قول داد حتما دوباره بیاد. من بنا به درخواستِ عمه، شب ها خونه ی پندار نمی موندم. حالا چرا عمه می گفت نمونم دلیلش برام مجهول باقی مونده بود. طبق معمول خونه ی مینو جون بودم و در حالِ حرف زدن، پندار هم در حال ور رفتن با لپ تاپش بود که تلفن زنگ خورد. مینو جون تلفن رو برداشت، از صحبت کردنش فهمیدم سیما خانومه. هر دو به مکالمه ی مینو جون گوش می دادیم. مینو هی می گفت: 

- سیما جان اینا از قبل همدیگه رو می خواستن، منم بی خبر بودم.

به پندار نگاهی انداختم، دیدم سریع از جاش بلند شد و به سمتِ مینو جون رفت و ازش خواست گوشی رو بهش بده. مینو هی چشم و ابرو می اومد که زشته ولی پندار ول کنِ معامله نبود. مینو جون سریع مکالمش رو تموم کرد و به پندار گفت: 

- چته پسر؟ چرا همچین می کنی؟

پندار کلافه و عصبی گفت: 

- چرا نذاشتی من باهاش حرف بزنم؟!

مینو آروم گفت: 

- بدبخت که حرفِ بدی نزد، از من گِلگی می کرد.

پندار نفس پُر صدای کشید و گفت: 

- مینو، طهورا الان زنِ منه، سیما خانوم بیجا می کنه اسمِ زنم رو می بره.

لبخندی روی لبم اومد، تو دلم کلی قربون صدقه ی زنم، زنم گفتن های پندار می رفتم. با حرف های مینو جون، پندار کمی آروم شد ولی دلخوریش سرِ جاش بود. سریع لپ تاپش رو برداشت و به سمتِ اتاقش رفت. با رفتنش من و مینو به هم نگاه کردیم و هر دو همزمان زدیم زیر خنده. مینو جون در حالی که هنوز می خندید و سری تکون می داد گفت:

- طهورا جون، پاشو برو پیشش. بچه ام حرصی شده برو یه کم آرومش کن.

دوباره خندیدیم. با اجازه ای گفتم و به سمتِ اتاق رفتم و با چند ضربه اجازه ی ورود گرفتم. پندار روی تخت نشسته بود و به نقطه ای که معلوم نبود کجاست خیره شده بود. آروم رفتم کنارش نشستم. دوست نداشتم ناراحت ببینمش، به خاطر همین با دستم شروع کردم به به هم ریختن موهاش. این قدر با سر و کله اش ور رفتم تا پندار به خنده افتاد. می خواستم بازوش رو گاز بگیرم که جفت دستام رو گرفت و منو خوابوند روی تخت. هر چی تقلا کردم تا فرار کنم نشد که نشد. پندار شروع کرد به قلقلک دادنِ من. صدامون کل خونه رو گرفته بود، از شدت خنده نفس کم آورده بودم. آروم و با خنده گفتم: 

- پـ ... پندار ... زشـ ... زشته ... الان مامانت ... میاد.

پندار هم که می خندید از قلقلک دادنِ من دست برداشت، کنارم دراز کشید، با یه دست منو تو آغوش کشید، سرم رو بوسید و گفت: 

- خُب مینو بیاد، مگه اشکالی داره؟ در ضمن، مامانم نمیاد، می دونه ما الان در چه حالی هستیم.

موذیانه نگاهی بهم انداخت و ادامه داد: 

- نترس، مینو مزاحمِ عشق و حالمون نمی شه.

با ته خنده ای که هنوز تو صدام بود، به چشمای پندار زل زدم و گفتم:

- جدی جدی بی حیایی.

پندار همچنان زل زده بود تو چشمام، آروم سرش رو به سرم چسبوند و گفت: 

- طهورا، خیلی دوستت دارم، خیلی. هیچ وقت ازم دور نشو، من می میرم اگه بفهمم کسی به غیر از من دوستت داره.

چشمام رو بستم، چند باری دهنم باز شد تا موضوعِ امیر رو بگم ولی نتونستم. سرم رو روی سینه ی پندار گذاشتم و گفتم:

- هرگز ترکت نمی کنم، حتی اگه خودت بخوای.

بعد هم با خنده گفتم: 

- از در بیرونم کنی، از پنجره میام تو. پنجره رو هم ببندی از دودكش میام، دودكش رو ببندی یه جا دیگه رو پیدا می کنم، خلاصه از دستِ من خلاصی نداری. 

پندار هم خندید، دستش رو لای موهام کرد، چند دقیقه ای تو حالِ خودمون بودیم که مینو جون صدامون زد. لباسامون رو مرتب کردیم و رفتیم پایین. بعد از خوردنِ شام، از پندار خواهش کردم منو برسونه خونه. اونم غر غرکنان خواسته ام رو اجابت کرد. 

تو مسیرِ برگشت پندار خیلی جدی گفت: 

- طهورا، دلیل خاصی داره شب ها پیشِ من نمی مونی؟

- دلیل، نه. باور کن عمه معصومه ازم خواسته، منم به احترامش این کار رو می کنم.

پندار کمی اخماش تو هم رفت و گفت: 

- فهمیدم برای چی می گه شب ها کنارم نباشی، لابد فکر می کنه پیشِ من امنیت نداری ولی این رو نمی دونن بالاخره تو الان هم زنِ منی، اگه پیشِ من امنیت نداشته باشی ... 

پندار فرمونِ زیر دستش رو فشرد و زمزمه وار گفت:

- اون وقت با وجود اون مرتیکه ی یال قوز اون جا امنیت داری؟

زیر چشمی نگاش می کردم، خیلی عصبی بود، نفس هاش تند بودن و قفسه ی سینه اش زیاد بالا و پایین می شد.

پندار آهسته گفت:

- این طوری فایده نداره، باید زودتر عقد کنیم.

من ترجیح دادم سکوت کنم و تو این لحظه ها صحبتی نکنم که پندار تحریک بشه و خشم و عصبانیتش دامن گیر شه.

وقتی رسیدیم آروم ازش خداحافظی کردم و پیاده شدم. پندار هم با من پیاده شد. کمی اطراف رو دید و نگاهش به ساختمون افتاد و اخماش بیشتر تو هم رفت. به جایی که نگاه می کرد توجه کردم، پنجره ی اتاقِ امیر بود که هنوز روشن بود و گوشه ای از پرده اش تکون می خورد. نگاهم رو از پنجره گرفتم و گفتم: 

- مرسی منو رسوندی.

داشتم بر می گشتم که پندار دستم رو گرفت، آروم به سمتش چرخیدم. زل زد تو چشمام و گفت: 

- طهورا، رفتارِ امیر با تو چه طوریه؟

تو دلم گفتم: «یا خدا!» 

سعی کردم خودم رو بی تفاوت نشون بدم، به همین منظور گفتم: 

- مثلِ تموم دختر دایی و پسر عمه های دیگه.

پندار پوزخندی زد و ادامه داد: 

- اون وقت تموم پسر عمه ها از پشتِ پنجره ی اتاقشون دختر داییشون رو دید می زنن؟!

کلافه گفتم: 

- پندار، چرا این قدر بد بینی؟!

- بدبین! هه. گوش کن طهورا، اگه روزی بفهمم در این مورد بهم حقیقت رو نگفتی بدون ... 

پندار ادامه ی حرفش رو نگفت، فشار دستش رو روی مچِ دستم زیاد کرد، آروم مچم رو آزاد کرد و گفت:

- برو، شب بخیر.

وقتی واردِ حیاط شدم صدایِ جیغ لاستیک های پندار که سکوتِ خیابون رو در هم شکست رو شنیدم. باید تا دیر نشده با امیر حرف بزنم. با همین خیال، آروم واردِ ساختمون شدم و یه راست به سمتِ اتاقِ امیر رفتم، دو تقه به در زدم. امیر در رو باز کرد، خیلی آروم گفتم: 

- باید با هم حرف بزنیم.

امیر با سر اشاره کرد که داخل بشم، از کنارش گذشتم و روی تخت نشستم. خیلی جدی که همراهِ اون اخم هم داشتم، گفتم: 

- امیر، می فهمی داری چی کار می کنی؟ می فهمی داری با زندگیم بازی می کنی؟ می فهمی پندار روی تو حساس شده؟ می فهمی بارها در مورد رابطه ی ما ازم سوال پرسیده؟

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

دوباره خودم جواب دادم: 

- نه، نمی فهمی، یعنی نمی خوای که بفهمی. 

زل زدم به امیر که تکیه داده بود به میزِ کارش و منو نگاه می کرد، دوباره گفتم: 

- امیر، تو گفتی جای طاها رو برای من می گیری، اصلا نمی خوام برادرم باشی ولی با زندگیم بازی نکن، تو خودت روزِ مهمونی عمه تبریک گفتی، دوباره چت شده؟ چرا بعد از نامزدیم رفتارت بد شده؟ امیر بفهم، من پندار رو دوست دارم.

امیر که آروم ایستاده بود با حرفِ آخرِ من گفت: 

- جلوی من در موردِ علاقه ات حرف نزن. راست می گی، نمی فهمم. اصلا من آدم بی شعوری هستم ولی تو مالِ من بودی، بارها خواستم فراموشت کنم، نشد. نمی شه طهورا.

امیر چند قدمی به سمتم اومد و ادامه داد:

- طهورا، من دوستت دارم، من چندین ساله که دوستت دارم، چه طوری ازم می خوای به این سرعت فراموشت کنم. 

حرف زدن با امیر بی نتیجه بود، از جام بلند شدم و گفتم: 

- کاری نکن اعتمادِ پندار به من سلب بشه.

داشتم از در خارج می شدم که گفت: 

- من موندم، این قدر بهت شک داره فردا روز که رفتی خونش لابد نمی ذاره پات رو از درِ خونه بیرون بذاری!

بدونِ جواب دادن، خارج شدم و به اتاقِ خودم رفتم. امیر بی منطق حرف می زد، شایدم من منطقِ کلامش رو درک نمی کردم.

****

یک هفته بیشتر به پایانِ صیغه ی محرمیتمون نمونده بود، صبح یکی از روزها پندار باهام تماس گرفت و گفت میاد دنبالم تا با هم بریم جوابِ آزمایشِ خون رو بگیریم. حاضر و آماده منتظر بودم بیاد که بریم، به عمه معصومه هم گفتم واسه ی ناهار بر نمی گردم و شاید کارمون تا غروب طول بکشه می خواستیم واسه طبقه ی بالا کمی لوازم بخرید. قرار بود بعد از ازدواج، پیشِ مینو جون زندگی کنیم. هر چند پندار خیلی به این کار تمایل نداشت و می گفت بذاریم یکی دو سال بعد بریم پیشِ مینو، می گفت اولِ ازدواجمون خیلی باید مراعات کنیم. دنیا برعکس شده بود، به جای این که من مخالف باشم، اون مخالفت می کرد ولی با دلایلی که براش آوردم بالاخره با اکراه پذیرفت.

روی تاب نشسته و غرق گذشته ها بودم که صدای زنگِ در اومد، سریع به سمتِ در رفتم و بازش کردم. پندار مثل همیشه شیک و مرتب لبخند به لب ایستاده بود. سلام دادم و منتظر نگاش کردم. پندار که تعلل منو دید گفت: 

- بیا بریم دیگه؟

لبام رو ورچیدم و گفتم:

- می گم پندار، چیزی رو فراموش نکردی؟

پندار به چهره اش حالتِ متفکری داد و دستی به چونه ی محکم و خوش فرمش کشید و گفت:

- نه، فکر نکنم، مگه چی رو فراموش کردم؟

آروم گفتم: 

- هیچی، بیا بریم. 

حالم گرفته شد. در دوران نامزدی، در هر دیدار، از پندار یه شاخه گل می گرفتم. بد جوری به گرفتنِ تک شاخه گل ها عادت کرده بودم، با همون حال سوارِ ماشین شدم و در رو بستم. پندار هم نشست، ولی قبل از این که حرکت کنه گفت: 

- داشبورد رو باز کن.

بی خیال گفتم: 

- به من چه؟! خودت باز کن.

- طهورا!

چشمام رو گرد کردم و منم گفتم: 

- چیه پنــــدار؟!

پندار لبخندش پُر رنگ تر شد و گفت: 

- می گم بازش کن، توش همون چیزیه که الان باعث اخمت شده.

چشمام برق زد و به سرعت درِ داشبورد رو باز کردم. یه جعبه ی کوچیک به همراهِ یه شاخه گُلِ رز. اول از همه شاخه گل رو برداشتم و گفتم: 

- خُب تقصیرِ من نیست، خودت منو به این گل ها عادت دادی.

پندار آروم به طرفم خم شد و گونه ام رو بوسید و گفت: 

- تو هم منو به بوسه هات عادت دادی، حالا اون جعبه رو بردار و باز کن.

جعبه ی کوچیک سورمه ای رنگ رو برداشتم و بازش کردم. یه زنجیرِ بلندِ سفید بود با پلاکی که روش و ان یکاد حکاکی شده بود. زنجیر رو جلوی چشمام نگه داشتم و می دیدمش که پندار از دستم گرفتش و گفت:

- طهورا، این رو هیچ وقت از گردنت باز نکن، این طوری خیالم راحت تره.

و خودش به سمتم متمایل شد و زنجیر رو گرفت و به گردنم آویخت. 

****

بعد از گرفتنِ جواب آزمایش به سمتِ فروشگاه لوازم خانگی رفتیم و با سلیقه و وسواسِ پندار خریدهامون رو انجام دادیم، قرار بود وسایل مستقیما فرستاده بشن خونه ی مینو جون. داشتیم از پارکینگِ فروشگاه خارج می شدیم که پندار گفت:

- طهورا، دوره ی نامزدیمون هم تموم شد ولی تو یک شبم نموندی خونه ی ما، البته من اون بهانه هایی که آوردی رو اصلا قبول ندارم.

دستِ پندار رو که روی دنده بود گرفتم و گفتم: 

- باور کن بهانه نیست، از عمو مجید و عمه معصومه خجالت می کشم، در ضمن ما که همیشه کنارِ هم هستیم، فرقی نداره چه تو خونه ی شما باشیم، چه بیرون، مهم اینه که کنارِ همیم. حالا شب و روزش که اهمیتی نداره. 

پندار حالت دستامون رو عوض کرد، حالا دستِ من بود که زیرِ دستش اسیر شده بود. پندار دستم رو نوازش کرد و گفت:

- فرق داره خانومی، فرق داره.

- خُب چه فرقی داره؟

پندار نیم نگاهی بهم انداخت و گفت: 

- وقتی خسته از کار میام، دوست دارم اول از همه تو رو ببینم، ببوسمت تا خستگیِ یه روزِ پُر تنش از تنم بیرون بره، دلم می خواد بگیرمت تو آغوشم حتی شده پنج دقیقه، شب ها با حسِ این که کنارمی به آرامش برسم. 

یه اخمِ ناز کردم و گفتم: 

- نه این که اصلا منو نمی بوسی، خیلی حسرت داری!

پندار خندید و گفت: 

- اون بوسه ها رو نمی گم که، کلا بوسه های شب چیز دیگه ایه. 

بعد از تموم شدنِ حرفش با صدای بلند زد زیرِ خنده. 

گفتم: 

- اِ اِ اِ! پندار اذیتم نکن دیگه، خجالت می کشم. 

پندار خنده ی موذیانه ای کرد و گفت: 

- باشه، بعد از عروسی خجالتِ واقعی رو بهت نشون می دم.

جلوی در خونه ی عمه که رسیدیم همزمان با ما امیر هم رسید. پندار و امیر با هم دست دادن و حالِ همدیگه رو جویا شدن، معلوم بود هیچ کدوم از حضورِ دیگری راضی نیستن. 

امیر به من گفت: 

- کجا بودید؟

به جای من، پندار خیلی جدی جواب داد: 

- رفته بودیم کمی خوش بگذرونیم امیر جان. 

بعد هم خیلی عادی پرسید: 

- امیر، شما چرا دست دست می کنی و آستین بالا نمی زنی؟

امیر به من نگاهی انداخت و زهر خنده ای کرد و گفت: 

- منم یه خیالاتی داشتم ولی خُب زرنگ تر از من رسید و نذاشت.

با حرفِ امیر، نفسم بند اومد. زیر چشمی به پندار نگاه کردم که زل زده بود به امیر. اخم های پندار لحظه به لحظه تو هم می رفت. امیر نگاهی به ما انداخت، خودش فهمید چی گفته واسه ی همینم سریع گفت:

- چرا جلوی در ایستادید؟ بیاید داخل. 

و خودش سریع تر از ما داخل شد. می خواستم برم خونه که پندار از پشت مچِ دستم رو گرفت و نذاشت. چشمام رو بستم و تو دلم گفتم: «طهورا کارت تمومه!»

به سمتش برگشتم و گفتم: 

- چـ ... چرا دستم رو گرفتی؟ بیا بریم تو دیگه.

پندار فشار دستش رو بیشتر کرد و با لحنی عصبی گفت: 

- حالا کجا؟ تشریف داشتید، هستیم در خدمتتون. 

با صدای مرتعش شده ای گفتم:

- چی ... چی می گی؟ دسـ ... دستم رو ول کن؟

پندار با فکِ منقبض شده و با غیظ گفت:

- چیه؟ می ترسی عاشقِ سینه چاکت منتظر بمونه؟ پس بگو چرا دوست نداری بیای خونه ی ما؟

بعد هم دستم رو ول کرد و گفت: 

- منِ خر رو باش، فکر می کردم خانوم واقعا از عموش خجالت می کشه! نگو دلش نمیاد پسر عمه اش رو ول کنه.

با حرفِ پندار، قلبم درد گرفت، روحم فشرده شد. چه طور به خودش اجازه می داد این جوری در موردِ من حرف بزنه و قضاوت کنه؟

با چشمای بغض دار گفتم: 

- این خزعبلات چیه واسه ی خودت می بافی؟

پندار زل زد تو چشمام و گفت: 

- پس بگو منظورِ امیر چی بود؟

پندار، کلافه چنگی تو موهاش زد، به سمتِ ماشینش رفت ولی مکث کرد، خیلی عصبی بود با مشت چند بار کوبید به سقفِ ماشینش. به سمتم چرخید و ادامه داد:

- باید خیلی احمق باشم که حرفش رو جورِ دیگه ای تفسیر کنم. 

و بعد با حالت زمزمه واری گفت: 

- منِ احمق شک برده بودم.

زل زدم بهش، تو اون لحظه لال شده بودم، تموم کلمات از ذهنم فرار کرده بودن. پندار نگاهِ عمیقی بهم انداخت و بی حرفِ دیگه ای سوارِ ماشین شد و رفت. با به حرکت در اومدن ماشین تازه به خودم اومدم نباید می ذاشتم این جوری بره، باید براش توضیح می دادم. پشتِ ماشین دویدم و صداش زدم ولی پندار نایستاد. 

گریه ام شدید شد، اشکام گوله گوله از چشمام سُر می خوردن پایین. آروم و سست شده واردِ حیاط شدم و به سمتِ تاب قدیمی رفتم و نشستم. کمی که آروم شدم از شیرِ حیاط صورتم رو آب زدم تا عمه معصومه نفهمه گریه کردم. بدبختیِ من یکی دو تا نبود. باید همه جوره تو هر شرایطی مراقب باشم که دیگران چیزی نفهمند، حتی تو بدترین شرایطِ زندگیم. 

چند تا نفسِ عمیق کشیدم و واردِ خونه شدم، یه سلام با سرِ پایین افتاده به عمه که تو آشپزخونه بود دادم و به سمتِ طبقه ی بالا رفتم. به درِ اتاقِ امیر نگاه کردم، نفرت تموم وجودم رو گرفت. همش زیرِ سرِ اون بود، چرا نتونست جلوی زبونش رو بگیره؟ بی اختیار و بدونِ زدن ضربه واردِ اتاقش شدم. امیر رو دیدم که روی صندلی میز کارش نشسته و سرش رو بین دستاش گرفته، تا منو دید با لحنِ ناراحتی گفت: 

- شرمنده طهورا. 

دوباره بغض گلوم رو گرفت و اشکام جاری شدن، آروم گفتم: 

- شرمنده بودنِ تو دردی از من دوا نمی کنه. راضی شدی امیر؟! همین رو می خواستی؟ پندار رفت، امیر عشقم رفت، پشتم رفت، پناهم رفت، همشم تقصیر توئه. هیچ وقت نمی بخشمت،

هیچ وقت!

با هق هقی که کنترلش از دستم خارج بود واردِ اتاقِ خودم شدم. چشمم رفت به گوشی موبایلی که هیچ وقت دستم نمی گرفتم، چند بار بهش زنگ زدم ولی جواب نداد، بعد از چند بار زنگ زدن گوشیش به کل خاموش شد. گریه ام بیشتر شد، نالیدم. سرم رو تو بالشت فرو کردم تا صدای گریه ام رو خفه کنم و صدام بیرون نره. چی شد؟ لعنت به خودم که زودتر نگفتم، لعنت به من که گذاشتم کار به بی اعتمادی برسه. 

چند بار امیر در اتاقم رو زد ولی جوابی ندادم، چون ممکن بود از شدتِ حرصی که داشتم بکُشمش. عمه هم یک بار پشتِ در اتاقم اومد و صدام زد تا شام بخورم ولی خستگی و سر درد رو بهانه کردم و پایین نرفتم. نمی دونم از زمانِ اشک ریختنم چه قدر گذشته بود، موبایلم رو برداشتم و نگاه کردم. ساعت دوِ نیمه شب رو نشون می داد و من هنوز لباس هایی که از صبح تنم بود رو در نیاورده بودم. گوشی موبایل رو تو دستم فشار دادم، نباید می ذاشتم همه چی به هم بریزه. شماره ی پندار رو گرفتم، هنوز خاموش بود. سریع براش یه پیامک فرستادم به این مضمون: «بذار برات توضیح بدم، خواهش می کنم.» 

گوشی رو روی تخت پرت کردم و دوباره دراز کشیدم. خوابم نمی برد، تا صبح تو فکرِ پندار بودم. فکرِ این که همه چیز رو تموم کنه، داشت دیوانم می کرد. 

****

سه روزی می شه که از پندار هیچ خبری ندارم، بی حوصله روی مبل لم دادم و هر چند ثانیه یه بار گوشیم رو چک می کنم. هر روز عصبی تر از روزِ قبلم. عمه مدام علت کج خلقیام رو می پرسه. جوابی نداشتم بهش بگم، چی می گفتم؟ می گفتم پسرت لگد زد به تشت زندگیِ من.

عمه فکر می کرد به خاطرِ هیجانِ قبل از عقدمه که عصبی شدم، منم راضی از این برداشت، تو سکوتِ خودم فرو رفته بودم. به خاطر همین هم عصرِ همون روز پیشنهاد داد که با هم بریم سرِ مزار خانوادم. زمانِ برگشتن حس کردم یه ماشینِ مشکی داره تعقیبمون می کنه، چند باری تصمیم گرفتم به عمه بگم ولی با شناختی که از عمه داشتم، از گفتن پشیمون شدم. می دونستم اگه چیز مهمی هم نباشه می خواد شلوغش کنه. تو این چند روز موبایلم رو از کنارم دور نمی کردم، همش منتظرِ تماسِ پندار بودم ولی دریغ از یه میس کال! 

روی مبل نشسته بودم و پام رو به حالتِ عصبی تکون می دادم، عمه اومد کنارم نشست، دست گذاشت روی پام و گفت:

- دخترم بگو چته؟

به عمه نگاه کردم و گفتم: 

- هیچی عمه.

عمه نگاهِ دقیقی بهم انداخت و گفت: 

- نگو هیچیت نیست! تو الان سه چهار روزه کلافه ای، آقای مقدم هم نمیاد. شما تو این سه ماهی که نامزد کردید یه روزم نبود که از هم غافل بشید، چی شد طهورا؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: 

- هیچی عمه، با پندار حرفم شده، چیزِ مهمی هم نیست.

عمه نفسِ آسوده ای کشید و گفت: 

- خیالم راحت شد. عمه جان تو همه ی زندگی ها از این قهر و آشتی ها می شه. اصلا نمک زندگی به همین قهر کردن و دوباره آشتی کردناشه، ولی از من به تو نصیحت زیاد قهرت رو کش نده، فردا عقدتونه.

عمه به سمت اتاقش رفت. به حرفِ عمه فکر می کردم، عمه لابد فکر کرده من قهر کردم. خدایا چی کار کنم؟ اگه پندار نیاد چی؟ جواب فامیل رو چی بدم؟ بگم چی شد که ازم برید و پشیمون شد؟

تا غروب که عمو مجید بیاد مثلِ مرغ بال و پر کنده شده بودم، می ترسیدم در موردِ فردا ازم بپرسه و نتونم جوابی بدم.

سر میز شام عمو مجید به عمه گفت: 

- خانوم این بچه ها چرا این قدر ساکتن؟

به امیر زیر چشمی نگاه کردم، داشت با غذاش بازی می کرد. از اون روز حتی سلام امیرم جواب نمی دادم.

عمه خندید و گفت: 

- چیزی نیست حاجی.

عمو مجید روش رو سمتِ من کرد و گفت: 

- طهورا جان، دخترم امروز پندار باهام تماس گرفت.

با حرف عمو غذا پرید تو گلوم و به سرفه افتادم. عمه سریع زد به پشتم و یه لیوان آب دستم داد.

عمو خندید و گفت: 

- چه قدر هولی دختر! اگه بگم، گفت فردا ساعت ده صبح میان این جا تا بریم محضر، چی کار می کنی؟

نمی دونستم بخندم یا گریه کنم، حال عجیبی داشتم. سریع از سرِ میز بلند شدم و با یه ببخشید خودم رو تو اتاقم حبس کردم. هم می خندیدم و هم اشک می ریختم. دلم برای پندار یه ذره شده بود. دلم هوای چشماش رو کرده بود، بعد از ساعتی عمه اومد تو اتاقم و گفت:

- فردا، پندار به همراه خانوادش میاد تا بریم محضر. 

به منم گفت زودتر بخوابم تا برای فردا شاداب باشم. بعد از رفتن عمه از ذوقم لباسایی که می خواستم فردا تنم کنم بیرون کشیدم. چند باری امتحان کردم، وقتی از خوب بودنشون خیالم راحت شد بی خیالشون شدم و خوابیدم، البته خواب که نه، خودم رو به خوابیدن زدم و هزار و یک جور برخوردِ پندار رو برای خودم شبیه سازی می کردم. گاهی عاشقانه، گاهی با حالت اخم، گاهی با عصبانیت. 

صبحِ زود، قبل از این که عمه صدام بزنه، رفتم یه دوش گرفتم. موهام رو با آرامش شونه زدم و بهشون حالت دادم. کت و دامنِ اسپرت سبز رنگم رو تنم کردم، یه کم بیشتر از هر وقت دیگه ای آرایش کردم، دلم می خواست امروز بهتر و زیباتر از همیشه به نظر برسم، مانتم رو تنم کردم و روسری ابریشمی سبز که حاشیه های مشکی داشت رو سرم انداختم، یه کمی از موهام رو به صورتِ کج تو صورتم ریختم، به ساعت نگاه کردم، ساعت نُه بود. آروم پایین رفتم، عمو مجید و عمه هم بیدار و حاضر شده بودن، عمه تا منو دید قربون صدقم رفت. عمه گفت برم صبحونه بخورم. از شدت ذوقی که داشتم هیچ میلی نداشتم. هر چند تو این چند روز صورتم خیلی آب رفته بود، جوری که حتی عمو مجید هم فهمیده بود. به عمه گفتم میلی ندارم ولی عمه وادارم کرد فقط چند لقمه بخورم، بهم یه لیوان شیر گرم و عسل داد تا فشارم پایین نره. نزدیکِ ساعت ده بود که زنگ خونه به صدا در اومد. عمو مجید، زودتر رفت بیرون تا مهمون ها منتظر نمونن. عمه معصومه هم یه پولی دورِ سرم چرخوند و انداخت صندوق صدقات کوچیکی که تو خونه بود.

از در حیاط که خارج شدیم، سرم رو بالا گرفتم تا ببینمش. مثل ماهی بیرون افتاده از آب بودم، تشنه ی صداش، تشنه وجودش، تشنه ی نگاهش! در اولین نگاه دیدمش، غرق صحبت با عمو مجید و داییش بود. چه قدر برازنده شده بود. موهاش رو از همیشه کوتاه تر کرده بود.

پندار فقط نیم نگاهی به من انداخت و دوباره مشغولِ حرف زدن با عمو شد. مینو جون به سمتم اومد و منو بوسید و زن داییش هم به اجبار و با اکراه منو بوسید. همگی سوار ماشین شدیم. فکر کردم پندار از من بخواد که باهاش برم ولی بی توجه به من همراهِ مادرش سوارِ ماشین شد و این یعنی هنوز ازم ناراحت و دلخوره. منم با دلی شکسته و به خون نشسته، سوار ماشینِ عمو مجید شدم و به سمت محضر رفتیم. 

دوست داشتم پندار حتی شده به ظاهر، باهام گرم رفتار کنه. چه قدر واسه ی امروز تو ذهنم خیال پردازی کرده بودم، چی فکر می کردم چی شد! 

وقتی از پله های محضر بالا می رفتیم یه لحظه می خواستم برگردم و بگم پشیمون شدم ولی یادِ قولی که داده بودم افتادم، می خواستم تا تهش پای پندار بمونم، حتی اگه اون منو نخواد.

مصمم تر قدم برداشتم، شناسنامه ی خودم رو همراه با شناسنامه ی باطل شده ی پدرم به عمو مجید دادم. مینو جون فهمیده بود من و پندار با هم سر سنگین هستیم، آروم کنارم اومد و گفت:

- طهورا، قربونت برم، تو و پندار چرا این مدلی هستید؟! مگه خدای نکرده آوردیمتون واسه ی اعدام! یه کم بخند. زن داداشم هی داره سوال پیچم می کنه.

بعد هم منو به سمت جایگاه ویژه ای که مخصوصِ عروس و داماد بود برد، گفت: 

- بشین تا پندار هم بیاد.

سعی کردم به لب هام شکلِ لبخند بدم.

مینو جون به سمتِ پندار رفت، کشوندش یه گوشه و باهاش حرف زد. پندار سری تکون داد و آمد کنارم نشست. از آیینه ی رو به روم نگاهش کردم، اونم منو نگاه می کرد ولی تا دید حواسم بهشه، جهت نگاهش رو عوض کرد. آروم دستم رو روی دستش گذاشتم، لرزش خفیفی رو حس کردم، فشار کوچیکی به دستش آوردم. پندار به بهانه ی این که چیزی به داییش بگه از کنارم بلند شد و دوباره به سمتِ مردها رفت. تو اون لحظه دوست داشتم فریاد بکشم، یعنی گناه نکرده ی من این قدر مجازات سنگینی داشت؟! با هر جون کندنی بود، بغضم رو فرو دادم، سرم رو پایین انداختم تا کسی از چشمام حسِ درونیم رو نخونه. حاج آقا از پندار خواهش کرد که بشینه تا عقد رو جاری کنه. پندار آروم کنارم نشست ولی دستاش رو تو هم قفل کرد، حالت دستاش جوری بود که نتونم بگیرم، از شدت حرص و بغض لبم رو گاز می گرفتم، زمانی که عقد جاری می شد یه دنیا احساسِ ضد و نقیض سراغم اومده بود، هیچی از کلام و حرف های حاج آقا نفهمیدم فقط با صدای عمه که گفت: «طهورا جان حاج آقا منتظرِ شماست.» اون جا بود که فهمیدم باید جواب بدم. دستام می لرزیدن، به صورتِ تک تک افراد نگاه کردم، چه قدر جای خالی خانوادم پیدا بود. آروم چشمام رو بستم، توکل کردم به خدا و بله رو گفتم.

صدای دست زدنِ آرومی پیچید و بعد از اون صدای صلوات، مینو جون و عمه روم رو بوسیدن و هر کدوم هدیشون رو دادن. هانیه خانوم هم بهم تبریک گفت و هدیه اش رو داد. نوبت به انداختنِ حلقه ها بود، مینو جون حلقه ها رو بهمون داد، اول به پندار گفت که حلقه ی منو بندازه. پندار خیلی آروم و بی هیچ هیجانی دستم رو گرفت، بدون این که نگام کنه. فکر کنم لرزشِ دستام رو دید، چون یه لحظه نگام کرد ولی سریع نگاهش رو ازم دزدید. منم آروم و با دست های لرزون حلقه ی پندار رو دستش انداختم. بازم صدای دست زدنِ تعدادِ کمی اتاق عقد رو در بر گرفت. امضاهای پای عقدنامه که تموم شد، به خواسته ی پندار همگی برای صرفِ ناهار به رستورانِ معروفی رفتیم. بازم من با ماشینِ عمو مجید رفتم، عمو نگاهِ مشکوکی از تو آینه به من انداخت ولی چیزی نپرسید. موقعِ نشستن سعی کردم کنارِ پندار بشینم، وقتی دیدم همه مشغولِ حرف زدن هستن آروم گفتم: 

- پندار!

پندار به سمت من نگاهی کرد ولی چیزی نگفت. زمزمه وار و با لحنِ غمگینی گفتم: 

- پندار، دلم رو نشکون، من هیچ تقصیری ندارم، چرا داری مجازاتم می کنی؟

پندار زمزمه کنان گفت: 

- الان وقتش نیست، بعدا در موردش حرف می زنیم.

خوشحال از این که پندار باهام حرف زده ادامه دادم:

- کی می خوای در موردش حرف بزنیم؟! تو اصلا بهم مهلت ندادی، نه زنگ زدی، نه به تلفن هام جواب دادی. 

پندار زل زد تو چشمام و گفت: 

- طهورا الان نه. 

دلم این قدر پُر بود که اگه از جام بلند نمی شدم، همون جا می زدم زیر گریه. با یه ببخشید به سمتِ سرویس بهداشتی رستوران حرکت کردم. وارد سرویس که شدم زدم زیر گریه، آروم به در تکیه دادم و یه دلِ سیر اشک ریختم. وقتی آروم شدم صورتم رو که به خاطرِ گریه آرایشش به هم ریخته بود رو شُستم. چند تا نفسِ عمیق کشیدم، چشمام سرخ شده بودن ولی کاریش نمی شد کرد، به خودم قول دادم تا وقتی خودِ پندار نخواد دیگه قدمی بر ندارم. من تمام تلاشم رو کرده بودم. با زدنِ نقاب بی خیالی به چهره، به سمتِ میز رفتم و نشستم، خودم رو مشغولِ خوردن غذا کردم، بعد از خوردن دیگه صبر نکردم ببینم پندار می خواد تو ماشینش بشینم یا نه، سریع سوارِ ماشین عمو شدم. خودِ پندار هم از حرکتم جا خورد، وسط راه از عمو خواستم تا منو پیاده کنه، به بهانه ی این که می خوام یه کم از وسیله هام رو از خونه بیارم. هر چه قدر بهم اصرار کردن که منو برسونن یا با امیر برم، قبول نکردم. ازشون خداحافظی کردم و با یه ماشین خودم رو به خونه رسوندم. اولین کارم در آوردن لباس هایی بود که با ذوق تنم کرده بودم. یه بلوز و شلوارِ نخی تنم کردم و خواستم چند ساعتی بخوابم. سرم از شدتِ فشارهای عصبی درد می کرد، یه آرامبخش خوردم و خودم رو به خواب سپردم.

از خواب که بیدار شدم، ساعت از نیمه شب هم گذشته بود. احساس گرسنگی می کردم. رفتم آشپزخونه و یخچال رو باز کردم. لعنتی! توش هیچی نبود. فقط یه پاکت آبمیوه بود. با انزجار چند قُلُپ از آب میوه رو سر کشیدم و دوباره به سمتِ اتاق رفتم. گوشیم رو چک کردم، فقط چند تا تماس از خونه ی عمه بود. بازم بی خیالِ دور و برم شدم و خوابیدم.

****

روی کاناپه دراز کشیدم، مثلِ چند وقتِ اخیر. تنها کارم فکر کردن و فکر کردنه. دو هفته ست از عقدمون می گذره، نه پندار تماسی گرفته بود و نه من سراغی ازش گرفتم. شده بودم همون طهورای لجباز و یکدنده. از درون می سوختم، فریادِ طوفان تو گلوم بود ولی لجوجانه خفه اش می کردم. من عمریه که اسیرِ انتظارم، فقط شکلِ انتظارام تغییر کرده. من مثلِ قایق شکسته ای بودم که میونِ موج و طوفان و تلاطم بین دست های بادِ سرد بی ترحم اسیر بودم. 

به عمه هم گفته بودم دیگه اون جا بر نمی گردم و به خاطرِ این که نگرانِ من نباشه، به دروغ گفتم پندار شب ها میاد پیشِ من. عمه چند تا نصیحت در مورد مسایل زناشویی کرد و در آخر راضی شد که خونه ی خودم بمونم. به خودم پوزخندی زدم و گفتم: 

- هه! چه خیالاتی! عمه چه دلِ خوشی داره، من حتی تو این مدت صداشم نشنیدم، چه برسه بخوام باردارشم.

تصمیم داشتم عصر، یه خریدِ حسابی کنم. دیگه خسته شده بودم از بس خونه نشسته بودم و با تلفن خریدام رو انجام داده بودم. داشتم حاضر می شدم که برم واسه ی خرید، تلفنِ خونه زنگ خورد. شماره ناشناس بود، گوشی رو برداشتم ولی هر چی الو الو کردم کسی جوابی نداد. بی خیال گوشی رو قطع کردم و از در خونه بیرون زدم. تو فروشگاه هر چی که دلم هوس می کرد رو می خریدم، انگار می خواستم با خرید کردن دق و دلیم رو در بیارم و کمی به آرامش برسم. خسته و با دست های پُر، رسیدم خونه، داشتم وسایل رو جا به جا می کردم که کسی از پشت منو گرفت و دستمالی گذاشت جلوی بینیم. این قدر این کار سریع اتفاق افتاد. که هر گونه عکس العملی رو از من سلب کرد. فهمیدم قراره چه بلای سرم بیاد، سعی کردم دفاع کنم ولی بیهوشی این اجازه رو به من نداد.

****

با تکون های شدیدی که می خوردم بهوش اومدم. از بوی بنزین و جای تنگ و تاریک فهمیدم تو صندوق عقبِ یه ماشینم. از این که منو گرفته بودن نترسیدم چون این قدر فشارِ عصبی تو این مدت بهم وارد شده بود که از زندگی سیرم کرده بود. دچارِ حالتی مثل خلسه شده بودم و به بی تفاوتی محض رسیده بودم. هیچی برام مهم نبود. از مرگم نه تنها ناراحت نمی شدم، بلکه خوشحال و خوشنود هم می شدم. فقط تنها چیزی که از خدا خواستم این بود که لطمه ای به عفتم وارد نشه، دلم نمی خواست این دنیا رو با لکه ی ننگی روی دامنم ترک کنم.

با کم شدنِ سرعتِ ماشین، چشمام رو روی هم گذاشتم و خودم رو به بیهوشی زدم. صدای پیاده شدن چند نفر رو شنیدم. یه صدا به شدت برام آشنا بود، صدای یه زن بود ولی هر چی به مغزم فشار آوردم چهره ی اون شخص تو نظرم تداعی نشد. با وارد شدنِ هوای تازه فهمیدم که در صندوق عقب رو باز کردن.

صدای یه مردی رو شنیدم که گفت: 

- ببریدش انبارِ پشتی.

یکی پاهام رو گرفت و یکی هم شونه هام و منو بردن. نامردا منو پرت کردن روی زمین و بعد هم در رو بستن. به سرعتِ نور چشمام رو باز کردم و اطراف رو دیدم. یه جایی بود که به شدت بوی نم می داد. تاریک بود، چیز زیادی قابل رویت نبود. سعی کردم دستام رو باز کنم ولی نمی شد. خسته از این همه تقلا دوباره بخوابِ عمیقی فرو رفتم. یه نورِ خیلی کم انباری نمور رو روشن کرده بود، فهمیدم یه روز از اسارتِ من می گذره. داشتم تقلا می کردم تا از شرِ طناب های بسته شده به دست و پاهام نجات پیدا کنم که در با شدتِ زیادی باز شد. سایه ی یه نفر رو می دیدم ولی چون پشت به نور ایستاده بود چهرش رو نمی تونستم ببینم. سایه به سمتم اومد، با هر قدمی که به سمتم بر می داشت صورتش آشناتر می شد. کامل شناختمش عطا، پسرِ اتابک بود!

عطا تا دید چشمام بازه گفت: 

- به به شراره خانوم! چه عجب از خوابِ خرسیتون بیدار شدید؟

عطا فاصله ی بینمون رو با یه قدم شکست و خم شد. آروم شالِ افتاده از سرم رو برداشت و انداخت سمتی. سکوت کرده بودم، انتظارِ این لحظه رو می کشیدم. دوباره صدایِ عطا به گوشم خورد که گفت: 

- شراره یا بهتره بگم طهورا! 

عطا با یه خیز موهام رو گرفت و کشید. از شدت درد چشمام رو به هم فشار دادم. عطا کاری کرد که از حالتِ افتاده روی زمین به حالتِ نشسته در بیام، فریاد زد: 

- دختره ی عوضی منو گول می زنی؟ بگو برای کی کار می کنی؟ بگو چرا اسفندیار رو هدف قرار دادی؟

عطا وقتی دید چیزی نمی گم، با لگد به جونم افتاد و تا جایی که جون داشتم منو زد. یه وحشی به تمام معنا بود، تا جایی که می تونستم سعی کردم فریاد نزنم ولی آخرش کم آوردم و از ته دل خدا و پندار رو صدا می زدم. عطا با شنیدنِ ضجه های من جری تر می شد و ضربه هاش رو بیشتر می کرد، این قدر زد تا بیهوش شدم. 

با خنکی چیزی که روم ریخته شد، باز پا به دنیای حقیقی گذاشتم و باز دردِ بدنم سراغم اومد. این بار شخصی به غیر از عطا بود. با ناله هایی که از شدتِ درد می کشیدم اون شخص فهمید بهوش اومدم. این بار منو به صندلی بسته بودن، موهام پریشون شده دورم ریخته بود. مرد به سمتم اومد و با دستش چونه ام رو گرفت و فشار داد و خیلی آروم با لحنِ کثیفی گفت: 

- اوه چه صورتِ نازی داری! حیف نیست این صورت بره تو گورِ تاریک و سرد ولی باید به ارباب بگم بعد از این که کارش با تو تموم شد، یه ساعتی به من قرضت بده.

از وقاحتِ مرد حالم به هم خورد و به صورتش تف کردم. مرد با خنده تفِ تو صورتش رو پاک کرد و با پشتِ دست زد تو صورتم. داغی خونی که از بینیم خارج شده بود رو به خوبی حس کردم. چند تا فحش رکیک نثارم کرد. تو همین هنگام در باز شد، اتابک بود که به همراهِ عطا وارد شدن. مرد با دیدنِ اتابک تا زانو خم شد و تعظیم کرد. مرد سریع یه صندلی آورد تا اتابک بشینه. من برای بار اول بود که اتابک رو از نزدیک می دیدم. اتابک زل زده بود به من، عطا هم دست به سینه کنارِ پدرش ایستاده بود. اتابک خیلی جدی پرسید: 

- برای چی به اسفندیار شلیک کردی؟ از کی فرمان گرفته بودی؟

سکوت کرده بودم. اتابک از روی صندلیش بلند شد و نزدیکم اومد. دستش رو تو موهام کرد و کشید، جوری که صورتم بالا اومده بود. به چشم های پُر از خشمِ اتابک خیره شدم. این یکی از افرادی بود که منو بی خانواده کرده بود.

اتابک گفت: 

- از چشمات جسارت می باره ولی اگه حرف نزنی یک راست روانه ی قبرستونت می کنم. 

اتابک به عطا اشاره ای کرد. عطا رو دیدم که دوربینِ کوچیکِ فیلمبرداری دستش رو با اشاره ی پدرش روشن کرد. به مرد هم اشاره زد و خودش کنار رفت. مرد سریع نقاب به چهرش زد و نزدیکم اومد. موهام رو گرفت، چند تا سیلی به دو طرفِ صورتم زد. خون بینی و دهنم یکی شده بود. تا جای که می تونستم فریاد نمی زدم، مرد که دید من داد و هوار نمی کنم، دستش رو مشت کرد و به صورتم زد، فریادی از اعماق وجودم کشیدم. خُرد شدن فکم رو کاملا احساس کردم. از بینی و دهنم خون به شدت بیرون می ریخت. اتابک قهقهه ی وحشتناکی زد و گفت: 

- تازه این اولشه.

اتابک هم نقابی به صورتش زد و خودش یه لگد به صندلی زد تا بیفتم. وقتی با صندلی روی زمین پخش شدم فریاد زد:

- بزنیدش ولی نمی ره چون هنوز باهاش کار دارم.

روش رو سمتِ دوربین گرفت. با دست به من اشاره زد و شست دستش رو به حالتِ مرگ روی گردنِ خودش کشید. اون مرد دوباره به سمتم حمله کرد و منو زیرِ مشت و لگد گرفت. می خواستم فریاد بزنم ولی تو ناحیه ی صورتم این قدر درد داشتم که نمی تونستم دهنم رو باز کنم و دوباره بیهوش شدم.

****

زمان به کل از دستم خارج شده بود. نمی دونستم چه مدته که این جا هستم. کارم شده بود هر روز کتک خوردن، فقط روزی یه بار یه پیرزن می اومد و به من سوپِ آبکی می داد اونم چون من نمی تونستم دهنم رو باز کنم، قاشق رو با خشم تو دهنم فرو می کرد. با هر بار فرو کردن قاشق تو دهنم از خدا می خواستم دیگه تمومش کنه و عمرم رو بگیره. 

منو با دست های بسته و پاهای بی جون با کمکِ پیرزن به سمت دستشویی می بردن، تا اگه کاری دارم انجام بدم. پیرزن وقتی می خواست منو برگردونه آروم گفت: 

- دختر جون، به جوونیت رحم کن، اینا با هیچکی شوخی ندارن. اگه چیزی می دونی بگو خودت رو خلاص کن. 

به پیرزن نگاهی کردم. پیرزن تا دید نگاش می کنم با دلسوزی گفت:

- ببین گوشه ی چشمت ترکیده و ورم کرده، به خودت رحمت بیاد.

سعی کردم چیزی بگم ولی درد فکم اجازه نداد، حتی نمی تونستم لبخند بزنم. پیرزن دقیق نگام کرد و گفت: 

- لبت حس داره؟

با چشم اشاره زدم:

- نه.

پیرزن به فکم دست زد که چشمام از شدت درد بسته شد. پیرزن آهی کشید و گفت: 

- فکت شکسته، واسه ی اینه نمی تونی حرف بزنی و لبت هم بی حس شده، باید به اتابک خان بگم. نامروت ها چه جوری زدنت لابد کار کریم بی مخه.

آروم چشمام رو باز و بسته کردم، به معنی آره. پیرزن این بار خیلی ملایم تر بهم غذا داد. 

اتابک دوباره پیش من اومد و می خواست ازم اطلاعات بگیره. اگه چیزی هم می خواستم بگم با فکِ شکسته شده ام دیگه محال بود بتونم حرف بزنم. اتابک روی صندلی نشست و زل زد به من. چه قدر چهره ی کریهی داشت. اتابک گفت: 

- فکر می کنی الان سرهنگ مقدم در چه حالیه؟

با آوردنِ اسمِ پندار قلبم شروع کرد به تپیدن. اولین چیزی که از صورتِ پندار در ذهنم تداعی شد، اخم هاش بود. اتابک ادامه داد: 

- حتما تا الان فیلمت رو دیده.

بعد هم خنده ای وحشتناک کرد. همون مردی که فرشته ی عذاب و زجرم شده بود و پیرزن گفته

بود اسمش کریم بی مخه، گوشی تلفنی رو به سمتِ اتابک گرفت. اتابک شروع کرد به گرفتن شماره ای، منم با چشمی که از شدت تورم به حالت نیمه بسته در اومده بود، نظاره گر بودم.

- سرهنگ مقدم، منو شناختی؟

اتابک خندید و گفت: 

- پس فیلم رو دیدی من که خیلی لذت بردم.

فریاد پندار رو می شنیدم یه لبخند نیمه جونی روی لب هام نشست. گوشم رو سپردم به بقیه ی مکالمه. بازم خنده ی اتابک.

اتابک خیلی جدی شد و گفت: 

- سرهنگ، فکر کردی فقط تو نفوذی داری، منم بین شما نفوذی دارم، معامله می کنم خودت خوب می دونی چی می خوام.

- ... 

- نمی تونه حرف بزنه، بهم خبر دادن فکش خُرد شده.

و دوباره خنده ی وحشتناک.

- ... 

- باشه باشه، چون می خوای معامله کنی گوشی رو می ذارم دمِ گوشش.

اتابک به مردِ پشت سرم اشاره زد تا گوشی رو دمِ گوشِ من بگیره. وقتی گوشی چسبید، با تمامِ توانم فکم رو حرکت دادم، درد امونم رو بریده بود، تنها صدایی که از دهنم در اومد. صدای "ممم" بود و صدای نفس هام.

- طهورا، طهورا عشقم ...

پندار زد زیرِ گریه. تا حالا گریه ی هیچ مردی رو ندیده بودم. منم شروع کردم به گریه کردن. تموم وجودم گوش شده بود، چه قدر دلتنگش بودم. پندار فقط می گفت: 

- منو ببخش، کوتاهی کردم، منِ لامصب می خواستم تنبیه ات کنم ولی خودم بیشتر تنبیه شدم، طهورا قسم می خورم نجاتت بدم، عزیزم، عشقم ... 

با اشاره ی مجددِ اتابک گوشی از دمِ گوشم برداشته شد و به خودِ اتابک داده شد. اتابک گفت: 

- بسه هر چه قدر حرف عاشقانه زدید، باهات تماس می گیرم و مکان رو اعلام می کنم.

- ...

- تهدید نکن سرهنگ.

- ...

- می گم تهدیدم نکن.

اتابک با دست به کریم اشاره زد، نفهمیدم چی شد که مرد با لگد زد تو صورتم. صدای فریادِ با دهن بسته ام بلند شد. صدای فریاد پندار از پشتِ گوشی به خوبی شنیده می شد، صدای خنده ی اتابک آخرین چیزی بود که قبل از بیهوشی متوجه شدم. 

****

عطا وارد شد و به صورتِ داغونم نگاهی انداخت و گفت:

- نچ نچ نچ! می بینم هنوز مثلِ سگ جون داری! با امروز هشت روزه که مهمونِ ما هستی.

عطا نزدیک تر اومد و گفت:

- اگه تو آیینه خودت رو ببینی در جا سکته می کنی. 

خندید و ادامه داد:

- اوه! چشم هایی که از شدت تورم نیمه بسته شدن و تمومِ صورتت یا کبوده یا قرمز. فکتم که دیگه گفتن نداره! دیگه از صورتِ زیبات چیزی باقی نمونده، هر کی جای تو بود تا الان هر چی می دونست رو لو داده بود ولی توئه ماده سگ، خفه خون گرفتی.

عطا خنده ی پلیدانه ای کرد و ادامه داد:

- اشکال نداره عزیزم، یه شب با من باشی ناخودآگاه زبونت باز می شه و اون سرهنگِ احمق می فهمه باهاش شوخی نداشتیم.

عطا داشت می رفت که گفت:

- خودت رو برای یه شبِ رویایی با من آماده کن.

اشکی نمی ریختم، از حجم زیادِ درد به بی حسی رسیده بودم ولی از ترسِ حرف عطا تو دلم ولوله ای ایجاد شده بود. من یه زنِ شوهر دار محسوب می شدم اگه بهم تجاوز می کردن چی؟!

****

پانزده روزه که اسیرِ اتابک و دار و دسته اش شدم. وضعیتم رو به وخامته، دیگه مثلِ گذشته کتک نمی خورم خودِ اتابک هم فهمیده اگه بیشتر از این منو بزنن ممکنه جونِ سالم به در نبرم. چند روزه رفت و امد زیاد شده، این رو از صدای پاها یا وقتی که با سکینه خانوم می رم به دستشویی فهمیده بودم. چی تو سرشون هست نمی دونم؟! 

قفسیه ی سینه ام به شدت درد می کنه و نفس کشیدن رو برام مشکل کرده بود. سکینه خانوم داشت سوپ منو می داد که در انباری با صدای بدی باز شد. به درگاه نگاه کردم عطا بود که خشمگین اومده بود داخل. وقتی ما رو دید با لگد زد زیرِ دستِ سکینه خانوم و فریاد زد:

- نمی خواد بهش غذا بدی.

دیگه تعجب نمی کردم، به این اخلاق های سگی عطا عادت کرده بودم. سکینه خانوم سریع سینی محتوی سوپی که روی زمین ریخته شده بود رو برداشت و از انباری خارج شد. عطا دور صندلیم یه چرخی زد و با یه خیز موهام رو گرفت تو دستش. تو این مدت بارها تو دلم گفته بودم کاش موهام رو از ته تراشیده بودم که دستاویزی برای این خوک صفت ها نباشه.

عطا صورتش رو نزدیکِ صورتم آورد و دندون هاش رو به هم فشار می داد، در همین حال غرید:

- این سرهنگ چی فکر کرده؟! حالا به ما رو دست می زنه! می دونم چه جوری جیگرش رو بسوزونم.

عطا موهام رو ول کرد و یه قدم به عقب برگشت. انگشتِ اشاره اش رو به سمتِ من گرفت و تکون داد و گفت:

- امشب بعد از این که کارم باهات تموم بشه، می فرستمت قبرستون.

چشمام رو روی هم گذاشتم. این خارج از تحملم بود، تا الان مقابلِ کتک هاشون سکوت کرده بودم و حتی کلمه ای از دهنم خارج نشده بود. عطا قهقهه ی مستانه ای زد و ادامه داد:

- ها! نکنه می ترسی؟ آخی دختر کوچولو می ترسه؟ 

سعی کردم ترس رو تو چشمام نشون ندم پس با پا زدم به عطا. درسته نمی تونستم حرف بزنم ولی حرفِ چشم تاثیر گذارتر از حرفِ زبونه. با نفرت نگاهش کردم. عطا از خشم لگدی به ساقِ پام زد و گفت:

- امشب، امشب کارت رو تموم می کنم. از اولم نباید با سرهنگ واردِ معامله می شدیم. 

وقتی از اتاق خارج شد، چشمام پُر از اشک شدن، یعنی پندار چی کار کرده بود؟ اون که گفته بود برای نجاتم هر کاری انجام می ده؟! 

ساعت ها گذشته بود. صداها بیشتر شده بودن و صدای دویدن ها سرعت گرفته بود. خدایا! این چند روزه چه خبر شده؟ بازم صدای باز شدنِ درِ لعنتی انباری و این یعنی باز تحقیر شدنِ مجدد. سرم رو با بی حالی بالا آوردم و نگاه انداختم، عطا بود. اومد سمتِ من و طنابِ دور صندلی رو باز کرد، طناب های دورِ مچ دستم رو باز نکرد. بازوم رو با شدت گرفت و بلندم کرد. بی حرف منو با خودش بیرون برد، از شدت ضعف پاهام رو روی زمین می کشیدم. خوب به اطراف نظر انداختم همه اسلحه به دست بودن، هر کی مشغولِ کاری بود و چند نفر هم مدام دستوراتی می دادن، قیامتی به پا بود. استخوون بازوم زیرِ دست عطا در حالِ خُرد شدن بود. عطا قدم هاش رو سریع تر کرد، منو هم می کشید. با هم واردِ ساختمونِ اصلی شدیم. اتابک رو دیدم که عصبی در حالِ سیگار کشیدن و قدم زدن بود، وقتی ما رو دید با اخم و خشمِ بی حدش به عطا گفت:

- می خوای چه غلطی کنی؟ 

عطا جوابِ پدرش رو داد و گفت:

- همون کاری که از اول باید انجام می دادیم.

اتابک یقه ی عطا رو گرفت، با این کار باعث شد من بیفتم زمین. اتابک غرش کنان گفت:

- می خوای خودت، گورِ خودت رو بکنی؟ نمی دونی این دختره، زنِ سرهنگه؟ 

بعد هم فریاد زد:

- می دونی یعنی چی؟ 

عطا با یه حرکت یقه اش رو که تو دستِ پدرش بود آزاد کرد و گفت:

- اون آشغال ما رو دور زد، پس معامله ای هم در کار نیست، می خوام زجر کشیدنش رو ببینم پدر! 

اتابک سیلی ای به گوش عطا زد و گفت:

- این جوری؟ با این کار؟ احمق، خبرچینم گفته فاصلشون با ما خیلی کمه، باید هر چه سریع تر از این جا بریم! 

عطا فریاد زد:

- من ازشون نمی ترسم، شما می ترسی زودتر برو. من وقتی میام که کارم با این دختره تموم شده باشه.

عطا به سمتِ من اومد و منو بلند کرد. به پشتِ سرم رفت و طناب های دستم رو باز کرد. دستِ چپم رو گرفت و خیره شد به حلقه ی تو دستم، با یه حرکت حلقه ام رو در آورد و به گوشه ای پرت کرد. دستم رو تو دستش فشار می داد، یه پوزخند زد و انگشتم رو برگردوند به روی دستم. از درد به خودم پیچیدم. تمام تنم می لرزید، اشک هام دوباره سرازیر شده بودن.

اتابک فقط نگاهش می کرد. عطا خیلی جدی به پدرش گفت:

- دیدی با یه حرکت ازدواجشون رو به پایان رسوندم حالا بقیه اش رو نگاه کن. دوباره زیرِ بازوی منو گرفت و منو به سمتِ پله ها برد.

هنوز اولین پله رو بالا نرفته بودیم که اتابک گفت:

- خودت خواستی، من با گروهِ اول می رم.

عطا پوزخندِ صدا داری زد و گفت:

- برو.

هر چه قدر زور زدم و تقلا کردم، حریفِ عطا نشدم. عطا که از چموش بودنِ من به تنگ اومده بود موهام رو تو دستش گرفت و چند تا سیلی به دو طرفِ صورتم زد. وقتی واردِ اتاق شدیم با دیدنِ تخت، قلبم به شدت شروع به تپیدن کرد. نباید می ذاشتم با من کاری کنه، هرگز نمی ذاشتم به خواسته ی شوم و پلیدش برسه. گریه کردن فایده ای نداشت، باید فکرِ دیگه ای می کردم. از بیرون صداهای زیادی به گوش می رسید. عطا به سمتِ پنجره رفت و پرده رو کنار کشید و زیر لب غرولند می کرد. تو همین فاصله من هم به اطراف نگاه می کردم، به مرگ راضی تر بودم تا به زندگی پُر از ننگ. چشمم به آیینه خورد. به سمت آیینه رفتم و با آرنج زدم بهش، آیینه تبدیل به هزاران تکه شد.

با صدای شکستن، عطا چرخید سمتِ من. با دست های لرزون تکیه ی تیزی از آیینه رو برداشتم

و تو دستم فشردم. من طهورا بودم، من پاک بودم، پاک هم می موندم. 

عطا فهمید می خوام چی کار کنم، اولش با پوزخند به من نگاه کرد ولی وقتی خونی که با فشار دادنِ آیینه تو دستام رو دید، به سمتم اومد. با هر قدمی که عطا به سمتِ من بر می داشت من

قدمی به عقب بر می داشتم. فاصلمون رو می شد با دو قدم به صفر رسوند. عطا همون جوری ایستاده بود و به من نگاه می کرد، منم زل زده بودم بهش. عطا گفت:

- می خوای خودت رو بکُشی؟ مشکلی نداره، اصلا چرا تو می خوای زحمتِ این کار رو بکشی خودم با کمالِ میل انجام می دم.

مثل شکار و شکارچی به هم زل زده بودیم. صدای تیر اندازی رو شنیدم. عطا بی خیالِ من شد و با سرعت به سمتِ پنجره رفت. در رو باز کرد. صدای اتابک رو می شنیدم که عطا رو صدا می زد.

صدای شلیک ها بیشتر و نزدیک تر شده بود، صدای ویراژ دادنِ ماشین ها تو باغ به گوش رسید. آروم آروم با قدم های سستم به سمتِ پنجره رفتم و بیرونِ محوطه رو نگاه کردم. مامورهای پلیس از دیوارها بالا اومده بودن و شلیک می کردن. چند تا از نیروهای اتابک هم افتاده بودن روی زمین. یعنی منو پیدا کردن؟! چشمام سیاهی می رفت، با زور سعی می کردم هوشیاریم رو حفظ کنم. چشمام با ولع دنبالِ یه صورتِ آشنا می گشت. پس کجا بود؟ چرا نمی تونستم پیداش کنم؟ بیشتر نگاه کردم، دیدمش، پوشیده تو لباسِ سر تا پا مشکی. چه قدر دلتنگش بودم، چه قدر نیازمندِ وجودش! دیگه نمی تونستم خودم رو سرپا نگه دارم، داشتم فرو می ریختم، هنوز صدای شلیک تو گوشم بود، داشتم تو سیاهی غرق می شدم.

****

با فریادهای آشنایی چشمام رو نیمه باز کردم، چشمام تار می دیدن، سعی کردم چشمام رو بیشتر باز کنم. پندارِ من بود که فریاد می زد. سرم رو تو آغوشش گرفته بود و خدا رو صدا می زد. مگه چی شده بود؟! من که نمردم هنوز زنده ام! پس دلیل این همه فریاد چیه؟ 

پندار منو تو آغوشش گرفت و با حرکتی بلندم کرد. وقتی دید چشمام نیمه بازه پیشونیش رو چسبوند به پیشونیم و گریه کرد. نمی فهمیدم چی می گه؟! خیلی آروم زمزمه می کرد. چشمام رو بستم. می فهمیدم پندار منو تو آغوشش گرفته و جایی می بره. روی یه چیزِ نرم قرار گرفتم، صداها به گوشم می رسید. یکی دستم رو گرفته بود ولی این گرمیِ دستِ پندار نبود. دوباره با زحمت پلکم رو باز کردم. مرد سفید پوشی بود، داشت نبضم رو می گرفت. چشمم رو باز کرد، نور چراغ قوه اذیتم می کرد. دست به صورتم زد، از درد اخم کردم. مرد سفید پوش سریع یه اصطلاحاتی به کار می برد که ازشون سر در نمی آوردم، فقط فهمیدم که گفت:

- صدمه ی فک هفتاد درصد، دو دنده ی بالای جناق سینه شکسته، بند دوم انگشت حلقه شکسته ... 

دیگه نتونستم به ادامه اش گوش بدم و غرق در عالم دیگه ای شدم.

با ضربه ی آرومی که به صورتم نواخته شد، چشمام رو باز کردم. خوب نگاه کردم ولی فقط یه چشمم کار می کرد، چشمِ راستم بسته شده بود. کمی با چشم اطراف رو نگاه کردم، همه چی یادم اومد، صداها تو گوشم پیچید. یه اتاقِ سفید با نور مهتابی بالای سرم، فهمیدم بیمارستانم، یکی از دستام رو بالا آوردم، باند پیچی شده بود. مردِ بالای سرم تا دید هوشیارم لبخندی زد و گفت:

- به این دنیا خوش اومدی؟ 

اومدم بگم "چی شده؟" که نتونستم، آروم دستم رو بردم سمتِ صورتم که مرد نذاشت و گفت:

- من، دکتر مهیار هستم. دکترِ معالج تو! 

دکتر آروم روی تخت نشست و دستم رو تو دستش گرفت. خیلی شمرده و آرام گفت:

- من عادت ندارم به مریضام دروغ بگم، پس با تو هم می خوام صادقانه حرف بزنم. ببین دخترِ خوب، صدماتی که بهت وارد شده خیلی جدی هستن، تو الان دو هفته ست که مهمونِ مایی! دو تا از دنده های بالاییت شکسته، سومی هم خیلی شدید ضربه خورده. فکت از دو جا شکسته که تونستیم با جراحی درستش کنیم ولی به مدت دو ماه باید آتل مخصوص ببندی تا فکت دچارِ ناهنجاری نشه و درست جوش بخوره. گوشه ی چشمِ راستت چهار تا بخیه خورده چون به صورتِ بدی شکافته شده بود.

دکتر خندید و ادامه داد:

- نترس، از بخیه های زیبایی استفاده کردیم که بعدها جاش اذیتت نکنه. انگشتت هم که شکسته، کف دستت هم که یازده تا بخیه خورده به خاطر برش عمیقی که بهش وارد شده بود. خُب اینا رو نگفتم که از زندگی سیرت کنم اینا رو گفتم که بدونی خیلی باید مقاومت کنی تا به شکل روز اولت برگردی. اگه خودت با ما همکاری کنی، اگه روحیه ی قوی ای داشته باشی، مطمئن باش خیلی سریع خوب می شی و مثل روز اولت می شی، شایدم بهتر از قبل. مجبوریم برای تسکین دردت از آرامبخش های قوی، مثل مورفین استفاده کنیم! ببین دخترِ خوب، تا جایی که می تونی درد رو تحمل کن و از مسکن زیاد استفاده نکن چون بعدها به همین مسکن ها اعتیاد پیدا می کنی، ازت می خوام قوی باشی و طاقتِ دردت رو افزایش بدی. خُب همه چیز رو بهت گفتم، می دونم فعلا نمی تونی حرف بزنی ولی به هر چی نیاز داشتی به پرستارِ مخصوصت بگو حالا یا با اشاره یا با نوشتن. 

دکتر آروم از روی تخت بلند شد، در حالی که می خواست اتاق رو ترک کنه گفت:

- نمی دونی بیرونِ این اتاق چه خبره؟! معلومه عزیز کرده هستی! 

دکتر چشمکی زد و گفت:

- هر وقت حوصله ی کسی رو نداشتی با زنگ خبر بده که پرستارت اتاقت رو خالی کنه، فعلا. 

دکتر از اتاق خارج شد. من موندم و این اتاق خالی. با صدای ضربه ای به در سرم رو چرخوندم تا ببینم کیه؟ 

عمه معصومه اولین نفر بود که واردِ اتاق شد و با صدای بلند شروع کرد به اشک و ناله و به سمتم اومد و تموم صورتم رو غرق در بوسه کرد. بعد از عمه، مینو جون هم که آروم گریه می کرد به سمتم اومد سرش رو گذاشت کنارم و منو نصفه و نیمه بغل کرد و می گفت، «منو ببخش دخترم کوتاهی کردم، نباید ازت غافل می بودم.» عمه مهناز، عمه مهری به همراهِ شوهراشون و بچه هاشون، عمو مجید و خیلی از آشنایان دیگه، بینشون فقط امیر و پندار نبودن. هر کی یه چیزی می گفت، عمه که از گریه ی زیاد صداش گرفته بود، تند تند پیشونی و دستم رو می بوسید. از این همه مهربونیش اشکِ منم جاری شد. همه گریه می کردن، منم از دیدنِ اشک اون ها گریه می کردم. هر کی یه جوری خودش رو سرزنش می کرد ولی من تو این موضوع هیچکی رو مقصر نمی دونستم، حیف که نمی تونستم حرف بزنم.

ساعتِ ملاقات تموم شد و دکترم اجازه نداد کسی به عنوانِ همراه کنارم بمونه. نیمه های شب بود که صدای زمزمه ی کسی رو کنارِ گوشم شنیدم. صدای کسی نبود جز پندار. عمدا چشمام رو بسته نگه داشتم. پندار آروم با انگشتش گونه ام رو نوازش می داد. صداش واضح تر شد که می گفت:

- طهورا، عزیزِ دل من، وقتی می بینم این جوری مظلوم خوابیدی آتیش می گیرم. داغونم، داغون ترم نکن! با چه رویی می خوام ازت عذر خواهی کنم؟! دیگه با چه رویی تو چشمای آبیت نگاه کنم؟! من چه غلطی کردم؟! چه طور نفهمیدم تو مغرورتر از این حرفایی؟! وای طهورا! آتیش می گیرم وقتی به یادِ روز عقدمون می افتم. چه طور تونستم این قدر خودخواه باشم؟! طهورا، من دیوونه شده بودم، باور کن از حرص به مرزِ دیوانگی رسیده بودم. طهورا، تو مرد نیستی تا بفهمی چی می گم. برای یه مرد سخت تر از این نیست که بفهمه یکی به ناموسش چشم داشته و داره. قبول دارم راه رو به بیراه رفتم ولی منم درک کن، به اندازه ی تموم عمرم شرمندتم.

دستِ پندار به سمتِ موهام رفت. آروم بودم، دوست نداشتم از اون حس بیرون بیام. دوست نداشتم پندار سکوت کنه، به اندازه ی تموم روزهای تنهاییم محتاجش بودم. با صدای آرومِ در پندار از من فاصله گرفت. صدای پرستارم رو شنیدم که گفت:

- جناب سرهنگ، شما خودتونم حالتون مساعد نیست، اگه بخواید می گم براتون یه تختِ دیگه تو اتاق بذارن تا شما هم استراحتی داشته باشین! 

پندار خیلی آروم گفت:

- نه، ممنون از لطفتون ولی باید برم جایی کار دارم، شما هم با من در تماس باشید و گزارشِ حال خانومم رو بدید.

پرستار چشمی گفت و سرُمم رو تعویض کرد و خیلی آروم از اتاق خارج شد. پندار هم آروم پیشونیم رو بوسید و گفت:

- خانومم، من می رم ستاد. قرارِ ما، هر شب همین ساعت.

با رسیدگی های عمه و مینو جون خیلی بهتر شدم، حالا می تونستم در روز چند ساعتی آتل فکم رو باز کنم و کمی حرف بزنم ولی نه خیلی خوب! درد قفسه ی سینه ام بهتر شده، دیگه از اون خس خس ها خبری نیست. تو بیست روزی که بیمارستان بودم، شبی نبود که پندار نیمه شب ها پیشم نیاد و درد و دل نکنه ولی من همچنان خودم رو به بی خبری می زدم، اونم باید طعمِ انتظار رو بچش. سراغش رو از دیگران نمی گرفتم، کسی هم در این مورد با من حرفی نمی زد. تو این فکر بودم که پندار چه جوری نیومدنش رو برای دیگران توجیه کرده؟! یعنی دیگران ازش نمی پرسن چرا به زنت سر نمی زنی؟! 

داشتم آب میوه ام رو می خوردم که صدای ضربه ای رو به در شنیدم، خیلی آروم گفتم:

- بفرمایید. 

فکر کردم عمه یا مینو جون هستن که اومدن سینی رو ببرن، ولی با دیدنِ شخصی که وارد شد ناخودآگاه اخم کردم. امیر با سری پایین افتاده نزدیکِ تخت شد. روی صندلیِ نزدیک تخت نشست. زل زده بودم بهش، می خواستم بدونم علت سرافراز کردنِ من چیه؟ و به چه علت به خودش زحمتِ ملاقات با منو داده؟! اون که تا امروز گم و گور شده بود! 

امیر آروم سلام داد ولی من سکوت کرده بودم. سرش رو بالا گرفت و منو نگاه کرد و گفت:

- طهورا، می خوام به حرف هام خوب گوش بدی، بعد از اون هر چی خواستی بهم بگو. بعد از شنیدنش هر چی بگی گوش می دم، حتی اگه بگی دیگه دوست نداری تا آخرِ عمرت منو ببینی، قسم می خورم به حرفت جامه ی عمل بپوشونم، ولی الان فقط می خوام به حرفام گوش بدی.

امیر، نفس عمیقی کشید و شروع کرد:

- از اون شب که اون حرف رو به پندار زدم، احساسِ آدم های گناهکار رو داشتم، خیلی عذابِ وجدان داشتم. چند باری خواستم با تو یا پندار حرف بزنم ولی هیچ کدوم بهم روی خوش نشون نمی دادید. پندار رو که اصلا نمی تونستم ببینم، هر وقتم که ستاد بود به منشیش می گفت منو

رد کنه، تو هم که بدتر از اون! می دیدم هر روز لاغرتر و افسرده تر می شی و این منو به شدت عصبی کرده بود. بعد از عقدتون دیگه نیومدی اون جا، مامان می گفت زندگیتون رو شروع کردین و پندار میاد پیشِ تو. پیشِ خودم گفتم کمی که گذشت از هر دوتون عذر خواهی می کنم. چند روزی بود که تو جوابِ تلفن ها رو نمی دادی و مامان مدام می گفت نمی دونم چرا دلشوره دارم! اضطرابِ مامان به من هم سرایت کرده بود تا روزی که من، مامان رو آوردم خونتون، وقتی چند بار زنگ زدیم و جواب ندادی، مامان گفت بریم خونه ی مادر شوهرت. بهش گفتم شاید با پندار رفته باشید مسافرت ولی خودم قبول داشتم که حرفم بی پایه و اساسه، چون من روزِ قبلش پندار رو تو ستاد دیده بودم. مامان رو بردم خونه ی خانوم مقدم. وقتی فهمیدیم که تو اون جا هم نیستی و مینو خانوم هم چند وقتیه ازت بی خبره، دیگه تحمل نکردم، خودم زنگ زدم به پندار و موضوعِ تو رو گفتم. همگی به سمتِ خونه ات حرکت کردیم ولی پندار زودتر از ما رسیده بود. وقتی خونه رو به هم ریخته دیدیم، وقتی میوه ها و خریدهای ولو شده رو دیدیم، فهمیدیم که چه اتفاقی برات رخ داده؟! اون جا هزاران بار به خودم لعنت فرستادم. پندار هم مثلِ دیوونه ها شده بود. مامان هم که بدتر، همش به پندار می گفت «آقای مقدم مگه شما شب ها پیشِ طهورا نمی موندید؟ خودِ طهورا گفت شما شب ها می رید پیشش؟!» پندار چیزی نمی گفت و سکوت کرده بود. قضیه ی سرقت تو رو سریع گزارش دادیم. شب و روز برامون نمونده بود، از یه طرف دیوونه بازی های پندار، از طرفی هم عذابِ وجدانِ خودم داشت لهم می کرد. منم به درخواستِ مستقیمِ بابا از فرمانده، توی این عملیات وارد شده بودم، داشتیم نقشه رو آماده می کردیم که گفتن فیلمی برای پندار رسیده، وقتی فیلم پخش شد، وقتی تو رو دیدیم که صورتت غرقِ در خونه، وقتی اون مشت رو دیدیم که به صورتت خورد، خُرد شدم. پندار فریادی کشید که کلِ ساختمونِ سازمان لرزید. من فکر می کردم پندار خیلی خوددارتر از این حرف ها باشه ولی بی خجالت جلوی همه اسمت رو صدا می کرد و گریه می کرد.

امیر به این قسمت از حرف هاش که رسید خنده ای کرد و گفت:

- جلوی جمع، چند تا مشتِ جانانه هم به من زد. می دونستم حقمه، دوست داشتم بیشتر منو بزنه، فهمیدم من حقی نداشتم که بین شماها قرار بگیرم، فهمیدم که پندار چه قدر دوستت داره، پس چیزی نگفتم و بغلش کردم و قسم خوردم که تا آخرش کنارش بمونم. خیلی زود تونستیم ردت رو بزنیم ولی اتابک می خواست واردِ معامله بشه، کسی رو می خواست که ستاد بعد از هفت سال جستجو تونسته بود گیرش بیاره، می خواست تو رو با شاهین معاوضه کنه. همونی که قرار بود تو هدف بگیریش. اسفندیار رو نمی خواست چون برای اتابک مهره ی سوخته حساب می شد ولی شاهین نه. ما حتی حاضر به معاوضه شدیم ولی همه چی به هم خورد، درگیری پیش اومد، یکی نمی خواست این معاوضه صورت بگیره، چه علتی داشت نمی دونستیم. اتابک فکر می کرد ما نخواستیم این کار رو کنیم ولی ما آماده برای معاوضه بودیم حتی شاهین رو هم به محل برده بودیم. تو دردگیری که بین بچه های ما و دار و دسته ی اتابک صورت گرفت، پندار تیر خورد.

با حرفِ امیر سریع به سمتش چرخیدم، آروم گفتم:

- چی؟ 

امیر سرش رو تکون داد و گفت:

- پس فکر کردی برای چی عملیاتِ نجاتت طول کشید؟! پندار دو تا تیر به کتفش خورده بود، چند روزی تو بیمارستان بود، البته بعد از بهوش اومدنش، می خواست از بیمارستان ترخیص بشه ولی پزشکش نمی ذاشت. با بدبختی و تزریق آرامبخش تونستیم چند روزی شوهرت رو تو بیمارستان بند کنیم. ما هم بیکار نبودیم، از اتابک وقت می خریدیم تا بتونیم شخصِ نفوذی رو پیدا کنیم که خوشبختانه هم پیدا کردیم، نفوذی کسی نبود جز طنینِ مفید.

دیگه جدا چشمام از تعجب به کاسه ی سرم چسبیده بود! چند لحظه چشمام رو روی هم گذاشتم. آره، درسته. اون صدایی که شبِ اول شنیدم صدای خودش بود ولی چرا؟ 

به امیر گفتم:

- چرا خیانت کرد؟ 

امیر گفت:

- نمی دونیم، چون ما هم، زمانی فهمیدیم که دیگه هیچ گونه دسترسی بهش نداشتیم. روز آخر هم که توسط نیروهای خودِ اتابک کُشته شد، البته تنها اون نبود، عطا پسرِ اتابک هم کُشته شد.

تو دلم گفتم: «پس اون خوک صفت بالاخره جون داد و مُرد! ای کاش لحظه ی جون دادنش رو می دیدیم.»

گفتم:

- اتابک چی؟ از طرف شما چی کسی آسیب دید؟ 

امیر لبخند زد و گفت:

- ما خوشبختانه تلفاتِ نفری نداشتیم، فقط سرهنگ مروت تیر خورده که شکرِ خدا رو به بهبودیه

و چند نفر دیگه، ولی چیز مهمی نیست، البته اتابک دوباره از دستِ ما فرار کرد، آخرین ردش رو تو مرزِ پاکستان زدن.

امیر دیگه سکوت کرده بود و سرش رو پایین گرفته بود. آروم گفتم:

- امیر، پندار خیلی درد داشت؟ 

لبخندِ ناراحتِ امیر رو دیدم ولی توجهی نکردم و منتظرِ جوابم موندم. گفت:

- نه خوشبختانه، عملش خوب پیش رفت، البته شانس آورد که جلیقه ی ضدِ گلوله تنش کرده بود.

با اوردن اسمِ جلیقه، یاد شبی افتادم که پندار عشقش رو اعتراف کرد. چشمام رو روی هم گذاشتم و سعی کردم لحظه به لحظه ی اون شب رو به یاد بیارم. 

امیر بعد از چند لحظه سکوت، گفت:

- طهورا، منو می بخشی؟ مطمئن باش این بار هر چی بگی گوش می دم.

کمی فکر کردم، به هر حال امیر پسر عمه ی من بود، ممکن بود خیلی با هم برخورد داشته باشیم. شاید بتونم از این موقعیت استفاده کنم، آروم گفتم:

- شرط داره! 

امیر ذوق زده گفت:

- هر چی باشه نشنیده قبوله.

اخم کردم و گفتم:

- یعنی چی؟! مگه بچه ای که نشنیده قبول کنی؟ 

امیر تو جوابم گفت:

- طهورا، این قدر حالم خرابه که هر چی بگی قبول می کنم! 

زل زدم بهش و گفتم:

- منو فراموش کن، در ضمن باید خیلی زود ازدواج کنی.

امیر حالت چشماش دیدنی شده بود! نمی شد گفت ناراحتن یا خندون، شایدم متعجب، چون همه چیز رو تو اون دو تا چشمِ قهوه ایش می شد پیدا کرد. 

نفسِ بلندی کشید و گفت:

- قسم می خورم که دیگه برات مزاحمتی ایجاد نکنم. به خاطر این که فکر نکنی بازم زیرِ قولم می زنم، سریع ترتیبِ خواستگاری رو می دم و تو هم به عنوانّ خواهرم باید تو مراسمم باشی.

ناخودآگاه لبخندی روی لبم نشست. امیر هم لبخند زد و گفت:

- من زودتر از تو می رم سرِ خونه و زندگیم، قول می دم.

امیر به قولش عمل کرد و بساطِ خواستگاری از شقایقِ حشمتی، خیلی سریع انجام گرفت. به زور و خواهشِ امیر، منم تو تمام مراسم هاش شرکت کردم، عمه خیلی خوشحال بود، شقایق دخترِ خیلی خوبی بود، چند باری هم، زمانِ بستری بودنم به دیدنم اومده بود. قرار شد جشنِ عقد و عروسی یک جا برگزار شه. 

****

امروز مراسمِ ازدواج امیر و شقایق بود. داشتم لباسم رو آماده می کردم تا با خودم ببرم که صدای عمه اومد.

- طهورا؟ 

- بله عمه؟

- دخترم بیا دیگه، شقایق و امیر منتظرن! 

- باشه، باشه الان میام! 

پله ها رو سریع به سمتِ پایین دویدم و از عمه خداحافظی کردم. تو حیاط که رفتم چشمام چهار تا شد. سریع سرم رو پایین انداختم. همون جور که می خندیدم گفتم:

- من هیچی ندیدم مطمئن باشید! 

با خنده به سمتِ ماشینِ امیر رفتم و روی صندلی عقب جا گرفتم. هنوز با یاد آوری صحنه ای که امیر داشت با زور صورتِ شقایق رو می بوسید، می خندیدم. شقایق با گونه های قرمز شده از خجالت سوارِ ماشین شد، امیر هم دست کمی از اون نداشت. خنده ام رو کمی کنترل کردم، دلم براشون سوخت، بیچاره ها چه بد ضد حال خوردن، خُب تقصیرِ منم نبود، من چه می دونستم اینا تو حیاط می خوان با هم عشق و حال کنن! در حالی که از تو کیفم دنبالِ چیزی می گشتم به امیر گفتم:

- امیر، داری عروس می بریا! اون پخشت رو روشن کن.

امیر از تو آیینه نگاهی بهم انداخت و گفت:

- چشم.

موزیکِ ملایم و روح نوازی پخش شد. سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمام رو بستم. به یادِ روز نامزدی خودم افتادم، چه قدر پندار تو ماشین حرف های عاشقانه می زد. تو افکارِ تلخ و شیرینِ خودم بودم که صدای شقایق باعث شد چشمام رو باز کنم.

- دختر، خوابت رو واسه ی من آوردی! بلند شو، رسیدیم. 

چشمام رو باز کردم و گفتم:

- شقایق، نخوابیده بودم.

آروم از ماشین پیاده شدم و از امیر خداحافظی کردم. فکر کردم اون ها به این تنهایی های اندک نیاز دارن. از پله های آرایشگاه بالا رفتم. بعد از چند دقیقه شقایق با چشم های برق افتاده وارد شد. میترا خانوم با خنده گفت:

- عروس کدومتون بود؟ 

با لبخند به شقایق اشاره زدم و گفتم:

- این دخترِ خوشگل عروسه.

میترا خانوم از شقایق خواست تا با هم برن سمتِ اتاق مخصوصِ آرایشِ عروس و منم سپرده شدم به دستیارِ میترا خانوم! 

کارم که تموم شد به خودم تو آیینه نگاهی انداختم. یه آرایش خیلی محو با موهایی که به صورتِ خیلی زیبا و ساده ای از پشت بسته شده بود، قسمتی از موهام از کنارِ گوشم فرِ درشت خورده بود که چهره ام رو دلنشین تر کرده بود، به سمت اتاق خالی رفتم و لباسم رو تنم کردم. یه لباسِ مشکی دکلته که بلندیش تا روی زانوم بود، زیر سینه یه نوارِ فیروزه ای می خورد که روشم یه پاپیونِ خیلی باریک داشت و یه کتِ کوتاه که می تونستم باهاش لختیِ بالا تنه ام رو کاور کنم، از تیپ و چهره ام راضی بودم. دلم گرفت، من داشتم برای کی خودم رو زیبا می کردم، کی قراره ازم تعریف کنه؟ تموم ذوق و شوقم فروکش کرد. با حالی خراب از اتاق بیرون اومدم. کارِ میترا خانوم هم تموم شده بود و یکی از کارمندهای آرایشگاه رفته بود تا به شقایق تو پوشیدنِ لباسِ عروس کمک کنه. میترا خانوم تا منو دید، چرخی به دورم زد و گفت:

- تو واسه ی عروسی باید بیای پیشِ خودم. چی می شی؟!

میترا خانوم کلی از بیس چهره ام تعریف کرد. منم با لبخندِ اجباری تشکر می کردم. همون موقع امیر تماس گرفت و گفت که رسیده.

****

با دیدنِ شقایق تو اون لباسِ پاکِ عروس، یه حسِ خاص بهم دست داد. چه قدر زیبا و خواستنی شده بود. سعی کردم مثلِ چند وقتِ اخیر ناراحتیم رو پنهان کنم، بنابراین لبخندِ شاد تصنعی ای زدم و رفتم سمتش. آروم گفتم:

- چه ملوس شدی شقایق؟ 

شقایق هم جوابِ لبخندم رو با لبخندِ زیبایی داد و گفت:

- پس خودت رو ندیدی که به من می گی ملوس؟ 

موهای شقایق به حالت خیلی قشنگی بسته شده بود و یه نیم تاجِ بلند روی موهاش قرار گرفته بود. آرایش زیبایی هم روی صورتش کار شده بود، جوری که آدم دوست داشت مدت ها بشینه و

به چشماش نگاه کنه.

میترا خانوم تور رو روی سرِ شقایق وصل کرد و گفت:

- خُب اینم از عروسِ ما، دیگه کاری نمونده.

به امیر اس ام اس دادم که کارِ شقایق تموم شد. با ورودِ امیر و فیلمبردار، من از اتاق خارج شدم تا راحت تر باشن. آروم به میترا خانوم گفتم:

- میترا خانوم، ممکنه برام یه آژانس خبر کنید؟ 

میترا خانوم لبخندی زد و گفت:

- چرا نمی شه عزیزم، الان زنگ می زنم.

امیر و شقایق هر کاری کردن که باهاشون برم، قبول نکردم و گفتم می خوام زودتر برم تالارِ عروسی. با رفتنِ اون ها، ماشینی هم که میترا خانوم برای من گرفته بود اومد و منم راهی شدم. هم خوشحال بودم، هم غمگین. خوشحال بودم که امیر شریکِ مناسبی رو برای ادامه ی زندگیش انتخاب کرده ولی ناراحتیم از این بابت بود که تکلیفم نامشخص بود. دلم گرفته بود، خیلی وقت بود که از ته قلبم لبخند نمی زنم و نمی خندم. درست از روزی که از بیمارستان مرخص شدم، از پندار بی خبرم، گاهی از شب ها تو خواب صداش رو می شنوم ولی فقط تو خوابم، تو بیداری هیچ نشونی ازش پیدا نمی کنم، کلافه ام از این سردرگمی، کلافه ام از این زندگیِ به اصطلاح مشترک. هر روز آتیش دودلی هام بیشتر می شه. اگه حرفای پندار رو تو بیمارستان پنهانی گوش نمی دادم، فکر می کردم که واقعا منو نمی خواد ولی الان چه جوری می تونم نیومدنِ پندار رو برای خودم توجیه و تفسیر کنم. سوال های بیشماری تو مغزم مثلِ مارشِ نظامی رژه می رن، کی قراره به این جواب ها برسم؟ تا کی قراره سکوت کنم و سکوت بشنوم؟ قطره اشکی که از چشمم سُر خورده بود رو با دستمال گرفتم، امشب هم تحمل می کنم دلم نمی خواد عمه با دیدنِ چهره ی غمگینِ من، عروسی پسرش براش زهر بشه تحمل می کنم، مثل همیشه. سرم رو تکون دادم، تا این افکار بیشتر از این آزارم ندن. کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم. جلوی درِ تالار شلوغ بود، جمعیتِ زیادی ایستاده بودن، معلوم بود هنوز امیر و شقایق از آتلیه نرسیدن. شالم رو روی سرم مرتب کردم و آروم به سمتِ ورودی به راه افتادم. می خواستم وارد بشم که صدای آشنایی اسمم رو صدا زد.

می خواستم وارد بشم که صدای آشنایی اسمم رو صدا زد، صدایی که با شنیدنش نفسم حبس شد، قلبم شروع کرد نامنظم و دیوانه وار به تپیدن. صدای کوبش قلبم رو به وضوح می شنیدم. برنگشتم، می ترسیدم، می ترسیدم که خودداریم رو از دست بدم. این صدای عشقم بود صدای پندارم بود، صدای مردِ بی وفای من بود. چرا نمی تونم ازش ببرم؟ حالا باید چه عکس العملی نشون بدم؟ برگردم و لبخند بزنم که مثلا هیچ اتفاقی نیفتاده یا بی محلی کنم و اخم؟ خدایا چی کار کنم؟

صدای قدم های نزدیکش رو شنیدم. اومد رو به روم ایستاد، سرم پایین بود. پندار سرش رو کمی خم کرد و دوباره صدام زد. می خواستم فریاد بزنم و بگم: «صدام نزن، صدام نزن. قلبم تحمل نداره. الان نمی دونم باید چی کار کنم؟ خواهش می کنم صدام نزن. منو دیوونه تر از اینی که هستم نکن. قسم به اسمت، من فقط دارم حفظِ ظاهر می کنم. درونم پوچه، نذار همین جا فرو بریزم.» دوباره به خودم نهیب زدم: «طهورا، تو قول دادی کاری کنی که متوجه ی اشتباهاتش بشه، پس آروم بگیــــر.» 

چشمام رو محکم روی هم فشار دادم تا اشکم سرازیر نشه. انگشتِ پندار زیر چونه ام قرار گرفت. همون داغی آشنا به بدنم سرایت کرد. حس می کردم که با شستش پایین گونه ام رو نوازش می ده. سرم رو بالا گرفتم ولی نگاهش نمی کردم. درسته بیشتر از این تحملِ دوریش رو نداشتم ولی با دوری از من خیلی تحقیرم کرد، پس حالا وقتشه که تنبیه بشه، درست مثلِ من. 

صداش رو کنارِ گوشم شنیدم: 

- عروسکِ چشم آبی من، نمی خوای نگام کنی؟

با یه فکرِ آنی سرم رو بلند کردم و زل زدم تو چشماش، الان وقتش نبود که مسحور این دو چشمش بشم، الان وقتِ غرق شدن تو عطرِ نفس هاش نبود. نه، نمی خواستم طلسمِ لحنِ صداش بشم.

پوزخندی زدم و خیلی آروم گفتم: 

- من مثل تو نیستم بگم: «الان نه، این جا جاش نیست.»

با زدن این حرف می خواستم اون رو به روزِ عقدمون بکشونم به روزی که دلم رو شکست و به حرفام گوش نسپرد. 

دوباره ادامه دادم: 

- چرا، نگاهت می کنم و می گم اسمِ خوبی برام انتخاب کردی. عروسکِ چشم آبی! آره، عروسکت بودم، یه عروسکِ ضعیف چشم آبی. یه عروسکِ شکستنی که هر وقت دوست داشتی منو بر می داشتی و باهام بازی می کردی، هر وقتم دوست نداشتی منو پرت می کردی به یه گوشه ای. 

بغض تو گلم رو با آب دهنم قورت دادم ولی برای لرزش صدام نتونستم کاری کنم. بهش نگاه عمیقی انداختم و گفتم:

- ولی نفهمیدی، نفهمیدی با هر بار پرت کردنم به گوشه ای، قلب این عروسکت رو لب پر کردی. قلبِ عروسکت خیلی وقته پُر شده از ترک. ولی می دونی چیه؟ تصمیم دارم دیگه عروسکت نباشم.

نفس عمیقی کشیدم و خیلی جدی ادامه دادم: 

- منتظر بمون، بعد از تموم شدنِ این مراسم قانونا و شرعا از عروسک بودن استعفا می دم.

دیگه نایستادم تا چشمای غمگینِ پندار رو ببینم. دیگه صبر نکردم کلافگیش رو ببینم و قلبم تیکه پاره بشه. حتی تو اون لحظه برام مهم نبود چند جفت چشمِ کنجکاو منو زیر نظر گرفتن. کمی که آروم شدم پله ها رو بالا رفتم و واردِ قسمت خانوم ها شدم. به اتاقِ رختکنِ تو سالن رفتم و مانتو و شالم رو در آوردم و به سمتِ عمه هام رفتم. مینو جون رو هم دیدم، خیلی تو این چند وقت مراقبم بود، خیلی دوستش داشتم. به سمتش رفتم، مینو جون هم با آغوشِ باز پذیرای من شد. کمی کنارش نشستم و مشغولِ صحبت کردن شدیم.

با ورود عروس و داماد، تو سالنِ خانوم ها ولوله شد. همه در حال پایکوبی و بزم بودن. منم نقابِ افراد شاد رو به چهره زدم ولی فقط خدا می دونست از درون چه حالی داشتم. جشنِ خوبی بود، مخصوصا رسم و رسوماتِ خانواده ی حشمتی برام خیلی جالب بود.

بعد از تموم شدنِ جشن که خیلی آبرومندانه برگزار شد، من و عمه آخرین نفراتی بودیم که از تالار خارج شدیم. امیر و شقایق شبانه راهی یکی از شهرهای شمالِ کشور شدن، تا ماه عسلِ به یاد موندنی ای رو برای خودشون رقم بزنن. جلوی در تالار، عمو مجید و چند نفر دیگه هم ایستاده بودن، مینو جون هم کنارِ پندار ایستاده بود و با عمه مهری و مهناز صحبت می کرد. عمه مهری تا منو دید دستش رو انداخت دورِ کمرم و گفت: 

- کی بشه عروسی تو رو ببینم؟

با سرِ پایین افتاده پوزخندی زدم که از دیدِ پندار پنهان نموند. کمی کنارشون ایستادم، پندار خیره به من بود، از سنگینی که روم بود کلافه و عصبی شده بودم. به بهانه ی سر درد از مینو جون و عمه مهری خداحافظی کردم ولی هیچ نگاهی به پندار ننداختم. از عمو مجید سوییچ ماشین رو گرفتم و سوار شدم. شکرِ خدا ماشینِ عمو تو نقطه ی تاریکی پارک شده بود که داخلِ ماشین قابلِ رویت نبود. خیلی خوب می تونستم یه دلِ سیر پندار رو ببینم. می دیدم که کلافه هر چند لحظه دستش رو تو موهاش فرو می کنه و مکث می کنه یا هی چونه اش رو می گیره و فشار می ده. خوب این حالاتش رو می شناختم، معلوم بود به شدت عصبی و کلافه ست.

پندار زل زد به ماشینِ عمو، مطمئن بودم نمی تونه ببینه که دارم تماشاش می کنم. مکثِ نگاهش روی ماشین طولانی شد، بعد هم با قدم های بلند و محکم به سمتِ عمو مجید رفت. عمو رو به گوشه ای برد. نمی فهمیدم داره چی می گه؟! پندار خم شد و دستِ عمو رو بوسید. متعجب چشمام رو بیشتر باز کردم تا ببینم موضوع از چه قراره! عمو صورتِ پندار رو بوسید. پندار سمتِ مینو جون رفت و در گوشش چیزی گفت، لبخندِ مینو جون رو هم دیدم. از موضوع سر در نیاوردم چون تک و توک ماشین ها از کنارم رد می شدن و باعث می شد نفهمم چی به چی شد؟ سرم رو به صندلی تکیه دادم تا عمو و عمه بیان و بریم. همه ی مراسم به کنار، این حرف زدن های جلوی ورودیِ تالار به کنار! به همون اندازه که تو تالار هستند، به همون اندازه هم بیرون تالار می ایستند و مشغولِ گپ زدن می شن!

با صدای باز شدنِ درِ ماشین، چشمام رو باز کردم. پندار بی حرف ماشین رو روشن کرد و با تک بوقی از بقیه خداحافظی کرد. با تعجب گفتم: 

- کجا داری می ری؟ چرا سوارِ ماشینِ عمو مجید شدی؟

پندار سکوت کرده بود و جوابِ منو نمی داد. خیلی جدی گفتم: 

- من با تو هستم، داری کجا می ری؟

بازم جوابم سکوت بود.

- نگه دار.

نگاهِ پُر از خشمِ پندار از تو آینه اولین جوابم شد.

- می گم نگه دار، می خوام پیاده بشم. 

این بار پندار خیلی جدی و محکم گفت: 

- تا به مقصد برسیم نمی خوام صدات رو بشنوم.

- نخواه، کی با تو حرف می زنه؟! نگه دار من پیاده بشم، بعد هر جا دوست داشتی برو، کسی جلوی راهت رو نمی گیره.

فریادِ پندار چهار ستونِ بدنم رو لرزوند. 

- خفه شو طهورا، هیچی نگو.

از فریادِ پندار ترسیدم و لال مونی گرفتم. دیدم که داره از شهر خارج می شه. بین راه هر چه قدر ازش خواستم منو پیاده کنه فایده ای نداشت. منم خسته از روزی که داشتم، چشمام رو بستم و به خواب رفتم.

****

- بیدار شو طهورا!

چشمام رو باز کردم، اولین صدایی که به گوشم خورد صدای موجِ دریا بود. به پندار که درِ سمتِ منو باز کرده بود و خودش خم شده بود روی من نگاهی کردم.

- پیاده شو بریم داخل.

تا اومد کتفم رو بگیره و کمکم کنه، با دست پسش زدم و بی کمک از ماشین پیاده شدم. رو به روم یه سیاهی بزرگ قرار داشت و صدای موج هایی که به صخره ها برخورد می کرد. از روی تابلوها فهمیده بودم داره میاد شمال، به خاطر همین خیلی تعجب نکردم.

پندار گفت: 

- بیا بریم داخل، هوای بیرون سرد. 

و خودش جلوتر از من راه افتاد. به سمتِ ویلای سفید رنگی که شیرونی قرمز داشت، حرکت کرد و در رو باز کرد. منم رفتم داخل.

داخل ویلا خیلی زیبا دکور شده بود، شومینه ی هیزومی بزرگ اولین چیزی بود که نظرم رو به خودش جلب کرد. به پندار نگاه کردم که همون جا ایستاده بود و منو نگاه می کرد. اخمی کردم و بی تعارف رفتم روی کاناپه ی بنفش رنگ نشستم. پندار لبخندِ کجی زد و اومد رو به روی من نشست و خیره شد به من. نمی خواستم من شروع کننده باشم، واسه ی همینم سکوت کردم و به در و دیوار نگاه می کردم.

- خوشگل و خواستنی شدی. 

- بودم، تو چشم نداشتی منو ببینی. 

خنده ی آرومِ پندار رو شنیدم، گفت: 

- من که همیشه زیباییت رو ستودم و تعریفت رو کردم.

زل زدم بهش و گفتم: 

- کار مهمی نکردی، فقط انجام وظیفه کردی.

این بار قهقهه اش تو ویلا پیچید و گفت: 

- چرا این مدلی با من حرف می زنی؟

خیره بهش جواب دادم: 

- عادت می کنی؟

پندار سرش رو تکون داد و آروم گفت: 

- عادت! آره راست می گی، روزهای اول آشناییمون هم این جمله رو گفتی. اون موقع نفهمیدم یعنی چی؟ ولی بعد عادت کردم. عادت کردم به بودنت، به حس کردنت. عادتم دادی به چشمات، عادتم دادی به آزار و اذیت کردنتات. الانم می گی عادت می کنم ولی این عادت رو نمی خوام، نمی خوام به این مدل حرف زدنت عادت کنم. من همون زنِ مهربون و عاشقِ خودم رو می خوام.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: 

- به این هم عادت می کنی، به خیلی چیزها عادت می کنی، حتی به نداشتنِ من، شایدم تا الان عادت کرده باشی؟

از جام بلند شدم و گفتم: 

- کجا باید بخوابم، ساعت تقریبا چهارِ صبحه.

پندار همچنان نشسته بود ولی یه جورِ غریب تماشام می کرد. آروم و زمزمه وار گفت: 

- کجا باید بخوابی؟ تو بغل من، کنارِ شوهرت، کنار مردِ زندگیت.

کلافه وار گفتم: 

- رویای قشنگی بود، بسی لذت بردم، حالا بگو کجا باید بخوابم؟

پندار با دو دستش صورتش رو پوشوند، دلِ منم داشت ضعف می رفت ولی این راه رو باید می رفتم، پندار باید می فهمید من چه دردی رو از دوریش تجربه کردم.

پندار با همون حالت گفت: 

- برو بالا، اتاقِ سمت راستی رو بردار، تموم ملافه هاش هم تمیزه.

بدونِ حرفِ دیگه ای به سمتِ اتاقی که پندار گفته بود حرکت کردم و وارد شدم. یه نگاه اجمالی و کلی به اتاق انداختم. اتاق خیلی بزرگی نبود، یه تخت دو نفره ی سفید با یه میز و آیینه که رو به روش بود دکور اتاق رو تشکیل می داد. مانتو و شالم رو در آوردم و روی تخت پرت کردم. خودمم نشستم گوشه ی تخت. ساپورت و کفش های پاشنه دارم رو در آوردم و شروع کردم به ماساژِ کف پام. زیاد به این جور کفش ها عادت نداشتم. یه کمی که درد پاهام کمتر شد بلند شدم و درِ کمد دیواری رو باز کردم. فقط چند دست لباسِ مردونه آویزون بود. می خواستم یکیشون رو بردارم و تنم کنم که پشیمون شدم، نمی دونستم این لباس ها مالِ کیه؟ با همون لباس ها از در اتاق بیرون رفتم تا از پندار بخوام یه لباس به من بده. پله ها رو تا نیمه پایین رفته بودم، پندار رو دیدم که هی عرضِ سالن رو قدم می زنه. برای بار اول بود که می دیدم سیگار می کشه. پله ها رو پایین رفتم و واردِ سالن شدم، اونم متوجه ی من شد و برگشت سمتم. چشماش رو از ساقِ پاهام شروع به حرکت داد و در مردمک چشمم متوقف کرد. نگاهش خاص بود، خاص تر از هر زمانِ دیگه.

آروم گفتم: 

- می شه به من یه لباس بدی، با این ها راحت نیستم.

پندار سیگارِ روشنش رو داخلِ شومینه انداخت و چند قدم به من نزدیک شد. یک قدم مونده به من ایستاد، دستش رو دراز کرد سمتِ صورتم ولی پشیمون شد. با انگشتِ اشاره خط های فرضی روی بازوم کشید، تنم گُر گرفت و مور مورم شد. یه کم خودم رو عقب کشیدم، اونم دستش رو انداخت و گفت: 

- بیا بریم بهت یه چیزی بدم تا بپوشی.

با هم بالا رفتیم، دیدم که مستقیم واردِ اتاق شد و درِ کمد دیواری رو باز کرد. یه کم لباس های آویخته شده تو کمد رو برانداز کرد. اخماش تو هم رفت و گفت: 

- لعنتی! هیچ کدوم از لباس های من این جا نیست. 

گفتم: 

- پس این بلوزهای کیه؟

نیم نگاهی بهم انداخت و گفت: 

- مالِ فریده.

- فرید؟

نیم نگاهی بهم انداخت و گفت: 

- آره، قبل از این که از ایران بره دو سه روزی اومده بود این جا. 

- حالا آقای عاقل، می گی الان من چی بپوشم؟

پندار گوشه ی تخت نشست و چشماش رو مالید و گفت: 

- نمی تونی تا فردا صبر کنی؟

- نخیر، نمی تونم. با این لباس خوابم نمی بره.

- خُب آخه این جا من لباسی ندارم که بهت بدم، حتی مینو هم این جا لباسی نداره.

کلافه منم نشستم روی تخت غر غرکنان گفتم: 

- کارای تو همینه دیگه! 

پندار گفت: 

- شرمنده، تا صبح چیزی نمونده، اول صبح می رم برات خرید می کنم.

با این حرف بلند شد. تا می خواست از در بیرون بره گفتم: 

- کجا؟

پندار برگشت سمتم و منتظر موند تا ببینه چی کارش دارم. منم خیلی راحت اشاره کردم به لباسش و گفتم: 

- اول اون بلوزِ تنت رو در بیار.

چشمای پندار دیدنی شده بود، متعجب گفت: 

- چی کار کنم؟

- بلوزت رو در بیار. 

چشم ها و لب های پندار به خنده باز شد و گفت: 

- مطمئنی؟

با اخم گفتم: 

- آره، مطمئنم. من لباسِ تو رو تنم می کنم، تو هم اگه دوست داشتی از لباسِ پسر عموت استفاده کن.

حالِ پندار گرفته شد. چه برداشتی از حرفِ من پیشِ خودش کرده بود! پندار شروع کرد به باز کردنِ دکمه های بلوزش، منم نگاش می کردم. چه قدر دلم برای کل کل کردن باهاش تنگ شده بود، حیف که باید تنبیه می شد! 

آروم لباسش رو در آورد، زیرِ لباسش یه رکابی سفیدِ جذب تنش بود. چشمم به عضله های سینه و بازوش خورد، تو کتفش جای جراحی به خوبی مشهود بود. ناخودآگاه بلند شدم و به سمتش رفتم. آروم دست گذاشتم جای زخم های خوب شده اش. دو تا جای زخم داشت، تو فاصله کمی از هم قرار داشت. این زخم ها همونی بود که امیر گفته بود. این زخم ها به خاطرِ من تو تنش جا خوش کرده بودن. چشمام رو بستم و روی هر دو زخمش رو بوسیدم. لرزش تنش رو به خوبی حس کردم بلوز رو آروم از دستش گرفتم و ازش فاصله گرفتم و گفتم:

- فکرِ بد نکن، بوسیدم چون من مسببِ این زخم ها بودم، حالا برو بیرون می خوام بخوابم.

پندار خیره به من تو سکوت فرو رفته بود.

****

صبح با نوری که به اتاق تابیده شده بود، چشمام رو باز کردم، کش و قوسی به بدنم دادم. از یاد آوری حرصی که دیشب با حرفام به پندار دادم لبخندی روی لبام نشست. از تخت بلند شدم. حسِ سنگینی روی صورتم داشتم، جلوی آینه یه نگاه به خودم انداختم. آرایشِ دیشب روی صورتم ماسیده بود، باید یه دوش می گرفتم. از اتاق خارج شدم، چند تا در تو راهرو بود یکی یکی در اتاق ها رو آروم باز کردم تا حموم رو پیدا کنم، نمی دونستم پندار تو کدوم یک از این اتاق ها جا خوش کرده. واردِ حموم شدم، با این که باید مجددا از لباس های قبلیم استفاده می کردم ولی از تصمیمم منصرف نشدم و خودم رو سپردم به آب. خیلی سرحال و شاداب شدم. با همون لباسِ پندار از حموم خارج شدم. موهام رو کمی خشک کردم و آزاد رهاشون کردم. به سمتِ آشپزخونه رفتم تا یه چای بذارم. مشغولِ دم کردن چای بودم که کسی منو از پشت تو آغوش گرفت. لبم رو گاز گرفتم، می خواستم حس شیرینی که بهم سرایت کرده رو دور کنم. دستِ پندار روی شکمم می لغزیدن. سرش رو تو موهام کرد و بوسید. آروم دمِ گوشم گفت:

- صبح بخیر پرنسسِ چشم آبیِ من.

دستش رو از روی شکمم آزاد کردم و چرخیدم سمتش. سعی کردم چهره ام رو اخمو نشون بدم. گفتم: 

- ترفیع درجه گرفتم؟ از عروسکِ چشم آبیت تبدیل شدم به پرنسس چشم آبی!

پندار بی توجه به اخمِ من پیشونیم رو بوسید و گفت: 

- عزیزم صبحمون رو خراب نکن.

- اوه، چه پُر رویی تو! 

پندار چشمک زد و گفت: 

- شک داشتی شوهرت پر روئه؟!

اخمِ روی پیشونیم رو پُر رنگ تر کردم و گفتم: 

- شوهر شوهر نکن واسه من. تو شوهرم نیستی؟

پندار لباش رو جمع کرد و گفت: 

- راست می گی، وقتی تو پرنسسِ منی، پس منم می شم شاه تو. اصلا چه طوره منو سرورم خطاب کنی؟

مونده بودم پندار چرا این مدلی شده؟! نفس عمیقی کشیدم و گفتم: 

- تو دیگه هیچ کدومشون نیستی، زمانی که منو رها کردی به امون خدا تمامِ القابِ خودت رو از بین بردی.

به سمتِ استکان های چیده شده رفتم و دو تا برداشتم و تو سینی گذاشتم و مشغولِ ریختن چای شدم، ادامه دادم: 

- چای که خوردیم راه می افتیم سمتِ تهران.

پندار سینی چای رو با شتاب ازم گرفت و روی میز گذاشت. بازوم رو تو دستش گرفت و فشرد. خیلی جدی گفت: 

- مثلِ این که هر چی کوتاه میام تو بدترش می کنی! بریم تهران چی کار؟

منم براق شدم تو صورتش، کم نیاوردم و گفتم: 

- می ریم که کارهای طلاق رو انجام بدیم.

با این حرفم دست پندار برای زدن سیلی بالا رفت ولی نرسیده به صورتم مشت شد و پایین افتاد. پندار از خشم بازوم رو فشار داد و گفت:

- چی گفتی؟ طلاق؟ همون دیشب که این حرف رو زدی باید گردنت رو می شکوندم بچه. 

بغض داشت خفه ام می کرد. با دستام زدم به سینه اش و با گریه گفتم: 

- آره بچه ام، یه بچه ی بی کس و کار که تو فکر می کنی هر جور دوست داشته باشی می تونی باهاش رفتار کنی. بچه ام که تو این مدت یه بار هم نپرسیدم کجا موندی؟ اگه بزرگ بودم، اگه تو منو به چشمِ بچه نمی دیدی می اومدی و سراغی ازم می گرفتی. خوب بهم نگاه کن، من شبیهِ زن های شوهر دارم؟ آره؟ اگه شوهر دارم پس تا دیروز کجا بود؟ موقعی که بهش نیاز داشتم کجا بود؟ به من می گی بچه، فکر می کنی چون چند سالی ازم بزرگتری می تونی منو کوچیک ببینی؟

با گریه ی شدید از آشپزخونه بیرون زدم و رفتم سمتِ اتاقم. نمی خواستم تو ویلا بمونم، ساپورتم رو پام کردم، مانتو و شالم رو برداشتم و از پله ها سرازیر شدم. جلوی ویلا کفشم رو پام کردم ولی حوصله ی این که بندهاش رو ببندم نداشتم. بین راه مانتو و شالم رو پوشیدم و به سمتِ دریایی که دیشب صدای موج هاش رو شنیدم، راه افتادم. دریا فاصله ی خیلی کمی با ویلا داشت. حالا خوب بود ویلاشون ساحلِ اختصاصی داشت وگرنه با این تیپ و قیافه نمی شد نگاهِ مردم رو از خودم دور کنم. روی یه تخته سنگِ بزرگ نشستم، هنوزم اشک می ریختم.

نمی دونم چه مدت گذشته بود که صدای پایی منو متوجه ی دور و برم کرد. می دونستم کسی به غیر از پندار نیست. بدونِ نگاه کردن بهش زل زده بودم به دریا، به این آبی بی کران. چه قدر دیدنش آرومم می کرد. زیر چشمی حواسم به پندار بود، دیدم که با فاصله کنارم نشست و به دریا زل زد. دقایقی که گذشت صداش تو گوشم پیچید. 

- طهورا، تمومِ حرفات درسته، برای روز عقد چیزی ندارم بگم چون از کرده ی خودم به شدت پشیمونم ولی تو اون لحظه ها فکر می کردم درست ترین کار رو دارم انجام می دم. درک نمی کردم چرا موضوعِ پسر عمه ات رو ازم پنهون کردی، چون من بارها ازت پرسیده بودم ولی بعد از عقد، عمه ات به مینو گفته بود رفتی خونه ی خودت، من هر شب تا نزدیکی های صبح تو ماشین جلوی در خونتون بودم ولی بازم غرورم اجازه نمی داد که بیام و ببینمت. می دیدم که زیاد از خونه خارج نمی شی. تا وقتی برقِ خونه خاموش می شد، زل می زدم به پنجره، به هوای این که شاید بیای پشتِ پنجره و من ببینمت. بد جور با خودم درگیری داشتم، نه دلِ رفتن داشتم، نه پای موندن. شب ها خودم کشیکت رو می کشیدم و در طولِ روز هم مامور گذاشته بودم تا مراقبت باشه. فقط دو شبِ آخر نتونسته بودم بیام، چون به ماموریت رفته بودم. وقتی از ماموریت برگشتم و قضیه ی نبودن تو رو امیر برام تعریف کرد، از همون ستاد مستقیما رفتم خونت. وقتی دیدم چه بلایی سرت اومده، باورم نشد چون خیلی به ماموری که مسئولِ حفاظت از تو بود سپرده بودم حواسش رو جمع کنه. با پیگیری هایی که کردم، فهمیدم طنینِ مفید از نبودنِ من سوء استفاده کرده و مامور رو رد کرده بره تا بتونه نقشه ی شومشون رو اجرا کنن. می دونم امیر برات همه چیز رو تعریف کرده پس زیاد وارد این معقوله نمی شم، من تو مدتی که بیمارستان بودی هر شب موقعی که خواب بودی به دیدنت می اومدم، حتی زمانی که از بیمارستان ترخیص شدی و رفتی خونه ی عمه ات، بازم هر شب به دیدنت می اومدم ولی تو خواب بودی.

پندار مکث کرد و نفسِ عمیقی کشید و ادامه داد:

- می دونم، الان می خوای بگی چرا زمانی که خواب بودم به دیدنم می اومدی، دلیلش فقط عذابِ وجدانِ خودم بود. این که روم نمی شد تو چشمات نگاه کنم، این که صورتِ رنگ پریده و جای زخمات و اون آتلِ فکت رو می دیدم دوست داشتم خودم رو بکُشم. نمی تونستم طهورا، نمی تونستم اون جوری تو اون حال ببینمت. قسم به اسمت طهورا، درسته جلوی چشمات نمی اومدم ولی لحظه ای، ثانیه ای ازت دور نبودم، حتی آدرسِ آرایشگاه رو هم گرفتم تا بیام دنبالت ولی امیر گفت خودش می رسونتت. وقتی جلوی در تالار دیدمت نفسم بند اومد، نمی دونستم عکس العملت چیه؟ ولی مثل همیشه دل رو به دریا زدم و اومدم. دیشب با حرفات خُردم کردی و امروز لهـــم کردی! خوب می دونم لیاقت داشتنت رو ندارم ولی نمی تونم ازت بگذرم، برام نبودن تو مساوی با مرگمه ولی این قدر دوستت دارم که بگم اگه فکر می کنی کسی پیدا می شه که بیشتر از من دوستت داشته باشه حاضرم با تمومِ سختیش کنار بکشم، حاضرم به مرگم. 

پندار چند نفس عمیق کشید، انگار اونم داشت بغضش رو فرو می داد، آروم و بی حرف دیگه ای بلند شد و به سمتِ ویلا حرکت کرد. از پشت نگاهش کردم، تازه می دیدم چه قدر لاغرتر از قبل شده. نمی خواستم کار به این حرف ها بکشه، نمی تونستم بدونِ پندار ادامه بدم. اگه قرار به تنبیه بوده باشه بسه، چون هر دومون به اندازه ی کافی تنبیه شده بودیم، دیگه بس بود. از جام بلند شدم و به سمتِ پندار دویدم. از پشت پندار رو بغل کردم. گریه ام بیشتر شده بود، با گریه گفتم: 

- پــندار؟ 

پندار برگشت سمتم و زل زد به چشمام. آروم اشک چشمام رو گرفت، بی تاب شده بودم، با یه حرکت منو گرفت تو آغوشش و گفت:

- جانِ پندار؟ شیشه ی عمر پندار.

این قدر محکم منو گرفته بود که نمی تونستم میلی متری حرکت کنم، سرم رو گذاشت روی سینه اش. بعد از دقایقی پندار با دستاش صورتم رو گرفت و کاری کرد که نگاهش کنم. زمزمه وار گفت:

- منو بخشیدی؟

صورتم رو مالیدم به لباسش و اشکام رو باهاش خشک کردم و گفتم: 

- از چی حرف می زنی؟

پندار خندید و دوباره منو تو آغوشش گرفت. این بار خیلی محکم تر و تمامِ صورتم رو غرق بوسه کرد.

- پندار؟ 

هر دو نگاهمون قفل همدیگه بود، پندار آروم چشماش رو بست و خیلی با احساس گفت:

- جانِ دلـــــم؟

- دوستت دارم.

پندار پیشونیش رو گذاشت روی پیشونیم، نفس های داغش روی صورتم پخش می شد، آروم گفت:

- من می میرم برات.

بعد هم با یه خیز منو تو بغلش گرفت، بلندم کرد و چرخوند. از ترس جیغ کشیدم ولی پندار می خندید. یه خنده از سرِ شادی و خوشحالی. منو همون جور تو بغلش نگه داشت و گفت:

- هیچ وقت نترس، هیچ جا امن تر از بغلِ من برای تو نیست. 

و منو به سمت ویلا برد.

****

آروم کنارِ پندار روی مبل نشستم و گفتم:

- به کی زنگ زدی؟

- به مینو، گفتم تا قبل از رسیدنِ ما مراسم عروسی رو راه بندازه.

- مگه قراره کی بریم؟

پندار گوشیش رو تو جیبش گذاشت و گفت:

- فعلا که هستیم، نظرت چیه اول ماه عسلمون رو برگزار کنیم بعد جشن عروسیمون؟

آروم زدم به شونه ی پندار و گفتم: 

- چی می گی؟!

پندار خودش رو سمتم خم کرد و گونه ام رو بوسید و گفت:

- می گم، می خوام از همین امشب رسما زندگیِ مشترکمون رو شروع کنیم، وقتی برسیم تهران مراسم می گیریم.

به چشماش نگاه کردم و گفتم: 

- آخه این جوری که نمی شه، من هیچی همراهم نیاوردم.

پندار چشمکی زد و گفت: 

- اون مشکل رو سه سوته حل می کنم، فقط منتظرِ بله گفتنِ سرکار علیه هستم.

خودمم راغب بودم که زودتر برم سرِ خونه و زندگیمون. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- باشه، هر چی تو بگی.

پندار منو تو بغلش کشید، دم گوشم گفت:

- پس من می رم خرید، تو هم کمی استراحت کن چون شب از استراحت کردن خبری نیست.

اخم نازی کردم و گفتم: 

- باز داری بی حیا می شی!

پندار موهام رو به هم ریخت و یه بوسه ی کوتاه ازم گرفت. آروم گفت: 

- این جوری نگام نکن، چون بی خیالِ شب می شم و الان شروع می کنم.

چشمکی زد و دوباره ادامه داد: 

- می خوای الان شروع کنیم؟

مشت ملایمی به سینه اش کوبیدم و گفتم:

- خیلی بدجنسی، بی حیـــا!

پندار آروم خندید و از روی مبل بلند شد و سوییچ رو از روی پیشخون برداشت و گفت:

- زود بر می گردم.

****

پندار با کیسه های خرید وارد شد. رفتم سمتش و چند تا از کیسه ها رو گرفتم. همه چی خریده بود از لباس زیر و رو گرفته تا وسایلِ آرایشی و بهداشتی و خوراکی برای آشپزخونه. می خواستم آخرین بسته رو باز کنم که نذاشت و گفت: 

- این سورپرایزه.

متعجب نگاهش کردم. پندار خندید و گفت: 

- اون جوری نگام نکن، تا شب نشونت نمی دم.

هر چه قدر اصرار کردم، نشون نداد. ناامید بلند شدم و وسایل آشپزخونه رو بردم تا جا به جاشون کنم. پندار از همون سالن گفت: 

- طهورا، شام رو از بیرون می گیرم.

بعد هم ادامه داد:

- من می رم تو اتاق می خوام. کمی بخوابم اشکالی نداره؟

سرم رو از درگاهی بیرون بردم و گفتم: 

- نه، برو بخواب، فقط اشکال نداره من کمی این اطراف قدم بزنم.

پندار سریع گفت: 

- باشه، نمی خوابم با هم می ریم قدم بزنیم.

دلم براش سوخت، حتما خیلی خسته بود، گفتم: 

- نیازی نیست، تو برو استراحت کن. منم یه کم خودم رو مشغول می کنم، بلند که شدی با هم می ریم قدم می زنیم.

پندار بوسه ای از راه دوری برام فرستاد و چند تا از کیسه ها رو دنبالِ خودش کشید و برد بالا. منم یه کمی اطراف رو مرتب کردم و چای دم کردم، نشستم پای تی وی. از تنقلاتی که پندار خریده بود یه چیپسِ فلفلی برداشتم و شروع کردم به خوردنش.

به ساعت نگاه کردم، ساعت حدودای هشت و نیم شب رو نشون می داد. بلند شدم تا پندار رو بیدار کنم. آروم از پله ها بالا رفتم و چند ضربه به در زدم، می خواستم درِ اتاق رو باز کنم که پندار خودش سریع بیرون اومد. مشکوک رفتار می کرد! از حالتِ چشماش هم معلوم بود نخوابیده، کنجکاوی نکردم و بهش گفتم چای دم کردم. با هم از پله ها پایین اومدیم، بعد از خوردنِ چای همراه با کلوچه های محلی پندار گفت: 

- بریم اطراف کمی قدم بزنیم.

می خواستم برم مانتو و شالم رو بیارم که نذاشت و گفت خودش برام میاره.

پیاده روی کنارِ ساحل خیلی خوش گذشت. پندار از برنامه هایی که واسه ی آیندمون چیده بود حرف می زد، چه قدر صحبت هاش شیرین بود و منو به عالمِ رویا می برد. قلبم به آرامش رسیده بود.

بعد از خوردنِ شام، پندار گفت: 

- طهورا، می شه یه خواهشی ازت کنم.

- آره، چی می خوای؟

پندار از پشتِ مبل کیسه ای سمتم گرفت و گفت: 

- می خوام امشب این رو بپوشی.

با لبخند کیسه رو از دستش گرفتم و محتوای درونش رو بیرون آوردم. یه لباس خواب به رنگ سفید که تمام بالا تنه اش از جنس ساتن و تور پوشونده شده بود، قدش هم که خیلی کوتاه بود. با دیدنِ لباس لبخند از روی لبم کنار رفت و گفتم: 

- این رو تنم کنم! به نظرت تو این پیراهن بیشتر از نیم متر پارچه به کار رفته؟!

پندار خنده ی شیطونی کرد و گفت: 

- من به این چیزهاش کاری ندارم، اصولا داماد، عروسش رو تو لباسِ سفید عروسی می پذیره. از اون جایی که من خیلی هولم، این رو گرفتم تا هم لباسِ عروس به نظر برسه، هم لباس خواب.

بعد با حالتِ با مزه ای گفت: 

- جونِ پندار تنت کن.

سری تکون دادم و لباس رو بردم بالا. پندار گفت: 

- طهورا، نیم ساعت دیگه تو اتاقمون منتظرتم.

سرم رو پایین انداختم، کمی خجالت کشیدم و سمتِ اتاق راه افتادم. لباس رو تنم کردم، درست فیتِ تنم بود، کمی خودم رو آرایش کردم، یه رژِ قرمزِ براق زدم، خیلی بهم می اومد. ته کیسه یه جفت صندلِ کف تخت سفید هم بود که روش نگین کاری شده بود، پام کردم. به ساعت نگاه کردم، نیم ساعت شده بود، آروم در اتاق رو باز کردم.

پندار رو دیدم که به در اون اتاق تکیه داده. یه بلوزِ آستین کوتاهِ سفید تنش بود که دکمه هاش رو تا نیمه بسته بود. قسمتی از سینه ی ستبرش نمایان بود، با یه شلوار خوش دوختِ مشکی. از موهاش معلوم بود دوش گرفته. پندار غرقِ من شده بود. آروم آروم قدم برداشت و نزدیکم رسید. سرم رو بی اختیار پایین انداختم. پندار سرش رو خم کرد و دمِ گوشم گفت: 

- نبینم پرنسسِ چشم آبی من خجالت بکشه، من همون پندارم، همونی که می شناسیش، پس خجالت نکش.

با دو انگشتی که زیرِ چونه ام قرار گرفت، سرم رو بالا گرفتم. پندار منو آروم به سمتِ اتاق برد و در اتاق رو باز کرد. وقتی واردِ اتاق شدم، هم تعجب کردم، هم خندم گرفته بود. سعی کردم خیلی خندم بلند نشه، گفتم: 

- مگه جشنِ تولده؟ چرا بادکنک آویزون کردی؟

پندار که از پشت منو تو بغلش گرفته بود، گفت: 

- این بادکنک ها فلسفه داره عشقم.

سرم رو کمی چرخوندم تا ببینمش تو همون حال گفتم: 

- چه فلسفه ای؟

پندار قسمتی از موهام رو بُرد پشتِ گوشم و سرش رو خم کرد و گفت:

- هر کدوم از این بادکنک های بزرگ و کوچیک نشونه ی یه مشکله که شاید در آینده دامن گیرمون بشه. می خوام با هم تموم این بادکنک ها رو بترکونیم، به نشونه ی پیروزی و غلبه بر مشکلاتمون. نمی خوام بهت وعده ی دروغین بدم و بگم زندگیمون بدون مشکله ولی می خوام بهت بگم اگه با هم باشیم می تونیم به تمومشون غلبه کنیم و در آخر پیروزِ نبرد بشیم. از امشب من و تو رو می ذاریم پشتِ همین در، فقط یک کلمه وجود داره اونم "مـــــا" است!

لبش رو به گوشم چسبوند و زمزمه وار گفت: 

- حاضری بریم سراغ مشکلات؟

من که حرارتم به هزار رسیده بود، سرم رو تکون دادم. پندار از جیبِ شلوارش یه سوزن ته گرد در آورد و داد دستِ من، خودشم دستم رو محکم گرفت و با هم شروع کردیم به ترکوندن تموم بادکنک ها.

اون شب پندار رو جور دیگه ای یافتم، تا صبح برام زمزمه ی عاشقانه سر داده بود، این قدر لطیف و با احساس رفتار می کرد که گاهی شک می کردم صاحب اون اخم ها، دارای چنین روح لطیفی باشه. منم مثل هر دختر دیگه ای وقتی از دنیای دخترونه ام جدا شدم و قدم به دنیای زنانگیم گذاشتم حس های مختلفی سراغم اومد، حس بزرگ شدن، بالغ شدن و مهم تر از همه یکی شدن با شریک دایم زندگیم. 

تموم مدتی که شمال بودیم پندار نمی ذاشت دست به سیاه و سفید بزنم و نمی ذاشت ذره ای آب تو دلم تکون بخوره. با تماسِ مینو جون و اطلاع دادن تاریخِ عروسی، مجبور شدیم اون ویلای رویایی رو به مقصد تهران ترک کنیم.

پندار بهم قول داد که هر سال سالگردِ یکی شدنمون بیایم به همین ویلا.

****

آلبوم عکس های ازدواجمون رو ورق می زنم. مراسم ازدواجمون خیلی خوب و عالی برگزار شد. مینو جون به احترامِ عمو مجید و عمه، سالنی رو گرفته بود که قسمت های مختلفی داشت. یه قسمت از سالن به صورتِ سنتی دیزاین شده بود و مخصوصِ کسانی بود که خیلی تمایل به شلوغی ندارن، قسمتی هم برای جوان ترها در نظر گرفته شده بود. این جوری به هر جور سلیقه ای احترام گذاشته شده بود، کسانی که مایل نبودن کنارِ نامحرم بنشینن و کسانی که از مختلط بودن مراسم راضی بودن.

لباس عروسم رو خودِ مینو جون خریده بود، یه لباسِ دکلته که دامنِ پف پفی خیلی زیبایی داشت و از پشت یه پاپیونِ خیلی بزرگ می خورد. پندار واقعا با من مثلِ یک پرنسس رفتار می کرد. 

****

- سپند، عزیزِ دلم! کتابِ مامانی رو چرا خط خطی کردی؟ وای ببین جزوه هام رو چی کار کرده؟

تا اومدم چیزی بهش بگم، پندار با یه خیز سپند رو از روی زمین برداشت و چرخوندش. صدای خندشون کل خونه رو گرفته بود. پندار قربون صدقه اش می رفت و می گفت:

- گل پسرِ بابا، زحماتِ مامانت رو دادی به بادِ فنا. 

با خنده اخمی به پندار کردم و گفتم: 

- درست لنگه ی خودته، ببین چه به روز جزوه هام آورده؟!

واقعا به من درس خوندن نیومده بود با بدبختی دانشگاه رشته ی گرافیک قبول شدم ولی هر بار می خواستم درس بخونم پندار جزوه هام رو جمع می کرد و می گفت: «اول باید منو بخونی و ببینی من چی می گم، بعد اگه خسته نبودی می تونی درس بخونی.» ولی مگه می شد! این قدر خسته ام می کرد که دیگه نایی برای خوندنِ درس برام نمی موند و صبح که از خواب بیدار می شدیم بهم می خندید و می گفت: «دیشب درست رو خوب پس دادی، آفرین.» منم فقط حرص می خوردم. با این که سه سالی از ازدواجمون می گذشت و الان من مادرِ یه پسر بچه ی دو ساله بودم ولی پندار همچنان همون پندارِ سابق باقی مونده بود و شیطنت هاش ذره ای کم نشده بود. فقط به خاطر راحتی من زمانی که دانشگاه می رفتم پرستاری استخدام کرده بود. تا در زمانِ نبودنِ من بتونه از سپند مراقبت کنه و مزاحمتی برای مینو جون ایجاد نشه.

****

چند روز بود حالت تهوع امونم رو بریده بود، با رفتنِ پندار، به مینو جون گفتم که حواسش به سپند و مرجانه باشه تا برم آزمایشگاه و برگردم. با متصدی آزمایشگاه صحبت کردم و قرار شد جواب رو به صورتِ اوژانسی بدن. وقتی جواب رو گرفتم و خوندم لبخند عمیقی زدم. بازم باردار بودم. چند بار به پندار زنگ زدم تا خبرِ بارداریم رو بدم ولی گوشیش مدام اشغال بود. به سمتِ خونه راه افتادم و به خودم گفتم شب که اومد بهش می گم. وقتی رسیدم پندار رو دیدم که کلافه داره تو سالن رژه می ره. 

متعجب پرسیدم: 

- تو چرا خونه ای؟ چرا به این زودی برگشتی؟

پندار مِن مِن کنان گفت: 

- هیـ ... هیـ ... هیچی.

کیفم رو روی مبل گذاشتم و گفتم: 

- چرا این قدر پریشونی؟ سپند و مرجانه کجان؟ 

- هان!

- پندار، حالت خوبه؟

سکوتِ بدی تو خونه حاکم شده بود، سکوتی که منو می ترسوند. چرا خونه خالیه؟ 

به سمتِ اتاق مینو جون رفتم و در رو باز کردم، مینو جون نبود. روم رو کردم سمتِ پندار و گفتم: 

- چرا هیچی نمی گی؟ سپند کجاست؟ مینو جون کجاست؟

پندار سریع به سمتم اومد و منو تو بغلش گرفت و با لحنِ نگرانی گفت:

- طهورا، می خوام یه چیزی بگم ولی تو رو قسم به خاکِ پدر و مادرت آروم باش. 

ترس تموم وجودم رو گرفته بود با بی حالی زل زدم به پندار و گفتم: 

- کشش نده، بگو چه خاکی تو سرم شده؟

پندار چنگی به موهاش زد و گفت: 

- سپند ...

- سپند چی؟ حرف بــــزن.

پندار حلقه ی دستاش رو دورم محکم تر کرد و گفت: 

- دزدیدنش. 

دیگه چیزی نفهمیدم همین یک جمله کافی بود تا منو به اوجِ بدبختی و سیاهی بکشونه.

****

با سوزش دستم چشمام رو باز کردم. چهره ی عمه معصومه و شقایق تو نظرم پدیدار شد. من این جا چی کار می کردم؟ عمه و شقایق چرا بالای سرِ منن؟ 

چشمام رو بستم تا تمرکز کنم، تا یادم بیاد چه به من گذشته. یادم افتاد پسرم، عشقم رو ربوده بودن. دست انداختم به چادرِ عمه و نالیدم: 

- عمه، پسرم کجاست؟

عمه گریه می کرد و ازم می خواست که آروم باشم ولی مگه می شد! دکتر که برای ویزیتِ من اومده بود وقتی حالم رو دید اجازه ی ترخیص بهم نداد. یا تو خواب بودم، یا در حال اشک و زاری. 

پنج روزه تو بیمارستان بستری هستم. دکتر گفته بود اگه آروم بگیرم اجازه می دن مرخص بشم.

سعی می کردم جلوی دیگران خوددار باشم تا هر چه زودتر از این خراب شده بیرون برم. بالاخره دکتر بعد از ویزیتِ نهایی، اجازه ی مرخص شدنم رو صادر کرد. با کمکِ شقایق و عمه روانه ی خونشون شدیم. وقتی از بیمارستان به خونه رسیدیم، بازم شدم همون طهورای نالان. بی تاب بودم، لحظه ای اشکم بند نمی اومد و اسمِ سپند از زبونم قطع نمی شد. چند روزه از پسرم بی خبرم، به اندازه صد سال احساسِ پیری و شکسته شدن می کنم. مینو جون که قبل از من مطلع شده بود، دچار سکته ی قلبی شد و تو بیمارستان بستری بود. پندار رو فقط روز اول تو بیمارستان دیدم و بعد از اون دیگه ندیده بودمش. شقایق و امیر خیلی تلاش می کردن تا آرومم کنن ولی هر بار که دخترشون مهسا رو می دیدم، آتیش می گرفتم. پسرِ من دو ماه از مهسا بزرگتر بود. 

الان سپندِ من کجاست؟ کی بهش می رسه؟ گرسنه اش بشه کی بهش غذا می ده؟ با گریه و بی تابیِ من، شقایق هم پا به پام گریه می کرد.

شقایق منو تو بغلش گرفت و گفت: 

- طهورا، گریه نکن، به خدا بسپرش، مطمئن باش سرهنگ صحیح و سالم پسرت رو تحویلت می ده.

گریه کنان گفتم: 

- وای نگو شقایق، یه هفته ست که پسرم رو ندیدم، بغلش نگرفتم. پسرم شب ها عادت داره براش قصه بخونم تا بخوابه، حالا کی براش قصه می گه؟

شقایق محکم تر منو به خودش فشرد و گفت:

- با ناراحتی کردن چیزی درست نمی شه، من می دونم بارداری، برای جنینِ تو شکمت هم خطرناکه.

به کل موضوعِ بارداریم رو فراموش کرده بودم، شدت گریه ام بیشتر شد. این اواخر پندار به سپند یاد داده بود تا بیاد بهم بگه مامی من آبجی می خوام، حالا پسرم کجاست؟ کجاست که بهش مژده بدم؟ با بی حالی و کمکِ شقایق به اتاقم رفتم و دراز کشیدم. به خاطر بارداریم نمی تونستم از آرامبخش استفاده کنم.

****

تاریخ و زمان از دستم در رفته، نمی دونم چند روزه پسرم رو ندیدم. شدم مثل مرده های متحرک، تنها کارم شده دیدنِ فیلم هایی که از سپند گرفته بودیم. نگاه می کردم و اشک می ریختم. عمه کلی نذر و نیاز می کرد و شقایق هم لحظه ای از من دور نمی شد و تنهام نمی ذاشت.

نیمه های شب بود که از خواب بیدار شدم، صدای زمزمه ها رو می شنیدم، اسم سپند که اومد سریع درِ اتاق رو باز کردم و بیرون رفتم. پاورچین پاورچین نزدیک شدم، امیر داشت حرف می زد و می گفت:

- بابا، خودِ اتابکه، شک نداریم، الانم پندار با گروه رفته. 

- تو چرا نرفتی؟

امیر گفت: 

- بابا می دونی که من کلا قسمتِ وظیفه ام تغییر کرده، اجازه ی همراهی باهاشون رو نداشتم.

عمو مجید سری به علامت درک کردن تکون داد و گفت:

- آخه چه جوری اتابک برگشته؟! پرستار هم تو این کار دست داشته؟

- آره بابا.

چشمام رو بستم. مرجان تو این کار دست داشته! چه طور تونست؟ چه طور تونست سرِ پسرِ دو ساله ی من این بلا رو بیاره؟

صدای عمو مجید رو شنیدم که گفت: 

- فعلا چیزی به طهورا نگید، خیلی حالش بده، می ترسم خدای نکرده بلایی سرِ خودش بیاره!

امیر آروم گفت: 

- باشه بابا. 

عمو مجید دوباره گفت: 

- یعنی اتابک این قدر جرات پیدا کرده که برگشته ویلای سابقش؟! مگه اون جا رو پلمپ نکرده بودن؟

امیر آهی کشید و گفت: 

- بابا فکِ پلمپ کردن که کاری نداره، اونم واسه ی جونوری مثلِ اتابک. 

دیگه صبر نکردم تا به ادامه ی حرف هاشون گوش بدم، حالا فهمیده بودم که اتابک تو کدوم سوراخ موشی قایم شده. خودم باید می رفتم. 

پاورچین پاورچین واردِ اتاق شدم، آروم لباسام رو عوض کردم، منتظر موندم تا همه بخوابن. خودم رو زیرِ پتو پنهان کردم. شقایق دو بار بهم سر زد، وقتی دید خوابم، آروم رفت سمتِ اتاقِ امیر. بعد از یک ساعت خونه غرقِ سکوت شد، منم سریع از خونه بیرون رفتم و راهی خونه ی پدریم شدم. فرصت کم بود، نمی تونستم بمونم تا فردا بشه. حالا که می دونستم پسرم دستِ چه جونوری اسیر شده یک لحظه هم نمی تونستم معطل کنم. به محضِ رسیدن، در انباری رو باز کردم و سراغِ اسلحه ی قدیمیم رفتم. از داخلِ صندوقِ قدیمی اسلحه رو بیرون کشیدم و بوسیدمش، یار با وفای خودم رو. خشابش رو چک کردم پُر بود. آدرسِ ویلا رو داشتم، رفتم تا آماده بشم. یه مانتوی کوتاه پوشیدم، تا زیرِ دست و پام نباشه، با یه شلوارِ چند جیب. پوتین هایی که مدت ها پام نکرده بودم رو برداشتم و پام کردم. شالم رو محکم کردم و اسلحه رو دوباره چک کردم. چاقوهای ضامن دار رو برداشتم و تو جیبِ شلوارم گذاشتم. از آژانس درخواست ماشین برای یکی از باغ های بیرونِ کرج کردم. 

سوارِ ماشین که شدم، شده بودم همون طهورای جنگجو، این بار هیچ چیز جلودارم نیست. این بار برای زندگیِ پسرم می رفتم، برای زندگی شوهرم. آروم دستم رو گذاشتم روی شکمم و بچه ی تو شکمم رو نوازش کردم، زمزمه کردم.

- عزیزِ دلم، داریم می ریم بابا و داداشی رو برگردونیم، از تو هم می خوام مراقبِ خودت باشی.

****

ساعت ها بود که از بالای دیوار همه جا رو خوب برانداز می کردم. چهار تا نگهبان داخلِ باغ بودن.

چیزی به سپیده ی صبح باقی نمونده بود. یک دستم رو روی شکمم گذاشتم و به صورتِ نشسته پریدم. سعی کردم کوچکترین صدایی از خودم تولید نکنم. همون جا اسلحه ام رو آماده کردم. صدای پا نشون می داد که یکی از نگهبان ها داره نزدیکم می شه. اسپری بیهوشیم رو بیرون آوردم و پشت یه درخت سنگر گرفتم. به محضِ نزدیک شدن اسپری رو روش خالی کردم و جلوی دهنش رو گرفتم. وقتی فهمیدم بیهوش شده، دهنش رو با دستمالی که همراهم بود بستم و پاهاش رو با طناب محکم کردم، کشوندمش سمت درخت، تکیه اش دادم به درخت. دستاش رو به دو طرفِ تنه ی درخت بردم و از پشت بستم. با دوربینِ دید در تاریکی، باغ رو خوب نگاه کردم. یکی دیگه از نگهبان ها نزدیکم بود. این یکی معلوم بود از قدرتِ بدنی بالایی برخورداره. خلافِ جهت نگهبان حرکت کردم و تو فرصتی مناسب با انتهای اسلحه کوبیدم به پشتِ گردنش و در جا افتاد روی زمین. پاهای نگهبان رو گرفتم و بردم نزدیکِ جایی که نگهبانِ اولیه رو بسته بودم و بستمش. داشتم گره ی پای نگهبان رو محکم می کردم که سردی اسلحه ای رو، روی شقیه ام احساس کردم. دستام رو بالا آوردم تا اون شخصِ اسلحه به دست تحریک نشه. مرد خیلی آروم گفت:

- آروم بچرخ سمتِ من. 

چرخیدم سمتش. یه مردِ نقاب دار رو به روم بود. اون هم داشت منو نگاه می کرد. بعد از چند لحظه با صدای آهسته و متعجبی گفت: 

- خانوم مقدم، شما هستید؟!

متعجب از این که منو می شناسه سری تکون دادم. مردِ نقاب دار گفت:

- این جا چی کار می کنید؟ چرا سرهنگ در موردِ حضورِ شما چیزی نگفته بود؟ می دونید چه قدر خطرناکه؟

می خواستم جواب بدم که صدای شلیک از تو ساختمون بلند شد. مرد نقاب دار سریع بیسم زد و گفت:

- موردِ اضطراری، خانوم سرهنگ مقدم تو مقر هستن، نیروهای خودی حواستون باشه.

مردِ نقابدار گفت که سرگرد شمسه. داشت در موردِ اومدنِ من پرس و جو می کرد که صدای شلیکِ دیگه ای به گوش رسید. سرگرد شمس منو نشوند روی زمین و گفت:

- خانومِ مقدم همین جا باشید و از جاتون تکون نخورید. 

با بیسیم هم اطلاع داد که حمله صورت بگیره. به چند دقیقه نرسیده صدای تیراندازی از هر گوشه و کناری به گوش می رسید. نمی تونستم بشینم و تماشاگر باشم، باید کاری می کردم.

با هر بدبختی که بود خودم رو به ساختمون رسوندم و پشتِ یه ستون سنگر گرفتم. بیشترِ تیراندازی تو محوطه ی پشتی بود. نیروهای خودی تو هر گوشه ای دیده می شدن. اسلحه ام رو برای شلیک آماده کرده بودم. با تعلیماتی که به یادم مونده بود، خودم رو به محوطه ی پشتی رسوندم. صدای تیر اندازی به یک باره قطع شد. گوشام رو تیز کردم و سرک کشیدم. صدای گریه ی سپند رو شنیدم. قلبم با شنیدنِ صدای گریه اش ایستاد. نفس هام به شماره افتاده بود. چند تا نفسِ عمیق کشیدم و تو دلم سپند رو سپردم دستِ خدا. الان موقعِ غش و ضعف کردن نبود. بعد از لحظه ای صدای منحوسِ اتابک رو شنیدم که می گفت:

- اگه نزدیک بشید هر دوشون رو می کشم. 

صدای گریه ی سپند هر لحظه بلندتر می شد.

سینه خیز خودم رو به نزدیک ترین سنگر رسوندم. حالا درست رو به روشون قرار گرفتم. می دیدم که اتابک اسلحه اش رو پشتِ سرِ پندار گرفته و پندار پسرمون رو محکم تو سینه اش پنهون کرده. اتابک گفت:

- همتون اسلحه هاتون رو بذارید زمین.

با اشاره ی یکی از نقابدارها، همه اسلحه هاشون رو زمین گذاشتن. اتابک به یکی از نوچه هاش گفت:

- همشون این جان، خوب اطراف رو گشتید؟

- بله، کس دیگه ای این جا نیست.

اتابک قهقهه ای زد و گفت:

- خوبه، خوبـــــــه.

اتابک از پشت یقه ی پندار رو گرفت و گفت:

- مقدم، یادته پسرم رو چه جور کُشتی؟ حالا من جلوی چشمات پسرت رو می کُشم، بعد هم خودت رو.

پندار گفت:

- حماقت نکن اتابک، با کُشتنِ ما هم نمی تونی از این جا فرار کنی.

اتابک جواب داد:

- اگه قرار بود فرار کنم که این جا نمی اومدم.

اتابک فریاد کشان ادامه داد:

- تو همه چیزم رو ازم گرفتی. شریکم شاهین، پسرم و گروهکم، دیگه چیزی ندارم که بخوای ازم بگیری برای مرگ حاضرم اما اول می خوام با چشمات کُشته شدن و جون دادنِ پسرت رو ببینی.

چشمم افتاد به سرگرد شمس، اونم حواسش به من بود. اشاره زدم حواسش به اون مردی که اسلحه تو دستشه و نزدیکِ اتابک ایستاده باشه. با باز و بسته شدن چشم هاش فهمیدم که موضوع رو گرفته و می دونه باید چی کار کنه. منتظرِ لحظه ی مناسب بودم. اتابک با زور سپند رو از آغوشِ پندار گرفت. هفت تیرش رو گذاشت روی شقیقه ی سپند. همون مرد که نزدیکش بود هم، دست های پندار رو گرفته بود تا عکس العملی نشون نده. می دیدم که پندار داره هر کاری می کنه تا نذاره به سپند آسیبی برسه. تو اون لحظه اگه یه لشگر هم آدم می بود بازم کاری از هیچ کدومشون بر نمی اومد. اتابک گفته بود، یه حرکت از طرفِ نیروهای امنیتی مصادف می شه با تیرِ خلاص برای سپند. با این حال پندار دست از تقلا بر نمی داشت. مرد با زانو زد زیرِ دلِ پندار. پندار خم شد روی زمین. داشت شمارش معکوس برای کُشتن می خوند. تو دلم برای صد هزارمین بار از خدا یاری گرفتم. اتابک داشت همچنان شمارش معکوس رو بلند اعلام می کرد. به شماره ی سه که رسید بلند شدم و شلیک کردم. سکوت به یک باره همه جا رو گرفت. گلوله به هدف خورد و اتابک نقش بر زمین شد. پندار، قبل از افتادنِ اتابک سریع سپند رو از بغلش جدا کرد و نشست و تو بغلش قایمش کرد. گروهِ خودی سریع اسلحه هاشون رو برداشتن. چند مردی که جزء گروه اتابک بودن اسلحه هاشون رو به زمین انداختن و دستاشون رو پشتِ سرشون بردن و زانو زدن. تیر به پایینِ گلوی اتابک برخورد کرده بود. پندار سرش رو کمی بالا گرفت و متعجب منو نگاه می کرد. به سمت اتابک رفتم هنوز جون داشت، کمی خم شدم. صداش زدم تا منو دید گفت:

- تـ ... تـ ... تو ...

- آره، من. منو خوب می شناسی، شاید بشناسی ولی نه به درستی. یادمه خیلی مشتاق بودی بدونی چرا ارسلان رو هدف قرار دادم، حالا خودم رو کامل معرفی می کنم. من طهورا هستم، دخترِ قاضی جهان، یادت اومد؟ همونی که تو ماشینش بمب کار گذاشتید. می خواستم سه سال پیش انتقامِ خونِ خانوادم رو بگیرم ولی نشد، حالا انتقام گرفتم، برو به درک.

از اتابک فاصله گرفتم و ایستادم. چند تا نفسِ عمیق کشیدم و اسلحه ام رو گذاشتم کنارِ پام. تمامِ تنم می لرزید. بازم خدا رو شکر کردم که هنوز هم هدف گیریم بی نقص بود. پندار به سمتم اومد. سپند تا منو دید گریه اش بند اومد. خودش رو به سمتم خم کرد تا بغلش بگیرم. پسرم رو در آغوشم گرفتم. تو حالِ خودم نبودم. سپند رو بو می کردم. پسرم رو، ثمره ی عشقم رو. پندار هم برای دومین بار شونه های مردونه اش لرزید، دستش رو باز کرد تا من و پسرم رو زیرِ چتر حمایتش بگیره. زانوهام خیلی می لرزیدن، آروم همون جا نشستم روی زمین. پندار سعی داشت آرومم کنه. سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم. چشمِ پندار هم خیس بود، سپند سرش رو به سینه ام می مالید. دور و برمون خیلی شلوغ بود. چند نفر نزدیکمون شدن و به پندار گفتن که ما رو از محوطه خارج کنه. آروم زیرِ بازم رو گرفت و بلندم کرد. وقتی از محوطه دور شدیم، پندار دستم رو گرفت و بوسید. تا رسیدن به خونه هر دو سکوت کرده بودیم و غرق در افکارِ خودمون بودیم.

تا به خونه رسیدم اولین کاری که کردم در آوردن لباس های سپند بود. می خواستم مطمئن بشم پسرم رو آزار و اذیت نکردن. وقتی دیدم سالمه، بردمش حموم و شکمش رو سیر کردم. خودمم کنارش روی تخت دراز کشیدم، دیگه صبح شده بود. پندار با بیمارستان تماس گرفت، فهمیدیم که وضعیتِ مینو جون تثبیت شده و جای نگرانی نیست، خیالمون راحت شد. پندار هم آروم کنارمون دراز کشید. به من و سپندی که بینمون بود نگاه می کرد. دستش رو دراز کرد و گونه ام رو نوازش داد. دستش رو روی تک تک اجزای صورتم می کشید. با زنگِ تلفنِ همراهش از روی تخت بلند شد و از اتاق بیرون رفت. منم وقتی دیدم سپند غرقِ خواب شده، عروسکِ خرسیشو که علاقه ی زیادی بهش داشت رو کنارش گذاشتم و از اتاق خارج شدم. از مکالمه ی پندار فهمیدم داره با عمو صحبت می کنه. به ساعت نگاه کردم، ساعت هفت و نیمِ صبح بود. به سمتِ آشپزخونه رفتم و با آرامش بساط صبحونه رو آماده کردم. آرامشِ عجیبی تو قلبم سرازیر شده بود. داشتم از یخچال ظرفِ مربا رو در می آوردم که پندار طبقِ عادتش از پشت منو بغل گرفت و زیرِ گوشم رو بوسید. آروم گفت:

- خانومم، از کجا فهمیدی ما کجا هستیم؟

دستم رو گذاشتم روی دستش و گفتم:

- دیشب از خواب پریدم، دیدم عمو و امیر دارن با هم حرف می زنن. منم فال گوش ایستادم، فهمیدم که کجایید.

پندار حلقه ی دستاش رو محکم تر کرد و گفت:

- می دونی که کارِ خطرناکی کردی؟

دست های پندار رو از روی شکمم آزاد کردم و برگشتم سمتش. آروم انگشتِ اشاره ام رو گذاشتم روی لباش و گفتم:

- هیس، نمی خوام چیزی بشنوم، همه چی تموم شد، حتی نمی خوام به یاد بیارم که ممکن بود چه بلای سر تو و پسرمون بیاد.

پندار منو مجددا تو بغلش گرفت و بوسید و آروم گفت:

- باشه، دیگه حرفش رو نمی زنیم.

بهش گفتم:

- بشین، برات چای بریزم، خیلی خسته ای.

پندار لبخندِ مهربونی زد و گفت:

- نه، اول می خوام دو رکعت نمازِ شکر بخونم، چون خدا نذاشت خانواده ی سه نفریمون از هم پاشیده بشه.

وقتی داشت وضو می گرفت گفتم:

- شکر خدا رو به جا بیار که نذاشت خانواده ی چهار نفریمون از هم پاشیده بشه.

پندار متعجب شیرِ آب رو بست و زل زد به من و گفت:

- چی؟ ولی من، تو و سپند که می شیم سه نفر خانومم.

دستِ پندار رو گرفتم و گذاشتم روی شکمم و گفتم:

- من، تو، سپند و این کوچولو می شیم چهار نفر، آقای بابا.

پندار خندید و منو تو بغلش گرفت و چرخوند. با صدای بلندی می گفت:

- خدایا شکرت، خدایا شکرت.

****

- سپند، مراقب باش.

- چشم مامی.

صدای شقایق پیچید که می گفت:

- طهورا، بازم بچه می خوای؟

دستم رو گذاشتم روی شکمِ برآمده ام و گفتم:

- آره، دلم می خواد کلی بچه داشته باشم، من عاشقِ یه خانواده ی بزرگم.

شقایق خنده ی بلندی کرد و گفت:

- می گم طهورا، تو هیچیت عادی نیست.

منم خنده ام گرفته بود، یه جورایی راست می گفت. با صدای خنده ی ما امیر و پندار که داشتن بساطِ جوجه کباب رو آماده می کردن گفتن:

- به چی می خندید؟

شقایق موضوع رو برای امیر تعریف کرد. امیر هم زد زیرِ خنده. پندار نگاهِ عاشقانه ای بهم انداخت و گفت:

- عاشقتم.

بعد هم بلند شد و به سمتِ من اومد، کنارم نشست و گفت:

- مگه زنم چی گفته، خُب دلش بچه های زیاد می خواد، منم که غلامشم. یه بار دیگه ببینم بهش می خندید حسابتون با منه. 

بعد هم یه بوسه ی ریز ازم گرفت. امیر با حالت با مزه ای دستی تو موهاش کرد و گفت:

- شقایق، می گم ببین این ها چه قدر راحت با این مساله برخورد می کنن! الان منِ بدبخت یک ساله التماس می کنم یه بچه ی دیگه بیاریم!

شقایق خنده و اخمش قاطی شد و روش رو کرد سمتِ من و پندار و گفت:

- دیگه نمی ذارم امیر زیاد باهاتون بچرخه، دوستِ ناباب شدین براش!

تا اومدم بخندم دردِ بدی تو شکمم پیچید، خم شدم، آخِ بلندی گفتم. پندار سریع گفت:

- چت شده طهورا؟

با همون حالت گفتم:

- فکر کنم وقتشه، از صبح دردِ زیادی داشتم.

پندار کلافه گفت:

- پس چرا تا الان چیزی بهم نگفتی؟!

سریع دست انداخت زیرِ پاهام و بلندم کرد. شقایق و امیر هم پشتمون می اومدن. پندار به امیر گفت:

- حواستون به سپند باشه.

****

آروم چشم هام رو باز کردم. دیگه درد نداشتم. پندار بالای سرم بود و داشت با دستمال کاغذی عرقِ روی پیشونیم رو می گرفت، تا دید نگاهش می کنم خم شد روی پیشونیم رو بوسید و گفت:

- خانومم، خسته نباشی.

آروم و بی حال پرسیدم:

- سالمه؟

پندار خندید و گفت:

- بله، یه پسرِ سالم و قوی.

لبخندی روی لب هام نشست. با پندار قرار گذاشته بودیم که جنسیتِ بچه رو نپرسیم. پندار منو بوسید و گفت:

- از صبح، سپند کچلم کرده، مدام می گفت بریم آبجی رو ببینیم، حالا چی بهش بگیم خانومم.

خنده ی آرومی کردم و گفتم:

- بگو آبجیت دو سال دیگه میاد، آخه یه کم کار داشت، بعد هم بگو داداش سپهرش زودتر اومده تا با هم بازی کنن.

پندار قهقهه ای زد و گفت:

- می میرم برات به مولا.

****

و در آخر رمانم رو با کلامِ زیبای مولا علی به اتمام می رسانم. ایشون می فرمایند: «با مردم آن گونه معاشرت کن که اگر مُردی، بر تو اشک بریزند و اگر زنده بودی با شوق و اشتیاق به سویت روانه شوند.»

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 